iş hayatı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
iş hayatı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Mart 2011 Cuma

Kar ve Tatili


Acayip bir yerde çalışıyorum ben :)
Burda her mevsimi yaşama garantiniz var hemde sonuna kadar.
Salı günü o kadar çok işim vardı ki ona rağmen bir ara bloğa girmiş "biz bu gidişle burda kalırız akşama da haberlere çıkarız" yazmış ama yayınlayamadan yine işe dönmek zorunda kalmıştım.
Beytepede kalmadık ama yollarda kaldık.
Saat beşi yirmi geçe yola çıkan!!! servisimiz Dikmene vardığında ki ,bizim caddedeki tek hareket edebilen araç ünvanı o gece kendisindeydi, saat 8.35 i gösteriyordu.
3 saatten fazla süren servis maceramız aslında aramızda bir senarist falan olsa garanti reyting rekorları kıran bir dizi ya da film olurdu "SERVİSTE"
Sıkıntıdan koridorda dolaşıp sağa sola "ben de bel ağrısı var çok oturunca uyuşuyorum" diye dert anlatan mı ararsınız.....
Karnı açıkan varsa bende ekmek var diyip bir poşet dolusu kepekli dilimlenmiş ekmeği arkaya doğru gönderen mi......
"Çay yokmu yahu bu nasıl servis" cevabına "Çay yok ama börek var, suböreği "yanıtını verip hakkatende çantasından suböreği çıkaranları mı( :) )
Ya da "şoför beyyy ne zaman ihtiyaç molası vereceğiz" diyip "duruyoruz zaten" yanıtını alınca yolun karşı tarafında ki benzinliğe bir koşu gidip dönüp , ihtiyaç molası verenler mi......
Bir de tabiii yarım saatte bir meraklanıp kızını arayan ve son 1,5 saat içerisinde Odtü'deyiz....hala ODTÜ'deyiz......Anneeee inanmayacaksın ama ODTÜ'deyiz........Anne valla ODTÜ'deyiz cevabını alıp kendisine inanmayan annesini ikna etmeye çalışanları mı......
Haaa bir de benim hiç anlayamadığım bir şekilde yaklaşık 3 saat boyunca sessiz kalıp kimseyle konuşmadan ve konuşanlara garip birer varlık gözüyle bakan insanlarmı
Kimi ararsanız vardı işte.......
Sonuçta öyle böyle kazasız belasız eve ulaştık.Bir de üstüne 2 gün ilkokullar ve biz edildikmi tatil :)
Yorulduk ama değdi :)
Tatil maceraları ve izlediğimiz filmler azzz sonra :)
Son olarak şunu söylemek isterim ki sevgili İ.M.G. seçim zamanı avantasını alsın oyunu atsın dediği bilinçsiz seçmeni işine gelmeyince bilinçli olmaya davet ediyor,artık nasıl olacaksa....

8 Aralık 2010 Çarşamba

Neeeee !!! Do -"Fa-Re" - Mi ??


Gecelerimi gündüzlerimi bastılar bu ara saolsunlar.Aslında yazsam mı yazmasammı diye düşünmüştüm ki baktım Ela yazmış hem cevap vereyim hem de dertlerimi ortaya dökeyim diye yazmaya karar verdim :)

Bayram dönüşü özleşmişiz oda arkadaşımla oh sarıldık bayramlaştık.Ne güzel çay yapmış kendine bende aldım bir bardak,içtik...mis....bayram sohbeti falan derken bir evrağa ihtiyacım oldu.

Açtım çekmecemi oda ne.Küçük siyah bir nokta bana göz kırpıyor.E... bu ne diye sormamla regimin atması bir oldu.Malum şey bana ordan öyle bakıyordu.

Önce ihtimal vermedim aslında çünkü 3,5 -4 senedir burdayım,öğrenciliğimde burda geçti benim hani öğrenciyken bakımsızdı duyardık falan ama diyorum ya nerdeyse 4 yıldır burdayım hiç duymadım görmedim.Ne kendisini ne de marifetlerini.

Bir kuşku bir kaygı çekmeciyi az daha çektik.Aman yarabbim !!!

