4 Eylül 2008 Perşembe

Selime..

Geçen hafta hem ziyaret hem gezi diyebileceğimiz nedenlerle günübirlik Aksarayın Selime köyündeydik.

Bu köy eşimin annesinin doğup büyüdüğü ,rahmetli dedemizin uzun süreler öğretmenlik yaptığı şimdide o şırıl şırıl akan dereye doğru bakan ebedi konağında kaldığı, şirin, güzel ,yeşilce bir köy.

Anadolunun ortasında içinden şırıl şırıl(3-4 sene öncesine dek gürülk gürül denirmiş :( ) derenin aktığı,ıhlara vadisine 5-10 dakika uzaklıktaki bu köy hepimize iyi geldi.



Öncelikle rahmetli dedemizi ziyaret ettik.Sonra anannenin çeşmesini görmek ferahlamak için köy kahvesinin olduğu meydana indik.Kahvede oturanlar hemen buyur ettiler bizi.Herkes bir yerden akraba bir yerden tanıdık çıktı konuştukça.Oldukca cana yakın ve ilgililerdi.Hatta bir ara Diloy ve ben kendimizi Vizon-tele filminin ortasına düşmüş gibi hissettik bu yakın ilgi alaka ve hoş sohbet sayesinde :)

Sohbetten sonra hep birlik kayınvalidemin ve teyzelerin,dayıların doğduğu büyüdüğü evi görmeye gittik.Yine bir akraba oturuyormuş içinde.Ben girelim diye ısrar ettim ama annem girmek istemediğini söyleyince bişey diyemedik.Kimbilir hangi hatıralar geldi gözüne ....


Sonra dedemin uzun yıllar öğretmenlik yaptığı ilkokul.

Sonra köyün muhtarı kattı bizi önüne doğru Ihlara vadisine.Yıllardır babam anlatırdı(ben küçükken görevlendirmeyle gitmiş-gezmişti ve hep "götürsem birgün sizide, çok güzel "derdi.O güne kısmetmiş).Gerçekten güzel.Aslında vadiye inip gezmek,altlardaki mağralara gitmek,köye dek uzanan vadide yürüyüş yapmak gerekiyor belkide tadını çıkarmak için ,ancak ne zamanımız ne de durumumuz uygun olmadığından sadece bakınmak ve fotoğraf çektirmekle yetindik.




Öğlen vakitlerinde yine bir akraba olan ve hikayelerini rahmetli dedemden dinlediğimiz sevgili "Çatlak Dayının" restoranında bulduk kendimizi.
Restoran çok güzel.Hatta çevredeki birçok restorandan daha güzel.Çünkü derenin tam kenarında ve dere üzerinde çardakları var(aynı Fethiye-Saklıkentteki gibi) . Çatlak Dayı çok sevimli :)


Kendisine sadece "Çatlak" demediğiniz sürece "Çatlak dayı" demenizin hiçbir mahsulu yokmuş.Dayı ,Çatlak' tan kaynaklanan tüm yanlış anlaşılmayı alıp götürüyormuş :) öyle dedi kendisi :)

Tüm yemek boyunca bize oldukça komik hikayeler(başrolünde kendisinin olduğu) anlatıp ,güzel balıklara tad kattı.(Yazsak ayrı bir yazı olur )Bu arada bende ilk kez orada arıların türk kahvesi yakılarak kaçırıldığına şahit oldum.%100 etkili değilsede bence yinede faydalı bir yöntem.

Sonrasında köydeki akrabalara ziyaret.İklim nineyle tanışma :)


İnsan böyle ziyaretler yapınca şehirdeki o yüzeysellikten çıktığının farkına varıyor.Kullandıkları bir tabir var "şehirli teklifi değil haaa". Zannederim bu söz herşeyi özetliyor.

Herkes gerçekten çok misafirperver ve samimiydi.

Herkesin hikayesi ayrıydı ve öyle çok hikaye vardı ki.Bazısı çok hüzünlü bazısı çok komik.Umarım yazma fırsatım olur.

Günübirlikte olsa , kısa sürmüş de olsada iyiki gitmişiz :)
























2 Eylül 2008 Salı

Hayırlı Ramazanlar...




Küçüktüm hayal meyal hatırlarım.Annem ,babam işten koşa koşa gelirlerdi.Babamın elinde kocaman bir karpuz, yarılır konurdu hemen dolaba.
Annem her akşam vakit geçirmek için türlü türlü işlere sarardı kendini.Bir akşam cam siler ,bir başka akşam çamaşıra atardı kendini.
Akşam serinliği çöküpte herkes sofra kurma telaşına düşünce Allah ne verdiyse sofraya getirilir bir heves patlanacak top beklenirdi.Top sesi ve ezandan sonra birde televizyondan gelen o hep alıştığımız duayla bazen zeytin bazen hurmayla açarlardı oruçlarını.
Haftasonları ise bir şenlik olurdu iftar sofrası.Sabahtan ,tok karnına, hazır ederdi annem yemekleri.Hemen hemen her haftasonu mutlaka misafir olurduya en güzeli.Dayımlar,amcamlar,kuzenler.....
Babam pide başına 2 yumurta alır çıkardı evden aşkam üstü."Fırının duvarı sıcacıktı, sırtımı dayadım ,uyuyordum az kalsın" diye anlatırdı eve döndüğünde .Getirdiği pidelerin kokusu burnumda şimdi.
Kimse gelmezse komşular gelirdi ya da gidilirdi.Herkes yaptığını getirir hep birlikte güle oynaya iftar yapılırdı.Her çocuğun tekne orucu satın alınırdı peşin peşin.Tüm çocuklar heveslenirdi.
Akşam yemekten sonra babamlar önce camiye, sonra kahveye uzanan ve ancak dönüşü sahurda olan ,her akşamki rutin yollarını alırken, biz çocuklar toplanır heves ederdik namaz kılmaya.Kimisi yarısında bırakır kimisi yoruldum der bitirirdi.Bitirenimiz az olurdu ya olsun.Her akşam yapılırdı.
Annemler yemek sonrası hep bir elden kaldırırlardı sofrayı.Sonra elbet çay.Şöyle sıcacık.İçeni sigarasını da yakar tüttürürdü.Sonra sahurda ne yapalım konuşması.
Yine böyle sıcaktı o ramazan belki dahada sıcaktı,dahada yazdı....
Sıcaktı insanlar, telaşlı heyecanlıydı ramazanlar, neşeliydi kalabalıktı iftarlar , güzeldi, çok güzeldi.
Hayırlı Ramazanlar...

30 Ağustos 2008 Cumartesi

Gitmek mi Zor Kalmak mı Zor???


Bu aralar hep kalan olduğumdan mı acep "kalmak" daha zor galiba.
Diloyumuda uğurladık az evvel.Uykusuz sohbetle geçen gecelerden,keyifli yolculuklardan,gülüşmelerden,fısıldaşmalardan geriye anılar kaldı.
Yolun açık olsun bidanem...

29 Ağustos 2008 Cuma

88 Dakika


Başrollerde Al Pacino, Alicia Witt, Leelee Sobieski ile Amy Brenneman'ın oynadığı 88 dakika 2007 yapımı ancak Mayıs 2008 de gösterime girmiş bir film.

Jack Gram hem üniversitede derslere giren bir profesördür, hemde mahkemede davaların çözülmesinde yardımcı olan bir mahkeme psikiyatristidir.
Bir seri katil olan Jon Foster'in mahekmesindede görev yapmış ve jüriyi etkileyerek idam kararı alınmasında rol alan en önemli etken olmuştur.Ancak Jon Foster sucsuz olduğunu ve cinayetleri başka birinin işlediğini söylerek Gramın kendisini suçlu ilan ettiğini söyler ve idamı engellemeye çalışır.
İdamın gerçekleşeceği gün profesör dersteyken bir telefon alır.Telefondaki ses hayatta kalabilmesi için 88 dakikası olduğunu ve bu sürede işlenen cinayetleri çözebilmesi gerektiğini söyler ve telefonu kapatır.Bundan sonra işlenen tüm cinayetler Jon Foster tarzındadır ve herkes yavaş yavaş acaba suçsuzmu diye düşünmeye başlar.Bundan sonra Gramın hayatta kalmak için 88 dakikayı nasıl geçirdiğini izlersiniz.

Al Pacino tartışmasız çok iyi bir oyuncu.Sanıyorum filmi kurtaran da bu.İzlerken katilin kim olabileceğini merak ediyorsunuz ,ancak yinede bişeyler eksik gibi.Ha birde unutmadan telefonda sürekli tekrarlanan tik tak tak sesi var ki gerçekten çok sinir bozucu.
Yinede izlenebilir.

27 Ağustos 2008 Çarşamba

...





Daha önceki yazılarımda bahsettiğim sevgili ÇAK ım yani ÇIPLAK AYAKLI KONTES'im bugün son kez buralardaydı.Kendine yeni bir hayat kurabilmek adına burdan oldukça uzak soğuk bir yerlere yeni umutlarla gidiyor.


Onun adına mutluyum ve umutluyum.Azmi ve sabrıyla çok zor işlerin üstesinden gelebileceğini biliyorum çünkü.


Kendi adıma ise oldukça üzgünüm.Uzak olmak yakın olmamak değil aslında biliyorum.Ama yinede her sabah gülen gözleriyle gelip hayatıma bir renk getiremeyeceğini bilmek.Yada çıkıp birlikte biraz nefes araları verememekbiraz dokunuyor galiba bana.


