Korktuğum şeyler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Korktuğum şeyler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
1 Nisan 2011 Cuma
Allah Allah Ya :) ??!!
Hani Üsseyin Bademkızıyorduya Goo-gle amcaya" ne kadar da ukalasın onumu demek istedin bunumu demek istedin" diye :) Az evvel g-mail hesabımdan karşı tarafa bir mail gönderiyordum.Ekte ...... diye başladığım maili dalgınlıkla eksiz göndermeye çalışınca bir yazı çıktı "Ekte yazdınız ama ek yapmadınız yinede maili gönderecekmisiniz" diye. Şaşkınım bir irkildim vallahi.Hiç başıma gelmemişti azcık korktum ben bu bilgisayardan :)) Canlıymış gibi geldi....
8 Aralık 2010 Çarşamba
Neeeee !!! Do -"Fa-Re" - Mi ??

Gecelerimi gündüzlerimi bastılar bu ara saolsunlar.Aslında yazsam mı yazmasammı diye düşünmüştüm ki baktım Ela yazmış hem cevap vereyim hem de dertlerimi ortaya dökeyim diye yazmaya karar verdim :)
Bayram dönüşü özleşmişiz oda arkadaşımla oh sarıldık bayramlaştık.Ne güzel çay yapmış kendine bende aldım bir bardak,içtik...mis....bayram sohbeti falan derken bir evrağa ihtiyacım oldu.
Açtım çekmecemi oda ne.Küçük siyah bir nokta bana göz kırpıyor.E... bu ne diye sormamla regimin atması bir oldu.Malum şey bana ordan öyle bakıyordu.
Önce ihtimal vermedim aslında çünkü 3,5 -4 senedir burdayım,öğrenciliğimde burda geçti benim hani öğrenciyken bakımsızdı duyardık falan ama diyorum ya nerdeyse 4 yıldır burdayım hiç duymadım görmedim.Ne kendisini ne de marifetlerini.
Bir kuşku bir kaygı çekmeciyi az daha çektik.Aman yarabbim !!!
Alt çekmeceye de bakabildim ama üçüncüye hayır.Tansiyonum el vermedi.....
Bu ne yahu hayvanat tüm ailesini almış bize bayram gezmesine gelmiş sanki.Yahutta ne bileyim hanım çok zorlamış bey bey kalk bu bayram üst katlara gidelim hep evdeyiz hep evdeyiz demiş bay fare de hanımı kıramamış toplamış çoluğu çocuğu bize gelmiş gibi bir manzara.Kendi oturduğumuz odada bir tek benim masayı yuva edinmişler saolsunlar.Açık labda ise arkasını açık buldukları tüm dolapları.
Hemen haşetarla mücadele başladı tabii.
kartona sürülmüş yapıştırıcılarmı istersiniz, rengi kokusu cezbedici zehirlermi ya da anannevi metodlarla alçı& su karışımımı hepsi mevcut.
Bölümün her yerinde olmalarına rağmen bizim odaya ve laba koyduğumuz cezbedici zehirlerin sayısında azalma yok.Bu umut verici tabii.Ama yinede kafamızda soru işaretleri de yok değil.Sayıları giderek azalsa da !! yine bitmediler sanırım.
Geldikleri bahçenin camlarına yazılar yazdık "Camları açık bırakmayın" diye.Dikkat fare zehri yazısını asıp asıp sağa sola yemliyoruz.Ertesi sabah daha odaya girmeden zehir sayısı sayıyoruz.
Masalar bilgisayar ve kullandığımız herşey her sabah çamaşır suyu ya da dezenfektanlarla siliniyor.Kettle kilitli dolaba kaldırılıyor(bana kalsa buzdolabına koyacağımda )oda arkadaşım iyice çıldırdığım konusunda ısrar edince yapamıyorum :))
Bardaklar kullanmadan önce ve sonra çamaşır suyuyla yıkanıyor vs...vs.....
Yani anlayacağınız deli olduk.Ellerimiz yarık içinde çamaşır suyu ve dezenfektandan bir de sürekli takıp çıkardığımız eldivenler varki pudrası acayip rahatsız ediyor ama napalım.
Dodik hanım artık sabah akşam gelemiyor odaya dolayısıyla çok kızgın ama söylemedik.Söyleyip onu da korkutmak istemedik.
Az önce buraları temizleyen bey gelip iki meftamız daha olduğunu söyledi.Yemleyin hocam bol bol yemleyin siz diye de ekledi sonra.
