6 Şubat 2012 Pazartesi
Dönüş
2 Şubat 2012 Perşembe
Sen kimsin be adam kendinde nasıl bu hakkı buluyorsun ....Ne demek sattım.Asıl mal olan kim acaba.
Birde para verip alan ve 4 çocuk sahibi olduğu söylenen "birşey" var.İnsan desem olamaz hayvan desem haksızlık olur.Bu nasıl bir yaratık,ne biçim birşey,ne bu nasıl bir tür...
Yazıklar olsun.Bir de utanmadan iş yapmış gibi sözleşme yapmışlar.
Babannemin çok güzel bir lafı var ya işte aynen ondan...
28 Ocak 2012 Cumartesi
Fasülye :)

Bebeğim, kuzum, nar tanem, mürdüm eriğim.......
Ellerini avuçlarımda ısıttığım minik kız......
Sen de mi anne oluyorsun???? :)
Sadece varlığını duymakla hissettiğin sorumluluk artık hep seninle biliyorsun değil mi
Bu sorumluluk hissi hep büyüyerek, her gün biraz daha katlanarak,ömrünün sonuna dek hep yanında olacak.
Şimdiye kadar durduğun camın diğer tarafına geçiyorsun yavaş yavaş."Anne olunca anlarsın" sözü çok manalı olacak bundan sonra ,klasik değil.
Bazen kızacaksın, bazen korkacak, bazen yorulacaksın, bazen bıkacak... ama bir gülüş bir bakış getirecek seni de kendine.Diyeceksin ki bu ne tatlı bir meyve....
Sen de annen de kızdıklarını yapacak sonra güleceksin kendi haline.
Bazen üzüleceksin annene kızdığın günlere....
Seveceksin hem de çok.... aşk neymiş anlayacaksın gerçekten......
Sen çok iyi bir anne olacaksın..........
24 Ocak 2012 Salı
Duvara Toslamak

Takip ettiğim blogların bir kısmı anne-çocuk bogları.Bunların bir kısmının da Doğa ile yaşıt çocukları var.Hepsine de bayılıyorum.Hele sürekli güncellenenler süper.Yeni okul maceraları yaşanan sıkıntılar, komiklikler.Madem yazıyoruz bende okula başlayan ailelerin yaşadıklarını(çocukların değil ama,anne&babaların)kendi gözümden ve başımdan geçenlerle anlatmak isterim.
Okul heyecanı bir kere nedense anne babada ve hatta dedelerde ananne& babannelerde çocuktan çok daha fazla yaşanıyor.Çünkü sanırım çocuklar kreşten hazır oluyorlar okul hayatına.Okul başlamadan başlıyor önlük alalım(sanırım mavi önlük giyen de bir tek bizim okul kaldı koca Ankarada,bizim sokaktaki okulda bile forma giyiniyorlar) (gerçi önlük en temiziymiş.Alıyorsun 2 tane biri kirlenince diğerini giyiniyor.Yıkadın mı ütülenecek 1 parçan var ohhh pek rahat) Neyse tek derdimiz ütü olsun....
Nerde kalmıştık??..Evet telaşlar ...Çanta mesela bizde en büyük problem oldu.Doğa hanım hayallerinin çantasını!! bulana dek ananne ve dedesini bayaa gezdirdi.(ama suç onlarda illa içine sinsin derseniz olacağı bu)(ahh ananne ve dedeler parmakta oynatılıyorsnuz haberiniz olsun) neyse yine dediğim gibi tek derdimiz çanta bulmak olsun :)
Kırtasiye ihtiyacımız taaaa İstanbullardan nerdeyse bir valiz dolusu geldi :) Halamız biraz abartmış sanırım :) (ama kurşun kalemler bitti desem...hergün bir kalem kaybolursa 3 ayda dur bir hesaplayalım :) )
Okul günü geldi çattı.Bizim okulda, hangi öğretmenin sınıfında olacağınızı okulun ilk günü bahçede öğreniyorsunuz.(Torpil işleri olmasın diye sanırım???? ?)(ama olmuyormu ....olmuyor diyorlar neyse inandık)
Öğretmenimiz belli olunca sınıfımıza gittik.
Bir de baktık ki sınıftaki veliler iki grup halinde.Kimisi çok mutlu kimisi çok mutsuz.