Yine de hayatın ona güzel şeyler getirmesi dileğiyle.


İyi yolculuklar ÇAK.


ve son olarak hiçbirşey bitmediği için


...


Sevda - Annem Gibi - DeLimaniaq.Com

Bloglar Alemi Sana Teşekkürler....




Blog alemine şans eseri düştüm ben aslında.Öylesine annelik hakkındaki sitelerde dolaşırken buldum ilk blog arkadaşımı ve özendim.Haydi dedim bir heves başlayalım şu işe.
Sonra "doğailehayat" tan daha da öne geçti sanki şimdi "Gizli bahçe".
Şimdi ne yapmışlar, ne olmuş acaba ,hastaydı iyileştimi,bak bir yaş daha yaşlandı,tatile gitmişti nasıl geçti acaba diye düşündüğüm ,sevdiğim, sanal, ama aslında sanal olmayan arkadaşlarım oldu.
Bloglar aleminin bana en büyük kazançlarından biridir işte Çınarım.
Yorumlarla başlayan arkadaşlık G-talk la dostluğa dönüştü.Artık hergün konuşmazsak ya da haberleşmezsek özlediğim biri oldu Çınarım:)
Ve bu haftasonu bu özlem galip geldi.Gittik ve yüzyüze tanıştık Çınarcığımla.Gezi hakkında hiçbir şey yazmayacağımı ben sebepleriyle onlara yani Çınar ve Koza ya söylemiştim.Zaten onlarda çok güzel iki yazıyla burda ve burda anlatmışlar maceramızı.Resimlerde cabası.
Ben sadece teşekkür etmek istedim.
Bizim için yaptığı tüm programlara ,enerjisine, neşesine ve başımıza gelen o istenmeyen olaydan sonra bile gösterdiği misafirperverliğine.
Seninle yüzyüze tanışmak beni hiç şaşırtmadı yada hayal kırıklığına uğratmadı Çınarcım.Çünkü sen aynı yazıştığımız zamanlardaki kadar sıcak doğal ve içtendin.Aynı resimlkerdeki gibi sevimli heyecanlı ve şirindin.Sanki uzun zamandır tanışıyordukda yüzyüze uzun zaman sonra tekrar buluşmuş yüzyüze gelmişiz gibiydi herşey.
Anneyi,babayı,Bademi,Uzunbacak ve eşinide çok sevdik:).
Hepinize ayrı ayrı teşekkürler bu güzel haftasonu için.
Ve bloglar alemi internetten iyi arkadaşlıklar dostluklar kurulabilir sözünü boşa çıkartmadığın ve hayatıma bu tatlı insanı soktuğun için sanada teşekkürler:))

20 Ağustos 2008 Çarşamba

Endişe !

Kısacık boylu, zayıfca ,gülen gözlü ,tatlı dilliydi Şerife hanım.Dört kızı iki de oğlu vardı.Oğulların ikisiyle kızların en büyüğünü evermişti.

Küçük kız bu sene kazanmıştı üniversiteyi onun bir büyüğüyse kısmetse iki sene sonra öğretmen çıkacaktı.

Yıllarca evladlarına hem analık hemde babalık etmişti.Babalarının yokluğunda. Şimdi artık keyfi yerindeydi,beyi de yanında.

Sabahları erken kalkar kimsecikler kalkmadan giriverirdi mutfağa.Mis gibi poğaça kokularıyla gözünü açardı evdekiler yeni güne.

Az mahçup, pembe yanaklarıyla karşılardı poğacalara gelen iltifatları.

O sabahta erken kalkmış herkesi birbir göndermiş işe -okula,komşularla buluşmuş bir iki tur park gezisinden ve market alışverişinden sonra eve atmıştı kendini.

Elindekileri bırakıp doğruca banyoya girdi. elini yüzünü yıkadı odaya atıp kendini azcık dinlendirdi yorulan ayaklarını.Tam yerinden doğrulmuş mutfağa geçecek iken bir resme takıldı gözü.

"İzmirdeki ev değilmi burası yahu" diye içlendi.Kalktı koltuğun kenarından minderle sıkışan yerinden tuttu çıkardı resmi.

Evet işte orasıydı.İki katlı bahçe içinde kiraz ağaçlarıyla dolu yeşil bahçesinin serinliğini özlediği.Yeni evliliğinin acemiliğinin geçtiği o güzel ev.


Kimbilir kaç kere görmüştü bu resmi.Kızlar resimlere bakarken burda unutmuşlar demekki diye geçirdi içinden.

Resmi aldı düzeltti ellerinin arasında şimdi oturupda eski günleri anmak vardıya gözü saate takıldı.

"Amaaan dedi televizyondaki sağlık programı!, bel ağrısı anlatacaklardı bugün kaçırmamak lazım."

Resmi kaptığı gibi fotoğraf albümünün içine herhangi bir sayfaya attı.Tam albümü kapatacakken küçük yeşil bir kağıt düştü arasından.Aldı hızlıca okudu.

İnanamadı bir kere daha okudu Aman tanrım diye düşündü.Koşa koşa yatak odasına gitti.Dürterek uyandırdı Hüseyin beyi."Kalk kalk yatıp durma" dedi.

"Noldu "dedi Hüseyin bey yarı kapalı gözlerle.

"Amaaan "dedi "kızların odasında bu notu buldum.Herhalde Neşe yazmış olacak.Ne diyor baksana ölüm falan ah ahhh ben sana dedim dimi bu kız çok etkilendi bey şu kızın üstüne gitmeyelim istemiyorsa istemez evlenmesin zaten daha küçük demedimmi söyle.Gördünmü bak ölümden başka herşey yalan yazmış."

Hüseyin bey bir anda ayıldı.Kağıtta yazanları hızlıca okudu.Gözlerine inanamadı.Kalktı üstüne birşey geçirip salondaki kanepeye oturdu.Elindeki kağıdı 3 kez 5 kez okudu.Olmadı bir sigara yaktı bir daha okudu.Şehriye hanımsa yan tarafta ikili kanepede iki gözü iki çeşme ağlıyordu.

Ne yapsak ne etsek diye düşündüler konuştular.

Ne marketten gelen torbalar ne sağlık programı geriye hiçbirşey kalmamıştı.

Öğretmen çıkacak Neşe belliki evlenmek istemiyordu ve intiharı aklına koymuştu.

Tüm gün yas içinde geçirip ne yapacaklarını düşündüler.

Evde tamda yas havası varken evin muzuru, en küçüğü açtı kapının kilidini.

"Hey kimse yokmu ya" diye seslendi.Ayakkabılarını çıkarıp içeri girdiğinde koltukta büzülmüş ,iki gözü iki çeşme ağlamaktan gözleri kızarmış Şehriye hanımla elindeki kağıda dalıp dalıp giden Hüseyin beyi gördü.

"Noldu ya hiç sesiniz çıkmıyor" dedi.

Babası sessizce uzattı elindeki kağıdı ve" ablan yazmış napacağız bilemiyoruz" dedi.Cümle biter bitmez Şehriye hanım koyuverdi yine gözyaşlarını.

Merakla eline aldı kağıdı ve bir çırpıda okudu.
Kısa süren bir kararsızlık anıyla

"bunamı üzüldünüz siz yahu" dedi.

Daha ne olsun diye sert çıktı Şehriye hanım.
Ablan ölümü düşünüyor sen bunamı üzülüyorsunuz diyorsun.


"İyide anne" dedi ufaklık "bunu ablam yazmış olamaz zira bu şarkı sözü.Candan Erçetin söylüyor bunu ya inanmazsanız dinleteyim " ;)

Yalan (BiCiR.com) - Candan Ercetin

15 Ağustos 2008 Cuma

Love in the Afternoon-Nothing Hill (Sobe 2)

Beni sobeleyen Çınarım,

"eee bu ne hadi madem film yazdın 3 taneye tamamlasaydın" demiş.Çınarım seni kırarmıyım hiç:)

O zaman 2 numara geliyor : Love in the Afternoon
1957 yapımı bir film.Başrollerde güzeller güzeli Audrey Hepburn ve Gary Cooper var.

Gary sürekli dünyayı dolaşan ve her gittiği yerde bir sevgili bulan çok zengin bir adamdır.Aundrey ise bir dedektifin kızıdır.Dedektifin bir müşterisi karısını takip ettirmek ister ve sonunda çok sinirlenerek Garyi öldürmeye gider.Ancak Aundrey ondan önce davranarak Garynın hayatını kurtarır.Bu olay Gary için sıradan bir olaydır ancak Aundrey aşık olmuştur bir kere.Bence tam bir romantik komedi.

Hatta sanıyorum bu filmin Türk versiyonuda var dedektif babayı Münir Özkul, Aundreyı ise Türkan Şoray canlandırıyordu.Ancak erkek oyuncuyu hatırlayamadım bir türlü.


Ve 3 numara Notthing Hill


1999 yapımı filmde başrolleri Julia Roberts ve Hugh Grant paylaşıyorlar.Konusu ise dünyaca ünlü bir kadın oyuncuyla ona aşık olan sıradan bir kitapçının aşkı.

Beni filmde ençok etkileyen yerlerden biriyse fonda çalan şarkı eşliğinde Hugh Grantın yürüdüğü sahnedir.Pazar yerinde yürür ve mevsimler değişir.Yaz sonbahar kış ve ilkbahar.Zaman bu güzel müzikle gerçektende su gibi akmaktadır.

Güneş o yokken yüzünü göstermesede :)

sevgilerimle...

