1 Nisan 2009 Çarşamba
Ben.....Çocukken
18 Şubat 2009 Çarşamba
Başbaşa

Geçen Mayıs 30 olurken ise mutluydum. Çok mutlu.
Sanırım 30’lu yaşlar biraz özel. Özellikle bir kadın için. Hem gençliğin verdiği o havai durumlar minimuma inmişken ve hayatta bazı şeyler netleşmiş, tam da oturmuş iken kafanızda, hala 20’ li yaşların fiziksel gençlik hallerinden de esintiler taşıyorsunuz üstünüzde.
30’lu yaşlarda arkadaşlık hallerine gelince ise, sanırım bu yaşta artık elemiş , netleştirmiş oluyorsunuz kendinize ait bazı şeyleri.Hayata bakışınız ,olaylara verdiğiniz tepkiler,ilişkilerde aradıklarınız her şey daha bir yerli yerinde oluyor.Bu yüzdende sanırım ilkokul ,ortaokul, lise yıllarındaki gibi olmuyor arkadaşlık dostluk anlayışınız.O yıllarda belki de sıra arkadaşınız iken en yakın dostunuz,bu yıllarda oda arkadaşınızla neyi konuşup neyi konuşamayacağınızın ayrımını yapabiliyorsunuz.Ya da küçükken çok sevdiğiniz bir arkadaşınız uzaklara gittiğinde sadece özlemekle ve bir süre sonra unutmakla yetinirken ,eğer gerçekten önemliyse uzakta olan, özleyip, arayıp, soruyorsunuz.Değer bilir oluyorsunuz belki de.
Dostluk arkadaşlık gibi bir şey değil bence de.Hem daha zor,hem daha kolay ….
Daha zor çünkü kabul istiyor, tartışmamak demiyorum ama yargılamama istiyor, dürüst olmak,rol yapmamak istiyor,koşulsuz açmak istiyor kapıları, önemsemek istiyor ama zorlamasız içten,samimiyet istiyor, güven- sonsuz güven belki de kendinden çok güven istiyor..
Kimi zaman habersizce elinden tutan,
Gölge gibi adım adım peşinden koşan
Yalanını söylemeden gözünden bilen,
Düşeceğin tuzakları önceden gören,
Yalnızlığın ortasında yanında duran… kişidir bence dost..
İşte bu yüzden kolaydır da aynı zamanda. Çünkü çoğu zaman konuşmanıza gerek kalmaz. Sadece bakmak ya da öylece durmak (uzakta ya da yakında) yeterlidir anlaşmak için. Kendinden bir şeyler gizlemene ya da rol yapmana gerek yoktur.Senin 3, 4, gözün, elin ayağındır.İkinci kalbindir, senden bağımsız atan ve ikinci beynindir, en az sende ki kadar seni düşünen.(ve elbette sende onun için)
Hangi yaşta olursan ol birlikte büyüdüğün kişidir bence dost.
Ve son bir şey “dost çok doğada çok nadir bulunan bir elementtir.” Bulursanız yapışın yakasına. Bırakmayın…
Dostluğa çok önem verdiğini konuşurken gözlerinden, yazarken cümlelerinden anladığım, ve gerçekten çok sevdiğim, sanki yıllardır bizimleymiş gibi hissettiğim Çınar'ıma paslıyorum.
Hadi kızlar hem öptüm hem sevdim sizi….
16 Şubat 2009 Pazartesi
Sobe-4 Şey

25 Aralık 2008 Perşembe
Sobe-Takıntılarım
Araya giren hastalık dolu bayram sonrasında kısa bir tatil(hem ziyaret hem ticaret;) ) ve sonrasında toplama çabalarımın sonunda yazma sırasını getirebildim.
Sorumuzu tekrarlayalım : Takıntılarınız nelerdir??
Bundan sanırım 3-5 yıl önce sorulsa ilk cevap kilom olurdu.Bugün pek zayıf olduğumdan değil ama artık kafama takmamaktan sanırım artık bu cevabı veremiyorum.