Alt çekmeceye de bakabildim ama üçüncüye hayır.Tansiyonum el vermedi.....

Bu ne yahu hayvanat tüm ailesini almış bize bayram gezmesine gelmiş sanki.Yahutta ne bileyim hanım çok zorlamış bey bey kalk bu bayram üst katlara gidelim hep evdeyiz hep evdeyiz demiş bay fare de hanımı kıramamış toplamış çoluğu çocuğu bize gelmiş gibi bir manzara.Kendi oturduğumuz odada bir tek benim masayı yuva edinmişler saolsunlar.Açık labda ise arkasını açık buldukları tüm dolapları.

Hemen haşetarla mücadele başladı tabii.

kartona sürülmüş yapıştırıcılarmı istersiniz, rengi kokusu cezbedici zehirlermi ya da anannevi metodlarla alçı& su karışımımı hepsi mevcut.

Bölümün her yerinde olmalarına rağmen bizim odaya ve laba koyduğumuz cezbedici zehirlerin sayısında azalma yok.Bu umut verici tabii.Ama yinede kafamızda soru işaretleri de yok değil.Sayıları giderek azalsa da !! yine bitmediler sanırım.

Geldikleri bahçenin camlarına yazılar yazdık "Camları açık bırakmayın" diye.Dikkat fare zehri yazısını asıp asıp sağa sola yemliyoruz.Ertesi sabah daha odaya girmeden zehir sayısı sayıyoruz.

Masalar bilgisayar ve kullandığımız herşey her sabah çamaşır suyu ya da dezenfektanlarla siliniyor.Kettle kilitli dolaba kaldırılıyor(bana kalsa buzdolabına koyacağımda )oda arkadaşım iyice çıldırdığım konusunda ısrar edince yapamıyorum :))

Bardaklar kullanmadan önce ve sonra çamaşır suyuyla yıkanıyor vs...vs.....

Yani anlayacağınız deli olduk.Ellerimiz yarık içinde çamaşır suyu ve dezenfektandan bir de sürekli takıp çıkardığımız eldivenler varki pudrası acayip rahatsız ediyor ama napalım.

Dodik hanım artık sabah akşam gelemiyor odaya dolayısıyla çok kızgın ama söylemedik.Söyleyip onu da korkutmak istemedik.

Az önce buraları temizleyen bey gelip iki meftamız daha olduğunu söyledi.Yemleyin hocam bol bol yemleyin siz diye de ekledi sonra.

Valla bazılarının dediği gibi "onlarda hayvan canım kedi gibi kuş gibi" diye düşünemediğim için üzgünüm,hem korkuyorum hem de kızıyorum.

Böyle işte...

Sonu gelirmi bilmiyorum umutluyum....


2 Kasım 2009 Pazartesi

Brrrrrrr!!


Durum tam olarak şu :
Dışarıda hava buz
Pimapenler takıldığı için tüm bölüm camları açık ya da yok
Kaloliferler yanmıyor
Bu durumda hepimiz donmuş kiraz ağaçları gibiyiz.
Soğuk çok soğuk!!

1 Haziran 2009 Pazartesi

2

Uzun zamandır devam eden yalnızlığım sonunda son buldu.Geçen hafta uzun süredir yalnız çalıştığım odama (ki geçen akşam düşündüm bir önceki iş yerimdede odamda tekdim, yani toplam 6 yıldır falan) çok cici bir oda arkadaşı geldi.
Ona zorluklar çıkararak bir başka birimden buraya gönderen o çok kıymetli bayana teşekkürü borç bilirim :)
Yaşasın ki artık iki lafın belini kırabilecek,birlikte oturup bir bardak çay&kahve içebilecek bir oda arkadaşım oldu :)

27 Mayıs 2009 Çarşamba

Bugün Ne Öğrendik??


Devlette bazı rakamlarla numaralandırılmış, bazı kadrolarda yatan, işten güçten kralı gelse beni çıkaramaz diyen düşünen,ve ay başında "içi nasıl rahat ediyorsa artık"koşa koşa gidip , yata yata kazandığı parayı hiç utanmadan çeken bazı insanlara iş yaptırabilmenin yolu ;


a)Hemşeri ya da takımdaş olacaksın

b)öyle bir çaçaron olacaksın ki sen bağırmaya başladığında korkularından öğle arasında müdürü fizibilite çalışmasına gelecek

c)Yok başka seçenek üzgünüm...


