Şimdi üzülecek başka şey kalmadıda bunamı üzüldün diye düşünebilirsiniz.Haklısınızda ,napalım üzüldüm ,zira damdan düşenin halinden ancak damdan düşen anlar.
Yıllar evvel ilk evimizde otururken ve komşuluklar şimdikiyle hiç de öyle kıyaslanmazken,yani komşu teyzeler anne yarısı ,komşu çocukları kardeş gibiyken, iki yüzünde balkonları birbirine bakan bir apartmanda oturuyorduk biz.
İki apartmanın çocuklarının arasında benim yaşıtlarım hep erkek çocuklardı ve ben büyük ablalarla oynayamadığım zamanlarda hep onlarla oynardım.
Onlarında bundan pek şikayeti yoktu......Biri hariç.Alt komşumuzun oğlu M. Saolsun beni hiç sevmezdi ve ne zaman bir arada oynasak hemen diklenirdi "bizimle oynamasın o kız " diye. Çoğunluk oynasın deyince sesi çıkmaz kabul ederdi, ama sinirde olurdu bana :)
Çocuk aklı o zamanlar benden intikam almayı kafasına koymuş olacak ki ne zaman nerde sıkıştırsa beni ya üstüme ,aynen haberdeki gibi kedi fırlatır, ya da benim göremeyeceğim yerlere(mesela apartmana benden evvel girip apartmandan dışarı doğru) saklanıp kedi gibi miyavlardı.
O zavallı kedilerde, son sürat havada uçunca tırnaklarını çıkarıp bir yapışırlardı ki öyle böyle değil.Ne kadar sallanırsam sallanayım, mümkün değil düşmezdi üstümden.Birileri yardım etmeden kurtulamazdım.Annesinden yediği dayaklar bile vazgeçirememişti M'i bu huyundan :)
İşte ben o günlerden bu yana kedilere hiç yaklaşamam.Değil yaklaşmak seslerine bile acayip duyarlıyımdır .Metrelerce uzaktan duyabilirim ve hemen istemsizce tepki veririm.
Kocaman köpekler bile beni bir yavru kedi kadar korkutamaz.
O yüzden üzüldüm işte.O zavallı kızın yaşadığı korkuyu yaşadığım ve bildiğim için.
Yıllar sonra eşiyle çok iyi anlaştığım ve oğlunu çok sevdiğim M'inde kulakları çınlamıştır sanırım :)
Not:Bu arada kedileri gerçekten severim.Korkarım ! ama severim.Hallerini,tavırlarını, o kimseye minnet etmeyişlerini...Güzel hayvanlardır.Yaklaşamam o ayrı.Ama sanırım yakın dostlarının "Kedi" diye çağırdığı bir eşim olmasıda hayatın bana küçük bir şakası :)
Bugün garip başladı güzel geçti.Sabah Doğa okula gitmemek için yine binbir naz niyaz edince kapıdan çıkmakta oldukça zorlandık.Servisi kaçırmamak adına az yüksek volumle söylediğim "hadi Doğa çabuk ol" sözü bana "keşke annem olmasaydın" olarak geri döndü.Neden iki numara olduğum anlaşıldı böylece:( Neyseki küskünlüğü uzun sürmedi ve okula da koşa koşa gitti.Tıpkı deniz gibi, bir an sakin bir an dalgalı, anı anını tutmuyor böylemi olur akrep burcu yoksa hala klasik 2-3-4-5-....... yaş sendromları devam ediyor. Babamızı çok özledik.Başlıktanda anlaşılacağı üzre 59 günümüz var hala.Mümkün oldukça(Doğa uyumamışsa ve babamızın internet sorunu yoksa) hergün görüşüyorlar.Bu görüşmeler bazen aşk dolu geçerken bazende konuşmayacağım ben diye kesirip atmakla bitiyor.Ama en son geçen akşam ekranın önünde deli gibi ağlarken bir taraftanda çok özledim ben seni diye bağırıyordu :(( Eğer mümkün olursa yılbaşında İspanyada olmayı planlıyorum henüz turlarda bir netleşme yok.Olunca uzun uzun yazacağım sanırım.Bakalım bana şans dileyin de gönlümce olsun bari:) Yarın Doğayla yılbaşı ağacı almayı planlıyoruz.Her ne kadar yılbaşı ağacı bazı insanların pek hoşlanmadı birşey olsada ben çok seviyorum.İçime sevinç doluyor ve neşelenmek neden kötü olsunki değilmi.