8 Temmuz 2009 Çarşamba

Yoga-1964


1964 den bahsediyordu babannem.Bundan tam 45 yıl, Cumhuriyetin kuruluşundan 41 yıl sonradan ,yani belkide tüm Cumhuriyet tarihinin tam ortasından.
Konu nerden mi açıldı.Babannem "yine zayıflamışsın niye yemiyorsun kızım" diye başladı.Kedi de hemen verdi sırrımı "spora gidiyor babanne."
"Nasıl spor" diye sordu ve anlatmaya başladı."Ben de gitmiştim gençken, iyi olur."
"Nasıl yani" diye sordum "aerobiğemi gittin sen ?"
"Yok yoook" dedi "Yogomu ne adını unuttum ya şimdi ona gitmiştim.
Şöyle yapıyorduk böyle nefes alıyorduk" diye anlattı ki ağzım açık kalakaldım.Nedense birden soruverdim."Babanne o zaman yoga biliniyormuydu yahu??"(e herhalde bu nasıl soruysa artık)
Tabi dedi dedem yogada biliniyordu,sinemada tiyatroda.Şimdiden daha moderndi kızım o zaman hayat.
Dedem Köy Enstitüsü mezunu bir emekli öğretmen.Hemen hemen her konuda bir fikri bir yorumu vardır.Çünkü eğitimini almıştır.Tarımdan hayvancılığa,basit ilkyardım konularından, tarihe .
Anlatmaya başladı.Evet dedi.O zaman şimdiki gibi değildi herşey.Her ay sinemaya tiyatroya giderdik.Sanata değer verilirdi.Moderndik belkide şimdikenden çok daha fazla.
Bir o zamanı düşündüm bir de şimdiyi.Tek bir örnekdi belki, belki de yetmezdi kıyaslamak için ama ne olursa olsun haklıydı ,mutlaka bizden çok daha modernlerdi.
Zaman ileri giderken biz geriye mi gitmiştik ne ???

7 Temmuz 2009 Salı

Aferin :)

Tek çocuk olarak büyüyen ben, 6 yaşından beri yaprak dolması saran ,sabah kalkıp , "dur bu sabah kahvaltıda bir değişiklik olsun" diye su böreği açan, eline aldığı her işi en kısa sürede bitiren,yerinde duramayan ve her " anne gel azcık oturalım" dediğimde dur şunuda yapayım geliyorum diyen atom karınca bir anneye sahibim.Dolayısıyla ,evlenmeden evvel ne kendi başıma bir yemek yapmışlığım ne kendi aklıma gelip ev süpürmüşlüğüm vardır.(Yazının bu kısmında utanıyorum, beni örnek almayın, kötü örnek örnek değildir)
Dolayısıyla evlendikten sonra, her yemek yapma vakti bir elimde telefon, diğer elimde kalem kağıt sürekli not alan birisi oldum.
Şükür geçenlerde evliliğimiz 7.yılını bitirdi.Bu süre içinde yemek yapmayı da ,temizlik vaktinin geldiğini de, kimsecikler söylemeden anlayacak kadar geliştirdim kendimi :P
Hatta, pasta börek konusunda anacığıma örnekler verecek, onu şaşırtacak kadar iyi olduğum bile söylenebilir.
Ve yine hatta, "dur bir değişiklik olsun" diye mantı açmışlığımda.(Su böreğine henüz gelemedim o kısım henüz boyumu aşar)
Ama dün akşam öyle bişey oldu ki, bunu yazmasam buraya not etmesem olmazdı.
Annem dün akşam yemeklerimin çok güzel olduğunu ve bayıla bayıla yediğini söyledi.Yok öyle övmekle alakalı değil(iyi sıkıştırdım eminim).Gerçekten çok beğendiğini ve tadlarının çok iyi olduğunu söyledi.
Annemi bilenler bilir yemek deyince gerçekten eline su dökeni görmedim şimdiye dek(en büyük teyzem hariç). Anne yemeği ne de olsa :)
Bu yüzden dün akşam söyledikleri benim için buraya yazılmalıydı.
Afferin bana hihi :)

6 Temmuz 2009 Pazartesi

Sahtekar

Christine oğluyla birlikte yaşayan yalnız bir annedir.Bir hafta sonu aniden işten çağrılır ve istemeyerekde olsa oğlunu evde yalnız bırakarak işe gider.Döndüğünde oğlu yoktur.Hemen polisi arar ancak polis 24 saat geçmeden çocuk kaybolması vakalarıyla ilgilenmediklerini söyler.Heryeri arar ama oğlunu bulamaz.

Ertesi gün polisler oğlunu aramaya başlarlar ta ki bir gün polis departmanından bir görevli gelip oğlunu buldukları haberini verene dek.

Christine bir ümitle istasyona koşar ancak getirilen çocuk kendi oğlu değildir.

Fakat kamuoyunda çok ilgi gören bu kaçırılma olayını kendine bir başarı gibi döndürmeye niyetli olan polis teşkilatı Christine'nin çocuğu alıp evine gitmesini sağlar.




