genel etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
genel etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Şubat 2012 Pazartesi

Dönüş

İşe geri döndüm.
Sırt ağrılarım devam ediyor.Birde çok koşturursam yoruluyorum.Ama daha iyiyim şükür .Yarın kontrole gitmeyi planlıyorum.
Doğa da okula döndü.Hiç mızıklanmadı sabah hemen kalktı.Sorunsuz sınıfa girdi.Ama pazar akşamı çok şirindi. "Allahım lütfen ya yarında tatil olsun" diye dua edip durdu uyumadan evvel.
Bu aralar üç reklama acayip gülüyorum.Bir tanesi tarlalarımız var diye kız istemeye giden tarlana sigorta yaptırmazsan kızı vermeyiz cevabıyla karşılaşan düğünde eğlenirkende kayınpederinden laf yiyen damat....
diğeri fasülyenin sertap misali jipiyle turladığı reklam sonuncusu da dede yadigarı gitarı hakkını vermek içi sahnede kıran genç.
İsteyince ne güzel reklamlar yazıyorlar değil mi.Nerde yaratıcılıktan uzak eski reklamlar nerde şimdikiler....Süper vallahi.
Bir sürü kitap okudum yokluğumda.Zaten hızlı okurum ama şunu ve şunu okurken kendi rekorumu kırdım diyebilirim.Diziyi geçen sene sezon finalinden sonra izlemeye başladım.Demek ki neymiş dedim bizde isteyince abartmadan bize uygun doğru dürüst polisiye çekebiliyormuşuz.(şahsi fikrim istemeyen katılmasın)Karakterler genelde kitapla uyuşmaz ama ben kitaptan sonra dizinin castını çok beğendim.Sadece Akbaba biraz daha farklı tarif edilmiş kitapta ona uymamış ama Akbaba karakteri karaktere uymamış mı... bence olmuş :))
Bir de sanki Hayalet kitapta daha karizmatik.Dizide o kadar aktif değil gibi. Neyse efendim yani kitap uyarlaması olmuş bence.Başarılı :)))
Med-Cezir'i okudum bitti.Şimdi sırada Geniş Zamanlar var.
Ayşe Kulin de Elif Şafak'ta arka arkaya okumadığım ama okurken çok mutlu olduğum yazarlar.
Ayrıca geçenlerde Elif Şafak'ı bir televizyon programında izledim çok sevdim kendisini.
Bir de bu aralar en çok bunu sevdim.Yeni türkü şarkıları gibi değil mi???Şimdi hayat ister çiçeklerle gelsin...isterse vursun geçsin........
Bir de kendime dizi buldum :)).Gerçi herkes biliyordur 2009 yılından beri varmış ama olsun ben yeni buldum :))
Şimdi gidip kızımı okuldan alacağım ve klasik eve dönüş maceramız başlayacak.O kadar gündür evde başbaşayız vallahi bugün çok özledim tostikimi :))





8 Eylül 2011 Perşembe

Severmisiniz??



Çocukken tek yediğim üzümdü İzmir Üzümü.Diğer üzümlerin çekirdeklerini tek tek çıkarmaktan yorgun düştüğümde(evet tek tek çıkarıyordum) karar vermiştim o andan sonra İzmir üzümünden başkasını yemeyecektim.

Şimdi kızımında neredeyse kendi isteği ile yediği tek meyve.



Bugün öğle yemeğinde de vardı.Sordum masada , herkes küçükken sadece İzmir üzümü severmiş.Ya siz küçükken hangi meyveyi severdiniz???

27 Haziran 2011 Pazartesi

Evimizin Herşeyi

Sonunda Ankara'ya da açıldı.




Yıllardır İstanbulda, İzmirde oturan ya da yolu düşüp uğrayan tanıdıklardan "İkeadan aldık çok memnunuz" cümlelerini duyan her Ankaralı gibi ben de hasret ve merakla bekledim İkeanın açılışını.



Açılışa katılamadım :) ama en kısa zamanda gidip gezmek farzdı(nedense).bu hafta sonu e hadi dedim biri beni İkeaya götürsün yahu....




Saolsun eşim ve kızım bu isteğimi dikkate aldılar :)



Gittim gittim ama gitmez olaydım.Allahım bu ne kalabalık.Daha arabadan iner inmez aslında farketmeliydim garipliği ama gözümü İkea merakı bürümüş bir kere.Etrafta birsürü insan stada maça ya da konsere gider gibi akın akın arabalarından inmiş AVM ye doğru yolalıyordu.




İçeri girmeyi başardık.Başardık diyorum zira girişte gerçekten maça girerken yaptıkları gibi koridor oluşturmuşlardı.Koridorun ortasında biryerinde de içecek dağıttıkları için bol bol tıkanmalar oluyordu.