Sen hangisisin diye soranlar olursa bugünki olayın benim bir alakası yok ben sadece seyirci ve öğrenen adamım bugün :)

27 Ocak 2009 Salı

Karışık

Dün sabahki şaşkınlıktan sonra şimdi tekrar merhaba.
Sem'in tahmin ettiği gibi evde olmak (asıl sebep hastalık olsada) güzeldi.

Sabahları koşturmacasız kalkmak.Oyalana oyalana vakit geçirmek.Canın isterse oyun oynamak :) , istemezse oturmak, sohbet etmek ,kitap okumak Doğa uyuyunca, eve çöken sessizlikte, bir fincan yeşil çay ya da ıhlamuru yudumlamak cam kenarında, harikaydı.

Evde olmanın verdiği heyecanla Doğaya bir kazak başladım.Rengi... yeşil elbette başka renk beğenmem pek mümkün değil yine bu aralar :) Önü -arkayı bitirdim ya ,kollara gelince ilerleme olmadı.En kısa zamanda bitirmeyi umut ediyorum.

Evde kalışın son günlerine doğru Doğa kendini iyi hissedince araya bir de Kızılay macerası bile sıkıştırdık kuzumla :)
Doğa Güvenparktaki çiçek satıcılarını "sevgilisine çiçek almış bekleyen amcalar" olarak tarif edince oldukça güldük.Dönüşte bir demet çiçek aldık bizde sevgilimize ;)

Akşam dönüşte, dolmuştan inerken ise , tüm yolculuk boyunca bizi dinleyen dolmuş ahalisi "Hoşcakal Doğaaa..." diye uğurladılar bizi :)) Komikti..

Dün döndük tükkana :)
Aynı tas aynı hemam bekliyormuş bizi burda.İşte hiiiç değişiklik yok.Hatta herşey bıraktığım yerde diyebilirim :P

Öğretmenimizin işten çıkarılmasına çok üzüldüm.Gencecik ve işini çok seven bir kızdı.Doğa okula adaptasyon dönemini onunla atlattı ve o yüzden ona oldukça yakındı.
Yaptığımız konuşma sonunda müdür hem kriz hem de öğretmenimizin istediği performansı yakalayamadığını bu nedenle işine son verdiklerini söyledi.Üzgün olduğum kesin.Dodık şimdilik kimselere sormadan öğretmeninin hasta ve evde olduğu hikayesini düşünmüş.Şimdilik söylemedik bakalım ne zaman soracak :(

Bu aralar yazmaktan çok okuduğumu farkettim.Sanırım liste kalabalıklaştıkça yazmak okumanın arkasında kalıyor.Hele geçen hafta ki yorumları bile öyle kaçırdım ki toparlasam iyi olur.Yorumunu cevap veremediğim birileri olduysa özür dilerim.Geri dönüp toplamaya çalışıyorum :(

Ve sonunda karmakarışık yazdığımız toparlama postunun sonuna gelmiş bulunmaktayım.Yazması karışık olunca sonunu bağlamakda öyle oldu.Napalım bu seferlik affola...

7 Temmuz 2008 Pazartesi

Hayat..


Tatil bitti yazısında kalakalmışım oysa sürekli yolda yürürken ,evde ,mutfakta ,yada Doğayı uyuturken "aaa şunu yazayım" diye düşünüp sonra ne düşündüğümü unutuyorum.Google reader bile paklamadı beni .okudum okudum, şunu yazayım -bunu diyeyim dedim yine bişeyler oldu yazamadım kalakaldım.

