annenin dünyası etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
annenin dünyası etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

2 Mart 2016 Çarşamba

Ela Gelince

Uzun zamandır yazmadığım blog dünyasına geri dönüş yaptım ;  yapmalıydım :) Şimdi Doğa hanıma blog yapmışken ve yazmayı uzun süre önce asgariye indirmişken, ama okumaktan hala vazgeçmiyor iken Ela hanım için yapmasam olmazdı.
Çünkü bu blog dönüp dönüp okunmak için, tarihleri hatırlamak için, benim için, Ela için, Doğa için , babamız için ,bunun için ki belki bir süre sonra "dogailehayat" gibi belki genele  kapatılacak ama şimdilik açık açık yazasım var.
Doğayı birlikte büyüttüğüm ablalarım kardeşlerim arkadaşlarım var burda onlara haber vermesem olmazdı :)
Eloşu da beraber büyütelim mi??  :)   tık

6 Şubat 2012 Pazartesi

Dönüş

İşe geri döndüm.
Sırt ağrılarım devam ediyor.Birde çok koşturursam yoruluyorum.Ama daha iyiyim şükür .Yarın kontrole gitmeyi planlıyorum.
Doğa da okula döndü.Hiç mızıklanmadı sabah hemen kalktı.Sorunsuz sınıfa girdi.Ama pazar akşamı çok şirindi. "Allahım lütfen ya yarında tatil olsun" diye dua edip durdu uyumadan evvel.
Bu aralar üç reklama acayip gülüyorum.Bir tanesi tarlalarımız var diye kız istemeye giden tarlana sigorta yaptırmazsan kızı vermeyiz cevabıyla karşılaşan düğünde eğlenirkende kayınpederinden laf yiyen damat....
diğeri fasülyenin sertap misali jipiyle turladığı reklam sonuncusu da dede yadigarı gitarı hakkını vermek içi sahnede kıran genç.
İsteyince ne güzel reklamlar yazıyorlar değil mi.Nerde yaratıcılıktan uzak eski reklamlar nerde şimdikiler....Süper vallahi.
Bir sürü kitap okudum yokluğumda.Zaten hızlı okurum ama şunu ve şunu okurken kendi rekorumu kırdım diyebilirim.Diziyi geçen sene sezon finalinden sonra izlemeye başladım.Demek ki neymiş dedim bizde isteyince abartmadan bize uygun doğru dürüst polisiye çekebiliyormuşuz.(şahsi fikrim istemeyen katılmasın)Karakterler genelde kitapla uyuşmaz ama ben kitaptan sonra dizinin castını çok beğendim.Sadece Akbaba biraz daha farklı tarif edilmiş kitapta ona uymamış ama Akbaba karakteri karaktere uymamış mı... bence olmuş :))
Bir de sanki Hayalet kitapta daha karizmatik.Dizide o kadar aktif değil gibi. Neyse efendim yani kitap uyarlaması olmuş bence.Başarılı :)))
Med-Cezir'i okudum bitti.Şimdi sırada Geniş Zamanlar var.
Ayşe Kulin de Elif Şafak'ta arka arkaya okumadığım ama okurken çok mutlu olduğum yazarlar.
Ayrıca geçenlerde Elif Şafak'ı bir televizyon programında izledim çok sevdim kendisini.
Bir de bu aralar en çok bunu sevdim.Yeni türkü şarkıları gibi değil mi???Şimdi hayat ister çiçeklerle gelsin...isterse vursun geçsin........
Bir de kendime dizi buldum :)).Gerçi herkes biliyordur 2009 yılından beri varmış ama olsun ben yeni buldum :))
Şimdi gidip kızımı okuldan alacağım ve klasik eve dönüş maceramız başlayacak.O kadar gündür evde başbaşayız vallahi bugün çok özledim tostikimi :))





