Zaman akıp gidiyor işte.Yarın tam bir hafta olacak anannemin ölümü.Sanki dün gece almışız gibi haberini oysaki.
Oysaki biliyorum bu böylede devam edip gidecek yedisi , kırkı.... zaman koşacak.Bizde beraberinde.
Hayat devam edecek elbet. "Zamanla acının yerini buruk bir gülümseme alacak" demişti kuzen.Doğru sanırım.İlk günkü kadar acımıyor, uyuşmuyor beynim.Yavaş yavaş hatıralar çıkıyor.Konuştukça ,hatırladıkça paylaştıkcada çoğalıp çıkıp gelip biryerlerden bulacaklar bizi galiba.
Ben yazdıkça destek olan cevap veren arayan soran herkese teşekkürler.
İnsan böyle zamanlarda konuşamasada ses duymak istiyor gerçektende yanında.
"Hayat beşikle mezar arasında bir yerde sıkışmış olamaz ya " dedi geçen akşam bir hatip.Sonrada ekledi."Toprağa attığın tohum bile geri dönüyor çiçek oluyor ,meyve oluyor insan mı geri dönmesin."
Reankarnasyona inanıp inanmadığımı şu anda gerçekten bilemiyorum.Ama birgün sevdiklerimize kavuşacağımızı hatta orada gelenleri beklediklerine inanıyorum(Orası neresiyse artık). Ümid ediyorum....
Çocuklara bakıyorum bu sıralar daha çok,tabi ençok da Doğa ya .Hayat onlarda.Neşe,sevinç,üzüntü,heyecan,heves .... herşey onlarda, görüyorum.Beni rahatlatıyor.Başka birşeye kapılıp gitmektense çocuklara kapılıp kafamı dağıtmayı seviyorum,tıpkı annem gibi.Hayatın devam ettiğini,yaşanması gerektiğini ne olursa olsun durmadığını gösteriyorlar sanki.İyi ki varlar...
İkibuçuk hafta süren bazen ümitlerle, bazen hayal kırıklıklarıyla devam eden bekleme süreci bitti bizim için.Ananneciğimin sevgili ruhu bedenini bırakıp daha huzurlu olabileceği bir başka aleme göç etti. İçimde kocaman bir boşluk bırakarak..
İyiden iyiye soğudu havalar.Sabah akşam hırkasız çıkamaz olduk.Birden ve aniden geldi yağmurlu havalar.Dün akşam televizyonda Su başkenti İstanbul'un içler acısı halini izlerken gülsem mi ağlasammı bilemedim.Tamam ölüm kaçılmaz anladım, inandım da .Ama bu ülkenin en büyük şehrinde yağmur suyuna kapılıp ölmek ....sadece kaderemi bağlamalı bilemedim doğrusu.
Ramazandan sanırım ,garip hallerde etrafta dolaşıyorum.Özellikle sahurdan sonra su fazlası yüklemekten sanırım uykuya dalmaya fırsatım olmuyor açıkcası.Sabaha dek bir o yana bir bu yana dönüp duruyorum.Tam uyuyacağım ,hadi servis saati.Güne azcık uykusuz başlıyorum anlayacağınız.
Bazen öğlenleri hastaneye gidiyorum.Anannemi görmeye.Durumu daha iyi.Dün bilinci açılmış.Hatta elimi bile sıktı .Ben bilinçsizce yaptığını düşünmüştüm ama doktor duyduğunu ve tepki verdiğini söyledi. İnat ediyor direniyor yani benim tatlı Sırmoşum.
Hastanede garip dostluklar kuruluyor herkes, hasta yada hasta yakınıya.Önce herkes derdini anlatıyor hikayesini.Sonra belli aralıklarla ,orda tekrar karşılaşıyor insanlar.Sanki uzun zamandır tanıdık biri oturup sohbet etmeye, havadisleri konuşmaya başlıyorlar.Bazende birgün evvel gördüğünüz birini /hastasını ertesi gün göremiyorsunuz.O zaman garip bir mahsunluk çöküyor üstünüze.Bir kaç gün evveline dek hiç tanımadığınız insanların dertlerine üzülüp ,acılarına acılanıyorsunuz.