Perşembe işe dönene dek herşey pek güzeldi.İşe dönüp, odadan içeri girer girmez buranın beni neden sinir ettiğini hatırladım malesef.Ortalıkta analizi yapılmış numuneler,çalışma kağıtları,çekilmemiş bırakılmış bir sürü tüp : (

Oda yangın anında terk edilmiş izlenimi yaratıyordu ilk anda .İşe mi bakmalı ortalık mı toparlamalı bilmedim.Benden tek kurtuluşları burda olmamaları olabilirdi ki öyle oldu.Böylece her yeri toplamak zorunda kaldım.Ama geldiklerinde (ki sanırım haftaya dönüyorlar)ciddi bir konuşma yapmam gerekecek bir SS subayı olarak.Zira tatil dönüşü kimsenin arkasını toparlamak hoş olmuyor:ben giderken öylemi bırakıyorum ki öyle buluyorum gggıııırrrrr çok kızgınım.

Perşembeden bu yana nefes almadan çalışıyorum desem yalan olmaz.İş yoğunluğu hep istediğim bişey olduğundan mutsuz değilim aksine radyoyuda açıyorum ohh değmeyin keyfime.

Bu yoğunluğun yine geçici olduğunu biliyorum.Zira yaz sezonu olduğundan herkes yavaş yavaş tatile çıkıyor kimsenin deneyle falan uğraştığı yok.Yakında yine sıkılmaya başlayacağım anlaşılan.

Tatil programları yapmaya çalışıyoruz bu aralar.Fethiye acayip gündemde.Daha önce hiç gitmediğimiz için özellikle orda takılı kaldık ama zamanı konusunda kararsızız.Ayrıca Fethiyeyi bilen, giden ,tavsiyesi olan ,varsa dikkat kesilir dinlerim.


Dün balkonda ikinci veya üçüncü kez misafir ağırladık.Bir ortaokul arkadaşım bizi ziyarete geldi.Çok mutlu oldum.Resimlere baktık,anılar çıktı geldi yerlerinden,unuttuklarımızı hatırladık güldük,anlattık konuştuk konuştuk.....

Geçen yıllara rağmen insanın bir arkadaşıyla kaldığı yerden devam edebilmesi ne güzel : )

Bazen olmuyor işte ne kadar samimi olunsada yıllar sonra aynı ritim yakalanamıyor .Yıllar sonra bir heves arayıp bulduğunuz kişi aynı kişi olamayabiliyor malesef.Bunu görmekte çok üzücü olabiliyor tabii.Napalım hayat...

4 Haziran 2008 Çarşamba

rum rum bum bum bum(ritmik söyleyin lütfen)

Okul kapandı.Etraftaki tüm öğrenciler yok oldu bir anda tek tük sonuç öğrenmeye gelen oluyor ama açık pazar bize kaldı.

Bencillik ettiğimi sanmıyorum ama burası öğrencisiz daha güzel. Esen rüzgarın sesi duyulabiliyor.Kuşlar kalabalıktan nereye gideceklerini şaşırmış değiller.Kimin elinde yiyecek bişey var hemen yanında bitiveriyorlar.
Küçük serçeler daha açık göz hiç bir lokmayı kaçırmıyor hemen atlıyorlar üstüne.Güvercinler kumrular daha sakin ,çoğu zaman önüne atılan lokmayı bile farketmiyorlar.Sadece düşerken gördüklerini alıyorlar.Garip , kocamanlar ama ,yemekten daha az pay düşüyor nasiplerine.Bazen kızıyorum, "yeter ama çok yediniz" diye serçelere. sonra vazgeçiyorum.Napalım doğanın düzeni buysa değiştirmek banamı düştü...

Hayalim, işimin olmadığı bir- iki saat bir fincan çay yapıp kendime, bir de ktabımı alıp çıkmak Şöyle her yeri görebilen ,ama çokda görünmeyen bir köşede oturup okumak birkaç sayfa.
mp3 çalarımın şarj aleti bozuk olduğundan müzik dinlemeyi malesef katamıyorum bu hayalimin içine.

Çıplak ayaklı kontes bana eski ama çok güzel bir kaset almış,arabada dinlemek için, sırf bunun hayaliyle arabayla gelmek istiyorum işe.En çokda "Hümeyra'dan Dönmek" dinlemek istediğim.