AVM ye girdik ve mutlu son.......Nerde.........



Çilemiz yeni başlamış.İkeayı şöyle dizayn etmişler efenim.Bir giriş var bir çıkış var girişi biliyorsunuz ama çıkış muamma.....






Sürekli ÇIKIŞ yazan levhalar sizi bir yerlere yönlendiriyor ama çıkabilen yok.Öyle böyle, pazar yeri, dolmuş taşmış bir binadan ,önce şaşkınlıkla sonra yorgunlukla ve en son panikle çıkmaya çalıştık.Evet gerçekten bir ara panik oldum.Sonunda bir güvenlik görevlisi tarafından bir asansöre bindirildik.Üst kattan alt kata çıkış levhasını o kadar takip edip indikten sonra geri üst kata yollandık.Oradan başka bir asansöre geçiş yapıp İkeadan kurtulduk......



Evet kendimi tam manası ile kurtulmuş gibi hissettim.



İkea'ya lafım yok.Ama ben bir daha gitmem sanırım.Çıkış bulamadığım bir yerde olmak çok hoşuma giden birşey değil.Ya da belki çok kolaydır da bana zor gelmiştir bilemem.Ama ben bir dahada gitmem Davosa...

15 Haziran 2011 Çarşamba

Mezun



Alakasız zamanlarda aklıma gelen konuları bir yere biriktirsem herhalde hergün yazacak şey çıkar.Ama işte nedense buraya oturup bakmaya başlayınca şu kalbin kadar temiz sayfaya bir türlü gelmiyor aklıma yaşananlar.


Bu aralar kendimi aslında dikişe verdim.Acayip minik bir makinem var.İnternetten resmini bulsam koyardıma ama öyle ünlü bir marka falan değil sadece bir hobi bloğunda rastlantı eseri rastladım ama işte şimdi sorsan neresiydi hatırlamıyorum.Halamın anneler günü hediyesi.Acayip şirin birşey.Minicik miniminicik... :) Ha ha buldum bu işte


Eeee madem bu kadar dikişle ilgileniyorsun ne diktin derseniz kızıma bir etek bir de elbise diktim.Benim gibi düğme dikmekten bile itina ile (yoksa imtinamıydı bak araştırmak bile istemedi bugün canım oysa mümkün olduğunca yanlış yazmamaya çalışırım) kaçınan biri için devrim niteliğinde bu dikişler.İşin garibi şimdiye dek çoook hobi denedim.Takı toka boyama yapıştırma bir sürü şey çoğu bende rahatlama sağlayacağına stress yarattı doğrusu.Ama bu sefer gerçekten mutlu oluyorum sanırım doğru iz üzerindeyim.Ne mutlu bana :))


Haftaya Doğa hanımın okulunda 6 yaşların mezuniyet töreni var.Dolayısıyla bizde onunla beraber tatile gireceğiz :) Dört gözle hepimiz cumayı bekliyoruz.Evde şarkılar danslar şimdilik provalar tam gaz devam ediyor.Geçen haftada bale resitalimiz vardı çok şükür kazasız belasız atlattık :)


İzlemekten hoşlandığım tüm dizilerin tüm sezonlarını bitirdim.Dexter,Mentalist,House hatta Cold Case..... Tavsiyesi olan varsa duymak için sabırsızlanıyorum.


Birde bitirmeden şunu söylemek istiyorum.Evlilik yıldönümü doğum günü sevgililer günü elbette özel günler.Ama insanlık hali işte insanlar unutabilir.Kadın olsun erkek olsun fazla üstelememek lazım diye düşünüyorum ben. :)

16 Mart 2011 Çarşamba

ALIŞ -mak


Düşünüyorum da galiba çocukken hayatın daha güzel olmasının tek sebebi hiçbir şeye alışmamış olmamız.

Yani.... yeni açmış bir çiçek,miyavlayan bir kedi, merdivende kıvrılıp duran bir solucan, gece, gündüz, yıldızlar.... her biri çocukken daha daha anlamlı gibi.

Hangi çocuk durup izlemez bir solucanı.....

ya da hangi çocuk gökkuşağının altından geçebilme ihtimaline inanmaz.....

kelebek peşinden koşan ya da her bulduğu çamurun içine düşme hevesinde gezen kimdir...

Böylesi yaşamak değilmidir yaşamayı keyifli yapan....

En sevdiği oyuncağı başka bir yerde kaldığı için ağlamasını durduramadığınız bir çocuk yeğen torun kuzen arkadaş çocuğunuz olmadı mı

Şekeri yere düşünce ağlayan,

patlayan ya da elinden kaçan balonunun peşinden gözyaşı döken bir çocuk tanıdınız mı hiç....