Christine şaşırmış durumdadır.Önce kendinden şüphe eder.Ancak çocuk polislerin ve kendisininde iddia ettiği gibi oğlu olamayacağı aslında oldukça açıktır.


Ancak ne çocuk ne de polis teşkilatı ortada bir hata olduğunu kabul etmektedir.Bu durumda Christine yapacak tek şey kalır.Araması durdurulan oğlu için mücadeleye devam etmek.Bu konuda kendine destek olanlarla birlikte elbette.


Ancak bu kolay olmayacaktır.Çünkü karşısında dilediği gibi davranmaya alışmış,kuralsız kanunsuz bir teşkilat vardır.Ve Christie erkek egemen bir dünyada cesurca yılmadan savaşına devam eden bir kadındır, bir annedir.


Filmin en etkileyici tarafı konusundan çok gerçek hayat hikayesinden alınmış olması.İzlerken çoğu zaman öfkeme yenik düştüğümü söylemek zorundayım.Oldukça uzun bir film olmasına rağmen nasıl akıp geçtiğini anlayamıyorsunuz.

Bir anne olarak verdiği mücadeleye hayran olmamak mümkün değil bir kere.


Filmi çok beğendim.Gerçektende.

Aklımda kalan bir çok sahnesinin yanısıra sanırım "bir kavgayı asla başlatan olma ama bitiren sen ol" fikri unutamayacağım bir söz olarak hafızama kazındı.

Sonuç olarak mutlaka izleyin derim.Fragmanı için tık

2 Temmuz 2009 Perşembe

Issızlığın Ortasında


Bir düş gördüm geçenlerde

Görmez olsaydım ah olsaydım

İçime şeytan girdi sandım

Keşke hiç uyumasaydım

Birdenbire

Ateş ve duman

Feryad-ı figan

Sanki elele

Geliyor habire

Üstümüze, üstümüze

Canlar, sazlar

Kan oldular

Kesildi teller

Durdu nefesler

Ama hala

Dimdik ayakta

Ayaktalar

Çığlık kalleş

Sessizlik mi dost

Ateş ve duman

Hain düşman

Issızlığın ortasında
Bir insanın bir başka insanı öldürebilmesine,hele de bunu dindar olması ve dini koruması adı altında yapmasına hiç bir zaman anlam veremedim.Böylesi güzel, böylesi hümanist bir dini nasıl buna alet ederler??? Camiden çıkıp insanları öldürmeye gitmek nasıl bir insanın ruh halidir ?? Cahillik böyle bişeymidir??? Nedir ki bu??? İnsanlıkla alakası varmıdır??
Orada öldürülen insanların dini inançları, ateist olup olmaması ya da mezhebi beni hiç ilgilendirmiyor.
Yattıkları yerde huzurlu olsunlar.
Ve vicdan, varsa eğer, bazılarının yakasını bırakmasın.

1 Temmuz 2009 Çarşamba

Bugünlerde Ben


Günler hızlı hızlı geçip gidiveriyor.

Doğa bu aralar babanne ve dedeyle beraber ve yine bu aralar acayip dillendi.Hem espri yapıyor hem büyük insan pozlarında, bazen düşünüyorum içine bişeymi kaçtı diye.O derece yani :)

Geçen haftasonu halamız geldi oh keyfimiz yerindeydi.Benimde tabii;)

Herkes tatile inat bir çalışıyor bir çalışıyor numuneleri üst üste koysam kocaman bir kule olur.Son vites bitirmeye çalışıyoruz.

Spora devam Rapor veriyorum; diyette sanırım 1,5 ay sona erdi toplamda 5 kilo verdim.Yaşasın.Durmak yok yola devam...

Oda arkadaşım haftaya izne çıkıyor 2 hafta yok:( Eski yalnız günlerime azcık dönüş yapacağım sanırım.

2hafta sonrada yani o geldiğindede ben gitmiş olacağım.Dolayısıyla toplamda 1 ay birbirimizi görmeyeceğiz.

Bu sene Temmuz ayını takvimlerden silmişim.Ha bire Ağustosta olduğumuzu düşünerek öyle konuşuyorum tarihe öyle bakıp ayarlamaları öyle yapıyorum hatta bir arkadaşımın doğum gününü bile kutladım sırf Ağustosta olduğumuzu düşünüp.Sanırım sıcak yaramıyor :P

Google reader şu an itibariyle 200 gösteriyor.Hepsini tek tek okuyasım var hep başlıyorum bir yerden sonra bişey çıkıyor kalıyor ben geri dönebildiğimde okuyup bitirdiklerim yine yazmış oluyorki bir türlü belli bir yerin altına geçemedim.(uzun cümle oldu )Sırf bu yüzden bazen yorum bırakamıyorum çünkü ben okuyup yorum yazana kadar zaten 2-3 gün geçmiş oluyor.Ama herkesten bir şekilde haberdarım.

Tatile gideyim istiyorum hemde şimdi evet evet hemen şimdi.