Mutlu olanlar zaten bu öğretmeni isteyip de denk(!) gelenler.Mutsuzlarda tam tersi.Öğretmenimiz geldi.Orta yaşın hafif üstü.32 yıllık tecrübeli belli ki otoriter bir öğretmen...ve macera başladı
Sürekli diyorum ya derdimiz bu olsun derdimiz bu olsun yeter diye....Derdimiz şu...Öğretmenimiz gerçekten çok başarılı bir eğitimci.Bu konuda ne ben hakkını yerim ne de hakkını yediririm.Ama tam sisteme göre yani bu işin çok çalışmaktan ama gerçekten ÇOK çalışmaktan geçtiğini ve çocukların bizlerden daha kolay yüksek tempoya alışabileceklerinden yana.(Bir bildiği var sanırım ki okulun en popüler öğretmeni yani koca dönem bitti hala bizim sınıfa geçmek için okul yolu arşınlayan veliler var.)
Şimdi hal böyle olunca halilen derste çok oluyor.
Bir kere en büyük sorun şu oldu benim için,özellikle başlarda.Kimi arkadaşlarım dediler ki ders çalışırken yanında durma, nasıl alışırsa hep öyle gider.Ama şimdi düşünüyorum 1.sınfa giden bir çocuk daha evvel hiçbir şey öğrenmemişse(Doğa sadece adını yazabiliyordu) kendi başına nasıl ders çalışsın.Elbette eşlik etmek gerekiyor.Daha sonra öğrendim ki 2.sınıf bu iş için idealmiş.2.sınıfa alışkanlıklar yılı deniliyormuş ve çocuk bu yılda nasıl çalışırsa ömrünün sonuna dek o şekilde götürüyormuş çalışma işini.İçim rahatladı vallahi.
Sonra gelelim ders çalışmaya.Eskiden biz çizgi çubukla başlardık bunlar direkt e-l-a diye başlıyorlar.
Az sinir olmadım Ela-Talat ve Lale'ye(sen sinir oluyor olabilirsin ama onlar birbirini çok seviyorlar bak hep kola kola el eleler demişti bir arkadaşım:) )
Yazmaya geçince en büyük sorunu küçük "e" harfinde yaşadık biz.Hep küçük "l" gibi oldu ya da fiyonk :).Tabii bir başka sorunda bileklerin ağrıması.Buna çözümü oyun hamuru ile buldu öğretmenimiz.Hergün 1-2 saat oyun hamuru ile oynadılar okulda.Hem oyun oynamış hem de kollarını güçlendirmiş oldular.
Okumada ise 2 ayrı sorunumuz vardı hep
1) Tersten okuma ki, bazen hala yapıyor
2)Harf unutma. Saatlerce le le le yazıp oku bakalım dediğimizde "la" dediği ve ya "biz bu harfi görmedik ki" dediği zamanlarda anne baba olarak insan kendini çok çaresiz hissediyor.Şimdi kızsanız olmuyor zaten yeni yeni öğrenmeye başlamış çekiniyor,kızmasanız kamera şakası gibi uğraştığınız hiçbir şeyi anlamamış...Okuyoruz ama heheytt ne zorluklardan geçtik geldik bu günlere :))
Birde diğer veliler durumu var ki bu en kötüsü.Şimdi siz eğer böyle bizim sınıf gibi koşarak ilerleyen bir sınıfta" elinden geleni yapıyor işte çocuk daha ne yapsın" diyen bir veli iseniz arada bir komplekse girmeniz, anne babalığınızdan şüphe etmeniz normal.Çünkü sistem böyle ve siz sisteme terssiniz.Şimdi 7 yaşındaki çocuğu her öğlen arası ders çalışırmaya gelen veliler var.O çocuk tenefüse çıksa daha iyi olur diye düşünürken bir yandan da acaba ben alakasız bir annemiyim diye düşünüyorum zaman zaman.Biz bize verilen ödev(okuma ve dikte)dışında gün içnde 1-2 sayfa matematik yapıyoruz hepi topu,zaten daha fazlasını nasıl yapacağız???Ama sınıfta öyle çocuklar, veliler var ki 300küsür sayfalık matematik kitabını bitirmişler.Bunların onlara normal gelmesi bana anormal gelmesi, onların bunu yapıyor olması,bizimse yapılabilir bulmamamız aramızda ciddi frekans farkı olduğunu gösteriyor.
Ben bir anne olarak elbette çocuğum başarılı olsun iyi yerlere gelsin isterim.Ama mutlu da olsun isterim.Mutlu olursa başarılı da olur.Severse başarır.