Valla bazılarının dediği gibi "onlarda hayvan canım kedi gibi kuş gibi" diye düşünemediğim için üzgünüm,hem korkuyorum hem de kızıyorum.
Böyle işte...
Sonu gelirmi bilmiyorum umutluyum....
18 Aralık 2009 Cuma
Fobi

Dün akşam gördüm gazetede.Çok üzüldüm.
Şimdi üzülecek başka şey kalmadıda bunamı üzüldün diye düşünebilirsiniz.Haklısınızda ,napalım üzüldüm ,zira damdan düşenin halinden ancak damdan düşen anlar.
Yıllar evvel ilk evimizde otururken ve komşuluklar şimdikiyle hiç de öyle kıyaslanmazken,yani komşu teyzeler anne yarısı ,komşu çocukları kardeş gibiyken, iki yüzünde balkonları birbirine bakan bir apartmanda oturuyorduk biz.
İki apartmanın çocuklarının arasında benim yaşıtlarım hep erkek çocuklardı ve ben büyük ablalarla oynayamadığım zamanlarda hep onlarla oynardım.
Onlarında bundan pek şikayeti yoktu......Biri hariç.Alt komşumuzun oğlu M. Saolsun beni hiç sevmezdi ve ne zaman bir arada oynasak hemen diklenirdi "bizimle oynamasın o kız " diye. Çoğunluk oynasın deyince sesi çıkmaz kabul ederdi, ama sinirde olurdu bana :)
Çocuk aklı o zamanlar benden intikam almayı kafasına koymuş olacak ki ne zaman nerde sıkıştırsa beni ya üstüme ,aynen haberdeki gibi kedi fırlatır, ya da benim göremeyeceğim yerlere(mesela apartmana benden evvel girip apartmandan dışarı doğru) saklanıp kedi gibi miyavlardı.
O zavallı kedilerde, son sürat havada uçunca tırnaklarını çıkarıp bir yapışırlardı ki öyle böyle değil.Ne kadar sallanırsam sallanayım, mümkün değil düşmezdi üstümden.Birileri yardım etmeden kurtulamazdım.Annesinden yediği dayaklar bile vazgeçirememişti M'i bu huyundan :)
İşte ben o günlerden bu yana kedilere hiç yaklaşamam.Değil yaklaşmak seslerine bile acayip duyarlıyımdır .Metrelerce uzaktan duyabilirim ve hemen istemsizce tepki veririm.
Kocaman köpekler bile beni bir yavru kedi kadar korkutamaz.
O yüzden üzüldüm işte.O zavallı kızın yaşadığı korkuyu yaşadığım ve bildiğim için.
Yıllar sonra eşiyle çok iyi anlaştığım ve oğlunu çok sevdiğim M'inde kulakları çınlamıştır sanırım :)
Not:Bu arada kedileri gerçekten severim.Korkarım ! ama severim.Hallerini,tavırlarını, o kimseye minnet etmeyişlerini...Güzel hayvanlardır.Yaklaşamam o ayrı.Ama sanırım yakın dostlarının "Kedi" diye çağırdığı bir eşim olmasıda hayatın bana küçük bir şakası :)
24 Ekim 2009 Cumartesi
Çocuk(Kelime Oyunları -Korku)
""Korkma tamam mı kızım diyor annem ayakkabılarını giyinirken.
Kafamı sallıyorum olur dercesine ya, kalbim sanki kilometrelerce koşmuşcasına atıyor.Sanki ağzımı açsam "tamam" desem, fırlayıp çıkacak olduğu yerden.
"Birazdan anannen gelir, geç kaldı herhalde.Gelemese arardı ,kızım bak kapıyı çekince ben sakın kimseye açma.Anannen seslenir sana tamammı.Sakın kimseye açma kapıyı "diyor ve öpüp beni çıkıveriyor kapıdan.
Arkamı bir dönüyorum.Ev kocaman ben küçücük içinde, sanki heryerde tanımadık bilmedik birşeyler var.Sanki burası benim evim değil.
Olsun olsun 5 ,hadi bilemedin 6 yaşındayım.Daha ilkokula bile gitmiyorum ordan pay biç işte.
İlk defa böyle oluyor gerçektende, oysa kendimi bildim bileli anannem hep, annem babam çıkmadan gelmiş oluyor,onlar işten döndüğündeyse hep çıkmaya hazır.Annem geldiğinde "hadi artık git evinize" diye sepetlemeye çalıştığım anannemi şimdi gözlerim yaşlı ,sırtımı boşluğa dönemeden, salondaki kanepenin sırtlığına sıkı sıkı yaslamış bekliyorum.