"Yolda" dinliyorum.Gerçi daha öncede söylemiştim ama herkese tavsiye ederim çok tatlılar :)


Herkese sevgiler...



25 Haziran 2009 Perşembe

On Küçük Zenci

On küçük zenci yemeğe gitti,
Birinin lokması boğazına tıkandı. Kaldı dokuz.
Dokuz küçük zenci geç yattı,
Sabah biri uyanmadı. Kaldı sekiz.
Sekiz küçük zenci Devon'u gezdi
Biri geri dönmedi. Kaldı yedi.
Yedi küçük zenci odun yardı,
Biri baltayı kendine vurdu. Kaldı altı.
Altı küçük zenci bal aradı,
Birini arı soktu. Kaldı beş.
Beş küçük zenci mahkemeye gitti,
Biri idama mahkum oldu. Kaldı dört.
Dört küçük zenci yüzmeye gitti,
Birini Balık yuttu. Kaldı üç.
Üç küçük zenci ormana gitti,
Birini ayı kaptı. Kaldı iki.
İki küçük zenci güneşte oturdu,
Birini güneş çarptı. Kaldı bir zenci.
Bir küçük zenci yapayalnız kaldı.
Gidip kendini astı. Kimse kalmadı


Dün başladım bu sabah bitti. :). İnanılmaz sürükleyici bir roman.
10 birbirini tanımayan ancak herbiri geçmişde bir cinayet işlemiş ancak hiçbiri yasal olarak suçlanamamış kişi.Ev sahibinin olmadığı Zenci Adasında ortak bir oyunla buluşturulur ve sonrasında herbiri yukardaki tekerlemeye bağlı kalarak teker teker öldürülür.
Acaba ev sahibi kimdir ,gerçekten adada sadece on kişimi vardır,bu ölümler herkesin gözü önünde ve kimse farketmeden nasıl olmaktadır.
Bu aralar takılmış bir şekilde A.Chrıstıe okuyorum ancak bu içlerinde okuduklarımın en iyisiydi diyebilirim.Bu tarzı seviyorsanız mutlaka okuyun derim.

22 Haziran 2009 Pazartesi

İstanbul-2

Cumartesi sabah 7.30 da Haydarpaşa' dan "günaydın" dedik İstanbul'a.Sonrasında Acıbadem'de kocaman sevgiyle kurulmuş bir kahvaltı sofrasında, kah eskiyi yad ettik, kah memleketi kurtardık kocaman ailemizle.
Sonra ver elini Kadıköy(yuvaya dönüş :) ) .....
Ve Beşiktaş... ve elbette Ortaköy.Tek tek gezdik tüm Ortaköy pazarını herbiri birbirinden güzel tüm standları.Cam standında takıldık kaldık bir süre, sonra karnımızı doyurduk denize karşı :)
Biz Ankaralıların suya acayip bir zaafı var o iyice kesinleşti :) .Kurak memleket olunca buralar, gördüğümüz her suya dalar gideriz biz.Dolayısıyla vapurda, sahilde, denizi görebildiğimiz her yerde dalıp gittik yine suya :)
Eve dönüşten sonra koşturmacalı bir nişan telaşı başladı bizde.Ev kalabalık olunca banyoyu ilk kapan kullandı kızlar ayna bulmakda zorlandı.Yatak odasında makyaj malzemelerinden kocaman bir yığın oluştu.Kim işine ne geldiyse seçti aldı.Herkes hazır olduğunda tek bir eksik vardı.En küçük dayımız.Kendisi bize bir kadın ve bir erkeğin herhangi bir yere giderken nasılda farklı sürelerde hazırlanabildiğin 10 dakikada hazırlanarak ispatladı saolsun :)
Bundan sonrasında hepimiz kocaman bir servis aracına dolup düştük yollara.
Yola çıktığımızda "yol uzun bakın isteyen uyuyup enerji depolasın" diyen Bekir abiye gülmememiz gerektiğini aslında hakikatlerden bahsettiğini anlamamız tüm Ankaralılar için şok oldu.Zira Acıbademden Büyükçekmeceye gitmek gerçekten şehirlerarası bir yolculuk gibiydi.Kimseler Büyükçekmece İstanbulda demesin külliyen yalan orası ayrı bir şehir bana kalırsa. bir saat yirmi dakkikada nerelere gider insan yahu...
Neyseki nişan süperdi.Kocaman ailemizle hep beraber resim çektirirken gözlerimiz herhangi bir sebeple yanımızda olmayanları aradı elbette.
Bir ara dedemi yad ettik olsaydı da keşke yüzükleri takarken yine en az yarım saat konuşsaydı.Bizim düğünde şöyle yapmıştı şunun düğünde böyle oynamıştı diye.Neyseki oğlumuz dedemizi aratmadı.Kızımızla beraber öyle güzel harmandalı oynadılarki sanırım birçoğumuz ağlamakla ağlamamak arasında gitti geldi.Ömürleri boyunca mutlu olsunlar umarım :)


Gecenin sonunda dönüş yolunda eski dostlar yad edildi,mayadağ'dan kalkan kazlar sevildi kalkmayanlara kızıldı,İstanbul'un meyhaneleri tek tek dolaşıldı.....