İyi ya da kötü hiçbir şeye alışmadıkları için, her duyguyu sonuna dek yaşayan değilmidir onlar.Ağlayınca da gülünce de katılana dek .......


Oysa biz alışmışız sevinçlere üzüntülere......

Büyükleri sevindirmek zor...Basit şeyler dolu dolu sevinmemiz için yeterli değil..Peki nedir bizi dolu dolu sevindirecek şey gerçekten....

Üzmek de zor aslında...Üzüntüler bile bir süre sonra gündelik hayatta kaybolup gitmiyormu?


İşte sanırım tam da bu yüzden, küçük bir çocuk ambulansa bindirilirken gördüğü yaşlı teyzeyi saatler sonra büyüklere hatırlatıp aklımdan çıkmıyor derken büyükler bakıp görüp üzülüp unutup gidiyoruz.....


Hayat kollarının arasına alıp kocaman bir girdapta döndüre döndüre yoruyor bizi bizse o girdapta hep yaptığımız şeylerin arasında gelip gidiyoruz..

Alışarak





11 Mart 2011 Cuma

Kar ve Tatili


Acayip bir yerde çalışıyorum ben :)
Burda her mevsimi yaşama garantiniz var hemde sonuna kadar.
Salı günü o kadar çok işim vardı ki ona rağmen bir ara bloğa girmiş "biz bu gidişle burda kalırız akşama da haberlere çıkarız" yazmış ama yayınlayamadan yine işe dönmek zorunda kalmıştım.
Beytepede kalmadık ama yollarda kaldık.
Saat beşi yirmi geçe yola çıkan!!! servisimiz Dikmene vardığında ki ,bizim caddedeki tek hareket edebilen araç ünvanı o gece kendisindeydi, saat 8.35 i gösteriyordu.
3 saatten fazla süren servis maceramız aslında aramızda bir senarist falan olsa garanti reyting rekorları kıran bir dizi ya da film olurdu "SERVİSTE"
Sıkıntıdan koridorda dolaşıp sağa sola "ben de bel ağrısı var çok oturunca uyuşuyorum" diye dert anlatan mı ararsınız.....
Karnı açıkan varsa bende ekmek var diyip bir poşet dolusu kepekli dilimlenmiş ekmeği arkaya doğru gönderen mi......
"Çay yokmu yahu bu nasıl servis" cevabına "Çay yok ama börek var, suböreği "yanıtını verip hakkatende çantasından suböreği çıkaranları mı( :) )
Ya da "şoför beyyy ne zaman ihtiyaç molası vereceğiz" diyip "duruyoruz zaten" yanıtını alınca yolun karşı tarafında ki benzinliğe bir koşu gidip dönüp , ihtiyaç molası verenler mi......
Bir de tabiii yarım saatte bir meraklanıp kızını arayan ve son 1,5 saat içerisinde Odtü'deyiz....hala ODTÜ'deyiz......Anneeee inanmayacaksın ama ODTÜ'deyiz........Anne valla ODTÜ'deyiz cevabını alıp kendisine inanmayan annesini ikna etmeye çalışanları mı......
Haaa bir de benim hiç anlayamadığım bir şekilde yaklaşık 3 saat boyunca sessiz kalıp kimseyle konuşmadan ve konuşanlara garip birer varlık gözüyle bakan insanlarmı
Kimi ararsanız vardı işte.......
Sonuçta öyle böyle kazasız belasız eve ulaştık.Bir de üstüne 2 gün ilkokullar ve biz edildikmi tatil :)
Yorulduk ama değdi :)
Tatil maceraları ve izlediğimiz filmler azzz sonra :)
Son olarak şunu söylemek isterim ki sevgili İ.M.G. seçim zamanı avantasını alsın oyunu atsın dediği bilinçsiz seçmeni işine gelmeyince bilinçli olmaya davet ediyor,artık nasıl olacaksa....

23 Eylül 2010 Perşembe

Bir Varmışım...Bir Yokmuşum...