Küçücük aklımla önce yolda olduğunu düşünüyorum.Şimdi yokuşu çıkıyordur ,şimdi sokağa girdi şimdi bakkalı geçti şimdi apartmanda, işte şimdi kapıyı çalacak..........bekliyorum ses yok.Başlıyorum ağlamaya ,ama nasıl ,öyle böyle değil.Hıçkıra hıçkıra bağıra bağıra ağlıyorum.......Aklıma bambaşka birşey geliyor ....ya hiç gelmezse ,ya başına birşey geldiyse, ya öldüyse .....ya beni unuturlarsa böyle yapayalnız başıma bu evde, akşama kadar o kadar çok var ki " ölürüm korkudan diye düşündüğümü çok iyi hatırlıyorum.
Ses olsun diye radyoyu açıyorum.Sırtım hala kanepeye yaslı, ondan güç alıyorum.Kimbilir belki 10 dakika belki 15 dakika bekliyorum onu.Bana yıllar gibi gelen o 10-15 dakikadan sonra anannem geliyor.Yapışıyorum eteğine "korkacak ne var kuzum ben hiç unuturmuyum seni ölsem gene gelirim "diyor.Sarılıp ağlıyorum.............
Çok değil 1-2 sene sonra ben ilkokula başlıyorum o ise dayımlarla birlikte şehrin öbür ucuna taşınıyor.Sabah gelip akşam dönme olmayıca benim yalnız kalma maceramda başlıyor.Tam 10 yıl sürecek evde tek başına macerası.
Gariptir.Korkularıyla başbaşa kalınca insan ,onlardan korkmamaya başlıyor,onlarla başetmeyi başarıyor.
Ve alıştığında, ne ecinniler çıkıyor bomboş odalardan ,ne tanımadık yüzler.Ne de sırtını dayayacak bir koltuk arıyor insan.
İnsan işte... korkularına bile alışıyor.....
Not:Öykü Atölyesi'nin "KORKU" kelimesi için yazılmış bir anıdır.
Kafamı sallıyorum olur dercesine ya, kalbim sanki kilometrelerce koşmuşcasına atıyor.Sanki ağzımı açsam "tamam" desem, fırlayıp çıkacak olduğu yerden.
"Birazdan anannen gelir, geç kaldı herhalde.Gelemese arardı ,kızım bak kapıyı çekince ben sakın kimseye açma.Anannen seslenir sana tamammı.Sakın kimseye açma kapıyı "diyor ve öpüp beni çıkıveriyor kapıdan.
Arkamı bir dönüyorum.Ev kocaman ben küçücük içinde, sanki heryerde tanımadık bilmedik birşeyler var.Sanki burası benim evim değil.
Olsun olsun 5 ,hadi bilemedin 6 yaşındayım.Daha ilkokula bile gitmiyorum ordan pay biç işte.
İlk defa böyle oluyor gerçektende, oysa kendimi bildim bileli anannem hep, annem babam çıkmadan gelmiş oluyor,onlar işten döndüğündeyse hep çıkmaya hazır.Annem geldiğinde "hadi artık git evinize" diye sepetlemeye çalıştığım anannemi şimdi gözlerim yaşlı ,sırtımı boşluğa dönemeden, salondaki kanepenin sırtlığına sıkı sıkı yaslamış bekliyorum.
Küçücük aklımla önce yolda olduğunu düşünüyorum.Şimdi yokuşu çıkıyordur ,şimdi sokağa girdi şimdi bakkalı geçti şimdi apartmanda, işte şimdi kapıyı çalacak..........bekliyorum ses yok.Başlıyorum ağlamaya ,ama nasıl ,öyle böyle değil.Hıçkıra hıçkıra bağıra bağıra ağlıyorum.......Aklıma bambaşka birşey geliyor ....ya hiç gelmezse ,ya başına birşey geldiyse, ya öldüyse .....ya beni unuturlarsa böyle yapayalnız başıma bu evde, akşama kadar o kadar çok var ki " ölürüm korkudan diye düşündüğümü çok iyi hatırlıyorum.
Ses olsun diye radyoyu açıyorum.Sırtım hala kanepeye yaslı, ondan güç alıyorum.Kimbilir belki 10 dakika belki 15 dakika bekliyorum onu.Bana yıllar gibi gelen o 10-15 dakikadan sonra anannem geliyor.Yapışıyorum eteğine "korkacak ne var kuzum ben hiç unuturmuyum seni ölsem gene gelirim "diyor.Sarılıp ağlıyorum.............