Üstüne renkli toplar yıldızlar ve kar spreyi almayıda planladık.Bakalım bizim işimiz belli olmaz ışık top yıldız derken bir sürü şey alma olasılığımız yüksek :) Belki sonra resimler sizede gösteririz. Doğa bu sene Esyn ablası sayesinde erkenden Noel anne oldu bile.Yanıp sönen kocaman kırmızı bir şapkası var artık ve keyifle tüm ışıkları kapatıp onunla geziyor :) Aslında günü yazmayı planlamıştım ama her anne gibi çocuğumdan laf açılınca toparlayamıyorum bir türlü mevzuu ister istemez onda kalıyor :) Neyse bugün sevgili Koza ve Esyn ile izlediğimiz filmi de yarın yazayım bari :) Birde Sardunyanın yazdığı minik "YAĞMUR" varki dünden beri aklımdan çıkmıyor.Resmini bile görmedim ama öylece gözümün önünde sanki.Hala içimden ağlamak geliyor.İnsanına değer vermeyen bir ülkede yaşadığım için çok mutsuzum.
Saate bakmaksızın kapısını çalabileceği bir dostu olmalı insanın... “Nereden çıktın bu vakitte” dememeli, Bir gece yarısı telaşla yataktan fırladığında; Gözünün dilini bilmeli, dinlemeli, sormadan, söylemeden anlamalı... Arka bahçede varlığını sezdirmeden, Mütemadiyen dikilen vefalı bir ağaç gibi köklenmeli hayatında; Sen her daim onun orada olduğunu hissetmelisin İhtiyaç duyduğunda gidip müşfik gövdesine yaslanabilmeli, Kovuklarına saklanabilmelisin. Kucaklamalı seni güvenli kollarıyla, Dalları bitkin başına omuz, Yaprakları kanayan ruhuna merhem olmalı... En mahrem sırlarını verebilmeli, En derin yaralarını açıp gösterebilmelisin. Gölgesinde serinlemelisin sorgusuz sualsiz. Onca dalkavuk arasında bir tek o, Sözünü eğip bükmeden söylemeli, Yanlış anlaşılmayacağını bilmeli. Alkışlandığında değil sadece, Asıl yuhalandığında da yanında durup koluna girebilmeli. Övmeli âlem içinde, baş başayken sövmeli. Ve sen, öyle güvenmelisin ki ona övdüğünde de sövdüğünde de Bunun iyilikten olduğunu bilmelisin. Hakettim Diyebilmelisin Teklifsiz kefili olmalı hatalarının, Günahlarının yegâne sahibi. Seni senden iyi bilen, sana senden çok güvenen bir sırdaş, Göz bebekleri bulutlandığında, fırtınayı sezebilmelisin. Ve sen ağladığında onun gözlerinden gelmeli yaş... Böyle bir dostum var benim. Pek sık görmesem de hep yanımda olduğunu bildiğim, yalansız riyasız dertleşebildiğim. Kuşağımın en iyisiydi hilafsız... Beraber okuduk, birlikte koştuk son 14 yılın amansız parkurunu... Katılasıya ağladık, doyasıya güldük yol boyu... Ekmeğimizi ve acılarımızı bölüştük. Çocuklar doğurduk, büyükler gömdük. Sonunda yara bere içinde oraya buraya savrulduk. Buluştuk geçenlerde... Bitaptı; kayan bir yıldız kadar ışıltılı, bir o kadar yorgun: "- N'apıyorsun" diye sordum. "- Seyrediyorum" dedi; "çaresizce, öfkeyle, şaşkınlıkla ama sadece seyrediyorum". Seyrettiği; kuşağımızın en kötülerinin, pespayelik yarışında ipi ilk göğüsleyenlerin zirveye hak kazanmalarındaki akıl almaz gariplikti. İyiliğin ve ustalığın bu kadar eziyet gördüğü, kötülüğün ve yeteneksizliğin bunca ödüllendirildiği bir başka coğrafya var mıydı acaba? Okuldaki ideallerimizden, gençlik coşkumuzdan söz ettik bir süre; tozlu raftaki bir kitabı yıllar sonra merakla karıştırır gibi... Ülkemizin kaderini değiştirmeye azimliydik mezun olurken; lakin karanlığını boğmaya yemin ettiğimiz ülke, karanlığına boğmuştu bizi... Pazarda görsek tezgahından meyve almayacağımız adamların cenderesinde bir ömür geçirmiş, tünelden çıkış sandığımız ışığın, üstümüze gelen kamyonun farı olduğunu çok geç fark etmiştik. Velhasılı ne sevebilmiş, ne terk edebilmiştik. Krizde geçmişti bütün gençliğimiz; ve şimdi çocuklarımıza tek devredebildiğimiz, çok daha ağırlaşmış bir kriz... "- İşte" diye iç geçirdi kadim dostum, "...bunları seyrediyorum bir kenardan sessizce..."