Gecenin iki buçuğunda içilen çayın tadı gerçekten hiçbirşeyde yoktu.Herkes koyun koyuna yanyana yattı.Gönüllerin sığdığı yere bedenler elbette sığardı çünkü.


Ve ertesi gün yine vapur, yine boğaz bu sefer Eminönü...
Mısır çarşısı,Eminönü pazarları,köprü altı,balık-ekmek,Galata kulesi,Taksim,Cezayir sokağı,Ara Cafe,Tünel .......
İstanbul yine kocamandı,yine kalabalıktı,yine güzeldi,yine hayatın her türlü şeyini gösteriyordu bizlere.
Bir anda denizden çıkarılmış poşete konmuş bir cenaze görebilirken, iki sokak ötesinde daha önce hiç duymadığım şarkılar söylüyordu bir grup ,etrafında toplanmış kalabalığa."Beni vapura almazsanız keserim bak kendimi" diye bağırırken bir çocuk, biraz ötesinde bir baba kız martıları toplamış simit atıyorlardı onlara.Her renk vardı.Her güzellik her çirkinlik.
İstanbul kocamandı.Rengarenkdi.



19 Haziran 2009 Cuma

İstanbul ah İstanbul



Yarın sabah "günaydın İstanbul" diyebilmek ümidi ile bu gece yollara düşeceğiz.

Pazartesi görüşmek üzere.

Herkese iyi hafta sonları

17 Haziran 2009 Çarşamba

Bir Kalp Kırıldığında


bir oyun oynayalım mı

herkes açsın kalbini

oyun oynayalım mı
bir oyun oynayalım mı

herkes söylesin adını

oyun oynayalım mı
her kalp bir büyük dünya ve

bir kalp kırıldığında

hayata dair ne varsa üzerinde

o dünyanın başlar yok olmaya
bir kalp kırıldığında

denizler kurur toprak küser denge kalmaz o dünyada
her kalp kırıldığında

bir yerlerde yolculuk başlar mavi renkten siyahlığa

her bir kalp kırıldığında
bir oyun oynayalım mı

çocuklar gibi beraber oyun oynayalım mı
bir oyun oynayalım mı

kırmayalım birbirimizi oyun oynayalım mı
her kalp ayrı bir dünya

ve bir parça kristal aynı zamanda

bir de bilmeyerek değil ama bilerek kırılmışsa

artık acı da duymaz başlar yokolmaya


aslında her ne kadar beni en çok etkileyen şarkısı şu olsada bugün kesinlikle tamda yukarda söylediği gibiyim.

Keyfim yok...

11 Haziran 2009 Perşembe

Şahit(Kelime Oyunları-Yalan)



"Bismillah" dedi kapıyı çekerken Davut ve yerleşti koltuğuna.Bugünde sabahın alacakaranlığında başlıyordu işte.Ankaranın dik dimdik bir yokuşundan vitesi boşa almış inerken, sıcacık simitle çayın hayalini kurdu.Önünden geçerken bir simitçinin, yanaştı "7 tane ver" dedi hızlıca.Gazete kağıdına sarılmış simitleri yan koltuğa koyunca arabanın içinidolduran o mis gibi bir kokuyu derin derin içine çekti.
Yarım saat sonra o güzel çıtır simitleri İbrahim'in erkenden demlediği çayla midesine indirirken "Ankara simidi hemşerim" dedi yerini" hiçbir şehrin simidi tutmaz."

Tam son lokmasını atarken ağzına "Davuuut" diye seslendi Abdullah."Hanımeli sokak 24 numara."