Yalnızım bu aralar.Ç.A.K pek gelmiyor.Tezi verecek inşallah bu aralar.Hayırlısıyla kurtulsun ve arkasına bakmadan gitsin istiyorum onun için.Kendim içinse sadece keşke gitmeseydi diyebiliyorum.Bir insan ilk görüşte birini bu kadar tanıdık bulabilirmiydi bilmiyorum oluyormuş yaşıyorum öğreniyorum.

Bu aralar birde Sudokuya takıldım.Bayılıyorum...Servisteki eğlencem o oldu.Çözülmüş atılmaya yüz tutmuş bulmaca dergilerini sayfalarını kocaaaa valiz çantamda gezdirip bulduğum her yerde çözüyorum.Çantamın içi kalem ve gazete kaynıyor temizlemek lazım biliyorum....

Lost'u bitirdim.Başım göğe ermedi.Ayrıca şimdi Ocak'a kadar beklemem gerekiyor sinir oluyorum.Diğer dizilere mi sarsam? yoksa film izlemeye mi dönsem ?karar veremiyorum.Yoksa yoksa kırıp dizimi kitaplarımla mutlu mesut mu yaşasam bilemiyorum

Tatile gitmek istiyorum, iznim yok biliyorum, ama yinede, hayal ediyorum ,mutlu oluyorum....

27 Mart 2008 Perşembe

Kutlama ve Teşekkür

Uzun zamandır beklediğimiz ve babamızı çok yoran kocaman bir doktora süresinin sonuna geldik.Salı günü kedibey Doktorasını verdi ve savunmadan geçti.Dolayısıyla artık o bir kimya doktoru....

Doğa nın ve benim tüm sabotajlarımıza rağmen bu zorlu süreci hiçbir yara almadan son derece başarılı bir şekilde bitiren Kedibeyi burdan kutlamak istiyorum:))

Bide kocaman bir teşekkür başta annem olmak üzere annem ve babama.Bu sürede bizi yalnız bırakmadıkları,destek oldukları ve anlamaya çalıştıkları için.

Ayrıca aşağıda görmüş olduğunuz sofrayı hazırlayabilmemde emeği olan canım anneme ellerin dert görmesin de demek istiyorum.


3 Mart 2008 Pazartesi

Öylesine bir masal...

Bir varmış bir yokmuş bir zamanlar güzel mi güzel bir ülkede yaşayan bir adam ve bir kadın varmış.Adam ve kadın kendi hallerinde yaşayan işine gücüne sahip çıkan, evden işe işten eve giden ,kendi hallerinde, çalışkan,kimsenin lafını sözünü etmeyen tek dertleri kendileri olan insanlarmış.

Evlerinde çocuklarıyla mutlu bu iki insanın çevrelerinde dikkat ettikleri tek şey kimseye karışmadan,dürüst,temiz insanlarla birlikte olmak ve yaptıkları işi en güzel şekilde yapıp aldıkları parayı hak etmek, çocuklarının boğazından haram olarak nitelendirebilecek tek bir lokma bile geçirmemekmiş.

Mutlu günler yaşamışlar beraber.Gün olmuş devran dönmüş.Bu iki sıradan insanın hayatı bir anda tatsızlaşmaya başlamış.Koca koca insanlar sırf kendi egoları için durup dururken adamla uğraşmaya başlamışlar.