* * *
İşte en çok da böyle zamanlarda bir dostu olmalı insanın...
Yıllarca aynı ip üstünde çalışmış, cesaretle ihanet arasında gidip gelen bir salıncağın sınavında birbiriyle kaynaşmış iki trapezci gibi güvenle kenetlenmeli elleri... Parkurun bütün zorluklarına rağmen, "Dostluğumuzu koruyabildik, Acıları birlikte göğüsledik ya Yenildik sayılmayız" diyebilmeli... Issızlığın, yalnızlığın en koyulaştığı anda, Küçücük bir kâğıda yazdığımız Kısa ama ümitvarî bir yazıyı Yüreğe benzer bir taşa bağlayıp Birbirimizin camından içeri atabilmeliyiz. "Bunu da aşacağız!
Gözlerinin içi hep gülsün.....Nice nice yıllara....
Ben onu çok severim.Neşesini severim , gülmesini, güldürmesini ,azda ağlasa, ağlamasını severim ve ağlatmasını ,"salındı bahçeye girdi " diye başladığında ,gözlerimden süzülmesine engel olamadığım yaşlara bakıp, gülümsemesini severim, leblebi koydum tasa gız annem diye başlayıp oynatmasını, sonrada kendini durduramadan oynamaya başlamasını severim :) Annesini,babasını,ablasını,eşini ,oğlunu .......Velhasıl kelam onu severim.
Ve bu hayatta insanların hiçbir iletişim aracı olmadan da, birbirlerini hissedebildiklerine inanırım.
Öyle olmasa ,tam ben "bu türküyü o söyleseydi ,ah ne güzel söylerdi kimbilir" diye düşünürken gecenin yarısında, ve birbirimizden kmlerce uzaktayken öylece içinden gelipde araması tesadüf olurdu.Ve bence tesadüf diye birşey yok!
Keşke gidebilseydim ve yine keşke seyredebilseydim onu bir kez daha sahnede. O çoşkusunu, o yıllardır tanıdığım kız olmaktan çıkıp, tanımadığım onlarca kadına dönüşmesini ve keşke yine oyuna dalıp gitmişken bir anda yine içimden bir coşku kabarsaydı ..... Nasıl zor yollardan geçtiğini ,nasıl tam bir akrep inadıyla girdiği yoldan dönmeyişini , uzun uzun anlatabilseydim keşke. "Başak" onu unutmayın ilerde bu güzelliği, bu yeteneği çok göreceksiniz. Hakediyor...Çok daha fazlasını da hakediyor.Güzel kalbi ve koca koca gözleriyle inancın ve azmin elinden hiçbirşey kurtulmayacağını gösteriyor sanki. Yolları açık olsun.Bol şanslar.
Uzun zamandır devam eden yalnızlığım sonunda son buldu.Geçen hafta uzun süredir yalnız çalıştığım odama (ki geçen akşam düşündüm bir önceki iş yerimdede odamda tekdim, yani toplam 6 yıldır falan) çok cici bir oda arkadaşı geldi. Ona zorluklar çıkararak bir başka birimden buraya gönderen o çok kıymetli bayana teşekkürü borç bilirim :) Yaşasın ki artık iki lafın belini kırabilecek,birlikte oturup bir bardak çay&kahve içebilecek bir oda arkadaşım oldu :)
Havasından mı suyundan mı güzel olur kızları derler ya İzmir'e.Ne doğrudur.