Boğuk bir "tamam" çıktı ağzından.Yutkundu çayını sonuna kadar içti ve hızla çıktı duraktan.
24 numaralı apartmanın önüne geldiğinde siyah küçük çantasından başka hiçbir yükü olmayan orta yaşın az üstünde bir bayan apartmanın önünde öylece duruyordu.Yanaşan taksiye bindi ve "devam edelim lütfen" dedi.Aynadan kadına bakan Davut hemen anladı ki bir süre öylece gideceklerdi.Hareket etti.Akan yollarda gerçektende bir süre öylece gittiler.Tam artık sorayım diye düşünürken Davut ,dikiz aynasından baktığı kadında takıldı kaldı bir an."Hay Allah" diye geçirdi içinden.Kadın ağlıyordu.Alışıktı ya böyle şeylere, hemen bir peçete çekti yan tarafından, sessizce uzattı arkaya.Ve yine sessizce aldı kadın, gözlerini, burnunu sildi."Yeter artık" dedi "artık yeter, bıktım yalanlardan, sadece gerçekleri duymak istiyorum ama duymaya cesaretim varmı onu da bilmiyorum.Gitmeye olup olmadığını bilmediğim gibi" dedi.Cevap vermedi Davut, cevap istenmediğini biliyordu zaten.Uzun süre dinledi ve bu tek taraflı konuşmadan sonra kadını yine aldığı yere Hanımeli sokak 24 numaranın önünde bıraktı.
Tam durağa çevirmiştiki direksiyonu kuaförden çıkan iki kadın çevirdi yolunu.Bindiler bir tanesi elindekileri bıraktı yan tarafına ve başladı anlatmaya."Amaaan iyi oldu,bir yalnız kalamıyoruz canım heryere geliyor bizle."
"Gelsin canım ne olacak" dedi diğer kadın.
"Oldu ,kuyruğumuz olsun bari, hiç içim ısınmadı bak söylüyorum ben.Bilirsin tutarda söylediklerim"
"İyide ayıp oldu" dedi diğer kadın
"Boşveeerr uydururuz bişeyler" derken telefonu çaldı.
"Alo, ha hayatım senmisin bende tam seni arıyordum .Çok acil çıkmamız gerektide sana haber veremedik kusura bakma.Artık başka zamanda o dediğin yere gideriz.Çocukların okuluna gidiyorum ben aradılar.Valla çok da üzüldüm.Tamda onu diyordum Sevgiye.Napalım kusura bakma canım benim çok üzüldüm.Öptüm byeeee"
Az ilerde indiler biri söylenerek diğeri dinleyerek girdiler restorana.

O gün şanslıydı Davut oradan çıkmadan bir adam el kaldırdı.Telaşla bindi arabaya adresi söyledi.Bir taraftanda cep telefonundan hızlı hızlı birilerini aradı.
Önce kızgın ve meraklı bir sesle "nasıl?? hallettiniz mi?,tamam aferin"diyerek kapattı ve sonra aradığı numarada daha yumuşak daha itaatkar bir sesle
"Evet efendim sormayın bir saattir ordayım neler çektim ,adamlarla cebelleştim ama oldu sonunda,işi hallettim " dedi.İndiğinde başkasının başarısı sayesinde duyduğu aferinden aldığı haz yüzünden okunuyordu.

Gün içinde kimi annesine yalan söyledi okuldayım diye.Kimi karısına, kimi arkadaşına,kimi kimbilir kimlere....
Hepsini sessizce dinledi ortak oldu Davut.
Şu karmaşada, farkettirmeden akıp giden gün boyu, bir çok yalana tanık oldu.Öyleydi işte kimi küçük, kimi büyük, kimi beyaz, kimi geceden kara bir sürü yalan dolaşıyordu ortalıkta ve belkide hiçbiri sahiplenilmiyordu söylenenler tarafından.Oysa herkesin bir yalanı ,bir aldatmacası vardı mutlak ve o şahitti hepsine.Akşam olup da eve kırdığında direksiyonu aklında günün yorgunluğunun yanında, yüreğinde gün boyu ortak olduğu şeylerin sıkıntısıda vardı.




*Bu hikaye "Öykü Atölyesi'nin" Kelime oyunları için yazılmıştır.Fotoğraf burdan

10 Haziran 2009 Çarşamba

7


Anne:Doğacım biliyormusun yarın(dün) bizim evlilik yıldönümümüz :)
Doğa: ............. Neeeeeeee!!!! Siz daha evlenmediniz mi ?

...

4 Haziran 2009 Perşembe

Eller


"Kadının yüzü değil elleri belli eder yaşadıklarının toplamını" diyor aniden karşıma çıkıveren bir cümle.Doğrumu ki... ellerime bakıyorum hemen.Ardından annemi düşünüyorum.Ne tuhaf elleri uzun zamandır belkide ananneme benzettiğim tek yeri.Ne gözleri, ne yüzü, ne kokusu değil.. sadece elleri.

Durup düşünüyorum, uzun uzun, yıllar evvel, annem ben yaşlardayken ve ben henüz 20li yılların başındayken yaptığım kıyaslamaları....

Bazen kendimi ayna başında yakalıyorum.Saçımı tararken,dişimi fırçalarken ya da sadece önünden geçerken bazen, öylece kalıverişimi.

Dipten dipden varlıklarını tüm haşmetiyle gösteren beyaz saçlarımı,eskiden sadece makyajına baktığım ama uzun zamandır makyaj yapmadığım halde durup dururken incelediğim gözlerimi,dudaklarımı,yanaklarımı.

Giderek anneme benziyorum.Eskiden onda kızdığım ne varsa yapıyor, bazen kendimi ben olsam asla yapmam dediğim şeyleri yaparken yakalıyorum.

Zaman garip bir şekilde alıyor bizi kucağına.Eğer dişli bir çarksa dönüp duran ve herkes sırayla birbirinin yerini alıyorsa birden bire annemin yerini aldığımı farkediyorum.

Ve sıramı kızıma verdiğimi.

Garip bir şekilde mutluluk ve hüzün doluveriyor kalbimden içeri.Mutluluk kendimle ,sanırım hüzün ise kaybedilenle ilgili.