"Baharı atlattımı yaşlılar bir sene daha yaşar" derdi bir arkadaşımın annesi.Bu sonbahar çok dökülen yaprak gördüm ben.Kimi yaşlı bile değildi.Aniden hiç beklenmeden dökülüverdi dalından geride çok insan bırakarak.
Bir otobüsün camından akan görüntüleri izler gibi bakıyorum bugünlerde hayata.Öylesine büyük bir hızla akıp geçerken zaman, oturmuş beni götüreceği yeri bekliyorum.İnsanlar,olaylar,işler,sözler uçuşup geçiyor yanımdan ve bende büyük bir boşluk....
Bazen mola verir gibi inip karışıyorum hayatın ortasına.Yolcu olduğumu unutup, atıyorum kendimi akan görüntüye , bende o akıp giden görüntüden biri oluveriyorum belkide, bir an ,bir başkası için.
Sonrasında büyük bir telaşla yerimi alıyorum tekrar.O boşluk gelip tekrar oturuyor beynimin tam ortasına ve sakinleşiyorum o anda.Tek gerçek olan, izlemek oluyor yaşananları ,sadece, izlemek.
Binanın yanından küçük bir kapıdan girdik.Bir kat çıktık merdivenlerden küçük bir ara kat bekleme salonu bile değil.Bizim gibi birsürü insan kimi bulduğu koltuğa kimi koltukarın arasındaki sehpalara oturmuş.Herkes üzgün herkes kederli.Duvarlar açık yeşil.Kapı daha koyu.Kapının kolu yok.Kapı duvar derler ya öyle işte.Bir soğuk ,bir hüzün , bir ümit.Gözlerim dalıp gidiyor.Dalıp gidecek uzaklar yok oysaki.Bir kaç adım ya var ya yok karşı duvara.Aklımda bir sabah.Annemler erken çıkmışlar servise diye.Ben tembihli anannen gelene kadar kapıyı kimseye açma.Bekliyorum. Anannem gelmiyor.Küçüğüm ağlamaya başlıyorum birden.Radyoyuda açmışım evde ses olsun.Önce sessiz sessiz sonra bağırarak ağlıyorum.Anannemi bekliyorum korkuyorum evde yalnız.Dua etmeye başlıyorum"Allahım lütfen ,ananneme bişey olmasın ,lütfen gelsin ,lütfen ölmesin".Çocuk aklı işte.İçimde bir korku bir hüzün.
Şimdi kolu bile olmayan bir kapıyı içerden açsınlarda anannemi birkez daha göreyim diye yine bekliyorum.
O güne dönmeyi istiyorum, hemde çok, bu bekleyişin sonunda anannem gelsin, kapıyı açsın, ben de sarılayım, onu koklayayım istiyorum.
Hayat bir masalmış ya da ömür bir nefesmiş ya derinden.Bir varmış bir yokmuşya insan.Sen tam ikisinin ortasında dururken şimdi bir kere daha girebilseydim kollarının altına bir kere daha çekebilseydim ya kokunu içime. Çok acı.Canım yanıyor hemde çok..........
.............Aşkın olmadığı yerde koşullu sevgiler vardır.Herkes birbirine sevgisini ölçüp biçerek verir.Oysa anneler çocuklarını,yani aşıklarını hep yarın öleceklermiş gibi doyasıya ve imkansız bir aşkla severler. Oysa çocukları sevgililerinin kendilerine öyle ya da böyle veda edişlerini hiç unutmazlar ve hep yürek çarpıntısıyla anarlar da, annelerinin onlar giderken,evden çıkarken sırtlarına hafifce utanarak,belli belirsiz dokunmalarını hiç hissetmezler,hissetselerde pek üstünde durmazlar.Omuzlarına o arkadan dokunuşun içinde çok büyük anlamlar vardır.O dokunuşta imkansız bir aşk vardır oysa. ......
Geçen hafta hem ziyaret hem gezi diyebileceğimiz nedenlerle günübirlik Aksarayın Selime köyündeydik.
Bu köy eşimin annesinin doğup büyüdüğü ,rahmetli dedemizin uzun süreler öğretmenlik yaptığı şimdide o şırıl şırıl akan dereye doğru bakan ebedi konağında kaldığı, şirin, güzel ,yeşilce bir köy.
Anadolunun ortasında içinden şırıl şırıl(3-4 sene öncesine dek gürülk gürül denirmiş :( ) derenin aktığı,ıhlara vadisine 5-10 dakika uzaklıktaki bu köy hepimize iyi geldi.