24 Ocak 2012 Salı

Duvara Toslamak


Takip ettiğim blogların bir kısmı anne-çocuk bogları.Bunların bir kısmının da Doğa ile yaşıt çocukları var.Hepsine de bayılıyorum.Hele sürekli güncellenenler süper.Yeni okul maceraları yaşanan sıkıntılar, komiklikler.Madem yazıyoruz bende okula başlayan ailelerin yaşadıklarını(çocukların değil ama,anne&babaların)kendi gözümden ve başımdan geçenlerle anlatmak isterim.
Okul heyecanı bir kere nedense anne babada ve hatta dedelerde ananne& babannelerde çocuktan çok daha fazla yaşanıyor.Çünkü sanırım çocuklar kreşten hazır oluyorlar okul hayatına.Okul başlamadan başlıyor önlük alalım(sanırım mavi önlük giyen de bir tek bizim okul kaldı koca Ankarada,bizim sokaktaki okulda bile forma giyiniyorlar) (gerçi önlük en temiziymiş.Alıyorsun 2 tane biri kirlenince diğerini giyiniyor.Yıkadın mı ütülenecek 1 parçan var ohhh pek rahat) Neyse tek derdimiz ütü olsun....
Nerde kalmıştık??..Evet telaşlar ...Çanta mesela bizde en büyük problem oldu.Doğa hanım hayallerinin çantasını!! bulana dek ananne ve dedesini bayaa gezdirdi.(ama suç onlarda illa içine sinsin derseniz olacağı bu)(ahh ananne ve dedeler parmakta oynatılıyorsnuz haberiniz olsun) neyse yine dediğim gibi tek derdimiz çanta bulmak olsun :)
Kırtasiye ihtiyacımız taaaa İstanbullardan nerdeyse bir valiz dolusu geldi :) Halamız biraz abartmış sanırım :) (ama kurşun kalemler bitti desem...hergün bir kalem kaybolursa 3 ayda dur bir hesaplayalım :) )
Okul günü geldi çattı.Bizim okulda, hangi öğretmenin sınıfında olacağınızı okulun ilk günü bahçede öğreniyorsunuz.(Torpil işleri olmasın diye sanırım???? ?)(ama olmuyormu ....olmuyor diyorlar neyse inandık)
Öğretmenimiz belli olunca sınıfımıza gittik.
Bir de baktık ki sınıftaki veliler iki grup halinde.Kimisi çok mutlu kimisi çok mutsuz.
Mutlu olanlar zaten bu öğretmeni isteyip de denk(!) gelenler.Mutsuzlarda tam tersi.Öğretmenimiz geldi.Orta yaşın hafif üstü.32 yıllık tecrübeli belli ki otoriter bir öğretmen...ve macera başladı
Sürekli diyorum ya derdimiz bu olsun derdimiz bu olsun yeter diye....Derdimiz şu...Öğretmenimiz gerçekten çok başarılı bir eğitimci.Bu konuda ne ben hakkını yerim ne de hakkını yediririm.Ama tam sisteme göre yani bu işin çok çalışmaktan ama gerçekten ÇOK çalışmaktan geçtiğini ve çocukların bizlerden daha kolay yüksek tempoya alışabileceklerinden yana.(Bir bildiği var sanırım ki okulun en popüler öğretmeni yani koca dönem bitti hala bizim sınıfa geçmek için okul yolu arşınlayan veliler var.)
Şimdi hal böyle olunca halilen derste çok oluyor.
Bir kere en büyük sorun şu oldu benim için,özellikle başlarda.Kimi arkadaşlarım dediler ki ders çalışırken yanında durma, nasıl alışırsa hep öyle gider.Ama şimdi düşünüyorum 1.sınfa giden bir çocuk daha evvel hiçbir şey öğrenmemişse(Doğa sadece adını yazabiliyordu) kendi başına nasıl ders çalışsın.Elbette eşlik etmek gerekiyor.Daha sonra öğrendim ki 2.sınıf bu iş için idealmiş.2.sınıfa alışkanlıklar yılı deniliyormuş ve çocuk bu yılda nasıl çalışırsa ömrünün sonuna dek o şekilde götürüyormuş çalışma işini.İçim rahatladı vallahi.
Sonra gelelim ders çalışmaya.Eskiden biz çizgi çubukla başlardık bunlar direkt e-l-a diye başlıyorlar.
Az sinir olmadım Ela-Talat ve Lale'ye(sen sinir oluyor olabilirsin ama onlar birbirini çok seviyorlar bak hep kola kola el eleler demişti bir arkadaşım:) )
Yazmaya geçince en büyük sorunu küçük "e" harfinde yaşadık biz.Hep küçük "l" gibi oldu ya da fiyonk :).Tabii bir başka sorunda bileklerin ağrıması.Buna çözümü oyun hamuru ile buldu öğretmenimiz.Hergün 1-2 saat oyun hamuru ile oynadılar okulda.Hem oyun oynamış hem de kollarını güçlendirmiş oldular.
Okumada ise 2 ayrı sorunumuz vardı hep
1) Tersten okuma ki, bazen hala yapıyor
2)Harf unutma. Saatlerce le le le yazıp oku bakalım dediğimizde "la" dediği ve ya "biz bu harfi görmedik ki" dediği zamanlarda anne baba olarak insan kendini çok çaresiz hissediyor.Şimdi kızsanız olmuyor zaten yeni yeni öğrenmeye başlamış çekiniyor,kızmasanız kamera şakası gibi uğraştığınız hiçbir şeyi anlamamış...Okuyoruz ama heheytt ne zorluklardan geçtik geldik bu günlere :))
Birde diğer veliler durumu var ki bu en kötüsü.Şimdi siz eğer böyle bizim sınıf gibi koşarak ilerleyen bir sınıfta" elinden geleni yapıyor işte çocuk daha ne yapsın" diyen bir veli iseniz arada bir komplekse girmeniz, anne babalığınızdan şüphe etmeniz normal.Çünkü sistem böyle ve siz sisteme terssiniz.Şimdi 7 yaşındaki çocuğu her öğlen arası ders çalışırmaya gelen veliler var.O çocuk tenefüse çıksa daha iyi olur diye düşünürken bir yandan da acaba ben alakasız bir annemiyim diye düşünüyorum zaman zaman.Biz bize verilen ödev(okuma ve dikte)dışında gün içnde 1-2 sayfa matematik yapıyoruz hepi topu,zaten daha fazlasını nasıl yapacağız???Ama sınıfta öyle çocuklar, veliler var ki 300küsür sayfalık matematik kitabını bitirmişler.Bunların onlara normal gelmesi bana anormal gelmesi, onların bunu yapıyor olması,bizimse yapılabilir bulmamamız aramızda ciddi frekans farkı olduğunu gösteriyor.
Ben bir anne olarak elbette çocuğum başarılı olsun iyi yerlere gelsin isterim.Ama mutlu da olsun isterim.Mutlu olursa başarılı da olur.Severse başarır.
Allaha şükür ne okumakla ne de yazmakla ilgili sorunumuz yok,matematiği severek yapıyor,yanlış yapıyor doğrusunu öğreniyor napalım.Ya bir de hiç yapmak istemeseydi(bir de öyle bir grup var çünkü)
Ama kreşe götürüp eve geldikten sonra yaşananlardan sonra, okula gidip gelip evde yaşananlara bakınca insan gerçekten duvara çarpmış gibi oluyor.
İlkokula başlamak zormuş....1.sınıf meşakatliymiş.Klasik bu sözlerin doğruluğu tartışılmazmış.
Çocukları kreşe gidenler bugünlerinizin kıymetini bilin eve gelince bol bol oynayın gülün çocğunuzla :)