Birgün diyorum ellerime baktığımda üstünde çiller görürsem ve ne olursa olsun pamuk gibiyse hala ,anla ki bir basamak daha atlamış olacaksın.

Sonra kafamı kaldırıp bakıyorum dışarı bir uçak alabiliğine hızlı gidiyor bir yerlere ve bulutlar hızla koşuşturup duruyorlar sanki geç kaldıkları bir yere.

3 Haziran 2009 Çarşamba

Beyin

Bundan yaklaşık 10-12 sene evvel rahmetli anannemde zaman zaman unutkanlık,başdönmesi kendini kaybetme gibi belirtiler ortaya çıkmaya başlamışdı.Durup dururken düşüyor bazen kimseleri tanıyamıyordu.Birkaç doktor yaşlılık ve tansiyon nedeniyle olduğunu söyleyip bazı ilaçlar vermişti.Zavallı kadıncağız tüm ilaçları kullanmasına rağmen bir türlü kendini toparlayamamıştı.Yine birgün odadan banyoya giderken yere düşüyor ve kendini kaybediyor dayım ve yengem tarafından hastaneye kaldırılıyordu.Tüm tetkikler yapıldıktan sonra doktor beyninde tümör olduğu ve eğer alınmazsa tümörün uyguladığı basıya en fazla 1 hafta daha dayanabileceğini ve sonrasında da onu kaybedeceğimizi söyledi.

Tek kurtuluş ameliyattı ve yaşı nedeniyle karar anneme ve dayıma bırakıldı.Annem ve dayım uzun uzun düşünüp bu tek şansı kullanmaya karar verdiler çünkü bir hafta boyunca onun hiçbirşey yapılmadan bitişini izleyemeceklerdi.

Anannem ameliyat edildi ve incelenmesi için beyninden çıkan irili ufaklı bir kavanoz dolusu ur elimize teslim edildi.Görüntü gerçekten çok ürkütücüydü.

Sonrasında anannem oldukça hızlı ve hiç kendisinden beklenmeyecek hızla kendini toparladı.Hızla ayaklandı,banyoya tuvalete kendi gidebilir oldu,namazını kılıyor,gelen giden herkesi tanıyor,yemeğini kendi yiyebiliyordu.Bayılmaları,unutkanlığı ve diğer tüm şeyler ortadan yokolmuştu.
Ancak tek sorun vardı.Anannem Türkçeyi unutmuştu.
Anannem küçük bir çocukken kafkaslardan Türkiyeye geliyor.Ana dili Çekezce ve Türkçeyi neredeyse 15-16 yaşlarında öğreniyor.
Doktoruna bu durumu soruyoruz verdiği cevap beynin ana dili ve sonrasında öğrenilen diğer dilleri farklı merkezlere kaydettiği ve ameliyat sırasında bu merkezin geçici bir süreliğine hasar görmüş olabileceği oluyor.Gerçektende anannem ameliyatı takip eden bir yıl içinde tekrar Türkçeyi hatırlıyor ve konuşmaya başlıyor.

Beyin enteresan bir organ.Depolama, algılama, farkına varmadan diğer organları uyarma hareketlendirme ve şu anda sayamayacağım bir sürü görevi yerine getiriyor.

Bunu yazmak şu haberi okuyunca aklıma geldi.

Bu aralar NTV Bilim dergisine sarmış durumdayım.Hiç okudunuz mu bilmiyorum ama öyle net ve anlaşılır yazıyorlar ki herkes için anlaşılır dilde.Bu derginin okuyucularına verdiği birde İnsan Beyni adında belgesel cdleri var.Her ay bir sonrakini merakla ve heyecanla beklediğim.Bu belgeselde insan beyninin mükemmelliğini anlatıyor.
Kesinlikle tavsiye ederim.
Sevgilerimle.


1 Haziran 2009 Pazartesi

2

Uzun zamandır devam eden yalnızlığım sonunda son buldu.Geçen hafta uzun süredir yalnız çalıştığım odama (ki geçen akşam düşündüm bir önceki iş yerimdede odamda tekdim, yani toplam 6 yıldır falan) çok cici bir oda arkadaşı geldi.
Ona zorluklar çıkararak bir başka birimden buraya gönderen o çok kıymetli bayana teşekkürü borç bilirim :)
Yaşasın ki artık iki lafın belini kırabilecek,birlikte oturup bir bardak çay&kahve içebilecek bir oda arkadaşım oldu :)

28 Mayıs 2009 Perşembe

Siyahla &Sarı Alemin Kralı :))



Bu sabah kahvaltıyı sevgili dostumuz, benim en kahramanım olan Arı Berry ile yapınca birazcık hakkında konuşmak istedim :)