Gelmesini sabırsızlıkla beklediğim tatilin üzerinden oldukça uzuuun bir zaman geçti.
Güzel bir tatildi.Bu sene Aydıncık da tüm aile hep beraber olmayı kafaya koymuş olsakda bunu başaramadık malesef.Halamızın tayini taaa Erzincanlardan İstanbul'a çıkınca onlarsız başladık ve bitirdik tatili.Ama tatil sonunda hoop diye Ankaraya gelmeleri ve sonunda Paok maçı bahanesiyle bizim ani İstanbula gitmemizle hasretimiz az da olsa dindi şükür :))
Maça gittik evet.Hemde cümbür cemaat.Doğa maç başlayana dek oldukça eğlendi.Ama bastıran uyku ve sürekli bağırmalar nedeniyle sonuna doğru pes etti.Gidelim artık nidaları ortalığı kasıp kavurunca uzatmaları beklemeden çıktık.İyide yapmışız ki beraberlik golünü görmedik.
Arada bir sürü kitap okudum.Hatta tatile giderken kendime bile itiraf edemediğim halde fazla olduğunu düşündüğüm 5kitabımı ve üstüne 2 tane daha...İsimlerini de yazmak isterdim ama şu an balık hafızam el vermiyor malesef.Ama en son okuduğum "Sil Baştan" beni gerçekten etkiledi diyebilirim.
Bu arada yan tarafta yazan "Küçük Arı"yı hala okuyamadığımı da belirtmeliyim sanırım. Bazı kitaplar olmayınca olmuyor.Israr etsemde okuyamıyorum...
Ne güzel haberler aldım bu arada bebişler oldu,.....bebişler büyüdü,......
Kötü şeylerde oldu elbet ...........
Yani kısacası hayat kendi halinde akmaya devam etti.

Hergün herkesi okudum nerdeyse.Hergün kendi bloğuma girip çıktım.Yazamadım.Aslında her seferinde yazmak isteyip geri çıktım.Sebebi belirsiz.Sanırım konsantrasyon problemi.Kış geliyor ya belki daha çok yazarım diye düşündüm sonra.
Facebook da takılıp!!! Arada "House" izleyerek günlerimi geçirmekteyim.

Ne kadar genel geçer oldu.Neyse başlangıç oldu.
Haydi hoşbuldum :)

21 Mayıs 2010 Cuma

32

32yaşımı bitireli nerdeyse bir hafta olacak :)
Doğum günüm geçirdiğim en plansız gündü.Ama çok güzeldi.
Misafirlerimiz vardı.Ve doğumgünüm olduğundan haberleri bile yoktu.Duyunca Kedibeye çok kızdılar :) Ben pek sevmiyorum böyle haber vermeyi falan.Ne güzel geldiler bizimle oldular yetti valla.
Ama öğleden sonra haber verdikleri için 3 saatte tüm sofrayı yetiştirmek zorunda kaldım ki sanırım malum yarışmaya katılabilirim aynı menüyle :)

Pazar günü Dodik hanımın genel bale provası vardı.Haziranda sahne alacaklar :) Çıkışta annemlere gittik ki beyler maç seyretsin.Ve bir klasik yaşandı.Kedibey maçı seyretti ve Fen-er...bah-çe yenildi .Aslen bende aynı takımı tutmama rağmen Bur..sa -spo-run kazanmasına gerçektende çok sevindim.Yani bu ülkede 2-3 takımdan başka şampiyon olacak bir takım yokmu a her sene bu önyargıyla yola çıkılıyor.
Ama anlayamadığım tek şey Fe.bahçenin şampiyon olamaması nedeniyle sevinen diğer takım taraftarları oldu.Enteresan gerçekten .Bu derece fanatikliği saçma ve yersiz buluyorum.Sizinle alakası bile olmayan negatif bir olaya sevinmek çok ilginç geldi bana.Amaaan neyse işte.aslında madem sevinmek istiyorlar sevinsinler dimi.Madem kendileriyle ilgili sevinecek bir şey yok :P

Şaka şaka ...Kızmayın hemen fanatik günlerim eskide kaldı,jübile yaptım ben.

Flash forward izliyorum bu aralar 20. bölümü bitirdim ya dur bakalım ne olacak.Diziyi izliyorsanız bilirsiniz bir gün bir anda tüm dünyada 2 dakika 17saniye(idi sanırım) süren bir bilinç kaybı yaşanıyor ve tüm insanlar aynı anda o günden 6 ay sonrasını görüyorlar.Kimileri hiç birşey görmüyor ki bu o günden evvel ölecekleri anlamına geliyor.Şimdiki bölümlerde kaderin değişip değişmeyeceğini sorguluyorlar.Bazı şeyler (mesela olacaklarını bildikleri kazalar ya da cinayetler )ertelense bile evrenin bir şekilde bu olayları aynı sona bağlayacağını savunanlar ve tam tersini umud edenler arasında geçiyor şimdi olaylar.Aslında ben de biraz kaderciyim sanırım.Yani bir şey yaşanacaksa yaşanacaktır diye düşünmekteyim.Bakalım dizinin sonunda ne düşüneceğim :)

Bit Palası bitirdim nihayet.Hakikaten çok keyifli bir kitapdı.Şimdilerde sevgili Ebrunun tavsiyesiyle aldığım ve onun bir gecede bitirmesini şaşkınlıkla dinlediğim "Zaman Yolcusunun Karısı'nı" okuyorum.Aslında şimdi yazarken farkettimde kitapdada sürekli zamanlar arasında yolculuk eden bir adam var :)
Sanırım bu ara kısmetim hep bu yönde :)

Ne çok yazdım oysa ki uzun süre bakakalmıştım sayfaya.