12 Eylül 2011 Pazartesi

Ben Bir Gergin(ergen) Annesiyim...Yani Sanırım

Aslında bugün okula başladık biz yazısı yazmalıydım.Ancak Doğa hanımın gideceği okul oryantasyon yapmayan 2 okuldan biri olunca ister istemez 1 hafta sonraya kaldı okula başlamak.
Kendisi bu durumdan memnun aslında:) bir hafta daha tatilim diye seviniyor.Haklı aslında uzuuuuun ve meşakatli bir yol önünde uzanan.Şimdiden anlatmıyoruz ki gözü korkmasın :)

Ve başlık.Gerçi çok küçük diye düşünebilirsiniz ama bu aralar kendisininde itiraf ettiği gibi sanırım ergenlik döneminden geçiyor(????)
Kızım ilk defa anlaşılamaz tavırlar içerisinde.Hem büyümek istemekle, hem de küçük kalmanın avantajlarını kaybetme korkuları ile boğuşup küçüklükten vazgeçememekte.
Bu da sürekli bir iç çatışma yaşamasını sağlıyor sanırım.
Yaklaşık bir aydır her gece yatma vakti bize azap.Manasız şeylerden alınıp kızıp küsüp sonunu mutlaka ağlamakla bağlıyor.Bir kaç kez gece yarısı gezmeleri olmadan rahatlayıp uyuyamaz hale geldi.
Sürekli kendini benimle kıyaslıyor mesela.Sen yaptın ben de yaparım sen gittin ben de giderim sen aldın ben de alırım en sık kullandığı cümleler.
Ama sen çocuksun sana zararlı ya da senin yaşın uygun değil dediğimizde kriz başlıyor.
Konuşabilen bir çocuk allahtan .Duygularını öyle güzel anlatıyor ki konuşurken biz bazen tıkanıyoruz.Yinede elimizden geleni yapıp sıkıntılarını gidermek istiyoruz ama zor (muş)...Bir de öyle olmasa sürekli ağlasa ya da dinlemese nasıl üstesinden geliriz .... bilemiyorum....
Çocuk demek ona kötü söz söylemek gibi birşey.En son 18 yaşın altında herkesin çocuk olduğunun ANAYASA ile belirtildiğini söyledim de ikna oldu.
Böyle işte bir yaşa kadar büyüte büyüte bir yaştan sonrası küçülte küçülte hayat ne garip.Ben şimdi çocuk olmak isterim oysa ve hep öyle kalmak :)

Ve son olarak ütü bile alsan kullanma kılavuzu veriyorlar çocuk büyütmek ne zor iş kardeşim yokmu kitabı diyen arkadaşım :) malesef yok tek çözüm sabır gibi görünüyor bana...

15 Haziran 2011 Çarşamba

Mezun



Alakasız zamanlarda aklıma gelen konuları bir yere biriktirsem herhalde hergün yazacak şey çıkar.Ama işte nedense buraya oturup bakmaya başlayınca şu kalbin kadar temiz sayfaya bir türlü gelmiyor aklıma yaşananlar.


Bu aralar kendimi aslında dikişe verdim.Acayip minik bir makinem var.İnternetten resmini bulsam koyardıma ama öyle ünlü bir marka falan değil sadece bir hobi bloğunda rastlantı eseri rastladım ama işte şimdi sorsan neresiydi hatırlamıyorum.Halamın anneler günü hediyesi.Acayip şirin birşey.Minicik miniminicik... :) Ha ha buldum bu işte


Eeee madem bu kadar dikişle ilgileniyorsun ne diktin derseniz kızıma bir etek bir de elbise diktim.Benim gibi düğme dikmekten bile itina ile (yoksa imtinamıydı bak araştırmak bile istemedi bugün canım oysa mümkün olduğunca yanlış yazmamaya çalışırım) kaçınan biri için devrim niteliğinde bu dikişler.İşin garibi şimdiye dek çoook hobi denedim.Takı toka boyama yapıştırma bir sürü şey çoğu bende rahatlama sağlayacağına stress yarattı doğrusu.Ama bu sefer gerçekten mutlu oluyorum sanırım doğru iz üzerindeyim.Ne mutlu bana :))


Haftaya Doğa hanımın okulunda 6 yaşların mezuniyet töreni var.Dolayısıyla bizde onunla beraber tatile gireceğiz :) Dört gözle hepimiz cumayı bekliyoruz.Evde şarkılar danslar şimdilik provalar tam gaz devam ediyor.Geçen haftada bale resitalimiz vardı çok şükür kazasız belasız atlattık :)


İzlemekten hoşlandığım tüm dizilerin tüm sezonlarını bitirdim.Dexter,Mentalist,House hatta Cold Case..... Tavsiyesi olan varsa duymak için sabırsızlanıyorum.