Çok değil 1-2 sene sonra ben ilkokula başlıyorum o ise dayımlarla birlikte şehrin öbür ucuna taşınıyor.Sabah gelip akşam dönme olmayıca benim yalnız kalma maceramda başlıyor.Tam 10 yıl sürecek evde tek başına macerası.
Gariptir.Korkularıyla başbaşa kalınca insan ,onlardan korkmamaya başlıyor,onlarla başetmeyi başarıyor.
Ve alıştığında, ne ecinniler çıkıyor bomboş odalardan ,ne tanımadık yüzler.Ne de sırtını dayayacak bir koltuk arıyor insan.
İnsan işte... korkularına bile alışıyor.....
Not:Öykü Atölyesi'nin "KORKU" kelimesi için yazılmış bir anıdır.
Etiketler:
anı,
bana dair,
kelime oyunları,
Korktuğum şeyler
9 Eylül 2009 Çarşamba
Grange-Siyah Kan
Daha önce bahsetmiştim belki Grange en sevdiğim yazarlardan biridir.Okumadığım sanırım sadece Leyleklerin Uçuşu kaldı.Her kitabı ayrı kurgu, her kitabı ayrı,inanılmaz bir hayalgücüne sahip.Herbiri ayrı gerilim ve herbiri ayrı güzel
Ancak bu kitap beni inanılmaz etkiledi.
Korku filmi seyredemem seyretsem bile hep vardır ya eliyle gözünü kapatıp izlemek işte öyle seyrederim.
İlk defa bu hissi bu kitabı okurken hissettim desem sanırım yanlış olmaz.
İlk defa bu kitapda hem meraklanıp hem korkup hem gözümü kapatıp okuyasım geldi :)
Kitapda eski bir dalış şampiyonu ile eski bir paparazzinin ilginç ilişkisi var.
Dalış şampiyonu bir cinayet sonrasında yakalanır.Gazetecimiz ise hayatı boyunca hep talihsiz cinayetlerin ölümlerin arasında kalmış ve katillerin bozuk psikolojisine takılmış kalmıştır.Bir cinayet neden işlenir,cinayeti işleyen neler hisseder bunlar onda sürekli takıntı olmuştur. Ve bir gün dayanamaz ve dalış şampiyonunun bu akıl almaz cinayet(leri)i nasıl ve hangi ruh haliyle işlediğini anlamak üzere kendi kurguladığı bir oyunla onunla temasa geçer.Başlarda başarılı gibi görünen bu oyun katilin oyunu farketmesiyle heyecanlı gizemli sürekleyici bir ava dönüşür.
Siyah kan ,sırrı ve önemi nedir acaba sevgili paparazimiz bunu çözebilecekmidir.Ve sonu gelmeyen bu oyunda hayatta kalmayı başarabilecekmidir.
Gerilim seviyorsanız mutlaka okuyun derim.
13 Temmuz 2009 Pazartesi
Neden ki??
Dün akşam market sırasına girmiş beklerken yan tarafımızdaki kasada 3 tane bayanda bizimle beraber bekliyordu.Kızlardan birisi
K1:Aaaa sakız alacaktık dedi ve bizim diğer tarafımızdaki sakız reyonuna yöneldi.Sakızları aramaya başladı
K2:"F..alı..m al" dedi.
K1: "Hayır onu alamayız biliyorsun ki " dedi
K2: "Neden alamıyoruz ki " diye sorunca tam cevap verecekti ki sustu.
Bu sırada üçüncü kız şöyle dedi:
K3: "Ü..lker al Ülk...er "
K1 :"Baktım ama göremiyorum" dedi.Uzun aramalar sonunda gördü ve bir avuç dolusu sakızı alıp sıraya geri girdi.
Bu ayrımcılığın sebebi neydi bilemiyorum ama ayırım yapan kızcağızın A.did.as ayakkabıları çok güzeldi ben ona takılmışım....
K1:Aaaa sakız alacaktık dedi ve bizim diğer tarafımızdaki sakız reyonuna yöneldi.Sakızları aramaya başladı
K2:"F..alı..m al" dedi.
K1: "Hayır onu alamayız biliyorsun ki " dedi
K2: "Neden alamıyoruz ki " diye sorunca tam cevap verecekti ki sustu.