Tanıdığım tüm İzmirli kızlar güzeldir.
Bundan yaklaşık 19- belki de 20 yıl önce tanıştım ben onunla.Otobüste öylece oturmuş okula varmaya çalışırken "bak" dedi annesi."Şurdaki kızcağızda(ben oluyorum:) ) sizin okuldan galiba onun yanına git istersen."
Annesi önümdeki koltuğa oturdu oda yanımda dikilmeye başladı.Sonra konuşmaya başladık.Kara kara kocaman gözleri, kulak hizasında kesilmiş dümdüz siyah saçları vardı.Çilleri vardı yüzünde ,birde kocaman gülümsemesi.Sıcacıktı.
O gün aynı sınıfta olduğumuzu İzmirden geldiklerini babasının görevi süresince burda olacaklarını öğrendim.
Birden bire seversiniz ya birini sadece gülümsemesi yüzünden öyleydi o da.Sonrasında gelen gece yatıları,orduevleri,sinemalar ,abisinin peşine takılıp Tunalı- bahçelievler gezmeleri.........
Ve birden bire geliveren kura zamanı ve buralardan gidişi.....
Sonra gelip giden mektuplar,tatillerde gelip kalmalar,geçerken uğrayı vermeler,bazen güzel bazen kötü sebeplerden saatlerce konuşup ağlaşıp gülüşmeler..
Ben hiç gidemedim oralara ama o hep geldi buralara.Bazen sadece beni görmek için.
Geçen hafta sonuda buradaydı."Hala" oldu, uzaktaydı aynı bizim halamız gibi.
Gelmişken görüştük elbette.
Doğa çok garipsedi anlatınca, bak dedik bizde işte şu çocuklar kadardık ilk tanıştığımızda....
Yeter artık dedi artık gelin şu İzmir'e.
Azcık da benim misafirim olun.
Ayrılırken yine kocaman sarıldık ve yüzünde o ilk günkü kocaman gülümsemesi vardı.
Dün öğle saatleri Koza ile birlikte gittiğimiz Fundanın odasından ancak akşam üstü çıkabildik :) Sardunyanında olmasını beklediğimiz ama güzel bir süprizle Terazinin dirhemi ile tanışıp gerçekten çok mutlu olduğumuz bir buluşma oldu :) Güzel ev sahipliği için Funda'ya teşekkürler. Not1:Çay makinesini Kediye anlattım.Ben dedim işte aklın yolu bir dedi kısaca, çok güldüm :) Not2: Ne yaptınız kayıt işlemleri tamam mı hayırlı olsun diyelim mi? Not3:Beytepe'ye bekliyoruz unutmayın :)
Tabiat : Nasılsın Kozacım? Koza:Görüyorum, görüyorum... hatta kitap bile okuyorum :) Gülüşürler.... Artık olduk olmadık kayan ,düşen aranan ve rahatsızlık hissi veren lenslere elveda denmiştir. Koza mutludur.O mutludur ya Tabiatta mutludur. Geçmiş olsun Kuzuma :)
Sevgili Dijle göndermiş bu ödülü bana.Teşekkürlerimle aldım ve çok mutlu oldum.Şimdi dağıtma sırası bende iken aşağıya sol tarafa eklediğim ve ekleyemediğim Geogle Readerla okuduğum veya sık kullanılanlara attığım herkese... herkese gönderdim ben ödülümü.
Sevgili Serap ve Evvel Zaman İçinde'nin öncülüğü ile organize edilen Kitap Hediye etme organizasyonuna zevkle ve merakla katıldım.
İlk defa böyle bloglar arası bir organizasyona dahil olmak,yeni bloglar görmek,yeni arkadaşalarla tanışmak ve en güzeli okuduğunuz okurken sizi mutlu eden düşündüren kızdıran ama eninde sonunda zevk aldığınız bir kitabı ise hiç tanımadığınız birisiyle paylaşmak çok heyecan verici idi.