Birde bitirmeden şunu söylemek istiyorum.Evlilik yıldönümü doğum günü sevgililer günü elbette özel günler.Ama insanlık hali işte insanlar unutabilir.Kadın olsun erkek olsun fazla üstelememek lazım diye düşünüyorum ben. :)

26 Ocak 2011 Çarşamba

Keçi Gribi

Kuşu domuzu derken bu senenin modası keçi gribi.
Olmayan var mı sevgili arkadaşlar.
Öyle normal grip gibi değil hemde.Önce grip gibi oluyorsunuz ,sonra o geçiyor geriye gitmek bilmez öksürük ve yorgunluk kalıyor.
Biz Doğa ile başladık.Nerdeyse 2 hafta yattı bronşite çevirdi.
Şimdilerde babam ve annem hasta.Ben ve kedi sallanıp duruyoruz azcık kötüleştikmi alıyoruz bir ilaç hooop düzel sonra bir başka saldırıya kadar iyiyiz.
Geçen hafta kızın hastalığı nedeniyle bir hafta izinliydim.Gerek Sardunyaya gerek Anne iş'te ye öyle özenmişim ki bizde evde kaldık sonunda.
Hiç demeyin öyle hastalığa özenilirmi diye.Özenilmez doğrudur.Ama bu bir bahaneyse kuzuyla sarma dolma olmaya,sabahları yatak keyfi yapıp, kafana göre kahvaltı hazırlamaya ve televizyon serbestse ve evin içi sıcacık ıhlamur kokuyorsa ve kitaplar kalemler yapıştırıcılar makaslar dağılıp gitmişse evin içinde.Sallama değil demleme çay içiyorsan ahhh ah :))
İnsan özeniyor tabii.
Zaten ben küçükkende severdim hasta olup evde kalmayı.Şöyle gürül gürül yanan sobanın yanında ayaklarımı uzatıp yatsam,annem izinli olsa ve bana baksa :) televizyon izlesem uyusam uyansam.....
Amma övdüm değilmi hastalığı........
yok aslında ben çalışan bir anne olarak ve çalışan bir annenin çocuğu olarak evde kalmanın,kalabilmenin güzelliklerini övmek istedim.
Kimselere hasta olmasın...

20 Ocak 2011 Perşembe

17 Ocak 2011 Pazartesi

Mikropları At!!!

Sürekli itişip duruyorum bu aralar mikroplarla.Onlarşöyle bir yoklayıveriyorlar, alıyorum ilacı hemen geri kaçıyorlar.O yüzden iyimiyim yoksa kötümü bende bilemiyorum.En iyisi bende "bir kar yağsada mikroplar kırılsa "tezini dsteklemeliyim .
Doğa mikroplarla itişmek konusunda benim kadar inatçı olamadığından sanırım, geçen haftadan beri hasta ve evde.Bronşit olmuş malesef.Geçen hafta neredeyse tüm haftayı bir ananne bir babanne gezerek tamamladı.Bu gün beraberiz ya yarına allah kerim.Şimdi uyuyor gece sabaha karşı kalktık oturduk.Su, öksürük, tuvalet, ateş düşürücü falan derken bayaa bölündü uykusu 9'a kadar uyusa kardır.
Biz olduk siz olmayın :) herkes iyi ve sağlıklı haftalar :)

24 Eylül 2010 Cuma

Meyve ye Meyve...


Her akşam rutin halinde tekrarlanıyor bu cümle.

Ama alışkanlık işte, ne yapayım olmuyor.Ne meyve yemeyi seviyorum, ne de aklıma gelip de hazırlıyorum.

Oldum olası kilo problemi olan bir yapım var.Normal insan boyutlarında 3 öğün yesem, alır başımı giderim.

Sanırım çocukluktan gelen bir şey bu.Çocukkende oldukça tombidikdim.Hatta o kadar ki, bağdaş kuramaz sırt üstü devrilirdim.Çocukken çok sevimli olan bu durum, büyüdükçe problem olmaya başladı tabii...

Uzun süre rejimlerle kilo vermeye çalıştım.Spordan hiç hazzetmeyen bünyem nedeniyle sadece rejimle giden kilolar, rejim sonrasında olanca hızıyla geri döndü yapıştı bana.