Adamcağızın çalıştığı işte bazı şeyler olmaya başlamış.Adamcağız kendine ve yaptığı işe o kadar güveniyormuş ki.Hakettiği şeyleri alacağından eminmiş.Gel gör ki o güzel ülkenin en alt basamağından en üst katına dek sirayet eden torpil hak yeme ve bunun gibi birçok çirkefce şey başgöstermeye başlamış.Hiç kimsenin derdi çalışan üreten düşünen biriyle çalışmak değilmiş.Onlar iş yapar görünen, kendi işlerini hallettirdikleri,pisliklerini kapattırdıkları birini çıkarmışlar adamcağızın karşısına.Adamın morali bozulmuş,hevesi kırılmış,lanet etmiş.Ama yılmamış.Çalışmaya dürüst ve saygılı olmaya devam etmiş.Çünkü öyle görmüş,öyle öğrenmiş.Dürüstlüğün ve çalışkanlığın en önemli insanlık meziyeti olduğunu...
Günler günleri kovalamış insanlar çeşitli ayak oyunlarıyla adamın daha da bir üstüne gelmişler.Hayal kırıklıkları ve mutsuzluklar yaşamış adam.Ama kendinden taviz vermemiş.
Kadınsa çok üzgünmüş.İnsanların bu yüzünü görmek onuda çok yıpratmış.Ama hep kocasının yanında olmuş.Destek vermiş ve inanmış hak edenin hakkını alacağına.
Hikayenin sonu nasıl bitmiş henüz bilmiyormuş bunu yazan sadece üzgünmüş.İnsanların bu kadar yalancı ve çıkarcı ve bu derece saygısız olabileceğini hiç tahmin edemediğinden çok ama çok üzgünmüş.Ve şöyle düşünmüş."Allah sadece onların allahı değil ya."Güvenmiş.... ilahi adalete güvenmiş...

29 Ocak 2008 Salı

Son Durumlar

Cumartesi gecesi elimde cumadan çıplak ayaklı kontesin çantama sokuşturduğu ve "cd ler karışmış olabilir ama mutlaka biri birinin içindedir" dediği filmlerle kedibeyin yanına gittim.Hadi dedim bir film izleyelim.Kısa bir süre sen seç yok yok sen seç karasızlığından sonra kura çekmeye karar verdik.Aslında filmlerden biri ertesi akşam televizyonda oynayacak olan "son tren" olduğundan onu kuraya almasak mı diyede düşündük ama ertesi akşam ne durumda olacağımız belli olmadığından vazgeçtik ve o da girdi kuraya.Uzatmayım efendim kuradan "Şıpsevdi" çıktı."Zaten komik bir film demişti Ç.A.K" dedim kedibeye "biraz keyifli zaman geçiririz.İzleyelim bakalım."Filmi koyduk.Allahım film hiç komik değil.Hatta üzücü, hatta romantik.Bir merak izledik filmi yarısında ayıktım demek isterdim ama olmadı:) Kedibey "ya başka cd karışmış olmasın bu filmin ne alakası var şıpsevdilikle yaa" diye isyan edince uyanabildim ancak.Yaptığım araştırmalar şunu gösterdiki "Şıpsevdi" değil "No reservation-Aşk Tarifi" ni izlemişiz. Şaşkınmıyım???

En sevdiğim siyah kazağım işgüzarlığım sebebiyle artık siyah değil daha doğrusu kolunda muhtelif sayıda çamaşır suyu lekesi var.Doğanın eşyalarını odasına taşırken çamaşır suyu şişesinide banyoya götüreyim dedim kolumun altına sıkıştırıverdim.Üzgünüm:((

Bazı denemeler yapmam lazım.Aslında bunları yapmayı kendi adıma olup olmadığını yapıp yapamadığımı görebilmek adına yapacağım.Ama yaptıklarım, bana tek bir şey göstermek için beni günlerce sallayan bir arkadaşımın tamda armut piş ağzıma düş olacağı bir duruma koyacak.Yani ben kendimi test edeceğim ama o hiçbirşey yapmadan hemde hiç yardımcı olmadığı birini sayesinde başarmış olacak.Canım yapmak istemiyor.kötümüyüm??

Her sabah saat sekizdeki servise yetişebilmek için 7.30 da evden çıkıyoru(z)m.Karda yağmurda çamurda servise yetişebilmek için nefese nefese yarım saat yürüyoru(z)m.Ve bazen ilginç bir şekilde kıl payı kaçırmaktan kurtuluyoru(z)m.ve servise bindiğimde kıpkırmızı bir suratla otururken hep şunu düşünüyorum servis bir eziyet mi yoksa rahatlık mı? Bu işi ele almam lazım.Haksızmıyım??

17 Ocak 2008 Perşembe

Hayal Kırıklığı ve Muz kabuğu..

"Bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri oluşuyorsa, orda güneş batıyor demektir."demiş çinli birisi...
Umudumu kaybettim:(
Oysa öyle başlamamıştı hikayem.Bir zevkle şevkle hem kendim öğrenecektim hemde öğretecektim.Öğrendimde....
Öyle başarılı bir öğretmenim var ki sıkıştırılmış bir programla bana sırf arkadaşlığımızın hatrına dışardan kocaman paralar ödeyerek alabileceğim eğitimi keyifle şevkle aşkla öğretti,anlattı.
Ve dün aklımdan geçen herşey bir anda yerle bir oldu.
İçi dolu olsun istemiştim.Madem yapacağım iyisini yapayım istemiştim.Herkesinde böyle isteyeceğini düşünmüştüm.Ama olmadı.İnsanlar için önemli olanın aslında bilim değil film olduğunu öğrendim bir kez daha ve bir kez daha kırıldı tüm heveslerim.
Napalım benim bileziğim kolumda.Üzgünüm onlar için ve gölgeleriyle daha fazla işim olmaz çünkü canımı sıkmak istemiyorum....

4 Ocak 2008 Cuma

Şanslı 2

Sevgili Sem "Sanşlı" yazısının yorumlarında nerden çıktı şimdi bu yazı? demiş.

Açıklayım efenim...

Çıktı... Çünkü.....

2002 yılı Kasım ayının bir pazartesi sabahı aynanın karşısında yüzüme boya badana yaparken tam olarak midemde kocaman bir ağrı vardı.

İkinci iş yerime başlayacak olmamdı bu koca sıkıntının sebebi.Yeni bir ortama girmek,yeni bir işe başlayacak olmak,sıfırdan bişeyleri oturtmaya çalışmak bende böyle bir etki yaratmıştı.
Aslında başlarda biraz zorda oldu alışmam.Çünkü organ nakli gibi zaten varolan bir olgunun içinde kendine yer edinmeye çalışıyorsun.Bazen sana hoş gelmeyen şeyler oluyor bazen sen onların hoşuna gitmeyen şeyler yapıyorsun.
Ama sonuçta orayı ve o arkadaşlarımı farklı kılan şu oldu.Dürüstlük,açıklık ve hoşgörü,yardımlaşma...
Bugün düşündüğümde
* E.Hocamla en gizli sırlarımızı konuşmayı özlüyorum
* Sarıyla karnımız ağrıyana dek gülmeyi yada elimize alet edavat alıp "Hooop yokmu bozuk cihazı olan tamir bakım isteyen" diye ortalarda dolaşmayı özlüyorum.Yeni şeyler öğrenmeyi ve bildiklerimi göstermeyi özlüyorum.
*Calimeroyla bebeler hakkında konuşmayı sabahın köründe yollara düşüp çarşı pazar dolaşmayı özlüyorum
*Paşanın annesiyle dergi karıştırmayı.Bir taraftan çalışıp bir taraftan sohbet etmeyi özlüyorum
*H.Hocamla kalbimizde çocukları serbest bırakmayı ben olabilmeyi istiyorum
*Hüzünler kraliçesiyle Kutsi şarkıları söylemeyi,ortak cihazda işte böyle çalışılır arkadaş diyebilmeyi ,akşam iş güç bitip herkesler evine gittikten sonra sadece ikimizin kaldığı akşamlardaki sohbetlerimizi özlüyorum.Odaya elinde kocaman mavi bir dosyayla girip ya burda dolduracağım bunu odamda sıkıldım demesini özlüyorum
*Yoğun ve sıkıcı geçen iş gününün sonunda kendimi Elke'nin rahat koltuklarına şöyyyle atmak ve sesimi kalınlaştırıp "kaçta çıkcaz Naaaazzzz" demeyi ve konuşmalarımızın bitmek bilmediği dolmuş maceralarımızı özlüyorum