Sıralamada ne güzel tesadüf ki bana kitap hediye edecek olan arkadaşımla ona kitap hediye edecek olan arkadaşımız aynı şehirden çıktık.
Ayrıca bir hafta kadar beni ve işlerimin yoluna girmesini beklediler ve bensiz organizasyon yapmadılar :) burdan tekrar Neva'nın annesine ve Mehtap'a teşekkür ederim.
Daha önce yazdığım gibi, aslında ayarlanmış şeylerin şaşması sonucu oldukça koşturmacalı geçen bir gün oldu benim için.Ama olsun :)
Kitabım için en kısa zamanda okuyup bitireceğim diyemeyeceğim çünkü sanırım okuyup bitirecek değil sık sık okunacak bir kitap :)
Kitabım,kitabımı okurken içeceğim çay fincanım ve Dodık'ın tokası için Mehtap'a çok teşekkürler.
Acayip koşturmacalı başlayan bir gün de, patlayan su boruları,kurulmaya gelen cihazlar,temizlenen lablar arasından fırsat bulup 2 saat de olsa nefes aldım :) Sevgili Mehtap ve tatlı Neva'nın annesi.Sizinle tanışmak çok keyifliydi. Kitabımla ilgili yazımı fotoğraf makinem çalışır çalışmaz yazacağım.Kitap hediye etmek ve almak çok hoş ama bu organizasyonu en çok yeni arkadaşlıklar başlattığı için sevdim ben :) Ayrıca Neva ve annesiyle balkona her çıktığımda el sallaşabilecek uzaklıkta olmak,Mehtap'la hep gittiğim bir yerde karşılaşabilecek olmak çok hoş tesadüflerdi :) Dünya pek küçük hakikaten... Güzel gündü vesselam. Mehtap'a ayrıca organizasyon için teşekkürlerimi sunarken ,tekrar yapalım mı diyorum ben ;)
Arabamızı zar zor park edip ,soğuktan donmak üzereyken çeviriverdik kapının kolunu. İçersi sıcaktı.Sıcak ,kalabalık,gürültülü ve sisli. Sağa sola bakındıktan sonra gördük aynı anda. Orda arka tarafta bir masada oturmuşlar kaynatmaya başlamışlardı bile. Bizi görünce karşılıklı bir sevinme oldu.Kimisi sitem etti "kimdiniz siz" diye.Haklılardı da aslında.Uzun zamandır boşlamıştık ama hayattan işte hastalık sökerlik derken kör topal yürüyüp bazı şeyleri bırakmıştık ya kenara."Bu sefer kaçırmayalım dedik" diye savunduk kendimizi. Hepsiyle öpüşüp sarılırken ikisi farklıydı. Gözleri ışıl ışıl ,duruşları daha güzel ..... anlatamam ki hissediliyordu sadece. Aklımdan dönüp hayırdır aşıkmısınız yafu bu ne güzellik demek geçsede sadece bu ne güzellikle yetinmeyi tercih ettim. Zordu çünkü hayat onlar için.Oldukça zor. Biri ümitlerle başladığı bir yolculukta hayatın ona verdiği bir çocukla yaşama tekrar tutunmuş .Diğeri ise fırtınalı ilişkilerin baş kahramanlarından olmuştu hep. Hep güzellerdi aslında ama o akşam başka. Upuzun bir masanın diğer ucuna yerleştik.Sohbet koyu herkes pürneşeydi.Ordan burdan eskiden yeniden çoluktan çocuktan konuşurken aktı gitti zaman.Bir veya iki defa yanyana gözgöze geldim her ikisiylede. Karşılıklı göz kırpıp ,gülüşüp, kaldırdık ya kadehleri..... güzellerdi hem de çok. Gecenin sonunda en delidolumuz kalktı ayağa ve dedi ki:"Böyle böyle,her ikisinede bol mutluluk ve bol şans dilerim....." Doğruydu işte, kesinlikle doğruydu.Aşk insanı kesin güzelleştiriyordu....