Ama zirveyi doğumdan sonra loğusalık döneminde yaşadım denilebilir.60 kilo olarak başladığım hamilelik dönemimi 76 kilo olarak bitirdim.Sonrasında diyorlar ya doğumda şu kadar kilo bebek şu kadar suyu vs...vs... bayaa kilo verdim diye...Ha ha ben loğusalık dönemimde 83 kiloyu bularak , bir insan için imkansızı başardım :)

Sırrımı açıklıyorum :) üzüm kompostosu,boza,tahin helvası.........

Ne kadarda kolaymış değilmi.Eyyyy yiyip yiyip kilo alamıyorum diye üzülen insanlar ,7 gün 24 saat bunları yiyin daha da kilo alamazsanız hepinize benden iskender kebap :))

Buralara nerden mi geldim.Dodiki tanırsınız bizim kız :)

Malum azcık ayva göbekli :)

O da benim gibi olmasın istiyorum ben.Bu aralar yeniden baleye devam ediyoruz.Sınıftaki en gürbüz çocukta bilin bakalım kim :)

Evet tamam boyu yaşıtlarından oldukça uzun(maşallah lütfen) fakat kiloda fazla...

Şimdi ben bunu anneme söylesem."Küçücük çocuğa diyet yapın bari" der.Beni vicdansız anne yapar.

Oysaki planım şu.

Abur cubur kesilecek yerine meyve,salatalık ve havuç başlanacak.

Evde yenilen yemeklerde pilav-makarna dışında(ki zaten az yaparım) sebze ağırlıklı yemekler pişecek(hem yemesinde mırın-kırın etmiyor hem de zaten bizde çok seviyoruz)

Aslında pişirme düzeninden çok Tabiat yedirirken kendini kontrol edecek.Burası önemli "Doydum" dendiğinde bırakılacak.(tabi bir kaşık aldıktan sonra doydum demesi hali dışında,az biraz da makul ölçülerde desin canım.)

Tabii bir de ananne faktörü var ki bu madde hakkında ne yapabileceğimi bende şu an bilemiyorum.Fikirlere ve önerilere açığım :)


Meyve yemek konusunda aslında kendimden çok babamıza güveniyorum.Herne kadar o da meyveyle çok haşır neşir olmasa da başlangıçtaki cümleyi her akşam kurarak bir tutarlılık örneği gösteriyor.(Lütfen bu cümleyi her akşam kurmaya devam et hayatım:) )


Eh başlayalım o zaman .

Haydi bismillah...



4 Mayıs 2010 Salı

Bu Hayat Senle Güzel


Malum ya bu hafta sonu anneler günü.
Televizyonda hep anneler günü reklamları,dükkanlarda hep anneler günü indirimleri.Hepimizde bir anneler günü telaşı.Yine bu sene birşeyler alacağız annelerimize &kayınvalidelerimize&babanne &anannelerimize ya da bugün hatırlanmayı hakeden bizim için önemli kişilere.Bu artık sanırım gerek televizyon,radyo gerekse toplumun zorlamasıyla bilinçaltımıza kazınmış bir zorunluluk olacak(elbette hediyelerin en güzellerini hakediyorlar o değil demek istediğim.Yani ne olur ihtiyacı olan ya da içimizden geldiği için aldığımız birşeyi herhangi bir günde versek olmaz mı yani illa Mayısın 2.haftasonumu olmalı bu hediyeleşme işi)


Eskiden beri önceleri kendi annemden ,sonraları M.annemden duyduğum ve gerçektende Doğa'ya kavuşana dek , doluluğunu idrak edemediğim " bizim için en güzel hediye sizsiniz" laflarının Doğa'dan sonra aslında hiç de içinin boş olmadığını anlamış bulunmaktayım.

Bugünlerde Doğa ile sık sık coşuyoruz şu reklam filmi sayesinde.Çılgınlar gibi dans edip reklamın sonuna doğru da yığılıp kalıyoruz kucak kucağa. Ve ben başı dönmüş,yorulmuş,coşmuş halde boynuma sarılıp "seni ne kadar çok seviyorum tahmin bile edemezsin" dediğinde gerçektende en güzel hediyeyi almış bulunuyorum.
Ve biliyorum ki, bu sözleri duymaktan başka büyük hediye yok dünyada.
Sonuç olarak bu senede hediye işi mutlaka halledilecek.Ama şu gerçek unutulmayacak.Gerçekten de annen için en güzel hediye sensin.