Öncelikle rahmetli dedemizi ziyaret ettik.Sonra anannenin çeşmesini görmek ferahlamak için köy kahvesinin olduğu meydana indik.Kahvede oturanlar hemen buyur ettiler bizi.Herkes bir yerden akraba bir yerden tanıdık çıktı konuştukça.Oldukca cana yakın ve ilgililerdi.Hatta bir ara Diloy ve ben kendimizi Vizon-tele filminin ortasına düşmüş gibi hissettik bu yakın ilgi alaka ve hoş sohbet sayesinde :)
Sohbetten sonra hep birlik kayınvalidemin ve teyzelerin,dayıların doğduğu büyüdüğü evi görmeye gittik.Yine bir akraba oturuyormuş içinde.Ben girelim diye ısrar ettim ama annem girmek istemediğini söyleyince bişey diyemedik.Kimbilir hangi hatıralar geldi gözüne ....
Sonra dedemin uzun yıllar öğretmenlik yaptığı ilkokul.
Sonra köyün muhtarı kattı bizi önüne doğru Ihlara vadisine.Yıllardır babam anlatırdı(ben küçükken görevlendirmeyle gitmiş-gezmişti ve hep "götürsem birgün sizide, çok güzel "derdi.O güne kısmetmiş).Gerçekten güzel.Aslında vadiye inip gezmek,altlardaki mağralara gitmek,köye dek uzanan vadide yürüyüş yapmak gerekiyor belkide tadını çıkarmak için ,ancak ne zamanımız ne de durumumuz uygun olmadığından sadece bakınmak ve fotoğraf çektirmekle yetindik.
Öğlen vakitlerinde yine bir akraba olan ve hikayelerini rahmetli dedemden dinlediğimiz sevgili "Çatlak Dayının" restoranında bulduk kendimizi.
Restoran çok güzel.Hatta çevredeki birçok restorandan daha güzel.Çünkü derenin tam kenarında ve dere üzerinde çardakları var(aynı Fethiye-Saklıkentteki gibi) . Çatlak Dayı çok sevimli :)
Kendisine sadece "Çatlak" demediğiniz sürece "Çatlak dayı" demenizin hiçbir mahsulu yokmuş.Dayı ,Çatlak' tan kaynaklanan tüm yanlış anlaşılmayı alıp götürüyormuş :) öyle dedi kendisi :)
Tüm yemek boyunca bize oldukça komik hikayeler(başrolünde kendisinin olduğu) anlatıp ,güzel balıklara tad kattı.(Yazsak ayrı bir yazı olur )Bu arada bende ilk kez orada arıların türk kahvesi yakılarak kaçırıldığına şahit oldum.%100 etkili değilsede bence yinede faydalı bir yöntem.
Sonrasında köydeki akrabalara ziyaret.İklim nineyle tanışma :)
İnsan böyle ziyaretler yapınca şehirdeki o yüzeysellikten çıktığının farkına varıyor.Kullandıkları bir tabir var "şehirli teklifi değil haaa". Zannederim bu söz herşeyi özetliyor.
Herkes gerçekten çok misafirperver ve samimiydi.
Herkesin hikayesi ayrıydı ve öyle çok hikaye vardı ki.Bazısı çok hüzünlü bazısı çok komik.Umarım yazma fırsatım olur.
Günübirlikte olsa , kısa sürmüş de olsada iyiki gitmişiz :)
Küçüktüm hayal meyal hatırlarım.Annem ,babam işten koşa koşa gelirlerdi.Babamın elinde kocaman bir karpuz, yarılır konurdu hemen dolaba.
Annem her akşam vakit geçirmek için türlü türlü işlere sarardı kendini.Bir akşam cam siler ,bir başka akşam çamaşıra atardı kendini.
Akşam serinliği çöküpte herkes sofra kurma telaşına düşünce Allah ne verdiyse sofraya getirilir bir heves patlanacak top beklenirdi.Top sesi ve ezandan sonra birde televizyondan gelen o hep alıştığımız duayla bazen zeytin bazen hurmayla açarlardı oruçlarını.
Haftasonları ise bir şenlik olurdu iftar sofrası.Sabahtan ,tok karnına, hazır ederdi annem yemekleri.Hemen hemen her haftasonu mutlaka misafir olurduya en güzeli.Dayımlar,amcamlar,kuzenler.....