14 Ağustos 2008 Perşembe

Sobe-Aşk Hikayesi (Selvi Boylum Al Yazmalım)

Sevgili Çınar beni en etkilendiğim üç aşk romanını yazmam için sobelemişti bir süre önce.Düşündüm taşındım hatta düşünmeklede kalmadım(zira bir sonuca ulaşamadım) kütüphaneyi alt üst ettim ve belkide hiç farkında olmadığım bir gerçekle ilk kez karşı karşıya geldim ki ben aşk romanı okumamışım.

Yani şimdi düşünüyorum galiba pekde ilgimi çekmemiş.Ancak ben bu sobeye beni en çok etkileyen bir aşk filmiyle cevap vermek istedim

"Selvi Boylum Al Yazmalım"



Konusunu aslında herkes bilir.Belki aranızda benim gibi en az 20-25 kez seyredip replikleri bile ezberleyenler vardır ama olsun.

Asya (Türkan Şoray) oturduğu köyün yakınlarında yapılmakta olan bir baraj inşaatında çalışan İlyas' a (Kadir İnanır) aşık olur ve kaçarak evlenir.Başlangıçta herşey iyidir, hoştur ,tozpembedir.



Ama olmaz bir gün kucağında bebeğiyle Asya'yı terkedip gider İlyas.Asya çaresiz ne yapacağını bilemez ve düşer yollara.Yolda Cimşit'le(Ahmet Mekin) karşılaşır ve bir süre onun yanında misafir sonrada eşi olur.Yıllar yılları kovalar,Samet büyür Cemşiti baba bilir herşey yolundadır taki birgün Cemşit yakında kaza geçiren bir kamyon şoförünü eve getirene dek.

O kamyon şoförü İlyastır ve hala Asyaya aşıktır.

Bundan sonrası Asyaya kalır.Ya duygularıyla hareket edip yıllar evvel aşık olduğu kalbinin derinliklerinde hala unutmadığı adamla yoluna devam edecektir ya da sevgisini emek emek işleyen, güven veren, zor günlerinde kendisine destek olup yanında olan ve Asyanında sevgisini kazanan Cimşit olacaktır tercihi.

Zavallı Asya ne yapacağını bilemezken Samet doğru yolu gösterir ona tüm saflığıyla.
Ve film şu cümle biter " Sevgi neydi? Sevgi emekti.."



Türkan Şoray tüm güzelliği,Kadir İnanır en yakışıklı,Ahmet Mekinin en olgun haliyle filmdeydi.Ve müziği elbette.Bilemiyorum belki tüm güzelliklerin bir arada olması belkide sonunda gerçekten sevginin kazanması,Asyanın sevgiyi seçmesi beni bu derece etkilemiştir.

Ama düşündüm beni en çok etkileyen aşk hikayesinin sadece bu olduğuna karar verdim.


Bu filmden ve Türkan Şoray dan bahsetmişken sevgili sultanın nasıl Türk sinemasına girdiğini biliyormusunuz bilmem ama ben okuduğumda çok şaşırmıştım.


Türkan Şoray filmlere ve sinemaya çok aşıktır.15 yaşındadır.Aynı sokakta oturduğuEmel Yıldız'la(Emel abla) bir gün onunda oynadığı bir filmin ( Köyde bir kız sevdim-1960) setine gider.Filmin yönetmeni Türker İnanoğlu sette Türkan Şorayı görür ve çok etkilenir.Hatta çekilen tüm karelerin tekrar çekilmesinide göze alarak Emel Yıldızın rolünü ona teklif eder.Türkan Şoray aslında pekde arkadaşlığa yakışmayan bu teklifi hiç düşünmeden kabul eder ve film baştan çekilir.


O gün Türkan sultanın rolünü çaldığı Emel ablaysa bugün Panter Emel olarak yinede ünlenmiş bir şahsiyettir.




Doğduğun Gün

Geçenlerde sevgili İlham Perisi sayesinde ismimi didiklemiş 1397. olmuştum:)
İsmimle alakalı anlamı dışında her türlü bilgiyi bulduğum bu sayfadan sonra dün bir arkadaşım maille bana doğduğum günü didikleyen bir site göndermiş.
Ee madem ismimizi didikledik ,bir de doğduğumuz gün haftanın hangi günüymüş, o gün dolar kaç paraymış, ekmek kaç kuruşmuş, gazetelerde manşetler neymiş, o gün en popüler şarkılar neymiş bakalım dedim.Baktım öğrendim.
Merak edenler buyursunlar efendim doğduğun gün

13 Ağustos 2008 Çarşamba

Yolculuk



Aslında daha önce yazdığım gibi Fethiye ' ye gitme planları yapıyorduk bu sene.Ama olmadı Fethiye'ye gitmek bu senede kısmet değilmiş dedik ve bir düğün haberiyle beraber apar topar Belekte bulduk kendimizi.

Gidiş yolculuğu çok keyifli geçti.Yola çıkmadan ben istekler üzerine bir cd hazırlamıştım zaten,birde tarkan kasedimizde olunca eksik pek birşey kalmadı müzik adına.Arabanın içi buzluk,Doğanın oyuncak, yatak, eşya, çantalarıyla dolu olduğundan nerdeyse ayakta gitmek zorunda kaldık ama mutluyduk.

Uzun bir yolculuktan sonra sevgili Koza'nın eşi bizi Antalya otogarının önünde karşıladı.Labirente benzer upuzun bir yoldan sonra kendimizi Micimim(Kozamın ablası,dolayısıyla benimde ablam olur kendileri) o güzel evine atabildik.Akşam imece usulu düğüne hazırıktan sonra yine düştük Antalyanın labirent yollarına(ben yollardan hiçbişey anlamadım çok karışık geldi bana)

Düğün eşimin askerlik arkadaşınındı ve gelin muhteşem güzellikteydi.Elle çizilmiş gibi güzel bir yüzü ve hoş bir havasıda vardı.Ama damatta her zamanki gibi güleryüzlü ve sevimliydi.Dolayısıyla çok yakışmışlardı ve kızımla ben onları hayranlıkla izledik.Ne diyelim Allah mesut etsin.

Düğünden ayrıldık ve yaklaşık 1,5 sayfa süren adres tarifiyle evin yolunu bulduk.

Ertesi gün sabah kahvaltısı için yolu Antalyaya düşen herkesin bence görmesi gereken bir yerdeydik "Melek Hanımın Çiftliği"

Doğanın içinde sıcacık insanlarla dolu çok güzel bir yerdi.Yan taraftan akan köprülü nehri, ağaçlar arasında yeşilçam çardağında ağırlandık.Çocuklar keyiflenirken zaman zaman Koza ve ben zaman zaman babalar çıkardı tadını bu güzel yerin.Hatta bir ara iki tavşan yürek(Koza ve Ben ) metrelerce yüksekteki bir ağaç evine bile tırmandık.Manzara çok güzeldi.Kötü olan tek şey karşılardan gözüken ve hala söndürülemeyen orman yangınının dumanlarıydı :(

Aynı gün otele geçtik ve sonrası malum.

Dönüş yolculuğumuz ise farklı bir yoldan oldu.Dönüşte Konya yolunu tercih edip 1 yıldır göremediğimiz çok sevgili aile dostlarımıza uğradık.Zaten Doğa Konyadan çıkışta uyuyup sokağa girene dek uyanmadığından oldukça sessiz ve fısıltılı bir yolculuk oldu :)

Ve şükür şimdi evimizdeyiz.

Tatil her zaman güzel,her zaman kısa,her zaman az...



AWAKE-ANESTEZİ


Tatile çıkmadan bir gece evveli valizleri kapatırken aklıma bir önceki filmi ararken aralardan çıkan "Gabriel" isimli film geldi.Alırken satan adam Cebraille ilgili bir film olduğunu söylemişti diye hatırladım Kedibey filmi sorduğunda.
Ama klasik biz ve filmler şeklinde film başlar başlamaz bir gariplik olduğunu ve filmin aslında o film olmadığını anladık.Eee dahamı anlamasaydık değilmi kocaman AWAKE-ANESTEZİ yazısı belirmişti ekranda : )
Bu terslık aslında hoşuma gitmedi desem yalan olur.Çünkü bir önceki filmde Diloyum bu filmi öven bir yorum bırakıp benide meraka düşürmüştü.
Konusunu biraz anlatıp başladık filmi izlemeye.
Film 22 yaşında çok başarılı annesiyle birlikte yaşayan,kalp nakli bekleyen bir işadamının büyük aşkıyla ve annesinin ısrarlarına rağmen sevdiği kızla evlenmesiyle başlıyor.
Evlenmelerinin hemen ardından yıllarca beklenen kalp bulunuyor ve adamımız ameliyata giriyor.
Ameliyat ekibi son derece güvendiği sevdiği dostları diyebiliriz sanırım.Ancak anestezi uzmanı olarak hiç tanımadığı biri geliyor ve olaylar başlıyor.
Hastamız ameliyat esnasında 'anestezik fakındalık' adı verilen bir durumu yaşıyor.
Yani eksik yapılan anestezi sonucunda dışardan anestezinin etkisi altında gibi görünmesine rağmen operasyon sırasındaki acıda dahil tüm olup biteni duyuyor ve hissediyor.Ve asıl olaylarda bundan sonra başlıyor.
Filmin sonunda vay be annelik böyle bişey iştededim doğrusu ve bazı yerleri şaşırarak bazı yerleride ağzım sonuna kadar açık izledim.
Hatta koltukta uyuklamaya başlayan kedibey bile filmin sonunda gözleri açık uykusuz yorum yapıyordu.
Kesinlikle tavsiye edebileceğim harika bir filmdi.izleyin derim :)
fragmanı burda

12 Ağustos 2008 Salı

Dönüş




Gideceğimi şöyle böyle yazdım aslında ama istemiştim ki giderken ben gidiyorum yazabileyim.Olmadı.