Not:Şimdiden tüm annelerin anneler günü kutlu olsun.Sevgilerimle

3 Aralık 2009 Perşembe

59

Bugün garip başladı güzel geçti.Sabah Doğa okula gitmemek için yine binbir naz niyaz edince kapıdan çıkmakta oldukça zorlandık.Servisi kaçırmamak adına az yüksek volumle söylediğim "hadi Doğa çabuk ol" sözü bana "keşke annem olmasaydın" olarak geri döndü.Neden iki numara olduğum anlaşıldı böylece:(
Neyseki küskünlüğü uzun sürmedi ve okula da koşa koşa gitti.Tıpkı deniz gibi, bir an sakin bir an dalgalı, anı anını tutmuyor böylemi olur akrep burcu yoksa hala klasik 2-3-4-5-....... yaş sendromları devam ediyor.
Babamızı çok özledik.Başlıktanda anlaşılacağı üzre 59 günümüz var hala.Mümkün oldukça(Doğa uyumamışsa ve babamızın internet sorunu yoksa) hergün görüşüyorlar.Bu görüşmeler bazen aşk dolu geçerken bazende konuşmayacağım ben diye kesirip atmakla bitiyor.Ama en son geçen akşam ekranın önünde deli gibi ağlarken bir taraftanda çok özledim ben seni diye bağırıyordu :((
Eğer mümkün olursa yılbaşında İspanyada olmayı planlıyorum henüz turlarda bir netleşme yok.Olunca uzun uzun yazacağım sanırım.Bakalım bana şans dileyin de gönlümce olsun bari:)
Yarın Doğayla yılbaşı ağacı almayı planlıyoruz.Her ne kadar yılbaşı ağacı bazı insanların pek hoşlanmadı birşey olsada ben çok seviyorum.İçime sevinç doluyor ve neşelenmek neden kötü olsunki değilmi.Üstüne renkli toplar yıldızlar ve kar spreyi almayıda planladık.Bakalım bizim işimiz belli olmaz ışık top yıldız derken bir sürü şey alma olasılığımız yüksek :) Belki sonra resimler sizede gösteririz.
Doğa bu sene Esyn ablası sayesinde erkenden Noel anne oldu bile.Yanıp sönen kocaman kırmızı bir şapkası var artık ve keyifle tüm ışıkları kapatıp onunla geziyor :)
Aslında günü yazmayı planlamıştım ama her anne gibi çocuğumdan laf açılınca toparlayamıyorum bir türlü mevzuu ister istemez onda kalıyor :)
Neyse bugün sevgili Koza ve Esyn ile izlediğimiz filmi de yarın yazayım bari :)
Birde Sardunyanın yazdığı minik "YAĞMUR" varki dünden beri aklımdan çıkmıyor.Resmini bile görmedim ama öylece gözümün önünde sanki.Hala içimden ağlamak geliyor.İnsanına değer vermeyen bir ülkede yaşadığım için çok mutsuzum.

16 Kasım 2009 Pazartesi

Aşk Hep Var....mı? - Yukarı Bak(UP)




Dışarda şakır şakır yağan yağmurdan kaçarak koşa koşa girdik sinema salonuna.Silkelenip koştuk gişeye.Biletlerimizi alıp kurulduk koltuklarımıza.
Minik aşkım ve benden başka kimseler yoktu koca salonda.Kızımla başbaşa, kah gülerek bazende hüzünlenerek izledik "Yukarı bak" filmini.
Şu üstteki video günlerdir Facebookda dolaşıp dururken yazmak geldi içimden.
Gerçekten sadece çizgi filmlerde mi vardı böyle aşklar??Yani kızla oğlan kavuştuktan sonra (balayı bile olmadan) sonsuza dek mutlu yaşadılar sözü havada mı kalıyordu? Yoksa devam edip giderken hayat,koşturmaca arasında,çoluk çocuk ,iş güç derdinde o büyüsü bozuluyormuydu?
Bence kocaman bir HAYIR olmalıydı bunun cevabı.Evet her an her gün her saniye belki bu filmde birleştirilmiş gibi mutlulukla geçmiyordu ama......
Sabah kalktığında sen çocuğu hazırlarken o sıcacık bir çay getiriyorsa sana.Hastalandığında kafanı koyabiliyorsan omzuna çocuk gibi mızırdanarak,ya da uyuyakaldığında üşümesin diye sıcacık battaniyesini örtüyorsan üstüne, aşk hep vardı.Hep devam ediyordu......
Kavgalar yokmuydu,hiç bitmeyecek gibi uzun uzun şiddetli,ya da hepmi aynı düşünüyordu insanlar.Elbette hayır.Ama eninde sonunda biri diğerinin gönlünü almayı başarıyorsa evet aşk hala vardı.
Ben aşktan umutsuz değilim.
Sizde olmayın.
Aşk hep var.
Sevgiler

9 Kasım 2009 Pazartesi

9.11.2005


Doğa:Anne babama söyle üzülmesin.O gelince kocaman bir pasta keser büyük bir parti veririz.....

Büyüyor hemde şaka değil gerçekten. Ona kavuştuğumuz günün üstünden dolu dolu tam 4 yıl geçti.İlk gördüğüm günden beri aşığım ona.Ve sanıyorum sonsuza dek hep benim sağ omzumda yatan mis kokulu bebeğim olarak kalacak.