Hastalıktan geriye kalan iştahsızlığı saymazsak eğer şükürler olsun gözümüz açıldı.Çenemiz düştü bile. Bu hastalıkta hiç birşeye doğru düzgün konsantre olamadım doğrusu.Aşağıya yorum bırakan ve geçmiş olsun diyen herkese, tek tek ,çok kocaman sevgilerimi ve teşekkürlerimi yolluyorum.Destek görmek çok güzel :) En heyecanla beklediğim Serab'ın ve Evvel zaman içinde'nin organizasyonu olan kitap hediyeleşmesinin heyecanını bile tam olarak yaşayamadım. Sevgili Kitap kurdu, hediyen bugün yola çıkı.Benim okuduğumda çok etkilendiğim üzerinde uzun süre düşündüğüm bir kitapdı.Daha evvel okumamış olmanı umuyorum. Sevgili Mehtap mailini bekliyorum.Aynı şehirde olmanın avantajını kullanmak isterim doğrusu :) Şimdilik bu kadar.Biriken çamaşırları yıkayıp iştahsızlık problemini ortadan kaldıracak yiyecekler hazırlamak durumundayım. Tekrar destekleriniz için teşekkür ederim... Görüşmek üzere
1997den beri yapmamıştık bunu iyi oldu. O gün doğan güzel gözlü çocuk bugün tam 12 yaşında yakışıklı bir sıpa oldu.Bunca senede sende ve bende eksilen hiçbirşey yok. Ne mutlu....
Ankaralı üç blogger çarşamba günü uzun süren buluşma planlarından sonra Ankaranın en güzel, en sıcak yerlerinden biri olan Çıkrıkçılar Yokuşunda buluştu sonunda. Figen, Koza ve bendeniz Tabiat :)
Sabah Tabiat ve Koza aynı otobüsle sevgili Figenin iş yerinin önünden geçerken onuda otobüse alıverdiler.Aynen Figen inde dediği gibi yıllar sonra buluşmuş üç eski üniversite arkadaşı gibi olduk o gün(gerçi doğruda bu tanımlama çünkü sonuçta hepimiz Hacettepeliyiz :) )
Çıkrıkçılarda ilk durak Pirinç Han ve o güzel gözlemeler oldu elbette. Gözlemelerimizi ayranımızı Koza ve benim kedi korkumuz yüzünden kah ayakta, kah diken üstünde ama Figen hep halimize gülerken yedik.Oldukça koyu sohbetler yaptık.Güldük eğlendik.
Sonra ver elini Çıkrıkçılar Yokuşu.
Önce kendimizi "Baykuşlar ve Diğerlerini" merak edip Ahiler El Sanatları İş merkezinin içine attık.
Gördüğümüz kolleksiyon gerçekten 30 yılda inanılmaz zevkle,emekle,incelikle toplanmıştı.
Resimleri sevgili Koza nın izniyle yayınlıyorum.Her hakkı Koza da saklıdır :)
Bakın sizede tanıdık birşeyle hatırlatacakmı? Ben çoğu obje ile geçmişe gittim açıkcası :
Bu teneke arabalardan sizinde varmıydı?? Yada yeğeninizin ya da kuzeninizin ya da oğlunuzun :)
Ya da bu teneke kutulardan hanginizin evinde annesi ya da kendisi dikiş kutusu yapmadı zamanında(belki hala vardı bile) Ben en çok Türkan Sultanlı olanı sevdim(kendisine hayranımdır zaten).Ama Hülya Koçyiğitli olanıda es geçmemek lazım bence :)
İşte bu kolleksiyoncuda ki yüzlerce baykuştan bir kısmı.Baykuş sanatın ve santçının ,Mimar Sinan'ın simgesi imiş ben o gün bunuda öğrenmiş oldum(Figen cim teşekkür ederim)
Peki ya bu ufaklıklara ne dersiniz.Süpriz yumurtadan bir zamanlar(yenilerde var arada) çıktıklarına kim inanır ki :)
Ve tabi bu küçük ama her detayı düşünülmüş askerlerinde süpriz yumurta oyuncağı olduğunu biliyormuydunuz ?