Benim şimdi yeni takıntılarım var nasılsa :)
En çok takıldığım konu Doğanın sırtının terli olup olmaması.Saçma gelebilir ama ben su annesiyim(yani babamız öyle diyor)
Çocukcağız oynuyor koşturuyor gülüyor zıplıyor ben elimde özenle dikilmiş sırt bezi ya da küçük havluyla (yada çok terli geldiyse gözüme) yeni bir atletle peşinde dolanıyorum.Ve her ne hikmetse elimi her sırtına soktuğumda oooo su gibi su diyormuşum o yüzden baba-kız adımı su annesi koydular.Doğa taklidimi bile yapıyor sırf bu sebepten :)
Bir diğer takıntım salon koltuklarının minderleri.Evlenirken pek beğenerek almıştık biz takımımızı.Oldukçada rahattır aslında.Öyle ki eve yatılı gelen herkes çekyattan ziyade gözüne salondaki kanepeleri kestirir.Ama gelin görünki o minderler iki oturmaya kayıyor ve ben nerdeyse üstünde oturanı kaldırıp minderi düzeltecek kadar takılıyorum bu mevzuuya.
Bir diğer takıntım evden çıkarken okuya okuya çıkarım mutlaka bazen yetiştiremem merdivenlerde devam ederim ısrarla.Arada kedibey bir soru sorsa sesim yükselir ama okumayı bırakmam.Ananneler gibiyim yani:))
Sanırım takıntılarım bu kadar.Bakalım Kedibey şunuda unutmuşsun derse ekleyeceğim muhakkak.Zira bazen insan çok normal olduğunu sandıklarının da takıntı olduğuna ancak başka biri söyleyince anlayabiliyor.
Bu konuda sobelenmeyen varmı bilemedim.
Eğer sobelenmedilerse Chroma 'yı ve Aylin 'i sobeleyim bende o zaman.
Sobe-Tekrar-Çantamdan Çıkanlar
20 Kasım 2008 Perşembe
Çantamdan Çıkanlar-Sobe
15 Ağustos 2008 Cuma
Love in the Afternoon-Nothing Hill (Sobe 2)


1999 yapımı filmde başrolleri Julia Roberts ve Hugh Grant paylaşıyorlar.Konusu ise dünyaca ünlü bir kadın oyuncuyla ona aşık olan sıradan bir kitapçının aşkı.
Beni filmde ençok etkileyen yerlerden biriyse fonda çalan şarkı eşliğinde Hugh Grantın yürüdüğü sahnedir.Pazar yerinde yürür ve mevsimler değişir.Yaz sonbahar kış ve ilkbahar.Zaman bu güzel müzikle gerçektende su gibi akmaktadır.
Güneş o yokken yüzünü göstermesede :)
sevgilerimle...
14 Ağustos 2008 Perşembe
Sobe-Aşk Hikayesi (Selvi Boylum Al Yazmalım)





24 Temmuz 2008 Perşembe
Sobe-Tesadüf
Düşündüm ciddi ciddi saatlerce nedir, nedir diye.
?????
Halen düşünürken, aslında hiçbirşeyin tesadüf olmadığına inandığımı, "aaa ne tesadüf" lerin sadece, beklemediğim bir yerlerde, beklemediğim birilerini görmekten ileri gitmediğini farkettim.
Aslında bence çok da güzel kurgulanmış bir filmde, kendi filmimizde başrolü oynarken, tesadüf diye tanımladığımız şeylerin, aslında zaten alnımızda yazılı olanların sadece bizi şaşırttığı anlar olduğuna karar verdim.
O nedenle başıma gelen en büyük tesadüf şudur diyemedim bir türlü.Bulamadım.
Belki en sevdiklerimle tanışmam hayatımın en güzel tesadüfüydü.Doğru yerde doğru zamanda olduğum için şanslıydım.
Oldumu bilemedim sevgili Kozam.Ama hayat bana herşeyi tesadüflerin sırtına yüklememeyi öğretti belkide.
1 Mayıs 2008 Perşembe
Sobe-Hayatımı Etkileyen 3 Kadın
beni hayatımı etkileyen ve hiçbir kan bağımın bulunmadığı 3 kadın hakkında bir yazı yazmam için sobeledi.Zevkle cevap veriyorum....