10 Mayıs 2009 Pazar

*Ben Anne Olmasaydım Eğer,

Topuksuz ayakkabılarla da şık olunabileceğini bilmeyecektim.
Hamileliğim esnasında 80'li kilolara kadar çıkıp kendi çapımda ilk defa bir alanda rekorumu kıramayacaktım.
O küçücük ellerle renkli kartonlardan yapılmış bir kâğıt parçasının bu kadar değerli olabileceğini öğrenemeyecektim.
Kan yapsın diye danadili haşlayıp üzerine yumurta kırıp ağzının tadına da uysun diye çikolatalı pudingle karıştırmak gibi yaratıcılığın sınırlarını zorlayan tarifler keşfedemeyecektim hiç.
Su almak için elimde kumanda ile buzdolabını açtığımda kumandayı buzdolabına koyacak kadar ya da evden çıkarken telsiz telefonu çantama atacak kadar kendimden geçmeyecektim.
Birinin canı yandığında ötekinin bu acıyı hissedebilmesinin sadece ikiz kardeşlerde olduğunu sanacaktım.
Sabahın köründe gözü kapalı mutfağa kadar gidip, süt ısıtıp yine gözü kapalı dönme yeteneğini kazanamayacaktım.
Üzümün çekirdeklerini tek tek çıkarmak için insanüstü bir uğraşa asla girmeyecektim.
Bir insanın gaz çıkarması beni bu kadar mutlu edemeyecekti.
Büyüdüğünde arkadaşlarınla birlikte partilerde Süper Anne olarak eğlenmeyi hayal edemeyecektim.
Babanla belki daha az kavga edecek ama sevginin evlat denilen başka bir boyutuna giremeyecektik.
Sevginin böylesine karşılıksız olanını hiç tadamayacaktım.
Telaşsız sevişmenin hayalini kuramayacaktım.
Annemi bu kadar çok sevdiğimi anlamayacaktım.
Annesinden zorla ayırdılar diye 'Uçan Fil Dumbo!' çizgi filminde böğürerek ağlamayacaktım. Geceleri kesintisiz uyuyacak, hafta sonunda sabahları istediğim saatte kalkacaktım ama uyandığımda yanağıma konmuş minik ellerin sıcaklığı ısıtmayacaktı yüreğimi.
Çantamda sürekli bisküvi, ıslak mendil, bir adet oyuncak, düşer bir yerin kanar diye ayıcıklı yara bandı taşımayacaktım.
Acıyı geçiren öpücüğün gücüne inanmayacaktım.38,5 derece ateş beni de yakıp kavurmayacaktı.
Yağmur sonrası çamurlu sularda zıplamanın keyfine varamayacak, sen bir lokma daha fazla yiyesin diye kalabalığın ortasında kafamda peçete dansı yapmayacaktım.
Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim.S
en olmasaydın eğer ben asla 'anne' olmayacaktım.
Bir çocuk doğduğu anda, bir anne doğarmış... Bu lafın doğruluğuna inanmayacaktım!
*Anonim
"Tüm annelerin anneler günü kutlu olsun."

7 Mayıs 2009 Perşembe

Mektubumu Buldun mu??

Anne:Hmmm Doğa ben düşündüm taşındım anneler günü için ne istediğime karar verdim

(hehee soran varmı yok ama olsun elbet bişey alınacak bari istediğimi alsınlar :) yaşasın kötülük)

Doğa:Söyle bakalım ..

Anne:Ben Göksel'in kasedini istiyorum. Olabilir mi?

Doğa:Babaaaa olabilir mi?

Baba:Evet neden olmasın.

Doğa:Tamam söz alıcaz sana.



Akşama almışlar hem de ben kaset istedim, onlar cd almışlar :)

Dinleyip duruyorum.Hastasıyım da kendisinin :)
Çok mutluyum pek mutluyum .....

ufak ufak dinlemek için burası

30 Nisan 2009 Perşembe

Nerden Gelir Bu Can ??

Aslında Doğanın sayfasınada ekledim bu resmi ama cevaplar öyle hoş ki buraya tek başına eklemezsem olmazdı....

24 Nisan 2009 Cuma

Danalık Günlerimde*

Evet sonunda beklenen gün geldi ve gönüllü anneler sahnedeydi :)
Eveeeeet "Beyaz Dana" benim :)
Kostümümde başlığımı yapan sevgili Kozaya ve saatlerce dolaşıp bana çan bulan sevgili Kedim'e en başta teşekkür etmek isterim.Saolsunlar varolsunlar.Gelelim oyuna;

Oyun çocuklara süpriz olacağından Doğa'nın haberi yoktu ancak oyun sabahı(21 Nisan) söylemek zorunda kaldım.Çünkü sabahtan itibaren anne sen tavşan ol diye tutturdu.(Sanırım çocuklardan birtek Doğanın haberi yokmuş :) )
Annecim ben danayım dediğimdeyse uzun uzun ağlayıp ben danaları sevmem diye içimi yaktı doğrusu.
Sonunda babamızında araya girmesiyle benim bu oyunda dana ,bir sonrakinde tavşan olmam koşuluyla ağlamayı bıraktı.Ama ben sanırım bu duruma gerçekten üzüldüm :(
21 Nisanda az erken Kozaya gittim son bir kostüm provası ve sonrasında tiyatro salonu.(Arada arayıp destek olan Figen'ime teşekkür ederim.Keşke gelebilseydiniz)
Biraz erken gitmişim.Gittiğimde bir başka oyunun provaları vardı.Onları izlerken bizim ekip geldi.Gönüllü anneler, hakikatende ekip tam olmuş.Herbiri birbirinden tatlı enerji dolu insanlar.Azcıkda uçuk olduğumuz konusunda hemfikiriz elbette.
Çocuklar gelmeden tek bir prova yapabildik.Zamanımız kalmadığından hızlıca makyajlar yapılıp herkes son kez rollerini sadece sözle geçti ve bizden önce sahne alan çocuklarımızı perde arkasından gizlice(görünmeden)izledik.
Sıra bize geldiğinde dana kardeşimle elele çıktık sahneye bostancının arkasından.Koza ve Kedi alkışlandığımızı söylüyor ama inanırmısınız hiç hatırlamıyorum.
Ve tüm oyun.Provalardan bile iyi çocukların da katıldığı doğaçlama sahneleri hemencik oluşturup eklediğimiz ve hiç tahmin etmediğimiz kadar başarı keyifli 20 dakika.
Sonrasında sahnede çocuklarla dans eden ve inmeyen biz çılgın anneler :)
Şundan emin oldum ki zor ama çok keyifli bir işmiş bu.