Üç kız deliler gibi gezdik sonra o toptancı senin bu toptancı benim.Şekere benzeyen tokaların arasında üstüste yığılmış oyuncakların arasında kaybolduk.Çok keyif aldık bir arada olmaktan.Sanırım bir sonraki hedefimiz Zenger :)
Daha önceki yazılarımda bahsettiğim sevgili ÇAK ım yani ÇIPLAK AYAKLI KONTES'im bugün son kez buralardaydı.Kendine yeni bir hayat kurabilmek adına burdan oldukça uzak soğuk bir yerlere yeni umutlarla gidiyor.
Onun adına mutluyum ve umutluyum.Azmi ve sabrıyla çok zor işlerin üstesinden gelebileceğini biliyorum çünkü.
Kendi adıma ise oldukça üzgünüm.Uzak olmak yakın olmamak değil aslında biliyorum.Ama yinede her sabah gülen gözleriyle gelip hayatıma bir renk getiremeyeceğini bilmek.Yada çıkıp birlikte biraz nefes araları verememekbiraz dokunuyor galiba bana.
Yine de hayatın ona güzel şeyler getirmesi dileğiyle.
Blog alemine şans eseri düştüm ben aslında.Öylesine annelik hakkındaki sitelerde dolaşırken buldum ilk blog arkadaşımı ve özendim.Haydi dedim bir heves başlayalım şu işe. Sonra "doğailehayat" tan daha da öne geçti sanki şimdi "Gizli bahçe". Şimdi ne yapmışlar, ne olmuş acaba ,hastaydı iyileştimi,bak bir yaş daha yaşlandı,tatile gitmişti nasıl geçti acaba diye düşündüğüm ,sevdiğim, sanal, ama aslında sanal olmayan arkadaşlarım oldu. Bloglar aleminin bana en büyük kazançlarından biridir işte Çınarım. Yorumlarla başlayan arkadaşlık G-talk la dostluğa dönüştü.Artık hergün konuşmazsak ya da haberleşmezsek özlediğim biri oldu Çınarım:) Ve bu haftasonu bu özlem galip geldi.Gittik ve yüzyüze tanıştık Çınarcığımla.Gezi hakkında hiçbir şey yazmayacağımı ben sebepleriyle onlara yani Çınar ve Koza ya söylemiştim.Zaten onlarda çok güzel iki yazıyla burda ve burda anlatmışlar maceramızı.Resimlerde cabası. Ben sadece teşekkür etmek istedim. Bizim için yaptığı tüm programlara ,enerjisine, neşesine ve başımıza gelen o istenmeyen olaydan sonra bile gösterdiği misafirperverliğine. Seninle yüzyüze tanışmak beni hiç şaşırtmadı yada hayal kırıklığına uğratmadı Çınarcım.Çünkü sen aynı yazıştığımız zamanlardaki kadar sıcak doğal ve içtendin.Aynı resimlkerdeki gibi sevimli heyecanlı ve şirindin.Sanki uzun zamandır tanışıyordukda yüzyüze uzun zaman sonra tekrar buluşmuş yüzyüze gelmişiz gibiydi herşey. Anneyi,babayı,Bademi,Uzunbacak ve eşinide çok sevdik:). Hepinize ayrı ayrı teşekkürler bu güzel haftasonu için. Ve bloglar alemi internetten iyi arkadaşlıklar dostluklar kurulabilir sözünü boşa çıkartmadığın ve hayatıma bu tatlı insanı soktuğun için sanada teşekkürler:))
Kısacık boylu, zayıfca ,gülen gözlü ,tatlı dilliydi Şerife hanım.Dört kızı iki de oğlu vardı.Oğulların ikisiyle kızların en büyüğünü evermişti.
Küçük kız bu sene kazanmıştı üniversiteyi onun bir büyüğüyse kısmetse iki sene sonra öğretmen çıkacaktı.
Yıllarca evladlarına hem analık hemde babalık etmişti.Babalarının yokluğunda. Şimdi artık keyfi yerindeydi,beyi de yanında.
Sabahları erken kalkar kimsecikler kalkmadan giriverirdi mutfağa.Mis gibi poğaça kokularıyla gözünü açardı evdekiler yeni güne.
Az mahçup, pembe yanaklarıyla karşılardı poğacalara gelen iltifatları.