Allaha şükür ne okumakla ne de yazmakla ilgili sorunumuz yok,matematiği severek yapıyor,yanlış yapıyor doğrusunu öğreniyor napalım.Ya bir de hiç yapmak istemeseydi(bir de öyle bir grup var çünkü)
Ama kreşe götürüp eve geldikten sonra yaşananlardan sonra, okula gidip gelip evde yaşananlara bakınca insan gerçekten duvara çarpmış gibi oluyor.
İlkokula başlamak zormuş....1.sınıf meşakatliymiş.Klasik bu sözlerin doğruluğu tartışılmazmış.
Çocukları kreşe gidenler bugünlerinizin kıymetini bilin eve gelince bol bol oynayın gülün çocğunuzla :)
23 Ocak 2012 Pazartesi
Doktor Civanım!!!

Dedim ya zatürreyim diye öğrenme hikayemi anlatmak istedim.
Bu kış o kadar çok hasta oldum ki gidiyorum doktora anti..biyo.tik veriyor geliyorum içiyorum 1 hafta iyiyim sonra tekrar hasta...
2 hafta evvel yine öksürmeye başladımBu sefer inat ettim,artık kime neye ediyorsam??? Gitmedim doktora.Sonunda eşim bizim kurumun sağlık merkezine zorla götürdü beni.Kurum hastanesi dediysem Türkiyenin en büyük üniversite hastanelerinden biri, daha ne olsun.Nefes alıp verirken gögsümden hırıtılar geliyor,öksürükten boğuluyorum.
Doktor önce sırtımı dinledi,gayet normal dedi??(nasıl yani) Film çektirdik birşey yok alerjik bakalım dedi.İyi ya dedim verdim ertesi sabah kanları, bir sonraki günde gittim sonuç göstermeye.Benim ilk gittiğim doktor yokmuş(allahtan) başka doktora yönlendirdiler beni.İçeri girdim,sonuçlara bakıldı.Sonuçlar normal dedi doktor.Ben baştan aldım tüm şikayetlerimi.Dinleyelim sırtını dedi ve daha ilk nefesin sonunda zatürre gibisiniz size nasıl birşey yok dediler dedi.Hemen film çektirelim dedi.2 gün araya çektirdik bir film daha:( .Doktor bakar bakmaz zatürre dedi ve ilaçlarımı yazdı.
Ben diğer doktorun anlamamış olmasına anlam vermeye çalışırken daha, bir arkadaşım aradı."Evdeyim ,hastayım yatıyorum, zatürre olmuşum" diye.Anlattıkları aynı benim hikayem.Aynı doktor aynı alerji testleri ve başka bir doktorun kesin kararı zatürre.
Şimdi bu doktorlar aynı dersleri okumuyormu.İkisi de birçok hasta görmüyormu.Zatürre gibi (benim başlarda hafife aldığım ama gerçekten de boş verilmeyecek bir hastalık olduğunu öğrendiğim)önemli bir hastalığı nasıl anlayamıyor???
Yine daha yeni bir arkadaşımın babası günde en fazla 200mg içilebilen bir ilacı 1800mg içilecek dediği için doktor karaciğerini iflas etme boyutuna getirmişken.Azcık daha özenli olmak gerekmez mi acaba....
21 Ocak 2012 Cumartesi
Özet :)
Okullar açıldı diye yazmıştım.Sömestre tatiline başladık bari bir de şimdi yazayım :)
Kocaaa 1 dönemi geride bıraktık.Şimdi baktım da 3 taslak yapıp yayınlamamışım.Nedense.Oysaki yazdğım şeylerden birisi beni sevinçten havalara uçurmuştu.Neyse 1-2 hafta daha bekleyip öyle yazacağım :))
Dodik hanımın okulundan haber vereyim.Kuzu karneyi aldı.Çoook güzel bir karnesi var.Umarım hayatının sonuna dek başarıları devam eder :) Resimlemek isterdim ama fotoğraf makinemiz yok :(
Oysaki kızarmış elması nazar boncuğuyla ve hatta üstün başarı belgesiyle çok güzel bir karnesi var kuzumun.
Tatile girdik dolayısıyla.
Ben de izin almayı planlıyordum ama zatürre olunca izin değil raporlu oldum.Sevineyim mi üzüleyim mi bilemedi aslında.Zira yıllık iznimin cebimde kalması elbette çok hoş :) ama öksürükten boğulacak gibi olmak pek keyifli değil açıkcası.