1)İlkokul öğretmenim sevgili DİLBER SATIR
İlkokula başladığım ilk gün annemin ellerinden öylece tutmuş sağ yanına kendimi yaslayabildiğim kadar yaslamış bırakmamk için gözlerimden yaşlar süzülürken yavaşca yanıma geldi ve "ağlama B....cığım bundan sonra senin okuldaki annen benim ne sıkıntın ne derdin olursa beraber çözeceğiz" dedi ve bu sözünüde yıllarca tuttu.Sadece bana karşı değil sınıfımızdan olan/ olmayan her çocuğa gösterdiği sabır ,anlayış,dikkat,sevgi ve ilgi ,bende ona karşı inanılmaz bir saygı ve sevgi oluşmasını sağlamıştır.Öğretirken eğlendirmeyi,sorumluluk vermeyi ve güven duymayı öğretti bir çoğumuza.Okul bittikten sonrada o emekli olana dek yıllarca yanına gittim geldim.Öğrencilerine yardımcı oldum.Onun hayatımdaki yeri bambaşkadır.Öğrettiği herşey için binlerce kez teşekkürler...
2)Hayranıyım hayranıyım hayranıyım Zuhal OLCAY
Geçenlerde okuduğum bir röportajında"bana hayran olanlar aslında neler feda ettiğimi bilemezler" diyordu.Doğrudur bir sanatçının yaşamının kolay olduğunu düşünmüyorum.
Ben onun sesindeki ve gözlerindeki hüzne,kuvvetli duruşuna,işine harcadığı emeğe,yaptığı işlere, herşeye karışmayan tavrına ve galiba birazda etrafındaki bu koruyucu kalkana "soğukluğuna"hayranım.(Aslında bu özellikleriyle Candan Erçetinde buraya yakışabilirmiş gibi geldi birden ama bu hakkımı Zuhal Olcay için kullanmakta kararlıyım.)
3)Bu şıkkı uzun uzun düşündüm aslında.Bilim kadınları,siyasetçiler,tiyatro oyuncuları,yazarlar,kimler kimler geçti aklımdan ama bu hakkımı eşimin rahmetli anannesi Nazik Okşar için kullanmaya karar verdim.Kendisiyle hiç tanışma fırsatımız olmadı aslında Nazik ananne biz eşimle yeni yeni çıkmaya başladığımız zamanlarda malesef çok kötü bir hastalık sebebiyle son günlerini yaşamaktaydı.Bugün hala tek pişmanlığım gidip onunla tanışmamış olmak.Keşke...keşke ama artık çok geç.
Evet hayatımı etkileyen kadınlar listesinde oda var.Çünkü eşimi o büyütmüş.Sekiz çocuktan sonra(ki herbirinin arasında sadece 2-3 yaş var) kendini torun bakmaya adamış.Eşimi ve kuzenini beraber büyütmüş.Bugün onlara baktığımda (her ikisinede yani) nasıl bir özenle ,bütün incelikleri işleyerek büyütttüğünü görüyorum.Okumuş bir kadın değil ananne ama tüm insani değerlere sahip.Yalan söylemeyen,tüm hayatı boyunca tek bir kötü söz etmeyen hatta sesini dahi asla yükseltmeyen,misafirperver,insanları seven bir insan.Ve sahip olduğu tüm bu özellikleriyle bütün aileyi bir arada sıkı sıkı tutmuş,yetiştirdiği herkese kendi doğrularınıince ince nakşetmiş.Ve nede iyi yapmış...
Benim hayatımı etkilediğine karar verdiğim 3 kadın böyle sıralanıyor işte.Şimdi bakalım bu konuda eğer daha önce sobelenmedilerse sevgili Kozamı,deneyimleri ve o güzel yazılarını bizimle paylaşan Yaşamın Kıyısındayı,ve cevaplarını merakla beklediğim çok ama çok sevgili İncegülümü (daha yeni bir sobeden çıktın biliyorum ama merak ediyorum) ve güzel yazılarına bayıldığım Yıldız Yağmurlarını sobelemek istiyorum
29 Nisan 2008 Salı
Sobe-Kitaplar
resimÇocukluğumla ilgili ilk hatırladığım kitaplarım cin ali maceraları.Şöyle çöpten çizilmiş Cinali kitapları ki galiba ilk okumaya onlarla başlamıştık çoğumuz:)
Okumayı söktükten ve elmam kızardıktan sonra başladı benimde dostluğum kendileriyle.Öncesini gerçekten çok net hatırlamıyorum, bana kitap okurlarmıydı ama, annem babam çok kitap okumazdı benim...