O sabahta erken kalkmış herkesi birbir göndermiş işe -okula,komşularla buluşmuş bir iki tur park gezisinden ve market alışverişinden sonra eve atmıştı kendini.
Elindekileri bırakıp doğruca banyoya girdi. elini yüzünü yıkadı odaya atıp kendini azcık dinlendirdi yorulan ayaklarını.Tam yerinden doğrulmuş mutfağa geçecek iken bir resme takıldı gözü.
"İzmirdeki ev değilmi burası yahu" diye içlendi.Kalktı koltuğun kenarından minderle sıkışan yerinden tuttu çıkardı resmi.
Evet işte orasıydı.İki katlı bahçe içinde kiraz ağaçlarıyla dolu yeşil bahçesinin serinliğini özlediği.Yeni evliliğinin acemiliğinin geçtiği o güzel ev.
Kimbilir kaç kere görmüştü bu resmi.Kızlar resimlere bakarken burda unutmuşlar demekki diye geçirdi içinden.
Resmi aldı düzeltti ellerinin arasında şimdi oturupda eski günleri anmak vardıya gözü saate takıldı.
"Amaaan dedi televizyondaki sağlık programı!, bel ağrısı anlatacaklardı bugün kaçırmamak lazım."
Resmi kaptığı gibi fotoğraf albümünün içine herhangi bir sayfaya attı.Tam albümü kapatacakken küçük yeşil bir kağıt düştü arasından.Aldı hızlıca okudu.
İnanamadı bir kere daha okudu Aman tanrım diye düşündü.Koşa koşa yatak odasına gitti.Dürterek uyandırdı Hüseyin beyi."Kalk kalk yatıp durma" dedi.
"Noldu "dedi Hüseyin bey yarı kapalı gözlerle.
"Amaaan "dedi "kızların odasında bu notu buldum.Herhalde Neşe yazmış olacak.Ne diyor baksana ölüm falan ah ahhh ben sana dedim dimi bu kız çok etkilendi bey şu kızın üstüne gitmeyelim istemiyorsa istemez evlenmesin zaten daha küçük demedimmi söyle.Gördünmü bak ölümden başka herşey yalan yazmış."
Hüseyin bey bir anda ayıldı.Kağıtta yazanları hızlıca okudu.Gözlerine inanamadı.Kalktı üstüne birşey geçirip salondaki kanepeye oturdu.Elindeki kağıdı 3 kez 5 kez okudu.Olmadı bir sigara yaktı bir daha okudu.Şehriye hanımsa yan tarafta ikili kanepede iki gözü iki çeşme ağlıyordu.
Ne yapsak ne etsek diye düşündüler konuştular.
Ne marketten gelen torbalar ne sağlık programı geriye hiçbirşey kalmamıştı.
Öğretmen çıkacak Neşe belliki evlenmek istemiyordu ve intiharı aklına koymuştu.
Tüm gün yas içinde geçirip ne yapacaklarını düşündüler.
Evde tamda yas havası varken evin muzuru, en küçüğü açtı kapının kilidini.
"Hey kimse yokmu ya" diye seslendi.Ayakkabılarını çıkarıp içeri girdiğinde koltukta büzülmüş ,iki gözü iki çeşme ağlamaktan gözleri kızarmış Şehriye hanımla elindeki kağıda dalıp dalıp giden Hüseyin beyi gördü.
"Noldu ya hiç sesiniz çıkmıyor" dedi.
Babası sessizce uzattı elindeki kağıdı ve" ablan yazmış napacağız bilemiyoruz" dedi.Cümle biter bitmez Şehriye hanım koyuverdi yine gözyaşlarını.
Merakla eline aldı kağıdı ve bir çırpıda okudu. Kısa süren bir kararsızlık anıyla
"bunamı üzüldünüz siz yahu" dedi.
Daha ne olsun diye sert çıktı Şehriye hanım. Ablan ölümü düşünüyor sen bunamı üzülüyorsunuz diyorsun.
"İyide anne" dedi ufaklık "bunu ablam yazmış olamaz zira bu şarkı sözü.Candan Erçetin söylüyor bunu ya inanmazsanız dinleteyim " ;)