Babam pide başına 2 yumurta alır çıkardı evden aşkam üstü."Fırının duvarı sıcacıktı, sırtımı dayadım ,uyuyordum az kalsın" diye anlatırdı eve döndüğünde .Getirdiği pidelerin kokusu burnumda şimdi.
Kimse gelmezse komşular gelirdi ya da gidilirdi.Herkes yaptığını getirir hep birlikte güle oynaya iftar yapılırdı.Her çocuğun tekne orucu satın alınırdı peşin peşin.Tüm çocuklar heveslenirdi.
Akşam yemekten sonra babamlar önce camiye, sonra kahveye uzanan ve ancak dönüşü sahurda olan ,her akşamki rutin yollarını alırken, biz çocuklar toplanır heves ederdik namaz kılmaya.Kimisi yarısında bırakır kimisi yoruldum der bitirirdi.Bitirenimiz az olurdu ya olsun.Her akşam yapılırdı.
Annemler yemek sonrası hep bir elden kaldırırlardı sofrayı.Sonra elbet çay.Şöyle sıcacık.İçeni sigarasını da yakar tüttürürdü.Sonra sahurda ne yapalım konuşması.
Yine böyle sıcaktı o ramazan belki dahada sıcaktı,dahada yazdı....
Bu aralar hep kalan olduğumdan mı acep "kalmak" daha zor galiba. Diloyumuda uğurladık az evvel.Uykusuz sohbetle geçen gecelerden,keyifli yolculuklardan,gülüşmelerden,fısıldaşmalardan geriye anılar kaldı. Yolun açık olsun bidanem...
Başrollerde Al Pacino, Alicia Witt, Leelee Sobieski ile Amy Brenneman'ın oynadığı 88 dakika 2007 yapımı ancak Mayıs 2008 de gösterime girmiş bir film.
Jack Gram hem üniversitede derslere giren bir profesördür, hemde mahkemede davaların çözülmesinde yardımcı olan bir mahkeme psikiyatristidir. Bir seri katil olan Jon Foster'in mahekmesindede görev yapmış ve jüriyi etkileyerek idam kararı alınmasında rol alan en önemli etken olmuştur.Ancak Jon Foster sucsuz olduğunu ve cinayetleri başka birinin işlediğini söylerek Gramın kendisini suçlu ilan ettiğini söyler ve idamı engellemeye çalışır. İdamın gerçekleşeceği gün profesör dersteyken bir telefon alır.Telefondaki ses hayatta kalabilmesi için 88 dakikası olduğunu ve bu sürede işlenen cinayetleri çözebilmesi gerektiğini söyler ve telefonu kapatır.Bundan sonra işlenen tüm cinayetler Jon Foster tarzındadır ve herkes yavaş yavaş acaba suçsuzmu diye düşünmeye başlar.Bundan sonra Gramın hayatta kalmak için 88 dakikayı nasıl geçirdiğini izlersiniz.
Al Pacino tartışmasız çok iyi bir oyuncu.Sanıyorum filmi kurtaran da bu.İzlerken katilin kim olabileceğini merak ediyorsunuz ,ancak yinede bişeyler eksik gibi.Ha birde unutmadan telefonda sürekli tekrarlanan tik tak tak sesi var ki gerçekten çok sinir bozucu. Yinede izlenebilir.
Daha önceki yazılarımda bahsettiğim sevgili ÇAK ım yani ÇIPLAK AYAKLI KONTES'im bugün son kez buralardaydı.Kendine yeni bir hayat kurabilmek adına burdan oldukça uzak soğuk bir yerlere yeni umutlarla gidiyor.
Onun adına mutluyum ve umutluyum.Azmi ve sabrıyla çok zor işlerin üstesinden gelebileceğini biliyorum çünkü.
Kendi adıma ise oldukça üzgünüm.Uzak olmak yakın olmamak değil aslında biliyorum.Ama yinede her sabah gülen gözleriyle gelip hayatıma bir renk getiremeyeceğini bilmek.Yada çıkıp birlikte biraz nefes araları verememekbiraz dokunuyor galiba bana.
Yine de hayatın ona güzel şeyler getirmesi dileğiyle.