Bir de havalar inanılmaz soğudu burda.Ben yavaştan hastalanıyorum sanırım.Başıma bir tülbenti sarıp kamikazeler gibi gezesim var.

Sevgiler

4 Haziran 2009 Perşembe

Eller


"Kadının yüzü değil elleri belli eder yaşadıklarının toplamını" diyor aniden karşıma çıkıveren bir cümle.Doğrumu ki... ellerime bakıyorum hemen.Ardından annemi düşünüyorum.Ne tuhaf elleri uzun zamandır belkide ananneme benzettiğim tek yeri.Ne gözleri, ne yüzü, ne kokusu değil.. sadece elleri.

Durup düşünüyorum, uzun uzun, yıllar evvel, annem ben yaşlardayken ve ben henüz 20li yılların başındayken yaptığım kıyaslamaları....

Bazen kendimi ayna başında yakalıyorum.Saçımı tararken,dişimi fırçalarken ya da sadece önünden geçerken bazen, öylece kalıverişimi.

Dipten dipden varlıklarını tüm haşmetiyle gösteren beyaz saçlarımı,eskiden sadece makyajına baktığım ama uzun zamandır makyaj yapmadığım halde durup dururken incelediğim gözlerimi,dudaklarımı,yanaklarımı.

Giderek anneme benziyorum.Eskiden onda kızdığım ne varsa yapıyor, bazen kendimi ben olsam asla yapmam dediğim şeyleri yaparken yakalıyorum.

Zaman garip bir şekilde alıyor bizi kucağına.Eğer dişli bir çarksa dönüp duran ve herkes sırayla birbirinin yerini alıyorsa birden bire annemin yerini aldığımı farkediyorum.

Ve sıramı kızıma verdiğimi.

Garip bir şekilde mutluluk ve hüzün doluveriyor kalbimden içeri.Mutluluk kendimle ,sanırım hüzün ise kaybedilenle ilgili.

Birgün diyorum ellerime baktığımda üstünde çiller görürsem ve ne olursa olsun pamuk gibiyse hala ,anla ki bir basamak daha atlamış olacaksın.

Sonra kafamı kaldırıp bakıyorum dışarı bir uçak alabiliğine hızlı gidiyor bir yerlere ve bulutlar hızla koşuşturup duruyorlar sanki geç kaldıkları bir yere.

27 Mayıs 2009 Çarşamba

Bugün Ne Öğrendik??


Devlette bazı rakamlarla numaralandırılmış, bazı kadrolarda yatan, işten güçten kralı gelse beni çıkaramaz diyen düşünen,ve ay başında "içi nasıl rahat ediyorsa artık"koşa koşa gidip , yata yata kazandığı parayı hiç utanmadan çeken bazı insanlara iş yaptırabilmenin yolu ;


a)Hemşeri ya da takımdaş olacaksın

b)öyle bir çaçaron olacaksın ki sen bağırmaya başladığında korkularından öğle arasında müdürü fizibilite çalışmasına gelecek

c)Yok başka seçenek üzgünüm...


Sen hangisisin diye soranlar olursa bugünki olayın benim bir alakası yok ben sadece seyirci ve öğrenen adamım bugün :)

20 Mayıs 2009 Çarşamba

Çağrışım

Bu sabah önümüzden giden garip plakalı siyah aracı görünce şu filmden aklıma takılıp kalan "makam arabası siyah olur" lafı çıktı geldi bir yerlerden, sonra filme takıldım bir süre düşündüm ki bu bir film olsaydı sadece o zaman rahatlıkla "ya bu insanlarda da akıl yok ne olmuş benzini bitmişse sen o kısacık sürede eldeki imkan, hayır aslında, imkansızlıkla yapılan başarıya bak" der geçerdim.Ama gerçek olduğunu bilmek içimde derin bir hüzün yarattı.Azcık hayıflandım, azcık kızdım ama çok üzüldüm,bu kadar kafasız mı bizim millet yahu diye.
Sonra filmden bir başka cümle çıktı geldi takıldığı yerden
"Burası Türkiye evladım burda hiçbir başarı cezasız kalmaz."
Sonra bu cümle aldı götürdü beni ömrünü sadece çağdaş yaşam okuma hakkı hastalıklar ve insanlar için heba eden ve bundan asla üzüntü ya da pişmanlık o kocaman yürekli insana.
Doğru diye düşündüm.Ömrünün son zamanlarında başına gelenleri düşününce.Hakikaten burda hiçbir başarı cezasız kalmıyordu.
O zamanda bu zamanda.....
Yazık...
Mekanı cennet olsun.