Oyundan birkaç resimde burada işte.
Yıllar sonra dönüpde bakabileceğimiz ya da Doğa'ya hatıra kalabilecek olduğunda son anda da olsa iyikide oradaymışım dedim kendime.
Ve son olarak tüm konuşmalar bittiğinde bir kez Lösev bir kezde kimsesiz çocuklar için oynanacak bu oyun yine bu ekiple.Oyunu yazan oynayan emeği geçen herkese teşekkürler benden.
Ve son bir teşekkür de Sufi'ye yazımın adı için.
Herkese sevgiler.
Möööööö ;)






23 Nisan 2009 Perşembe

Korkma Sönmez


Bu vatanda.... diyerek salladı tüm gün bayrağını :)
Şimdi içerde uyuyor.
Mutlu mu ?..... sanırım öyle.
Tüm çocuklar öyle olabilse keşke.....

18 Nisan 2009 Cumartesi

Bahar...

Doğa ananneye, baba en büyük babanneye gitmişken ,bizim eve bahar giriyor yavaş yavaş bugün.Havada yine en sevdiğim kokulardan bir demet, yumuşatıcı kokusu.İçime çektim .......
Oh mis valla.....

15 Nisan 2009 Çarşamba

Hazırlık ve Kafa Karışıklığı

Rolünün hakkını ver!! ......Rolünün hakkını veeerr.....!!
Bu cümle kulaklarımda gittim dün son provaya(benim ilk provam nasıl olacaksa  işte)
Ekip süper, diğer dana tanıdık çıktı.Pek eğlendik:)
Karıncaların ikisi zaten en Dodık Hanımın yakın arkadaşların annesi.
Tavşanlar ve ağustos böceği ile de  orada tanışmış olduk.
Bana "zaten 2 cümle Tabiat hanım" diyen öğretmen ablamızı eshefle kınıyorum oyun danaların sahneye girmesiyle ve muhabbetleriyle açılıyor yafu....
Bu arada abi "dandini dandini dasdana" diyerek oyunun ilk repliğini vermiş de haberim yokmuş  :)
Dün Doğa'nın söylediği üzere onlarında bize süprizleri olacakmış.Sıkışırdım nedir söyle annem lütfeeen diye bile uzattım."I-ıh söylenmez sır herhalde" diyerek kestirip attı :)  (bazen kim anne- kim çocuk şaşırıyorum doğrusu :)  )
Yarın kostümlü prova var yalnız kafama üzerine kulak geçirilmiş bere şeklinde bir şapka yapmalıyım(üff düğme bile dikemezken nasıl yapacağım düşünüyorum )

Kimden sonra hangi cümleyi söyleyeceğim ben diye habire okuyup habire söylenip duruyorum.

İşte tamda bu ruh halindeyken analizler gelmeye,insanlar istek yapmaya, ve sonuç beklemeye devam ediyorlar.
Birde üstüne klima tamamen bozuldu.Tek kelimeyle felaket.

Bu gün spora sürünerek gittim hatta giderken bakındım etrafa şöyle biri beni kolumdan tutupda "ya nereye gidsiyosun nasılsın azcık sohbet edelim" dese gitmeyecektim o derece yani.Giderken Kediyi gördüm " beni bıraksana şu salona" dediğimde oda "aaa gitme Tabiat" demedi de saolsun "valla yemeğe gidiyorum hayatım, al anahtarı vereyim sen kendi kendini götür" diyince arabada çıktı, gitmemek hayal oldu.Ha gittim iyi oldu o ayrı konu.


Bizim step  öğretmenimizin de içinde bulunduğu üniversitemizin Step Grubu  bu senede yarışmalarda Türkiye birincisi olmuş hohoyt !!.Haberlerini aldık.Zaten olmamaları mümkün değildi.Tek kelimeyle muhteşemler.8-9 kişiler sanırım ve herbiri aynı anda aynı hareketi inanılmaz güzel yapıyorlar.Pazartesi bir 7lik setle kutlarız artık ;)
Aslında yazmak istediğim bambaşka şeyler varken aklımda, bunları yazıvermiş buldum kendimi bir anda.Zaten bu aralar hep böyle oluyor.Güzel bir haber oluyor önce  yazmalıyım diyorum sonra okumalara dalıp gidiyorum, kalıyor.Yada canım sıkılıyor ,birşeyler hakkında yorum yazmak istiyorum  sonra bir bakıyorum bambaşka yerlerdeyim.

Kafam karışık sanırım.Bi de azcık havalar çarptı gibi.

Ama buralardayım biraz dandinileyim dönerim  ;)