Ben geldim diye yazayım bari.


Aslında dün başladım işe ve fırsat buldukça tatildende izledim herkesi ama yazdım ama yazamadım bişeyler.


Şimdi dönmüşken nerden başlayacağımı bilemedim.


Şimdilik merhaba bari diyim dedim.


Merhaba o zaman yeniden...

30 Temmuz 2008 Çarşamba

Bakış Açısı




Dün gece uzun süren ve hala bitirelemeyen valiz hazırlıklarından sonra gecenin bir körü film izleyesim tuttu.Uzun zamandır izlenmeyi bekleyen ve hatta unutulduğundan Doğa hanımın filmlerinin arasına karışmış olan Bakış Açısını buldum ve izledim.

Film bir suikastin 8 farklı gözden başa sarılıp sarılıp anlatılmasından ibaret.
Önce olayın herkes gibi izliyorsunuz, sonra korumaların,başkanın,ziyaretcilerin ve teröristlerin gözünden.Ve sonunda uzunca bir kaçma kovalama sahnesinden sonra sonlanıyor.

Filmde oynayanlardan ve konudan bir haber izlemeye başladığımdan sevgili dostumuz Jack'i (losttan tabii: ) ) görünce şaşırdım.Hayretler verici şekilde yine baştan iyi insan sonra bir numarası çıkıyor ve yine hazin sonla bitirdiği bir başka film.Bu adamcağızın tipindenmidir nedir bir başarıya ulaşamıyor hiçbir filmde hayret doğrusu:)
Bir de film boyunca 1-2 sahnede şaşırıp heyecanlandım onun dışında öyle uzun ve karışık takip sahneleri varki insana yeter artık yaaauuuvvv dedirtiyor bence.En azından bana dedirtti.

Filmin mesajı ise bir olayın göründüğü gibi olmayacağı ve herkesin aynı olaya nasılda farklı gözlerle bakabildiği.

Lüzümsuz kovalamacadan sıkılmazsanız izlenebilir bence.

Kesinlikle Farklıyız Çoook Farklıyız


Valiz hazırlarken


ERKEK: 3 şortu , 5 tişört , roll on , çamaşır ,plaj için terlik , şapka ,diş fırçası veee ........ hazır



KADIN: 7-8 şort , sayısız tişört , çamaşır, pijamalar, ayakkabılar, terlikler ,deodorant ,parfüm ,roll on ,incik boncuk ,krem ,etek ,elbise , pantolon ,şapka ,nemlendirici-kendi şampuanı, çanta ,ne olur ne olmaz ilaçları ,havlular veee.......... hala eksikler


Kesinlikle çok farklıyız : )


25 Temmuz 2008 Cuma

Sıcak Çok Sıcak


Şimdi Temmuzun sonlarındayız.Bu şehirde sıcak almış başını gitmiş.Sabahın erken saatlerinde bile tepeden baktığında garip bir bulut var evlerin üstünde nemden dolayı.


Eskiden böyle değildi bu şehir eskiden en fazla 15 gün, o da sadece akşama dek devam ederdi sıcak.Sonra Ankara'nın o meşhur rüzgarı çıkar İçanadolunun tamda göbeğinde olduğunu hatırlatırdı sana.


Son yıllarda sanıyorum artan su miktarı ile(göletler-havuzlar) nemde çok arttı ve malum küresel ısınmaylada bir sahil kenti olduk çıktık.


Özellikle son 1 haftadır havalar berbat.

Sıcak gecede devam edince gece uyuyamadım sıkıntısı herkeste var.

Gece uyunmayınca elbette gündüzde sersem sersem dolaşılıyor ortalıkta.Bir garip uyku vaziyeti.Sıcağın verdiği ezilmeyle karışıncada otobüste dolmuşta esen camın karşında başlıyor uyuklama.


Eskiden ,üniversite yıllarında oturduğumuz yerle şehir merkezi çok uzak olduğundan ,yazları daha çok karşılaşırdım otobüste oturduğu yerde uyuyanlara.Kimi kafasını biryere yaslar direkt geçerdi uyumaya.Kimide farketmeden uyur gider öne düşen kafasıyla komik komik etrafa bakardı uyuduğunu ve kasının düştüğünü gören oldumu diye.


Hatta bir keresinde votobüs virajı alırken 18-20 yaşlarında bir kızcağız düşüvermişti koltuktan.Uyurmuş meğerse de hızlı dönünce yerde buluvermiş kendini.

Geçenlerde erken çıktım işten.Cam kenarına oturdum yanıma genç bir çocuk oturudu.Muhtemelen birinci sınıflardan.Düştük yola.Hava sıcak, yolda kaza var, kapalı, dur- kalk gidiyoruz.Ben yine müzik dinlemeye geçtiğimden otobüsle alakayı kesmişim öyle kendi halimdeyim.Bir anda sol taraftan çantama doğru yaklaşan bir kafa farkettim .Benim tutmaya çalışmamla beraber uyandı.Ve uyanır uyanmaz hızla kızaran bir yüzle özür diledi.

Yalnız zannederim yolun daha sonrası onun için eziyet oldu.Belliki uykusu vardı ve bir daha uyumamaya kararlıydı.Uyumadı da ama ben inerken bile gözlerini zorlukla açık tutmaya çalıştığı belliydi.

24 Temmuz 2008 Perşembe

Sobe-Tesadüf

Daha yaşlandığımda nasıl bir insan olacağım hakkında sorduğu soruları yanıtlamamışken ben sevgili Kozam yeniden sormuş "Hayatınızdaki en büyük tesadüf " diye bana.
Düşündüm ciddi ciddi saatlerce nedir, nedir diye.
?????
Halen düşünürken, aslında hiçbirşeyin tesadüf olmadığına inandığımı, "aaa ne tesadüf" lerin sadece, beklemediğim bir yerlerde, beklemediğim birilerini görmekten ileri gitmediğini farkettim.
Aslında bence çok da güzel kurgulanmış bir filmde, kendi filmimizde başrolü oynarken, tesadüf diye tanımladığımız şeylerin, aslında zaten alnımızda yazılı olanların sadece bizi şaşırttığı anlar olduğuna karar verdim.
O nedenle başıma gelen en büyük tesadüf şudur diyemedim bir türlü.Bulamadım.
Belki en sevdiklerimle tanışmam hayatımın en güzel tesadüfüydü.Doğru yerde doğru zamanda olduğum için şanslıydım.
Oldumu bilemedim sevgili Kozam.Ama hayat bana herşeyi tesadüflerin sırtına yüklememeyi öğretti belkide.

20 Temmuz 2008 Pazar

Azap(Kelime Oyunları-Deniz)


"Yine akşam oldu ,haydi" dedi kendi kendine.Zaten uzun zamandır konuştuğu tek kişide yine kendisiydi.Kimbilir belki bir başka sesle konuşamayacak kadar uzak kalmıştı dünyadan.Tek amacı, tek gayesi, her akşam fenerin yanması ve gecenin karanlığında, denizin ortasında yol alanların yollarını bulabilmesi olmuştu.Belkide kendi yolunu bulamadığından böylesi onu mutlu ediyordu.Keşke zamnında onada doğru yolu gösteren birileri olsaydı.Ama keşke ne manasızdı...
Kırk kırkbeş yaşlarında, zayıf ,gür saçlarında kırlar, gözlüklü ve yorgundu Haydar.
Çok gençken yapmıştı hatasını.Daha onbeşinde bile yoktu belki."Al" dediler "al bunu git vur onu."
Geldiği yerde ne deniz vardı, ne martı.Hiç bilmezdi ,görmemişti.İlk defa, büyük görevini yerine getirmeden 2 gün önce görmüştü bu kocaman suyu.Dalgalı, rüzgarlı bir ege akşamında inmişti o yosun kokan sahil kasabasına.Keşke başka bir yerde görseydi denizi ilk ,keşke başka bir sebeple.Ama keşke ne manasızdı.
İki günde tamamlamıştı görevini.Yine bir deniz kenarında ellerini başlarının arasında sessizce ağlarken bulmuştu onu jandarma.
Sonra uzun bir süre ne deniz gördü ne de toprak.Ne özgürdü ne hafif.Yıllar sonra omzunda hatasının ağırlığı elinde küçücük bir valizle çıkarken mapustan, gitmek istediği tek yerin sadece iki gün gördüğü sadece iki gün kokusunu duyduğu deniz olduğunu farketti.
Dönmedi köyüne.
Asla onun kadar özgür olamyacağını bildiği denize koştu.
Her akşam yaktı fenerini, yolunu kaybedenlere yol gösterdi.Her akşam af diledi.Yorgunluğu bundandı...

Yaz Gribi


Aman diyim a dostlar kapı cam açık uyumayın ceryanda kalmayın dolmuşta otobüste oh ne güzel esiyor küfür küfür diyipte kendinizi rüzgarınönüne atmayın.
Annem hasta 2 kere serum aldı 1 kere oksijene bağlandı
Doğa hasta geçen akşam acillere zor attık kendimizi öksürmekten uyuyamadı.
Ben hasta hain öksürük takır takır bogazım ciğerlerim gögüs kafesim ağrıyor öksürmekten.
Yaz gribi valla kış gribinden kötüymüş...