Bu arada veli temsilcisi oldum.Sınıf annesinin yeni adı buymuş :) Çocuklarla vakit geçirirken çok eğleniyorum.Sanırım yanlış meslek seçmişim : ) 33yaşında farkettim azcık geç oldu sanırım :)
Bu dört ay boyunca toplantılar , partiler organize edip,hediyeler çiçeklerle ve en önemlisi sınıfla ilgilendim :) en son karne dosyalarını hazırlayıp dönemi kapattım.Yani sanırım :)
Sınıfta bir sürü kankam oldu :) Hatta öyleki bazıları sabah Doğayı bırakıp çıkarken nereye gidiyorsun gitme bizimle kal diye koluma yapışıyorlar :) yani bir çok veli temsilcisinin aksine bu işi severek yapıyorum.
Ama ciddi mesai istiyor.O kadar ki işte işim bittikten sonra hep yapacak birşeyler oluyor.Olsun Doğa mutlu....... ben mutlu :)))
Bu sene yeni yıla İstanbul da girdik biz ..(Konuyu hızlı değiştirdim :) )Bu acaba bu sene daha çok İstanbula gideceğiz anlamına gelirmi acaba ??? :) Gelebilir tabii neden olmasın :)
Çok güzel bir akşamdı.Hep beraber söylenen şarkılar ,oynanan tombalalar,çiftetelli,Ankara havaları,Dodikimin konseri,yemekler... herşey çok güzeldi.Yılın ilk günü yapılan kahvaltı:) arabayla boğaz turu,Kanlıca yoğurdu,Çamlıcada çay, salep hepsinden önemlisi sevdiklerinle beraber olmanın verdiği mutluluk.Bu sene güzel geçsin....Ailemiz büyüsün hep sevdiklerimizle beraber sağlıklı olalım.Bencillik yapmıyorum Aynı şeyleri sizler içinde diliyorum.Yeni yıl herkese sağlık mutluluk huzur ve tabii ki de parada getirsin.Daha sık yazarmıyım.Galiba artık istiyorum yazmayı .Ama kısmet diyelim.Dodikimin bile bir sürü havadisi birikti.Hadi unutmadan birini yazayım.
Kitap okuyorlar ya şimdi bol bol.Sınıflarına kütüphane yaptılar.Eskiden kalan kitaplar ve bu sene yeni aldıklarımızla.Hergün iki tane 16 sayfalık kitap alıp geliyor bizimki, okuyoruz.Birde 64 sayfalıklar var.Onlardan getirmiyor.Birgün sordum.Doğa zaten hergün 32 sayfa okuyorsun neden kalın kitaplardan getirmiyorsun???
O kitaplar benim ayarımı bozuyor anne....
Ayarınız hiç bozulmasın....
Sevgiler
12 Eylül 2011 Pazartesi
Ben Bir Gergin(ergen) Annesiyim...Yani Sanırım
Kendisi bu durumdan memnun aslında:) bir hafta daha tatilim diye seviniyor.Haklı aslında uzuuuuun ve meşakatli bir yol önünde uzanan.Şimdiden anlatmıyoruz ki gözü korkmasın :)
Ve başlık.Gerçi çok küçük diye düşünebilirsiniz ama bu aralar kendisininde itiraf ettiği gibi sanırım ergenlik döneminden geçiyor(????)
Kızım ilk defa anlaşılamaz tavırlar içerisinde.Hem büyümek istemekle, hem de küçük kalmanın avantajlarını kaybetme korkuları ile boğuşup küçüklükten vazgeçememekte.
Bu da sürekli bir iç çatışma yaşamasını sağlıyor sanırım.
Yaklaşık bir aydır her gece yatma vakti bize azap.Manasız şeylerden alınıp kızıp küsüp sonunu mutlaka ağlamakla bağlıyor.Bir kaç kez gece yarısı gezmeleri olmadan rahatlayıp uyuyamaz hale geldi.
Sürekli kendini benimle kıyaslıyor mesela.Sen yaptın ben de yaparım sen gittin ben de giderim sen aldın ben de alırım en sık kullandığı cümleler.
Ama sen çocuksun sana zararlı ya da senin yaşın uygun değil dediğimizde kriz başlıyor.