Şimdi... Burdayım.Tek başıma kocaman bir odada ve yepyeni oyuncağımla.Cihaz kullanan her kimyagerin belkide kullanmak isteyebileceği bir cihazı kullanıyorum.Ve buraya gelirken Midemde hiçde öyle kocaman bir ağrı yoktu.Çünkü bildiğim tanıdığım insanların olduğu bir yere geldiğim için rahat hissediyordum kendimi.Ama şok.
Burda insanlar
1)Dürüst ve açık değil(büyük çoğunluk)
Yani senin birisiyle bir sorunun olduğunda gidip konuşmak istemen pekde işe yaramıyor.Çünkü zaten yüzüne ne söylerlerse söylesinler arkandan başka bişey mutlaka söylüyorlar.Zaten gelip sanada seninle ilgili bir sıkıntıları varsa anlatmıyorlar.Yani dedikodu daha makbul.
2)Yardımsever gibi görünmelerine rağmen hiçde öyle değil.(Yine büyük çoğunluk)
Bildikleri bişey varsa hep sonra anlatmaktan bahsediyorlar.Hiçbir zaman birşey gösterecek vakitleri olmuyor.Yada herhangi bir konuda herhangi birşeyden yardım almak zorunda kalırsan mutlaka yakınarak yapıyorlar.
3)Sıcak değil
Samimi olmayınca insana sıcak da gelmiyor zaten.
Ha iyileri yokmu elbette var.Çıplak ayaklı kontes,S. H.Hocam.Gerçekten yanlarında rahat olabildiğim insanlar var.Haaaa herkes herkesi sevmeli mi yada sevebilirmi.Cevabın hayır olduğunu bilebilecek kadar büyüdüm artık .Aslında bunada alışabilirim.İnsanoğlu garip bir yaratık herşeye her ortama alışıyor.Aslında benim hoşuma gitmeyen şey yukarda anlattığım olumsuzlukların çoğunu tanıdığım insanlarla yaşamış olmam.Yoksa fasa fiso.Hiç bağlamaz oda öyle der geçerim.Ama bu gerçekten acı.

Hmmm unutmadan eski iş yerime sık ziyaretlerim devam ediyor.Saolsunlar onlarda beni hiç yanlız bırakmıyorlar.Her organizasyona davetliyim.Şans devam mı ediyor ne;)

25 Aralık 2007 Salı

ŞANSLI

İş arkadaşlarınızı severmisiniz??


(: O


Dikkatli cevap verin çünkü gerçekten verdiğiniz cevaba göre hayatınızın önemli bir kısmı hakkında değerlendirme yapmış olacaksınız.


Gündelik yaşantımızın uzun ve önemli bir bölümünü onlarla geçiriyoruz,ailemizden çok görüyoruz onları ve çoğu zaman ailemizle paylaşmaya vaktimizin olamadığı şeyleri onlarla paylaşıyoruz.


Zordur uygun kimyayı yakalamak çalışırken.Çünkü iş öyle bişeydir ki insanlar çalışırken değişir.Kimi pek bir uysal, olur kimi daha bir hırslı.Normal hayatta belkide iyi arkadaşınız olan biri iş hayatında anlaşamayacağınız biri olabilir(yanılıyor olabilirim yanlışsam düzeltin lütfen).Ama iş hayatında iyi arkadaş olabildiğiniz birisiyle gündelik hayatta da iyi arkadaş olma şansınız çok yüksektir bence.

Aslında önemli olan sevmek değildir öncelikle belkide.Saygı duymak ve gerektiği gibi davranmak sevmeyide getirir beraberinde.

Ama karşılıklı olanı...

Eğer siz saygısızca davranmıyorsanız kimseye birilerinin kalkıp size öyle davranmasını kabul edemezsiniz.Ya da siz yükleniyorsanız sorumlulukların büyük kısmını istersiniz ki sizinle beraber olması gerekenlerde iyi/ kötü her zaman sizinle beraber paylaşsınlar sonuçları. İyi olduğunda ön saflarda yer alıp kötü olduğunda köşe bucak kaçmasınlar. Ya da siz paylaşıyorsanız bildiklerinizi kaprissizce "biliyorum ama meşgulüm,biliyorum ama şimdi olmaz"ı duymak istemezsiniz.

Zor iştir iş hayatı ve iş arkadaşları. Ama uygun kimyayı yakaladınmı, korkusuzca sırtını dönebildin mi arkadaşına veya dönebildimi arkadaşın sana kafan rahat olur,mutlu olursun ve hepsinden önemlisi ŞANSLI olursun