Ne Ucuz



Şu yukarda görmüş olduğunuz köprünün ve elbette apartmanların yapımı son sürat devam ediyor.Kim bilir kaç işci gece gündüz demeden, sabahın 8 inde başlıyorlar çalışmaya gece saat 2 bilemediiz 2,5 lara kadar.
Bu gün köprünün üstünde işciler gördüm incecik blokların üstünde , henüz sadece kenar blokları ve ara geçiş kısımları tamam olan köprüde bir cambaz edasıyla rahatlıkla yürüyen hiçbir güvenlik önlemi olmadan öylece çalışan işcilerdi.
Bu kadar büyük bir firmada bu kadar büyük bir inşaat alanında böylesi bir tedbirsizlik insan hayatı bu ülkede ne ucuz dedirtti bana:(

10 Temmuz 2008 Perşembe

Geç de Olsa..




Soğuk bir kış günüydü.Karanlık, belki hava öğle vakitleriydi gerçi.Bir heyecan yaklaştım yanına.Kocaman kapkara gözlerle bakarken yüzüme uzattın elini "Merhaba"


Yürüken yanımda tutuverdim ellerini "bak çok soğuk ver ellerini cebime sokalım" biraz mahçup soktun elini cebime.


Simsiyah lüleleri olan saçların vardı.


O gün ilkdi ama son değil.


Kocaman güzel gözlerinle yüzüme bakarken çok sevdim seni...


Beraber büyüdük dimi sen ve ben.


Bazen ben ağladım omzunda bazen sen ağladın omzumda...


Kimseye söylenmemiş sırlarımızı paylaştık duvarları kaplı arka odada belkide yazlıkta küçük balkonda belkide terasta bir öğle sıcağında...


Art niyetsiz, çıkarsız ,kimliksiz sevdik birbirimizi.


Ben seni onun kardeşi yapmadım, sen de beni karısı...


O yüzden şimdi sen benim kardeşimsin, bende senin ablan.


Bugün en büyük hayalim bir gün akşam işten çıkıp sana gelmek veya bir telefonla bize gelecğinizi öğrenip hazırlıklar yapmak.


Bir gün olacağından eminim.


Bir gün yine konuşurken ya da müzik dinlerken omzumda kedi gibi uyuyakalacağından yada evimizde sesinin duyulacağından.


Bir gün aynı şehirde yine beraber olacağımızı biliyorum.


Bekliyorum o günü bekliyorum....


Seni çok seviyorum...

7 Temmuz 2008 Pazartesi

Hayat..


Tatil bitti yazısında kalakalmışım oysa sürekli yolda yürürken ,evde ,mutfakta ,yada Doğayı uyuturken "aaa şunu yazayım" diye düşünüp sonra ne düşündüğümü unutuyorum.Google reader bile paklamadı beni .okudum okudum, şunu yazayım -bunu diyeyim dedim yine bişeyler oldu yazamadım kalakaldım.

Perşembe işe dönene dek herşey pek güzeldi.İşe dönüp, odadan içeri girer girmez buranın beni neden sinir ettiğini hatırladım malesef.Ortalıkta analizi yapılmış numuneler,çalışma kağıtları,çekilmemiş bırakılmış bir sürü tüp : (

Oda yangın anında terk edilmiş izlenimi yaratıyordu ilk anda .İşe mi bakmalı ortalık mı toparlamalı bilmedim.Benden tek kurtuluşları burda olmamaları olabilirdi ki öyle oldu.Böylece her yeri toplamak zorunda kaldım.Ama geldiklerinde (ki sanırım haftaya dönüyorlar)ciddi bir konuşma yapmam gerekecek bir SS subayı olarak.Zira tatil dönüşü kimsenin arkasını toparlamak hoş olmuyor:ben giderken öylemi bırakıyorum ki öyle buluyorum gggıııırrrrr çok kızgınım.

Perşembeden bu yana nefes almadan çalışıyorum desem yalan olmaz.İş yoğunluğu hep istediğim bişey olduğundan mutsuz değilim aksine radyoyuda açıyorum ohh değmeyin keyfime.

Bu yoğunluğun yine geçici olduğunu biliyorum.Zira yaz sezonu olduğundan herkes yavaş yavaş tatile çıkıyor kimsenin deneyle falan uğraştığı yok.Yakında yine sıkılmaya başlayacağım anlaşılan.

Tatil programları yapmaya çalışıyoruz bu aralar.Fethiye acayip gündemde.Daha önce hiç gitmediğimiz için özellikle orda takılı kaldık ama zamanı konusunda kararsızız.Ayrıca Fethiyeyi bilen, giden ,tavsiyesi olan ,varsa dikkat kesilir dinlerim.


Dün balkonda ikinci veya üçüncü kez misafir ağırladık.Bir ortaokul arkadaşım bizi ziyarete geldi.Çok mutlu oldum.Resimlere baktık,anılar çıktı geldi yerlerinden,unuttuklarımızı hatırladık güldük,anlattık konuştuk konuştuk.....

Geçen yıllara rağmen insanın bir arkadaşıyla kaldığı yerden devam edebilmesi ne güzel : )

Bazen olmuyor işte ne kadar samimi olunsada yıllar sonra aynı ritim yakalanamıyor .Yıllar sonra bir heves arayıp bulduğunuz kişi aynı kişi olamayabiliyor malesef.Bunu görmekte çok üzücü olabiliyor tabii.Napalım hayat...

2 Temmuz 2008 Çarşamba

Dönüş : (

Üff ya her güzel şey neden bu kadar çabuk bitiyor ??Sanki tatile çıkıyorum yaşasın naraları attığım o gün bu gün gibi.Öyleyse eğer aradaki günlere ne oldu.?? : ((

*Tatil boyunca sabahları sadece iki kez 7.45 civarlarında kalktım ki çok uyumuşum anlamına geliyor..

*Bütün günler boyunca kuzuyla bol bol oyun oynayıp, boğuştuk.Kendi kendimize oyunlar icat ettik,sarkılar yazdık.

*Kızım büyümüş kocamaaan bir abla olmuş ben işe giderken, onu farketttim.Acı ama, zaman gerçekten su gibi akıyor.Bir gün büyüyüp gerçekten giderse naparız:( (Hemen bir tane daha mı doğurmalı acaba en azından 3 sene de onunla idare ederiz;) )

*Evde her işte yardım etti bana.Hatta çamaşır asarken "sen zahmet etme ben asarım" dedi ki bu bittiğim andır:)


*Doğayla dışarı çıkmak sokaklarda gezmek hatta arabaya atıp dolaşmak gibi hayallerim vardı yapamadım.Çünkü sokaktan içeri girmek istemeyen Doğa hanımı dışarı çıkarmak mümkün olmadı.Ne zaman bu teklifle kendisine gitsem "yok yooook oynayalım" diye karşılık verdi.

*Anne kız 2 gün misafir ağırladık.Ohhh valla gün gibi çok keyifli oldu.Kuzumda hiç zorluk çıkarmadı:)

*Kolum iyi allaha şükür.İkinci gün ilk günün üstüne birde Doğayı kucağıma alınca oldukça ağrı yaptı ama şimdi bişiyim kalmadı.

*Ananne ve dede döndü.(Hatta pazartesi döndüler).Süpriz yapıp karşıladık.Terminalde hepsinin halini görmeliydiniz.Sanki yüzyıllardır görüşmüyorlar gibilerdi : ) .Hatta Doğa oldukça özlemiş dünden bu yana zaman zaman ananneyi özledim gelsin bize tutturuyor..Hayırlısıyla yarın buluşacaklar: )

*İş hayatına başladığım günden bu yana ilk defa bu sene 20 gün tatili olan biri olarak ben çok mutlu oldum bu işe.Küçük bir hesapla daha 13 günüm var demektir ki zaten evvelden hep 14 gün iznim olurdu.Sanki bu sene havadan tatil yapmışım gibi geldi: )

*İçimde buruk bir his var aslında.Yarın sabah bırakıp işe dönecek olmak çok kötü bir duygu ama şartlar işte.Bir haftadır sormuyordu kuzum anne iş yok diye yarın o da kötü olacak galiba : (

*İtiraf ediyorum pek kimseyi okuyamadım.Çünkü Doğa hanım uyanıkken bir iki kere teşebbüs ettim."Ben yapiyiim" diye yanımda bitti.Vazgeçtim.O uyuyunca da yemek ,çamaşır,ütü ve bilumum diğer ilerle uğraşınca, akşamda zaten yorulunca olmadı.Yaşasın Google Reader da ordan bakacağız artık : )


*Uzun lafın kısası yorucu ama dünyanın belkide başka hiçbir şeyine değişilmeyecek bir tatil yaptım.Kuzumla sarıldım,boğuştum,oynadım,güldüm.Kaçırdıklarımı yakalamaya çalıştım,arayı kapatmaya, doymaya, doyurmaya çalıştım. Ve... bitti....

28 Haziran 2008 Cumartesi

Tabiat Evde ;)

lk gün yazımız kuzu uyanmadan ancak 3.günde yazıldı.Tam olarak da burda

25 Haziran 2008 Çarşamba

Tatil



Yok yok tatile falan gittiğimiz yok.Ev tatili yapmak için, birazda mecburi(ananne şehir dışına gidiyor) ,bir hafta izinliyim.Yarın başlıyor iznim, haftaya perşembe sahalara geri döneceğim:).
Mümkün olduğunca herkesi okuyacağım ama yeni bişey(en azından bu sayfaya )yazabilirmiyim bilemedim.
Yazabilmek ve görüşebilmek dileğiyle.
Hadi herkese sevgiler:)

18 Haziran 2008 Çarşamba

Bir yazının Anımsattıkları..