Okumak benim için ayrı bir keyif oldu her zaman.Bambaşka bir dünyaya girip orda kalmak gibi birşeydi bu nedenlede hep sevdim.Önümde kitap okuyan örnekler olmasada okumak istedim hep bişeyler.
Dayımın oğlu ve kızıyla okuduğumuz ansiklopediler vardı mesela ama öyle meydan larouse(böylemi yazılırdı ki acep) gibi değil.Dayımların kütüphanesinde duran Kim,Nerde-Nasıl,Ne Zaman gibi başlıkları olan dışı mavi kırmızı yeşil renkli bir setti ilk hatırladığım.Üçümüz oturur önce hangisini okuyacağımızı seçer sonra başlardık okumaya.Sonra birimiz alır cildi, diğerlerine sorardı.Mesela "Kim" kitabından birinin hayatını okur adını söylemezdi.Diğer ikimiz bulmaya çalışırdık kim olduğunu.Bu işi öylesine meslek edinmiştikki kendimize bir süre sonra olaylar tarihler ve kişiler ezberimizde gezer olmuştuk.
Okuma yolculuğumda bir sonraki adımsa Gırgır dergisi olmuştu.Her cumartesi sabahı ekmek almaya giderken elime verilen "ne istersen alabilirsin kızım" parasıyla gidip her cumartesi bir Gırgır dergisi alırdım.Sonra Gırgır oldu Limon daha sonrada Leman.Ben hep aldım.Ta ki yazarların çoğu değişipte belden aşağı espriler miktarı artana dek.
İlkokulda bir sene hızlı okuma yarışmasına girmiş ve dakikada şimdi kaç olduğunu hatırlayamadığım binküsür kelimeyi okuyarak birinci olmuştum(hala hızlı okurum,okuduğumuda anlarım.Yanımdaki sayfanın yarısnı okumadan ben diğer sayfayı yarılamış olurum ki bu yetenekte o günlerden kalma galiba)Tabi bu kadar hızlı okuyabilmek için de o arada ne bulduysam okumuştumGazete, dergi, kitap ,yemek kitabı ,herşey ama herşey.
Orta okulda Kemalettin Tuğcu okurdum ,hemde çok.Çok içli ve hüzünlü hikayelerdi ve çok severdim gerçektende.Ama birgün, ortaokul Türkçe öğretmenim ,Kemallettin Tuğcu kitaplarını okumamamı söyledi bana.Çok sebepsiz bulduğum ama sorgulamadan kabul ettiğim bu istek bugün nasılda üzüyor beni.
Sonrasında aklıma gelen bir diğer kitap Zlatanın Günlüğü dür.Bir okul arkadaşımdan almıştım.Okurken gerçek olduğunu düşünmek çok yaralamıştı beni.Kendimi kitaptaki kişi yerine koymak alışkanlığım o günlerden kalma galiba....Pal Sokağı Çocukları,Küçük Kadınlar,Falaka,Tom Sawyer,80 Günde devr-i alem, Gizli Bahçe şu anda adını hatırladığım diğer kitaplar.
Sonrasında yine aklımda kalan bir kitap kocaman cildiyle Huzur Sokağıdır mesela.Biri yeşil diğer siyah iki cilt.Ve bende bıraktığı izler.Sonrasında filminin çekildiği ve Türkan Şorayında oynadığını görünce çok şaşırmıştım..
Bir ara ,lise yıllarında, şiir kitaplarına merak salmıştım.Özdemir Asaf,Atilla İlhan,Nazım Hikmet,Orhan Veli.....ve daha niceleri.Ama en çok Ümit Yaşar.Bende Her Türk evladı gibi lise yılları şair olarak geçirdim anlayacağınız:)
Sonra Üniversite yılları.O yıllarda karşılaştığım ve ömrümün sonuna dek yanımda olmalarını istediğim 3 insan hayatıma farklı farklı kitaplar kattılar.