Berry yeni mezun olmuş bir işci arıdır.Artık önünde sadece seçmesi gereken işi durmaktadır.Ancak sorun şudur ki Berry tüm hayatını tek bir işle geçirmek istememektedir.Onun yerine kovanın dışına çıkmak ve dünyayı tanımak


ve tüm kovanın gözdesi olan polen gücüne katılmaktır.Bu gün şans eseri polen gücüyle kovan dışına çıkma fırsatı bulur ve rastlantı eseri güzeller güzeli Vanessa ile tanışır.Berry Vanessa ile konuşarak arıların en önemli kuralını bozar.Devam eden arkadaşlıklarında Berry insanların arıların ballarını aldıklarını ve sattıklarını öğrenir ve insanoğluna dava açar.
Ve davasında haklı bulunur.Ancak sorun şudur ki insanlar ballarını almayınca stoklardaki ballar tüm arılara uzun süre yeteceğinden artık hiçbir arı çalışmamakta ve bal yapmamaktadır.Bu durum arılar ve insanlar için iyimidir kötümüdür?Acaba gerçekten arılar çalışmazsa insanlık yokolurmu.?
Arı Filmi aslında çocuklar için hazırlanmış bir film olmasına rağmen benim en favori filmlerimden:)
Zira Berryle tanışıp onu sevmemek mümkün değil.Esprili,azimli,akıllı,neşeli bu arı sizde arılara karşı acayip bir sempati bile geliştirebilir.Hatta sonrasında Doğa gibi gerçek arıları gördüğünüzde Berry ile kıyaslamaya başlarsınız :)
Arıların hayatlarındaki güzellikleri,ekip işine yatkınlıklarını ve çalışkanlıklarını görür onlara imrenebilirsiniz bile :)

Kimbilir belki Berry benim olduğu gibi sizinde kahramanınız haline gelebilir :)






27 Mayıs 2009 Çarşamba

Reader (Okuyucu)

2008 yapımı olan film 2.dünya savaşı sonrasında Almanya'da başlıyor.



16 yaşındaki Michael(Ralph Fiennes) birgün okul dönüşü trende rahatsızlanır.Yolda iner ve bir apartman girişinde fenalaşırken bir kadın(Hanna) kendisine yardım eder ve onu evine dek götürür.Uzun zaman hasta yatanMicheal iyileştiğinde bir teşekkür ziyareti gerçekleştirir ve Hanna'ya(Kate Winslet) aşık olur.Bir süre yasak bir ilişkileri olur.Bu ilişki sırasında en çok keyif aldıkları şeylerden biri de Michael'ın Hanna'ya kitap okuduğu zamanlardır.


Ancak birgün Hanna habersizce Michael'i terkeder.

Aradan yıllar geçer ve hukuk fakültesine giden Michael bir ders nedeniyle katıldığı ve SS subaylarının yargılandığı bir mahkemede, sanık olarak Hanna ile yine karşılaşır.......

Film genel olarak bakıldığında gerçekten güzeldi.Başlangıçta bazen gereksiz çıplaklıklar olduğunu düşünsemde oyuncuların , özellikle Kate Winslet'in oyunculuğu gerçekten ödül almayı hakedecek kadar güzeldi(elbette bence).

Filmde eğer görmek isterseniz evet yaşlı kadın genç erkek ilişkisi var ama bence ondan çok daha fazla vurgulanmış ve çok daha fazla sarsan insana dair duygular var.

Mesela Michael'in Hanna'nın sırrına ortak oluşunu kabullenemiyorsunuz.İçinizden itiraz etmek geliyor.Ya da önlerine bu sizin göreviniz diye sunulmuş şeyleri sırf görev diye yaptıklarını itiraf eden SS askerlerine karşı inanılmaz bir rahatsızlık duyuyor ve kinleniyorsunuz.

Michael'ın Hanna'ya yaptığı jest inanılmaz hoşunuza gidiyor.....bunun gibi bir sürü detay, ama detay olmayan şey.Tüm bunların yanında bu garip ilişki bir detay olarak kalıyor.



Ralph Fiennes; Schindler'in Listesi-İngiliz hasta -Uğultulu Tepeler-Tatlı&Sert-Kızıl Ejder gibi filmlerinden,

Kate Winslet; Titanik'ten yakınen tanıyoruz :)


Fargman için tık











Bugün Ne Öğrendik??


Devlette bazı rakamlarla numaralandırılmış, bazı kadrolarda yatan, işten güçten kralı gelse beni çıkaramaz diyen düşünen,ve ay başında "içi nasıl rahat ediyorsa artık"koşa koşa gidip , yata yata kazandığı parayı hiç utanmadan çeken bazı insanlara iş yaptırabilmenin yolu ;


a)Hemşeri ya da takımdaş olacaksın

b)öyle bir çaçaron olacaksın ki sen bağırmaya başladığında korkularından öğle arasında müdürü fizibilite çalışmasına gelecek

c)Yok başka seçenek üzgünüm...


Sen hangisisin diye soranlar olursa bugünki olayın benim bir alakası yok ben sadece seyirci ve öğrenen adamım bugün :)

26 Mayıs 2009 Salı

Bir Ki Son Ki :)

Yaklaşık 4 aydır spora gidiyorum


Pazartesi günü STEP


Çarşamba ve Cuma PLATES olan programımız öğrencilerin kampüsten hızla uzaklaşmaları ve genel derslerin sonlanmasıyla değişti.