Konuşabilen bir çocuk allahtan .Duygularını öyle güzel anlatıyor ki konuşurken biz bazen tıkanıyoruz.Yinede elimizden geleni yapıp sıkıntılarını gidermek istiyoruz ama zor (muş)...Bir de öyle olmasa sürekli ağlasa ya da dinlemese nasıl üstesinden geliriz .... bilemiyorum....
Çocuk demek ona kötü söz söylemek gibi birşey.En son 18 yaşın altında herkesin çocuk olduğunun ANAYASA ile belirtildiğini söyledim de ikna oldu.
Böyle işte bir yaşa kadar büyüte büyüte bir yaştan sonrası küçülte küçülte hayat ne garip.Ben şimdi çocuk olmak isterim oysa ve hep öyle kalmak :)
Ve son olarak ütü bile alsan kullanma kılavuzu veriyorlar çocuk büyütmek ne zor iş kardeşim yokmu kitabı diyen arkadaşım :) malesef yok tek çözüm sabır gibi görünüyor bana...
8 Eylül 2011 Perşembe
Severmisiniz??
28 Temmuz 2011 Perşembe
Jülide
Jülide Özçelik (Yalan Dünya) RahvanGitsin
Öyle iyi geliyor ki sesi.Dupduru sakin.Havuz başında bir bardak buzlu naneli limonata içmek gibi.Alıp götürüyor olduğum kalabalıktan sıcaktan karmaşadan beri huzurlu sakin serinliklere....sessizliklere..Durduramıyorum kendimi hep dinlemek istiyorum.. :)
27 Haziran 2011 Pazartesi
Evimizin Herşeyi
Sonunda Ankara'ya da açıldı.Yıllardır İstanbulda, İzmirde oturan ya da yolu düşüp uğrayan tanıdıklardan "İkeadan aldık çok memnunuz" cümlelerini duyan her Ankaralı gibi ben de hasret ve merakla bekledim İkeanın açılışını.
Açılışa katılamadım :) ama en kısa zamanda gidip gezmek farzdı(nedense).bu hafta sonu e hadi dedim biri beni İkeaya götürsün yahu....
Saolsun eşim ve kızım bu isteğimi dikkate aldılar :)
Gittim gittim ama gitmez olaydım.Allahım bu ne kalabalık.Daha arabadan iner inmez aslında farketmeliydim garipliği ama gözümü İkea merakı bürümüş bir kere.Etrafta birsürü insan stada maça ya da konsere gider gibi akın akın arabalarından inmiş AVM ye doğru yolalıyordu.
İçeri girmeyi başardık.Başardık diyorum zira girişte gerçekten maça girerken yaptıkları gibi koridor oluşturmuşlardı.Koridorun ortasında biryerinde de içecek dağıttıkları için bol bol tıkanmalar oluyordu.
AVM ye girdik ve mutlu son.......Nerde.........
Çilemiz yeni başlamış.İkeayı şöyle dizayn etmişler efenim.Bir giriş var bir çıkış var girişi biliyorsunuz ama çıkış muamma.....

Sürekli ÇIKIŞ yazan levhalar sizi bir yerlere yönlendiriyor ama çıkabilen yok.Öyle böyle, pazar yeri, dolmuş taşmış bir binadan ,önce şaşkınlıkla sonra yorgunlukla ve en son panikle çıkmaya çalıştık.Evet gerçekten bir ara panik oldum.Sonunda bir güvenlik görevlisi tarafından bir asansöre bindirildik.Üst kattan alt kata çıkış levhasını o kadar takip edip indikten sonra geri üst kata yollandık.Oradan başka bir asansöre geçiş yapıp İkeadan kurtulduk......
Evet kendimi tam manası ile kurtulmuş gibi hissettim.
İkea'ya lafım yok.Ama ben bir daha gitmem sanırım.Çıkış bulamadığım bir yerde olmak çok hoşuma giden birşey değil.Ya da belki çok kolaydır da bana zor gelmiştir bilemem.Ama ben bir dahada gitmem Davosa...
15 Haziran 2011 Çarşamba
Mezun
6 Mayıs 2011 Cuma
Dileğim....
Durup dururken ve hiç beklemediğim bir anda kırılan kalbimi, kilometrelerce uzaktan 2cümle yazıp sihirli değneğinle tamir eden sen....Hayatıma girdiğinde küçücük bir kızdın soğuktan elleri üşüyen.Meraklı, muzur,hüzünlü,içten,komik,duygusal...