26 Nisan 2009 Pazar

Bencillik Nasıl Öğrenilir??

Tarih 23 Nisan 2009 yani çocuk bayramı.Doğa hanım saatlerce kahvaltıyı uzatmış ve biz çok üzülerek okul gösterilerine yetişememişiz.Son çare yakınlardaki bir AVM ye gidip faaliyetlere katılmak.

Gittiğimiz merkezin çocuk sokağında faaliyetler güzel.Neden mi öncelikle engelli çocuklar yararına yapılıyor faaliyetler ve de her zaman yapılan faaliyetler değil bazıları.

Mesela çocuklara ebru yaptırılıyor.Renklerle nasıl oynandığı o renklerin nasıl su üzerinden kağıda geçtiğini hayranlıkla izleyip katılıyorlar.

Kocaman kağıtlara aldıkları boyalarla hep birlikte resimler yapıyorlar.İmzalayıp duvarlara asıyorlar.Boyalarını kağıtlarını paylaşıyorlar.
Ve bir kenarda bizde boya almışız resim yapıyoruz.
Az sonra tam karşımızda resim yapan çocuğun annesi faaliyeti düzenleyen ekibe çıkışıyor.
"Nasıl olur canım sordunuzmu bana.Para veriyoruz boya alıyoruz siz hem çocuğumun boyalarını, hem de kağıdını başkasına da veriyorsunuz."
Çocuk şaşkın "neden kızdın anne" diyor.
Kadın söylenmeye devam ediyor. "Bak başka bir çocuk da resim yapmış senin kağıdına ,sonra bana söylenme sakın.Neden izin verdin?"
Ekipden bir bayan açıklamaya çalışıyor.
"Hanımefendi diğer çocuğunda boyaları vardı, iki boyayı ortak kullandılar,kızınıza sorduk arkadaşın resmini buraya yapabilirmi diye olur dedi."
Kadın söylenmeye devam ediyor.
"O zaman kağıtları daha küçükyapsaydınız, masaları ayırsaydınız.........."
Kadının açıklaması şu:
"bugün 23 Nisan, istedik ki boyaları kağıtları birbirine karışsın, çocuklar paylaşmayı birlikte birşeyler yapmayı öğrensin."
Kadın kızgın söylenerek çocuğunu alıp gidiyor.Ekipdekiler şaşkın sonuçta engelli çocuklar adına yapılan bir organizasyon ve amaç bambaşka araç resim yapmak.Ne olmuş ki boyayı iki kere de başka çocuk sürmüşse.Yağlıboya tablo değilya bir başka çocuk bir çiçek kondurmuşsa yan tarafa ne olur??
Benim aklımda sadece çocuğun anlamaz bakışları ve cümlesi kalıyor geride:
Neden kızdın anne???

18 Nisan 2009 Cumartesi

Bahar...

Doğa ananneye, baba en büyük babanneye gitmişken ,bizim eve bahar giriyor yavaş yavaş bugün.Havada yine en sevdiğim kokulardan bir demet, yumuşatıcı kokusu.İçime çektim .......
Oh mis valla.....

6 Nisan 2009 Pazartesi

Maddeledim Duramadım :)


*Haftasonu sınavda görevliydim.Benim 4 Kedinin 2 görevi olunca Dodık hanım Cumadan anannenin yolunu tuttu.


*Görev yerim eve 20 dakika yürüme mesafesinde olunca Cumartesi ve pazar 20-20-20-20 toplamda 80 dakika yürüyüş yapmış oldum


*Allahtan olaylı geçen sınavlardan olmadı.Saolsun öğrencilerin sınavın son dakikasına kadar beklemekten başka bizi bunaltan bir tarafları olmadı(biliyorum biliyorum bu onların hakları.Söylenmedim hadi geri aldım;) )


*Akşamları dönüncede işe devam etme planlarım vardı ama yürü ayakta bekle yürü gel olunca sızlayan ayaklarımla hiçbir iş yapamadım.


*Aralarda eve koşup birgün çamaşır birgün ev temizliğini halledebildim sadece.Yemek yapamadım bi de ütü kaldı ühüüüüü:(


*Doğayı ne zaman arasam sokakta bahçede gezmede olduğunu öğrendim.Bahar geldi ya .Yaşasın park mevsimi :)


*Geçenlerde sizi kreşte çok özlüyorum diye söyleniyordu.Bende haftasonu ananneye giderken bizi özlermisin diye sormuş bulundum.Merak etme özlemem sanırım diye cevapladı.İtiraf ediyorum hem sevindim hem bozuldum ;)


*Spora devam ediyorum.Kendi adıma üzülerek bildiriyorum ki kiloda bir değişme yok ama olmayan pantolon etekler olmaya başladı.Bu da bir gelişme.(kimi kandırıyosun!! püff)


*Sporun fiziksel katkısı kadar ruhsal olarakda beni oldukça iyi ve formda tuttuğunu farkettim.Hem yeni bir sürü insanla tanıştım.Haftada 3 gün 1 saat hem gülüp, hem de spor yapıyoruz ayrıca 1 saat bile olsa iş yerinden ayrılma oluyor.