Bugün internette okuduğum bir yazı beni aldı götürdü.Çocukluğumda özellikle arife günlerinde toparlanıp gittiğimiz o kasabaya.
Gerçekten o kadar sessizmiydi o kasaba,kulaklarım alışık değilmiydi onları pek bilemedim.Ama o evin sabahını sevdiğimi hatırladım.
Alt katta babannem mutfağın bir kenarında yavaştan yavaştan kahvaltı hazırlarken rahmetli dedemin yan odada elinde kuranı cam kenarında oturuşunu .O odada hep kartlar olurdu.Bayramda seyranda ya da öylesine bir günde gönderilmiş üstü manzara resimli ya da yaldızlı pullu kartlar.Tahta evin tahtaları arasına geçirilmiş.Her biri özenle saklanmış değer verilmiş:)
Dedem kuranı bitirir bembeyaz pamuk sakallarını sıvazlar.Uyandınmı kız tombiş diye yanına çağırırdı beni:)
Pamuk dedem...
En sevdiğim pamuk sakallarıyla oynamaktı.Sorardı her sabah "bu gece rüyanda ne gördün?"
"boncuk düdük gördüm dede" cevabıydı beklediği.Almak için bahanesiydi herkese karşı.
Herneyse ben bunları hatırladım abimin bu yazısını okuyunca.O tren benide çok uyandırdı.O küçücük balkondan çok izledim giden treni.
Ben yazının başında kaldım duygulandım.Sizler sonunu getirin diye umarım...

Hatırla Onii Hatırla Onii...

Valla son günlerde iyice yukarda ki başlıkta bahsi geçen Temel'e döndüm.Hani Temel'i çok gizli bir bilgiyi almak için alırlar sorguya herşeyi denerler de yinede alamazlar bilgiyi.Sonra derlerki ne ağzı sıkı adammış ya gizlice gözlemleyelimde bakalım şuna.Alırlar kameralı bir odaya .Zavallı Temel ilk yalnız kalışında başlar başını duvarlara vurmaya."Hatırla oni hatırla oniii"Günlerdir düşünüyorum.Sonuç sıfır.Ben genelde uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımı ya da daha önceden tanıştığımız 1-2 kez görüştüğümüz kimseleri pek hatırlayamam:(İşin kötüsü yolda görüp de hal hatır sorduklarındada hatırlıyormuş gibi yapamam.)Hemencik söyleyiveririm.Özür dilerim hatırlayamadım diye.Buna eşimde çok kızar "ya konuş işte nasılsa hatırlarsın konuşurken bir yerlerden ayıp oluyor insanlara" der.Ama ya olmazsa ya hatırlayamazsam.
İşte böyle birşey başıma geldi geçenlerde.Şu facebook denen yerde bir ortaokul-lise kız arkadaşım(!) oldukca yakınız ki herhalde bana samimi bir mail atmış.Hayır tanımıyorum ,kesin biri dalga geçiyor desem, ortak çok arkadaşımız var yani kesin tanıdık belkide yakın(?) İşin kötüsü resmide yok.Hayır kimseyede soramadım.Düşün babam düşün..
Chroma yardııımmm????

Keyif:)


Balkon kapatıldı.Camlar,çerçeveler,duvarla,yerler silindi.

Çiçek bakmayı beceremeyen ben, bu makus talihe bir son vermek için çiçek bile aldım balkonumuza.

Ayrıca boş saksılarda aldım keyfim neyi isterse onu dikeceğim.Öyle çiçek değil ama babanneme özendim domates,biber, limon falan, ama mutlaka fesleğen.

Bakalım şimdilik bu yorgunlukla oturmak kısmet olmadı.Çamaşırlar sürüyor keyfini bu akşam balkonun.

Ama kapımız açık.Şöyle vadi karşısında bir çay keyfi yapmak isteyen varsa buyursun gelsin:))

16 Haziran 2008 Pazartesi

Yeniden(Fotoğrafın Dili-5.Çalışma)



Nerde kaldı çocukluğum?



Hani nerde sabahları annemi babamı uğurlayışım? Nerde balkon korkuluklarında gitme diye yalvarışım ve daha o gider gitmez o anı unutuşum?



Nerde önlük giyip koşar adımlarla okula gidişim?



Nerde barakadan yapılmış okulum,leblebi tozları,simidim,elvan gazozum?



Nerde tenefüste 10 dakika koş koşa bahçeye çıkışım,toz toprak içinde oynayışım?



Nerde sırtıma bez sokan öğretmenim,bembeyaz yakam,siyah önlüğüm?



Nerde sıra arkadaşım,hani kimseyle arkadaş olmasını istemediğim?



Nerde kaldı bomboş eve gelişim,soba yakışım toz duman arasında?



Neden kormuyorum artık şimşek çakınca?



Neden artık şaşırtmıyor beni insanlar?



Şimdi neden daha lezzetsiz gazozlar,neden boğazıma yapışıyor pamuk şeker?



Hala var o şarkılar, o masallar.



Neden yok o içimdeki heyecan?Devler de korkmuyor,prenslerin gelip prensesleri kurtarışına sevinemiyorum neden?



İçimdeki çocuk orda duruyor biliyorum içime baktığımda onu hep görüyorum.



Heyecansız,çekingen,üşümüş,yorulmuş.Keşke koşmuş da yorulmuş olsaydı diye düşünüyorum.Acımıyorum, üzülmüyorum ,sadece mutsuz oluyorum.Herşeye rağmen fotoğraflara baktığımda şimdi diyorum şu fotoğraftan bakan gözler benim gözlerim olsaydı hala,keşke o ışığı hep kalsaydı.



Hayat bazen adil olamıyor malesef kimileri kırkında hala büyümeye çalışıyorken kimileri çok erken tanışıyor büyük olmakla.



Kapatıyorum gözlerimi içime bakıyorum.Orda öylece duruyor,mavi jilesi,kırmızı çorapları ve keçiboynuzu kıvırcık saçlarıyla çocukluğum.O hep içimde kalacak biliyorum.

Ondan vazgeçmiyorum.

Mahçupda olsa,yorgunda olsa bugünlerde Doğayla yeniden hayat buluyor görüyorum...



Yukarıdaki fotoğraf "öykü atölyesi-fotoğrafın dili5.çalışması" na aittir.




12 Haziran 2008 Perşembe

Acemi Şoför (Kelime Oyunları-Zor)

"Ya Allah bismillah" dedi arabanın kapısını açarken.Oturdu direksiyona ve önce aynalara baktı."Aman be" dedi "kaç yıldır cüzdanda taşıdım şu ehliyeti bir işe yarasında oda beni taşısın bari biraz" diye düşündü.Anahtarı kontağa soktu.

İki haftadır yeni aldığı arabayla gündüzleri boş pistleri,futbol sahalarını geceleri boş sokakları turlayıp duruyordu.O sabah"artık vakti geldi ,bugün de denemezsem asla çıkamam bu trafiğe "diye düşünmüştü.
Planını yaptı.Öğlenden sonra 3 gibi evden çıkacak halasıgile kadar gidip dönecekti.Ne vardı ki bunda.Zaten hergece gittiği yoldu.Tek fark geceleri pek kimse olmayışıydı."Bunun da üstesinden gelirim" diye düşündü.

Soktuğu anahtarı çevirdi,kemeri bağladı vitesi taktı veeeee yollara....
Sokak boştu.Bir iki çocuk maç yapıyordu ama onlara yavaşca yaklaşıp korna çaldı.Kenara çekildiler geçti.Garip bir şekilde güveni yerine gelmeye başlamıştıki işte ana caddedeydi.Tek sıra giden arabalar arada duran dolmuşlar,yan sokaktan çıkan taksi şöförleri.Aman yarabbi.Bu neydi böyle.İçinden "umarım kırmızı yanmaz" diye geçirdi."Zira bu panikle bir durusam bi daha kalakamam herhalde" diye düşündü.
Yol fena gitmiyordu... Tamda Ankaranın o meşhur yokuşuna gelene kadar.Eve ne kalmıştı ki...
Ama bir anda "olamaz!" diye düşündü.Yavaşda olsa akan trafik bir anda tıkandı.Zaten yol çalışması yüzünden 2 şeride düşen 4 şeritli yokuşda şimdide kaza olmuştu."Bu ne ya kabus olmalı "dedi içinden."Ufff napalım bindik bi alamete ...geri dönemeyeceğime göre hadi bakalım öyle böyle gidicez burdan" dedi.Ayağını frenden kaldırdı gaza yüklendi ama işte kabus.Araba stop etti.
"Sakin ol, sakin ol "diye fısıldadı onca korna sesi arasında kendi kendine."Kimse umrumda değil ben gidemezsem onlarda gidemez, çalın anasını satıyım çalın üstümden atlayın bari" diye sinirlendi.Anlaşılan sakin olma telkinleri pekde işe yaramamıştı.
Bir-iki derken üçüncüde kaldırdı arabayı.Ama garip bir şekilde araba hızlanmıyordu ve tek şeride düşen yolu da kapattığı için arkada bekleyenler iyice sabırsızlanmışlardı."Allahıııım bitsin bu kabus lütfen" diye söylendi."Ulan bu günü bir bitirirsem varya artık heryerde sürerim ben bu zıkkımı" dedi yüksek sesle.Ayağını tekrar debriyaja götürdü bastı sonuna dek sonra tam gaz.Evet garip ama olmuştu işte sonunda hız göstergesi 10-20leri bırakıp yükselmeye başlamıştı.Arabayı bulduğu ilk boşlukta sağa çekti.Kemeri çözüp arabadan indi.Tişörtü sırılsıklam olmuştu.Biraz nefes aldı."Tamamdır oğlum bitti bu iş" dedi...