Sevgili Koza: Sevgili ablalarının(ablalarımın) kütüphanesini banada açarak önüme kocaman bir dünya sundu.Beni Ataol Behramoğlu şiirleriyle tanıştırdı mesela.Koku,Körlük ,Safiye Sultanve şu anda ne kadar düşünsemde adını hatırlayamadığım bir sürü kitap.Kocaman bir dünya gibiydi duvara yaslı kütüphane ve ben o dünyadan ,özenli olmak koşuluyla,faydalanabilen 4-5 kişiden biriydim.
Sevgili eşim(kedicim):Emre Kongar,Cezmi Ersöz,Orhan Pamuk,Nihat Genç kitaplarıyla tanışmamı ve galiba okurken birazda düşünmeye sorgulamaya başlamamı sağladı hayatı ve fikirleri.Böylece okumanın sadece okuyup geçme olmadığını okuken kendi kendime sorgulamayı ve yeni fikirleri öğrendim.Eledim,sevdim,sevmedim,okurken kavga ettim,düşündüm,araştırdım,buldum,büyüdüm...
Ayrıca odasında gördüğüm ve sonrasında bile nerdeyse hergün açıp 1-2 sayfa okuduğum Gırgır-Leman ve limon arşiviylede yıllar sonra tekrar beni çocukluğuma götürmüştü.Teşekkür ederim:)
Ve Diloyum:Onun sayesindede hayatın gerçek yüzleriyle karşılaştım çoğu zaman kitaplarda.Gerçek hayat hikayeleri,günlükler,anılar,kısa hikayeler(ikbal Gürpınar,Gülse Birsel,...) ama en çok da Sıdıka:).Çok sorguladım bende sırtımda yelek ayağımda patik bu hayatı ve insanları Sıdıkayla beraber o camın arkasından..:).
Bunca kitap ismi ve yazardan sonra söylemek istediğim bir kaç cümle daha kaldı aslında.
Kitap seçerken en dikkat ettiğim şey kapağında karakterlere ait herhangi bir resim olmayan bir kitap almaktır mesela.Çünkü eğer öyle bir resim varsa asla kendime ait bir hayalim olamaz kişilerle ilgili ve bu beni çok rahatsız eder.
Kitapların çok satıp satmamasından ziyada ismi öncelikle ilgimi çeker.Sonra mutlaka 1-2 sayfa okurum almayı düşündüğüm kitapdan.Eğer akıyorsa konu tamamdır o kitap ,eğer bir zorlama varsa okurken olmayacağı bellidir ısrar etmem.
En büyük zevkle aldığım kitaplar:Macera,gerilim kitaplarıdır diyebilirim
Ve son olarak tek geçeceğim iki yazar:Ahmet ümit ve Jean-Christophe Grangé dır.Ne yazdılarsa soluksuz okurum...
Sevgili Berkayın annesi Figen (annece)yi,çok uzaklardan buralara internet sayesinde tanıyıp sevdiğim Gülteineni ve sevgili okul arkadaşım Chromayı ne okudukları ve kitaplarla olan hikayeleri konusunda sobelemek isterim,eğer mahsuru yoksa:)
8 Nisan 2008 Salı
55Kelimeye Sığdır Bakalım Sobesi:)
Heyecanlıydı .Sakin olmaya çalıştıkça heyecanlanıyordu üstelik.Testin kabını yırttı.İçerden bir koşu plastik bardak getirdi.Elleri titreyerek yaptı testi.Sadece iki damla demişti eczacı, evet şimdi sadece bekleyecekti.Yavaş yavaş yükselen çizgi heyecanını azaltacağına arttırdı.Aklından geçen soru işaretleri giderek netleşti.Şimdi kalbi gerçek bir kuş gibi çarpıyordu.Ordaydı işte ikinci kırmızı çizgi ile orda...
Servisten indiğinde üstünde günün yorgunluyla adımları yavaştı.Biraz ilerde babacığı kahvenin bahçesinde oturmuş herzamanki gibi onu beklerdi.Önce bakkala uğradı babasının sigarasını aldı.Sonra kahveye yöneldi.Yanılmamıştı.Tahta sandalyenin üstünde bir elinde bastonu ile babacığı ordaydı işte.Tüm yorgunluğu gitti.Gözleri güldü onunda kızını görünce.Yanına yaklaştı.Bir sandalyeye oturdu ve seslendi.İki orta şekerli....