Ve son olarak bu baharın gelmiş olması beni, hem azcık boğazlarımdan rahatsız, hemde inanılmaz mutlu etti.Kendimi sokaklara atıp yürüyesim var.Birde öyle bir yerdeyim ki baharın geldiğini burdan iyi hiçbir yerde anlamazsınız (özendirmek gibi olmasın)
Not:resim benim değil internetten ama madem lafını ettim size burdan birkaç resim çekeceğim.
Söz.

30 Mart 2009 Pazartesi

Seçtin mi ??

Günahlarını almayımda (hiç lazım değil zira) öyle ya da böyle ,bilemiyorum belki de sadaka kültürü saolsun Ankara yine .....

Önümüzdeki günler yeni köprüler yeni şelaleler ve yine yeni alt-üst geçitlere gebe anlaşılan.Çünkü hizmet nedir, vatandaşın gözüne sokabileceğin ve gözünü boyayabileceğin şeydir.

Nasılsa kimse yeraltındaki borulardan haberdar değildir,kimse her sezon yol kenarlarına dikilen ağaç/cık ve her akşam (aman sakın ha suyu boşa akıtmayın diye bas bas bağrılırken) oluk oluk sularla(yeraltı suyuya zararı yok nasılsa)sulanan o zımbırtıları umursamaz,çünkü kimse yolda arabayla giderken girip çıktığı, belkide girip çıkmamak için taklalar attığı kazalardan kıl payı döndüğü çukurları geçtikten sonra hatırlamaz ki,sahi doğalgazla ilgili bir zımbırtı vardı o neydi bak bende unuttum,otobüs zamları,içtiğin suyun geldiği yer hepsi hepsi........sil baştan.Hadi gözümüz aydın.
Yazık oldu bize diyemiyorum sadece kuruyla yanan yaşa üzgünüm, ama en çok Antalyalılar için üzüldüm bak.
Adamcağız o kadar geldi gitti hizmet yaptı,açılış yaptı anlamadınız.Görürsünüz siz bundan sonra.Sanırım durumunuzu en iyi bu özetler "ne kadar ekmek o kadar köfte."
Hay Allahım ya!!

3 Mart 2009 Salı

Bu Ne Şimdi


Geçen hafta eşimin babası ufak bir operasyon geçirdiği (ve bizi üzmemek adına haber vermedikleri için).Haftasonu yani duyar duymaz ziyarete gittik.
Annem babam ve Kedibey doktora pansuman için çıkınca Doğa ve ben evde kaldık.
Doğa hanım yine salondaki tüm koltuk yastıklarını yere indirmiş oynarken telefon çaldı.Evde yalnız olan ben telefonu açtım halilen.Karşımda bir bant kaydı:
-Sevgili X mahallesi sakini önümüzdeki yerel seçimlerde oyunuzu hangi partiye vermeyi düşünüyorsunuz.?
-X partisi diyorsanız 1'e
Y partisi diyorsanız 2'ye
Z partisi diyorsanız 3'e basınız.
ve bekleme sesi....
Şimdi birinci olarak ne olursa olsun bu bir seçimse ve ben seçimlerde kime oy vermek istediğimi anama babama kocama bile söylemezken sana niye söyleyim?
İkincisi bu ne biçim bir anket bu seçime giren sadece 3 partimi var yok daha fazlaysa diğerlerinin tuşu hangisi ?
Üçüncüsü hadi diyelim ki genel durumu görelim diyorsun.Çık sokağa insanlarla yüzyüze konuş.Telefonda ev ev ne bu böyle gizliliğe ne oldu?
Ben açıkcası çok kızdım.Mantıklı bir açıklaması olan varsa dinlemeye hazırım

28 Ocak 2009 Çarşamba

Bulaşık..


Bulaşık makinesini daha sık kullandığımdan sanırım bulaşık yıkamanın ne güzel bir meditasyon yöntemi olduğunu unutmuşum.

Bu sabah Figen ile konuştuktan sonra laba gittim ve yaklaşık bir saat kadar NMR tüpü yıkadım.Radyom , pencerem açık,ellerim eldivenli keyifli bir zamandı.

Sonra bir anda kendimi çok eski bir tanıdıkla kavga ederken buldum.

