fotoğrafın dili etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
fotoğrafın dili etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

28 Ekim 2009 Çarşamba

Özgür-Fotoğrafın dili


Hiç soluksuz, hergece, terkediyorsa bu bedeni bu nefes ve her gece çok daha özgürse ruhum gün ışıyana dek...........bırak! bıraksın beni...................bırak koşsun çıplak ayak mutlu olduğu yere....................sana...............
Not:Fotoğraf Öykü Atölyesi -Fotoğrafın Dili çalışmasına aittir

3 Şubat 2009 Salı

Kararsız-Fotoğrafın Dili



Hayat işte....

An be an yaşanıyor ve bitiyor.

Dur desen bir an, durur mu zaman?

Kal desen, kalır mı giden...?

Bir başkası olsa bırakan ...belki bir ihtimal

Peki ya senden bir parçaysa bırakıp giden.

Önce istersen gitmesini.Karar verirsen.Git dersen.

Sonra yine, bakakalmışken ardından , "dur" desen "dur gitme."

Yılgınsa, bıkkınsa ,yorgunsa

Durur mu?

Hangisi ağır basar.

Yaz mı?

Kış güneşi mi....?

Öykü atölyesi Fotoğrafın dili-12.Çalışma

26 Kasım 2008 Çarşamba

Belli Değil...



İnce ince yağıyordu rahmet gökyüzünden.Ne bardaktan boşanırcasına nede aralıklı.

İncecik bir ip gibiydi.Aralıksız sakin ama deli.

Gri,koyu bir gökyüzü.Saatten mi yoksa yağmurdan mı belli değil.

Önce kadın çıktı kapıdan.Sonra erkek.

Yavaşca kapandı kapı.

Kimi yağmurdan kaçan kimi yağmura inat yürüyen insanlarla doluydu sokaklar.

Yanyana yürüdüler bir süre.

Konuşmadılar.

Kadın ne düşünüyordu erkek ne .... belli değil.

yolun kenarına gelince durdular.

Öylece kaldı akisleri yolda biriken su üstünde.

Sonra yine sessizce bastı kadın suya.

Birden kayboldu görüntüsü.

Adam kalakaldı yolun bir tarafında.

Yolu geçti kadın yavaşca.

Yürüdü devam etti.

Ardına bile bakmadan.

Ardından bakakaldı adam.Aklında ne vardı belli değil.

Hüzünlü bir şarkı tutturdu kadın iki dudağının arasından.

Kalbinden geçen neydi..... belli değil...

Öykü atölyesi.Fotoğrafın dili 10.çalışması...

14 Ekim 2008 Salı

Fotografın Dili-Nereye ??


Nereye?

Kime...

Varmı öyle ekmeğini sorgusuzca bölüşecek.

Kendini yük hissetirmeyecek.

Sormayacak

Yargılamayacak

Akıl vermeyecek

Sadece kabul edecek....

Saygı duyacak

Destek olacak

Neden olusa olsun yanındayım

Kapım herzaman açık diyecek

Olsaydı giderdim

Olsaydı bir dakika bile durmazdım.

Bir dakika bile çekmezdim.

Mecburum kalmaya.

Kendim için değil senin için kalmaya

Sen başını kurtarana dek çekmeye bu derdi.

Belki düzelir......

Not:Bu bir hikayedir sadece Öykü atölyesi için yazılan.Ama belkide birçok kadın için gerçektir.Üzücü olsada...

16 Haziran 2008 Pazartesi

Yeniden(Fotoğrafın Dili-5.Çalışma)



Nerde kaldı çocukluğum?



Hani nerde sabahları annemi babamı uğurlayışım? Nerde balkon korkuluklarında gitme diye yalvarışım ve daha o gider gitmez o anı unutuşum?



Nerde önlük giyip koşar adımlarla okula gidişim?



Nerde barakadan yapılmış okulum,leblebi tozları,simidim,elvan gazozum?



Nerde tenefüste 10 dakika koş koşa bahçeye çıkışım,toz toprak içinde oynayışım?



Nerde sırtıma bez sokan öğretmenim,bembeyaz yakam,siyah önlüğüm?



Nerde sıra arkadaşım,hani kimseyle arkadaş olmasını istemediğim?



Nerde kaldı bomboş eve gelişim,soba yakışım toz duman arasında?



Neden kormuyorum artık şimşek çakınca?



Neden artık şaşırtmıyor beni insanlar?



Şimdi neden daha lezzetsiz gazozlar,neden boğazıma yapışıyor pamuk şeker?



Hala var o şarkılar, o masallar.



Neden yok o içimdeki heyecan?Devler de korkmuyor,prenslerin gelip prensesleri kurtarışına sevinemiyorum neden?



İçimdeki çocuk orda duruyor biliyorum içime baktığımda onu hep görüyorum.



Heyecansız,çekingen,üşümüş,yorulmuş.Keşke koşmuş da yorulmuş olsaydı diye düşünüyorum.Acımıyorum, üzülmüyorum ,sadece mutsuz oluyorum.Herşeye rağmen fotoğraflara baktığımda şimdi diyorum şu fotoğraftan bakan gözler benim gözlerim olsaydı hala,keşke o ışığı hep kalsaydı.



Hayat bazen adil olamıyor malesef kimileri kırkında hala büyümeye çalışıyorken kimileri çok erken tanışıyor büyük olmakla.



Kapatıyorum gözlerimi içime bakıyorum.Orda öylece duruyor,mavi jilesi,kırmızı çorapları ve keçiboynuzu kıvırcık saçlarıyla çocukluğum.O hep içimde kalacak biliyorum.

Ondan vazgeçmiyorum.

Mahçupda olsa,yorgunda olsa bugünlerde Doğayla yeniden hayat buluyor görüyorum...