Şimdi kocaman bir kadın oldun.Neler yaşadın nelere gögüs gerdin o naif kalbinle.Büyü ama büyüme.Hep orda kal.Kızımın gülüşünde ,aklımda ,kalbimde,hayatımın her köşesinde.Hayatıma kattığın her bir güzellik için teşekkür ederim.Seni seviyorum
20 Nisan 2011 Çarşamba
İzledim Beğendim :)

Bryce ve Julie ikinci sınıfta tanışmıştır. Küçük Juli, Bryce'ın hayatına girmesi ile ilk aşkını da tatmış olur. Ancak durum Bryce için aynı değildir. Kızlardan korkan, utangaç ve sıkılgan Bryce, her ne kadar Juli'yi kaybetmek istemese de, kızın ısrarı ve "hayır" cevabını kabul etmemesi canını sıkmaktadır.
Aradan geçen altı yıl boyunca Juli ve Bryce için işler daha da zorlaşır. Karşı evlerde oturan ve aynı okula devam eden Juli ve Bryce artık ergenlik çağına girmişlerdir. Zaman zaman birbirlerinden uzaklaşsalar da, aralarında hala bir bağ vardır.
Diye özetleniyor konusu.Ama bence filmde daha fazlası var.Bir kere küçük olsalar da iki farklı cinsin aynı olaya nasılda farklı yaklaşıp algıladığını görüyorsunuz,çünkü filmde aynı olay bir Bryce'ın bir Juli'nin gözünden anlatılıyor.

Hoover ailesinin her bireyi denemekten yılmayan sıcak insanlardır. Bir Volswagen minübüse doluşup ailelerinin en küçük bireyinin hayalini gerçekleştirmek için California’ya doğru yola çıkarlar. Bu üç günlük traji komik yolculuk sürprizlerle ve aile fertlerin hayal bile edemeyeceği bir sonla tamamlanacaktır. Küçük Gün Işığım bilinen kalıpları kıran bir Amerikan yol komedisi.
diye özetlenmiş.
Benim izlediğim en sıcak Amerikan filmiydi bir kere.Türk filmi olsa ya da bir Fransız filmi ,ancak bu kadar olurdu tahminim.Aslında ana fikir şu "Gerçek kaybeden kimdir.Deneyip kaybeden mi yoksa denemeden vazgeçen mi???"
İzlemediyseniz eğer tavsiye ederim.
1 Nisan 2011 Cuma
Allah Allah Ya :) ??!!
16 Mart 2011 Çarşamba
ALIŞ -mak

11 Mart 2011 Cuma
Kar ve Tatili
3 Mart 2011 Perşembe
Bahar Bunamaları :)
2 Mart 2011 Çarşamba

26 Ocak 2011 Çarşamba
Keçi Gribi
Olmayan var mı sevgili arkadaşlar.
Öyle normal grip gibi değil hemde.Önce grip gibi oluyorsunuz ,sonra o geçiyor geriye gitmek bilmez öksürük ve yorgunluk kalıyor.
Biz Doğa ile başladık.Nerdeyse 2 hafta yattı bronşite çevirdi.
Şimdilerde babam ve annem hasta.Ben ve kedi sallanıp duruyoruz azcık kötüleştikmi alıyoruz bir ilaç hooop düzel sonra bir başka saldırıya kadar iyiyiz.
Geçen hafta kızın hastalığı nedeniyle bir hafta izinliydim.Gerek Sardunyaya gerek Anne iş'te ye öyle özenmişim ki bizde evde kaldık sonunda.
Hiç demeyin öyle hastalığa özenilirmi diye.Özenilmez doğrudur.Ama bu bir bahaneyse kuzuyla sarma dolma olmaya,sabahları yatak keyfi yapıp, kafana göre kahvaltı hazırlamaya ve televizyon serbestse ve evin içi sıcacık ıhlamur kokuyorsa ve kitaplar kalemler yapıştırıcılar makaslar dağılıp gitmişse evin içinde.Sallama değil demleme çay içiyorsan ahhh ah :))
İnsan özeniyor tabii.
Zaten ben küçükkende severdim hasta olup evde kalmayı.Şöyle gürül gürül yanan sobanın yanında ayaklarımı uzatıp yatsam,annem izinli olsa ve bana baksa :) televizyon izlesem uyusam uyansam.....
Amma övdüm değilmi hastalığı........
yok aslında ben çalışan bir anne olarak ve çalışan bir annenin çocuğu olarak evde kalmanın,kalabilmenin güzelliklerini övmek istedim.
Kimselere hasta olmasın...