10 Haziran 2008 Salı

Geceler(Kelime Oyunları-Fısıltı)

Ne zaman kapasam şu başucumdaki lambayı ,ne zaman şu cılız sarı ışık terketse beni, uyku henüz gelmeden fısıltılar doluşur odamdan içeri.Benden başka kimse duymaz onları. Aklım duyar ,kalbim duyar.Rahattırlar bu yüzden, istedikleri gibi dolanırlar etrafımda.
Bazısı çok eskilerden çıkar gelir.Kimisi daha bugünden.
Kimi yüreğimi daraltır yönümü çevirir bir yandan öbür yana.Kimi bir kuş oluverir gögüs kafesimde...
Ne zaman uykum gelmeden yatsam buluşurum o fısıltılarla.Hiç gelmedikleri olmaz.Sadıktırlar.
Ahhh bir gece şaşırtsalar beni...
Olmaz.
Hiç şaşırtmazlar hiç bekletmezler.Doluşuverirler dört bir yandan içeri.
Mücadele ettikce yükselir sesleri.Hep kaybederim susturmaya çalıştıkca.
Ne zamanki inceden inceye bir ezan sesi yayılır etrafa.Yavaş yavaş kaybolur hepsi.Çıkar gider kapıdan camdan.Bir ben kalırım sabah serinliğinde birde yorgunluğum...

9 Haziran 2008 Pazartesi

...

Kaç yıl bitti bugün,
6 mı??? Yoksa 13 mi? demeli bilemedim.
Hayatımda olduğun, hayatın yükünü sırtlarken omuz verdiğin,yürürken elimi tuttuğun ve bakarken daha güzel görmeme sebep olduğun için teşekkür ederim.İyi ki varsın bir ömür boyu…

4 Haziran 2008 Çarşamba

rum rum bum bum bum(ritmik söyleyin lütfen)

Okul kapandı.Etraftaki tüm öğrenciler yok oldu bir anda tek tük sonuç öğrenmeye gelen oluyor ama açık pazar bize kaldı.

Bencillik ettiğimi sanmıyorum ama burası öğrencisiz daha güzel. Esen rüzgarın sesi duyulabiliyor.Kuşlar kalabalıktan nereye gideceklerini şaşırmış değiller.Kimin elinde yiyecek bişey var hemen yanında bitiveriyorlar.
Küçük serçeler daha açık göz hiç bir lokmayı kaçırmıyor hemen atlıyorlar üstüne.Güvercinler kumrular daha sakin ,çoğu zaman önüne atılan lokmayı bile farketmiyorlar.Sadece düşerken gördüklerini alıyorlar.Garip , kocamanlar ama ,yemekten daha az pay düşüyor nasiplerine.Bazen kızıyorum, "yeter ama çok yediniz" diye serçelere. sonra vazgeçiyorum.Napalım doğanın düzeni buysa değiştirmek banamı düştü...

Hayalim, işimin olmadığı bir- iki saat bir fincan çay yapıp kendime, bir de ktabımı alıp çıkmak Şöyle her yeri görebilen ,ama çokda görünmeyen bir köşede oturup okumak birkaç sayfa.
mp3 çalarımın şarj aleti bozuk olduğundan müzik dinlemeyi malesef katamıyorum bu hayalimin içine.

Çıplak ayaklı kontes bana eski ama çok güzel bir kaset almış,arabada dinlemek için, sırf bunun hayaliyle arabayla gelmek istiyorum işe.En çokda "Hümeyra'dan Dönmek" dinlemek istediğim.

Yalnızım bu aralar.Ç.A.K pek gelmiyor.Tezi verecek inşallah bu aralar.Hayırlısıyla kurtulsun ve arkasına bakmadan gitsin istiyorum onun için.Kendim içinse sadece keşke gitmeseydi diyebiliyorum.Bir insan ilk görüşte birini bu kadar tanıdık bulabilirmiydi bilmiyorum oluyormuş yaşıyorum öğreniyorum.

Bu aralar birde Sudokuya takıldım.Bayılıyorum...Servisteki eğlencem o oldu.Çözülmüş atılmaya yüz tutmuş bulmaca dergilerini sayfalarını kocaaaa valiz çantamda gezdirip bulduğum her yerde çözüyorum.Çantamın içi kalem ve gazete kaynıyor temizlemek lazım biliyorum....

Lost'u bitirdim.Başım göğe ermedi.Ayrıca şimdi Ocak'a kadar beklemem gerekiyor sinir oluyorum.Diğer dizilere mi sarsam? yoksa film izlemeye mi dönsem ?karar veremiyorum.Yoksa yoksa kırıp dizimi kitaplarımla mutlu mesut mu yaşasam bilemiyorum

Tatile gitmek istiyorum, iznim yok biliyorum, ama yinede, hayal ediyorum ,mutlu oluyorum....

2 Haziran 2008 Pazartesi

Binbir Emekle Ama yılmadan Her Güne...(Kelime Oyunları-Kahve)


"Hadi hadi" dedi "bir saattir seni bekliyorum burda."
"Tamam canım napayım, ancak bitti sınav toparlandım geldim hadi kalk.Oooo beklemek zor geçmemiş galiba yemekte yemişsin "diye sitem etti
"Napayım canım kolaymı 2 saatir burdayım.Dide az önce gitti.yedik beraber."
"İyi ,hadi nasıl olsa yapmıştır bişey kızlar bende orda yerim geç kalmayalım" dedi.
Uzun boylu kısa saçlı kız paltosunu aldı.
"Dikkat et yerleri süpürdün" diye uyardı uzun kızıl saçlı olan.
Kısa saçlı kız mavi paltosunu giyindikten sonra düştüler yola."Kitaplarını çantama koy istersen" dedi biri ötekine tam durup kitap sokuştururken çantaya karşıdan geleni gördüler."Daha gitmedinizmi siz" dedi genç çocuk gözlüklerini düzeltirken."Yok hayatım ancak, akşam konuşuruz telefonda" dedi uzun saçlı kız öpüştüler ayrıldılar."Dikkatli gidin eisberg" diye uyardı oğlan kızlardan birini.Sonrada göz kırptı.
Kızlar durağa yaklaştıklarında servis gelmişti.Koşarak servis kapısına yaklaştılar."Hadi hadi" dedi kısa saçlı olan "sen çantamı tut ben atlar yer tutarım baksana çok kalabalık".
"İyi valla sen tecrübelisin" bile diyemeden uzun saçlı kısa saçlı olan binmişti bile servise.Binbir güçlükle bindi uzun saçlı kız servise.Birkaç kişi ezdikten sonra kısa saçlı kızın mavi paltosuyla ayırdığı koltuğa ulaştı.
"Off ya nedir bu böyle balık istifi" diye söylendi.
"Eee kızım biz alışkınız" dedi kısa saçlı olan ."Her akşam aynı terane.Bu saatte böyleyse son servisi sen düşün"
"Haklısın valla.Allahtan bizim oraya çok giden yok" dedi kızıl saçlı kız ve ekledi "sende fena değilsin ya, nasıl atladın panter gibi.. hohooooyt çekilin Eisberg geliyor."Gülüştüler.....
"Ufff hadi biraz Nazan dinleyelim" dedi biri kimdi anlaşılmadı ama Nazan söylüyordu "havada kar sesi olsaaa....."
Sonra indiler yokuşun başında servisten kolkola girip eve varana dek beraberce söylediler şarkılarını "bir sen bir ben bir aşk olsa...."
Apartmana geldiklerinde kısa saçlı kız biraz gerildi "ya böyle hoyturu hoyturu geldik ama ayıp olmasın kadınlara beni hiç tanımıyorlar."
"Amaaaan ne ayıbı annem söylemiştir onlara.Hem tanışırsın şimdi oldu bitti.Seni sevecekler eminim.Eeee hadisene kızım yürüüüüü."
"İyi hadi geldik zaten buraya kadar yürüyelim bakalım."
Üçüncü katta durdular "çaldım zili bak" dedi uzun saçlı kız "hadi bakalım neyse halim o çıksın falim."Gülüştüler.
Kapıyı orta yaşlı kısa koyu renk saçlı bir bayan açtı ve açar açmaz apartmana bir ses ve pasta börek kokusu yayıldı."Biz geldik Sayalı teyze" dedi uzun saçlı kız."Aaaa hoşgeldiniz canım" dedi kadın "sende ..... olmalısın" diye ekledi."Nuraaan koş senin falcılar geldi" diye bağırdı içeri.
İçerden kısa boylu sarı saçlı tontik bir kadın geldi.
"Anne Meral teyze geldi di mi?" dedi uzun saçlı kız."Geldi geldi "dedi kadın.Kısa saçlı ekledi kahve faslına yetiştik mi Nuriş????
Ne günlerdi...:)

30 Mayıs 2008 Cuma

Mazi Kalbimde Bir Yaradır....(Fotoğrafın Dili3)



Elindeki adrese tekrar baktı ,birde yol kenarında kalakalmış sokak adı yazan tabelaya.Evet doğru yerdeydi ama yinede olmazdı, olamazdı burası değildi ki hatırladığı


"Yaa, sokak adı aynı ama, başka bir yer olmasın burası değil gibi" dedi taksi şöförüne.