Bu sırada üçüncü kız şöyle dedi:
K3: "Ü..lker al Ülk...er "
K1 :"Baktım ama göremiyorum" dedi.Uzun aramalar sonunda gördü ve bir avuç dolusu sakızı alıp sıraya geri girdi.
Bu ayrımcılığın sebebi neydi bilemiyorum ama ayırım yapan kızcağızın A.did.as ayakkabıları çok güzeldi ben ona takılmışım....
2 Aralık 2008 Salı
Çakıl Taşları
Upuzun bir yol aslında hayat uzadıkça kısalan.Attığımız her adımda biraz daha yoran. Bazen yokuş aşağı frensiz giderken ,bazende dimdik bir yokuş aslında teptiğimiz bu yollar.Hep kollamacı bir ailedeyseniz işiniz daha zor aslında.Kimse hataya izin vermezse ,birileri yokuş yukarı alır sizi sırtına çıkarırsa ya da ne bileyim önünüze çıkan taşları tek tek toplarsa değmesin diye ayağınıza.
Ömür öyle mi tatlı geçer??
Doğrumudur toplamak çakıl taşlarını???
Her insan çocuğu için endişelenir aslında.
Kendimi düşünüyorum mesela.Ben istermiyim yeni yürümeye başladığı bu yollarda ayağına taş değsin,bir yeri incinsin.
Bu günlerde hep bunu düşünür oldum.Doğrusu hangisi?
Ufak hataları görsen de görmemezden gelmekmi, bırakmakmı, yapsın hata.Daha büyüğünden korurmu ufak hatalar insanı.Ya da hep etrafındamı gezinmek gerekir başına birşey gelmesin diye.Sonra alışırmı insan taşsız dümdüz bir yolda yürümeye.Önüne çıkan ilk engelde yılarmı tökezleyince, dağılırmı üstü başı, bozulur mu morali ,düşer mi yüzü.
Ne dersiniz?
Resim
31 Mart 2008 Pazartesi
Elimde Patlamasın:P

Bir elimde Lost'un dvd si öylece bakıyorum bilgisayara.......
Koysammı yoksa koymasammı.
Nedir bu LOst ????beni nerelere götürür????
Acep koyarsam gerçekten bende günlerce haftalarca başından kalkmadan bir zombiye dönüşüp Lost fanatiği olur çıkarmıyım???
Acep hangi Lost karakteriyim diye düşünüp sonrada hangisiysem onun resmini duvarıma asarmıyım yada bilgisayarıma arka plan olarak eklermiyim.????
Hayatımı bundan sonra acaba ne olacak diye düşünmekle ve Lost izleyen arkadaşlarla daha bir samimi olup sürekli Lost hakkında yorum yapmaklamı geçiririm??
Lost izlemeyenlere sanki hayatın anlamını çözmüşcesine nispet yaparmıyım???
Kırmızıyımı keseyim arkadaşlar yoksa siyahımı?????
2 Kasım 2007 Cuma
Yağmur,Karanlık,Korku,Mutluluk

Yaşasınn,
yağmur yağmaya başladı.Her ne kadar şehre yağmasada bu dağ başında çamların kokusu, çimenlerin kokusu, ıslanan toprak kokusuyla karşılaşmak iş çıkışı inanılmaz mutlu ediyor beni.Birde şu hava kararmasa süpper olacak gibi geliyor hep.Hava karanlıkken sokakta olmak hep rahatsız etmiştir beni.Sanki eve geç kalmışım sanki koşmalıymışım sanki her an bişey olacakmış korkusu,tedirginliği ile yürürüm hep sokaklarda o yüzdende yalnız olmayı hiç sevmem.Sokakta herhangi biri olsun, mümkünse önümden yürüsün.Arkamdan yürürse oda paranoya yaratır bende. Yok aslında paranoyak değilim ama biraz tavşan yürekliyim de ondan galiba.Ya da gazetelerde ki haberlere çok takılıyorum.Oldum olası böyle şeylerden pek ürkerim.Gerçi artık büyük şehirlerde ürkmeden yürüyenleri de tebrik ederim.Amaaaaan neyse işte yağmur yağıyor mutluyum.Yağmuru seviyorum ıslanmayı,ıslak toprak kokusu duymayı ,yağmurda camdan dışarı bakmayı,mümkünse kahve içmeyi ve şarkı söylemeyi seviyorum.
"Yağmur yağıyooo şakır şakır şakır,
Yarabi şükür şükür,
Yarabi şükür şüküüürrrrr..."
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)