Hımmm bende Çınarcığımı sobeleyim o vakit.Kolay gelsin Çınarım:)
22 Ocak 2008 Salı
Yaparım canımmm ben bunlardan yorulmam (!)
efenim konumuz yapmamız gereken fakat sürekli ertelediğimiz basit işler
1)Oda berbat bir paspas atsam iyi olacak.Ama ne zaman??(fareler türemeden önce olsa iyi olur)
2)Kocaman bir beginer's guide var okunup, türkçeleştirilip, anlanması gereken ne zaman okusam??(hemen gideyim önce bastırayım bari öfff o da ayrı madde ya )
3)Dondinin küçülenleri ayrıldı, paketlendi, annemlere götürmek lazım Ne vakit götürsek??(Sırtımda taşıyacağım da ondan zor geliyor yanlış anlaşılmasın;) )
4)H.Hocamın doğum günü hediyesi alınacak.(Şehre inilen ilk vakitte inşallah yarabbimmmm)
5)Mutfak dolaplarını temizlemeli.İyice karıştı.(Geçen hafta sonu perdeler camlar derken geçti vaktim olmadı canııımmmm)
6)Kedibeyin paltosu alınacak(Arabayla gelmeli en yakın alışveriş merkezleri gezilmeli.Kış bitti ayol)
7)Cep telefonundaki resimler laptopdaki dosyalarına aktarılacak, isimlendirilecek ,tasnif edilecek(Bir gecede ansızın yapabilirim.Dodi uyumadan zor vallahi)
Ayyy yoruldum neyse yaparım herhalde bir ara....
3 Ocak 2008 Perşembe
Ebe-Sobeeeeee

1)Blog yazmaya ilk defa ne zaman başladım?
Blog yazmaya aslında yeni iş yerime geçtikten sonra internette dolaşırken Baldan-Tatlı 'yı okuyarak heves ettim:) . Öyle güzel ve içten yazıyordu ki.Düşündüm Doğa için hazırladığım bir günlüğüm vardı ama not tutmayı biraz aksatmaya başlamıştım ve bu beni çok üzüyordu.Neden internette yazmayayım ki büyüdüğünde teknolojıde imkan verirse onun için güzel bir hediye olur diye düşündüm ve başladım.Aralarda kendimle ilgili şeylerde yazıyordum.ama baktım bu Doğa'ya haksızlık olacak bir blogda kendime açtım...
2)Blog yazılarımın konusunun belli bir çizgide olması için çaba gösteriyormuyum? Yoksa içimden geldiği gibimi yazıyorum?
Doğa ile hayatta artık sadece Dokdikim ve onun maceraları hakkında yazıyorum.
Ama Gizli Bahçede aklımdangeçenleri,hissettiklerimi,anılarımı,kelime oyunlarını yazıyorum.
3)Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat edi
yormuyum?
Aslında çoğu yazımı iş yerinde yazıyorum.Asla işimi aksatmadan çünkü iş yerine gelme sebebim iş yapmak.Ama işim yoksa veya vaktim varsa mutlaka bloglara uğruyorum.Yazmak istediğim bişey varsa ekliyorum.Akşamları eve gider gitmez Doğa'nın ablukasına alındığımdan o uyumadan pek bişiycikler yazamıyorum.Dodık hn.uyuduktan sonra şayet laptop boşsa hiç kaçırmıyorum.Bazen geç saatlere kadar uğraştığımda oluyor.
4)Blog yazmak benim için eğlenceli bir uğraşken artan bekleyiş yüzünden şimdi zorunlu bir hal aldımı?
Açıkcası pek artan bir bekleyiş yok;). Hergün blog güncellemek için kendimi kasmaktansa içimden geldiği ve yazacak bişeylerim olduğu zaman yazmak bana daha mantıklı geliyor
5)Blog yazmayı ne kadar sürdüreceğim?
Doğa hanım büyüyüpde artık pekde bir numarası kalmadığında galiba Doğa ile hayat kapanacak.Belki yerine başka bir bebek için olanını açarım;))
Gizli bahçe ise .... bilmem şimdilik bırakmak gibi bir niyetim yok
Sobe ye gelince zannediyorum okuduğum herkes sobelendi:).Yani sona kaldım dona kaldım:)
Sevgilerimle