Pazartesi ve Cuma programı aynı amaaaaaa Çarşambaları artık "THAİBOKS" yapıyoruz.


Ve hocamız madalyalı ,milli karateci ,inanılmaz güzel bir genç kız :)


Sadece 1-2 ders, diğer arkadaşlarının yerine derse girdi ve hemen gönlümüzü kazandı.Zira 1 saat boyunca hoplayıp,zıplayıp, yumruk- tekme atıp ,mekik çeken ve seansın sonuna doğru artık "batsın bu dünya" şarkısını söylemeye başlayan bize (herne kadar seansta canımıza okusada)son beş dakika oldukça yavaş bir müzik eşliğinde acayip güzel bir dinlenme kısmı gerçekleştiriyor ki bu dinlenme arasından " içim geçmiş yahu" diyerek kalkanlar bile oldu :)


Tabi... ilk dersler oldukça komik geçti, zira stepde- platesde nazik nazik spor yapan hatunlar olarak, birden bire aparkata geçmek,kum torbaları ve darbe yastıklarıyla çalışmak bir kısmımıza yaramadı :)


Ama şimdilerde herkesin keyfi yerinde.Zira duruşlar öğrenildi :)


Vuruşlar daha iyi.Fonda Ceza "fark var" önde biz :) Gözünüzün önüne nasıl bir tablo geliyor :)





Bu arada sadece spor yapmanın yemeyi kesmeden insana tek bir damla bile kilo kaybettirmediğinin sanırım en canlı örneği benim.Yaklaşık 4 aydır spora gidiyor olmama ve içine giremediğim birçok kıyafetin içine girebilmeyi başarmışken bile hiç kilo vermemiş olmam bende ve etrafımda söylediğim herkeste şaşkınlığa yol açtı.


Ve dolayısıyla geçen hafta diyete başladım.Bu sefer daha öncekiler gibi başarısız bir diyet olmadı zira bu sefer ma-aille diyetteyiz efenim ;)


Geçen haftanın raporudur ; 2 kilo vermişim bile :)


Anneme göre suratım kaşık kadar kaldı, ama bence daha 8 kilo vermem lazım.Öylesi bir kilodayım yani :) Bakalım peşin peşin konuşmayalım.Bu hafta diyete yine devam sonucu göreceğiz.





Sevgilerimle...

Gez Bakalım Gez Tabiat Ne Zaman Yazacaksan Artık???

Ne oluyor anlamıyorum ki???
Son beş dakikadır kendi kendimle belirli belirsiz bir mücadele içindeyim.
Aklımda birsürü şey var yazmak istediğim.Ama bu aralar yok raporlar, yok tikler, yok proje sonları ,gün nasıl geçiyor anlamıyorum ki.Arada azcık nefeslenirken, ancak okuyabiliyorum herkesi.
Gece sürekli aklıma bişeyler takılıyor, "yok ben bunu bir yazayım" deyip duruyorum.
Şimdide öyle oldu işimi azcık toparlamış, tam son bir analizim kalmışken, bir çay içmeye ve bu sefer kesin yazmaya karar verdim.Girdim blog adresime sonrası,.... derya deniz,.... o blog senin- bu blog benim beş dakikadır dolanıyorum konu komşu.
Dur bakalım hayırlısı.
Yazamıyorsam tek sebebi bu.Gezmeyi sever oldum.
Napalım tek derdimiz bu olsun :)
Bir taslak bari yapayım.
Herkese sevgiler...

20 Mayıs 2009 Çarşamba

Çağrışım

Bu sabah önümüzden giden garip plakalı siyah aracı görünce şu filmden aklıma takılıp kalan "makam arabası siyah olur" lafı çıktı geldi bir yerlerden, sonra filme takıldım bir süre düşündüm ki bu bir film olsaydı sadece o zaman rahatlıkla "ya bu insanlarda da akıl yok ne olmuş benzini bitmişse sen o kısacık sürede eldeki imkan, hayır aslında, imkansızlıkla yapılan başarıya bak" der geçerdim.Ama gerçek olduğunu bilmek içimde derin bir hüzün yarattı.Azcık hayıflandım, azcık kızdım ama çok üzüldüm,bu kadar kafasız mı bizim millet yahu diye.
Sonra filmden bir başka cümle çıktı geldi takıldığı yerden
"Burası Türkiye evladım burda hiçbir başarı cezasız kalmaz."
Sonra bu cümle aldı götürdü beni ömrünü sadece çağdaş yaşam okuma hakkı hastalıklar ve insanlar için heba eden ve bundan asla üzüntü ya da pişmanlık o kocaman yürekli insana.
Doğru diye düşündüm.Ömrünün son zamanlarında başına gelenleri düşününce.Hakikaten burda hiçbir başarı cezasız kalmıyordu.
O zamanda bu zamanda.....
Yazık...
Mekanı cennet olsun.