Yukarıdaki fotoğraf "öykü atölyesi-fotoğrafın dili5.çalışması" na aittir.




30 Mayıs 2008 Cuma

Mazi Kalbimde Bir Yaradır....(Fotoğrafın Dili3)



Elindeki adrese tekrar baktı ,birde yol kenarında kalakalmış sokak adı yazan tabelaya.Evet doğru yerdeydi ama yinede olmazdı, olamazdı burası değildi ki hatırladığı


"Yaa, sokak adı aynı ama, başka bir yer olmasın burası değil gibi" dedi taksi şöförüne.


"Yok hanımabla burası olmazmı hiç yıllardır bu şehirde şöförlük yaparım aradığın yer burası"


Çantasından siyah rugan cüzdanını çıkarttı "ne kadar" diye sordu şöföre.


"46 lira"


Uzattı parayı, üstünü beklemedi bile."Hayırlı işler" deyip kapattı taksinin kapısını ,sonrada neden bilmeden elini vurdu taksinin tavanına iki üç kez.


Arkasını döndü yürümeye başladı sokakta.Sağlı sollu yüksek binaların olduğu arabaların tek yön ilerlediği sokakta.Büyük kiremit rengi üstünde garip kilim desenleri olan çirkin bir binanın önüne geldiğinde gidemedi.Baktı...Siyah-beyaz bir film karesinde bisikletten düşen ve dizlerini kanatan o küçük kızı gördü.Karşı evin önünde oturan ,çay içip komşularla sohbet eden annesine koşan kızı...Ayşe teyzenin evine döndü bir umut.Yoktu..Penceresinden sarmaşıklar sarkan tahta evin yerine tüm görebildiği 4 katlı gri bir bina oldu.Oysa o pencere önünde oturup sokağa baktığı top peşinde koşan abisini izlediği o an sanki biraz evveldi.Sokağın sonundaki yokuşa geldi.Ucu abisinin okuluna uzanan her sabah her akşam gittiği geldiği bıkmadan abisini beklediği yokuşa.Bir apartmanın merdivenine oturdu.


Cebinden bir resim çıkardı.Babasını görmeyeli uzun zaman olmuştu.Annesinin vefatından sonra ona hiç vermediği o resmi alıp almamakta çok düşünmüştü.Onu affedebilirmiydi.Buralara gelmek bu anları yeniden yaşamak onu affettirebilirmiydi.Öldüğünü bilmek bir insanın affedilişini kolaylaştırırmıydı..Bilemedi.


Sadece bekledi yıllar evvel köşe başında abisinin okuldan dönmesini bekleyen onu görünce sevinen o küçük kız gibi bekledi.Gelirmiydi abisi.Belki gelseydi affetmek daha kolay olurdu babasını.Abisini onlardan koparan, alıp uzaklara götüren,annesini suskunlaştıran ve en son kapanan araba kapısından ,şimdi köşeden dönerler ,diye umut ederek, hala rüyalarında gördüğü bu sokaktan ayrılana dek beklediği babasını.


Son kez açtı çantasını kenarları işli bembeyaz bir mendil çıkardı.Gözyaşlarını sildi.Nerde olursa olsun birgün bu yokuştan geleceğini bildiği abisini beklemek üzere kalbindeki küçük kızı oraya bıraktı..Taksiye binmeden evvel son kez döndü baktı hiç istemeden ayrıldığı sokağına.Siyah beyaz bir resim karesinde gördü Ayşe teyzenin evini,koşup oynadığı arsayı ve sokağın sonunda abisine kavuşan o küçük kızı
Öykü Atölyesi fotografın dili çalışmasının 3. resmi için yazılmış yada yazılmaya çalışılmış bir öyküdür efendim...

23 Mayıs 2008 Cuma

İmkansız Aşk-(Fotoğrafın Dili)

" Gitme" dedi sessizce ...
"Bu gece son" oldu duyduğu cevap.
"Öylese" dedi "tek çare geceyi uzatmaksa gitmemen için ,güneşi tutarım bende" ... fırladı yalın ayak sokağa ,koştu koştu, tüm şehri tepeden gören gecekondu mahallesinin kenarına geldiğinde, güneş daha yükselmemişti gökyüzüne "duuuur" diye bağıdı "doğma bugün". Tuttu elleriyle güneşi ,yandı...Ama tüm görebildiği, sürüklenen bir valiz ve kapanan bir taksi kapısı oldu gözyaşları arasında. bıraktı,bıraktı doğsun güneşi....
Anladı imkansız olan güneşi tutmak değildi......

Resim Öykü Atölyesinin Fotoğrafın Dili çalışması için seçtiği ödüllü bir fotoğraftır...

8 Mayıs 2008 Perşembe

Bir Parça Mavilik..(Fotoğrafın Dili)


Fotoğraf Selahattin Sönmez (Turkish Daily News)
Kaç saat olmuştu acaba, günlerden neydi,burda bu kapkaranlık dört duvar arasında herşeyi unutuyordu insan.Unutmadığı tek şey sevdikleriydi burda insanın,ya onlarıda unutsa ne olurdu acaba...
Kalktı...... kızını özlemişti.Birbirlerini özlediklerinde yapmaya karar verdikleri şeyi yapmak için yavaşca küçük ... küçücük parmaklıkları olan demir kapıya yürüdü."Gökyüzüne bak" demişti kızı ayrılırken."O maviliğe baktıkça gözlerime baktığını san, ben öyle yapacağım.Gökyüzünün maviliğinde bulacağım gözlerinin maviliğini babacığım".
Bir parça mavilik görebilmek için yürüdü kapıya,uzattı ellerini, çevirdi yüzünü yukarı.......