"Yok hanımabla burası olmazmı hiç yıllardır bu şehirde şöförlük yaparım aradığın yer burası"


Çantasından siyah rugan cüzdanını çıkarttı "ne kadar" diye sordu şöföre.


"46 lira"


Uzattı parayı, üstünü beklemedi bile."Hayırlı işler" deyip kapattı taksinin kapısını ,sonrada neden bilmeden elini vurdu taksinin tavanına iki üç kez.


Arkasını döndü yürümeye başladı sokakta.Sağlı sollu yüksek binaların olduğu arabaların tek yön ilerlediği sokakta.Büyük kiremit rengi üstünde garip kilim desenleri olan çirkin bir binanın önüne geldiğinde gidemedi.Baktı...Siyah-beyaz bir film karesinde bisikletten düşen ve dizlerini kanatan o küçük kızı gördü.Karşı evin önünde oturan ,çay içip komşularla sohbet eden annesine koşan kızı...Ayşe teyzenin evine döndü bir umut.Yoktu..Penceresinden sarmaşıklar sarkan tahta evin yerine tüm görebildiği 4 katlı gri bir bina oldu.Oysa o pencere önünde oturup sokağa baktığı top peşinde koşan abisini izlediği o an sanki biraz evveldi.Sokağın sonundaki yokuşa geldi.Ucu abisinin okuluna uzanan her sabah her akşam gittiği geldiği bıkmadan abisini beklediği yokuşa.Bir apartmanın merdivenine oturdu.


Cebinden bir resim çıkardı.Babasını görmeyeli uzun zaman olmuştu.Annesinin vefatından sonra ona hiç vermediği o resmi alıp almamakta çok düşünmüştü.Onu affedebilirmiydi.Buralara gelmek bu anları yeniden yaşamak onu affettirebilirmiydi.Öldüğünü bilmek bir insanın affedilişini kolaylaştırırmıydı..Bilemedi.


Sadece bekledi yıllar evvel köşe başında abisinin okuldan dönmesini bekleyen onu görünce sevinen o küçük kız gibi bekledi.Gelirmiydi abisi.Belki gelseydi affetmek daha kolay olurdu babasını.Abisini onlardan koparan, alıp uzaklara götüren,annesini suskunlaştıran ve en son kapanan araba kapısından ,şimdi köşeden dönerler ,diye umut ederek, hala rüyalarında gördüğü bu sokaktan ayrılana dek beklediği babasını.


Son kez açtı çantasını kenarları işli bembeyaz bir mendil çıkardı.Gözyaşlarını sildi.Nerde olursa olsun birgün bu yokuştan geleceğini bildiği abisini beklemek üzere kalbindeki küçük kızı oraya bıraktı..Taksiye binmeden evvel son kez döndü baktı hiç istemeden ayrıldığı sokağına.Siyah beyaz bir resim karesinde gördü Ayşe teyzenin evini,koşup oynadığı arsayı ve sokağın sonunda abisine kavuşan o küçük kızı
Öykü Atölyesi fotografın dili çalışmasının 3. resmi için yazılmış yada yazılmaya çalışılmış bir öyküdür efendim...

27 Mayıs 2008 Salı

Kaçamak


"Bu akşam eve gitmesek mi acaba?" sorusuyla başladı "ne yapsak acaba?" sorusuyla devam etti...
O kadar uzun zamandır hep 3 kişi çıkmaktayız ki sokağa 2 kişi çıkınca ne yapılır unutmuşuz:)
Önce yol üstündeki mağazadan gömlek değişimi yapıldı.Küçük beden kalmadığından başka bir gömlek alındı.
Sonra aslında akılda bambaşka bişey varken balık lokantasına girildi ve hiç hazzedilmediği halde bir emir komuta zincirindeymişcesine "sen şunu yersin lafıyla" hamsi buğulama yenildi.Yemek yerken yan masada oturan ve yavaş yavaş balığının keyfini çıkaran "Bizim evin hallerinin Peyamisine" bakılmamaya çalışıldı.
Yemekten sonra kitapevi gezildi.En az 6 kitap seçildi ancak evdeki bitmeyen kitaplar akla geldiğinde yaşanan vizdan azabı nedeniyle alınmadı.(önce aldıkları bitir dimi...)
Ama kitapcıdan boş çıkmak bana yakışmazdı dolayısıyla Doğaya bir set bu nedir ne işe yarar şeklinde kitap alındı ve iç rahatlatıldı(kitapcdan bişey alamazsam içim bunalır)
Sonra uzun zamandır yaptırılmayı bekleyen resimler yaptırıldı(bir set eksik oldu galiba ama napalım onlarda en kısa sürede tamamlanacaklar arasına girdi)
Sonra Yükseldeki gümüşcüler gezildi ve aman yarabbi bu gençler nasıl heryerlerini deldiriyorlar diye düşünüldü((elek gibiler dicem ayıp olacak ama valla öyleleride var)
Sonra Dolmuş duraklarına yüründü bizim sokağın dolmuşunun bulunmasının verdiği rehavetle ve mutlulukla eve gelindi.
Beko basketbo ligi final ikinci maçının sesleri kulağı doldurulurken tüm bu notlar yazıldı.
Alın size kaçamak..

23 Mayıs 2008 Cuma

İmkansız Aşk-(Fotoğrafın Dili)

" Gitme" dedi sessizce ...
"Bu gece son" oldu duyduğu cevap.
"Öylese" dedi "tek çare geceyi uzatmaksa gitmemen için ,güneşi tutarım bende" ... fırladı yalın ayak sokağa ,koştu koştu, tüm şehri tepeden gören gecekondu mahallesinin kenarına geldiğinde, güneş daha yükselmemişti gökyüzüne "duuuur" diye bağıdı "doğma bugün". Tuttu elleriyle güneşi ,yandı...Ama tüm görebildiği, sürüklenen bir valiz ve kapanan bir taksi kapısı oldu gözyaşları arasında. bıraktı,bıraktı doğsun güneşi....
Anladı imkansız olan güneşi tutmak değildi......

Resim Öykü Atölyesinin Fotoğrafın Dili çalışması için seçtiği ödüllü bir fotoğraftır...

20 Mayıs 2008 Salı

Anlat Ananne...

Küçüktüm..

Sen beni kucağına alıp masallar anlattığında.Basmadan çiçekli, ya kahve rengi ya da yeşil elbiselerin olurdu senin.Ama illakide yeleğin,hiç sırtından çıkarmadığın.Sen anlatırken masallarını ben sarınırdım yeleğinin yanlarına ,kokunu çekerdim içime ananne...

Bilmezdin öyle afralı tafralı masallar, bir mercimek çocuk ,bir oduncunun çocukları ,döner döner anlatırdın.Ama oduncunun çocuklarındaki büyük kızı hep ben yapardın ya, bayılırdım ona."Büyük kız senin gibiymiş küçük de Benna gibi" değişin hala o anki gibi taze kulaklarımda.Pamuk prenses yada külkedisi olamasamda bana anlatılan masallarda senin sıcaklığınla uykuya dalarken hep mutlu olurdum.

Hayat da bir masalmış ya ananne.Bir varmış bir yokmuş....Bu gün bir masal yazsaydım eğer sen benim prensesim olurdun...

16 Mayıs 2008 Cuma

Teşekkür:)

Dün sabah bana iyiki doğdun diye şarkılar söyleyen kızıma,beni öperek işe uğurlayan hemen ardından telefona sarılıp kızım iyiki doğdun diye şarkı söyleyen anneme,sabah sabah odaya gelip çay içmeye çıkalım diye tutturunca "amaaan boşver çayı gel doğum günümü kutla" diye yüzsüzlük yaptığım ve buna rağmen "aaa olmaz öyle şey süprız yapacaktım" diye tüm sabahı başa sarmaya üşenmeyen çıplak ayaklı kontesime, çoluğum çocuğum var ben nasıl geleyim oralara demeyen kuzuyu kaptığı gibi yollara düşen Kozama,son derece azimle çalışıp telefonla bana olmasada anneme ulaşmayı başaran ama sonunda o güzel sesini duymaya nail olduğum Çınarıma(bide üşenmemiş yazı yazmış:),bugünü hatırlayıp kutlayan sevgili annem ve babama,gerek telefon gerek mesajla bana sevgilerini gönderen Topik kartaldaki gerçek arkadaşlarıma,aynı gün doğmuş olmanın keyfinin bir başka olduğu ve her sene önce kim kutlayacak bakalım haydi diye yarıştığımız Ebru hocama, üşenmeden yollara düşüp gelen ve bu günü bizimle geçirmek isteyen en büyük halama,kendileri gelemeseler bile sevgilerini gönderen en büyük babanne ve dedeme, elma şekerimi alabilmek için pastane pastane gezen ama yılmayan ve sonunda gözlerimde o ışığın oluşmasını sağlayan canım babama:),doğum günüm olduğunu unutup sadece sesimi duymak için arayan ve sevgilerini gönderen Zerrinime,aslında akşamki yemekte keşke yanımda olabılseydı de şöyle doya doya sarılıp otursaydık diye düşündüğüm Dileğime , güzel kutlamalarını gönderen ve beni çok mutlu eden İncegülüme,Uzunbacak'a ve Serap'a ve son olarak iyi kötü her zaman 13 yıldır yanımda olan Kedibeye çok teşekkür ederim:)
İyiki hayatımdasınız