Bunu genelde gece eğer uykum tutmazsa yaptığımdan, bildik geldi aslında.Uzun zamandır görmediğim ve hatta nerdeyse hatırlamadığım biriyle, tüp yıkarken neden kavga ettim, neyin hesaplaşmasını yaptım ,ne sorular sordum , ne yanıtlar aldım ve sonuçta ne oldu .....

Kocaman bir hiç.

Keyifle başladığım bir işte durup dururken sinirlendiğimi,kızdığımı hatta bir ara kaşlarımı bile çattığımı hissettim.Kızdım kendime...
Meditasyonda boşa gitti ;)
resim tamda buradan (Crebro)

25 Ocak 2009 Pazar

Welcome to the Real World


Hastalıkta olsa işin ucunda sökerlikte olsa bir haftadır evdeyiz ya...Yarın itibariyle çıkıyoruz sıcacık kabuğumuzdan :((

2 Aralık 2008 Salı

Çakıl Taşları

Upuzun bir yol aslında hayat uzadıkça kısalan.Attığımız her adımda biraz daha yoran. Bazen yokuş aşağı frensiz giderken ,bazende dimdik bir yokuş aslında teptiğimiz bu yollar.
Hep kollamacı bir ailedeyseniz işiniz daha zor aslında.Kimse hataya izin vermezse ,birileri yokuş yukarı alır sizi sırtına çıkarırsa ya da ne bileyim önünüze çıkan taşları tek tek toplarsa değmesin diye ayağınıza.
Ömür öyle mi tatlı geçer??
Doğrumudur toplamak çakıl taşlarını???
Her insan çocuğu için endişelenir aslında.
Kendimi düşünüyorum mesela.Ben istermiyim yeni yürümeye başladığı bu yollarda ayağına taş değsin,bir yeri incinsin.
Bu günlerde hep bunu düşünür oldum.Doğrusu hangisi?
Ufak hataları görsen de görmemezden gelmekmi, bırakmakmı, yapsın hata.Daha büyüğünden korurmu ufak hatalar insanı.Ya da hep etrafındamı gezinmek gerekir başına birşey gelmesin diye.Sonra alışırmı insan taşsız dümdüz bir yolda yürümeye.Önüne çıkan ilk engelde yılarmı tökezleyince, dağılırmı üstü başı, bozulur mu morali ,düşer mi yüzü.
Ne dersiniz?
Resim

19 Eylül 2008 Cuma

Hazan


İyiden iyiye soğudu havalar.Sabah akşam hırkasız çıkamaz olduk.Birden ve aniden geldi yağmurlu havalar.Dün akşam televizyonda Su başkenti İstanbul'un içler acısı halini izlerken gülsem mi ağlasammı bilemedim.Tamam ölüm kaçılmaz anladım, inandım da .Ama bu ülkenin en büyük şehrinde yağmur suyuna kapılıp ölmek ....sadece kaderemi bağlamalı bilemedim doğrusu.
Ramazandan sanırım ,garip hallerde etrafta dolaşıyorum.Özellikle sahurdan sonra su fazlası yüklemekten sanırım uykuya dalmaya fırsatım olmuyor açıkcası.Sabaha dek bir o yana bir bu yana dönüp duruyorum.Tam uyuyacağım ,hadi servis saati.Güne azcık uykusuz başlıyorum anlayacağınız.
Bazen öğlenleri hastaneye gidiyorum.Anannemi görmeye.Durumu daha iyi.Dün bilinci açılmış.Hatta elimi bile sıktı .Ben bilinçsizce yaptığını düşünmüştüm ama doktor duyduğunu ve tepki verdiğini söyledi. İnat ediyor direniyor yani benim tatlı Sırmoşum.
Hastanede garip dostluklar kuruluyor herkes, hasta yada hasta yakınıya.Önce herkes derdini anlatıyor hikayesini.Sonra belli aralıklarla ,orda tekrar karşılaşıyor insanlar.Sanki uzun zamandır tanıdık biri oturup sohbet etmeye, havadisleri konuşmaya başlıyorlar.Bazende birgün evvel gördüğünüz birini /hastasını ertesi gün göremiyorsunuz.O zaman garip bir mahsunluk çöküyor üstünüze.Bir kaç gün evveline dek hiç tanımadığınız insanların dertlerine üzülüp ,acılarına acılanıyorsunuz.
"Baharı atlattımı yaşlılar bir sene daha yaşar" derdi bir arkadaşımın annesi.Bu sonbahar çok dökülen yaprak gördüm ben.Kimi yaşlı bile değildi.Aniden hiç beklenmeden dökülüverdi dalından geride çok insan bırakarak.
Umarım bundan fazlası yoktur...