Blog alemine şans eseri düştüm ben aslında.Öylesine annelik hakkındaki sitelerde dolaşırken buldum ilk blog arkadaşımı ve özendim.Haydi dedim bir heves başlayalım şu işe. Sonra "doğailehayat" tan daha da öne geçti sanki şimdi "Gizli bahçe". Şimdi ne yapmışlar, ne olmuş acaba ,hastaydı iyileştimi,bak bir yaş daha yaşlandı,tatile gitmişti nasıl geçti acaba diye düşündüğüm ,sevdiğim, sanal, ama aslında sanal olmayan arkadaşlarım oldu. Bloglar aleminin bana en büyük kazançlarından biridir işte Çınarım. Yorumlarla başlayan arkadaşlık G-talk la dostluğa dönüştü.Artık hergün konuşmazsak ya da haberleşmezsek özlediğim biri oldu Çınarım:) Ve bu haftasonu bu özlem galip geldi.Gittik ve yüzyüze tanıştık Çınarcığımla.Gezi hakkında hiçbir şey yazmayacağımı ben sebepleriyle onlara yani Çınar ve Koza ya söylemiştim.Zaten onlarda çok güzel iki yazıyla burda ve burda anlatmışlar maceramızı.Resimlerde cabası. Ben sadece teşekkür etmek istedim. Bizim için yaptığı tüm programlara ,enerjisine, neşesine ve başımıza gelen o istenmeyen olaydan sonra bile gösterdiği misafirperverliğine. Seninle yüzyüze tanışmak beni hiç şaşırtmadı yada hayal kırıklığına uğratmadı Çınarcım.Çünkü sen aynı yazıştığımız zamanlardaki kadar sıcak doğal ve içtendin.Aynı resimlkerdeki gibi sevimli heyecanlı ve şirindin.Sanki uzun zamandır tanışıyordukda yüzyüze uzun zaman sonra tekrar buluşmuş yüzyüze gelmişiz gibiydi herşey. Anneyi,babayı,Bademi,Uzunbacak ve eşinide çok sevdik:). Hepinize ayrı ayrı teşekkürler bu güzel haftasonu için. Ve bloglar alemi internetten iyi arkadaşlıklar dostluklar kurulabilir sözünü boşa çıkartmadığın ve hayatıma bu tatlı insanı soktuğun için sanada teşekkürler:))
Kısacık boylu, zayıfca ,gülen gözlü ,tatlı dilliydi Şerife hanım.Dört kızı iki de oğlu vardı.Oğulların ikisiyle kızların en büyüğünü evermişti.
Küçük kız bu sene kazanmıştı üniversiteyi onun bir büyüğüyse kısmetse iki sene sonra öğretmen çıkacaktı.
Yıllarca evladlarına hem analık hemde babalık etmişti.Babalarının yokluğunda. Şimdi artık keyfi yerindeydi,beyi de yanında.
Sabahları erken kalkar kimsecikler kalkmadan giriverirdi mutfağa.Mis gibi poğaça kokularıyla gözünü açardı evdekiler yeni güne.
Az mahçup, pembe yanaklarıyla karşılardı poğacalara gelen iltifatları.
O sabahta erken kalkmış herkesi birbir göndermiş işe -okula,komşularla buluşmuş bir iki tur park gezisinden ve market alışverişinden sonra eve atmıştı kendini.
Elindekileri bırakıp doğruca banyoya girdi. elini yüzünü yıkadı odaya atıp kendini azcık dinlendirdi yorulan ayaklarını.Tam yerinden doğrulmuş mutfağa geçecek iken bir resme takıldı gözü.
"İzmirdeki ev değilmi burası yahu" diye içlendi.Kalktı koltuğun kenarından minderle sıkışan yerinden tuttu çıkardı resmi.
Evet işte orasıydı.İki katlı bahçe içinde kiraz ağaçlarıyla dolu yeşil bahçesinin serinliğini özlediği.Yeni evliliğinin acemiliğinin geçtiği o güzel ev.
Kimbilir kaç kere görmüştü bu resmi.Kızlar resimlere bakarken burda unutmuşlar demekki diye geçirdi içinden.
Resmi aldı düzeltti ellerinin arasında şimdi oturupda eski günleri anmak vardıya gözü saate takıldı.
"Amaaan dedi televizyondaki sağlık programı!, bel ağrısı anlatacaklardı bugün kaçırmamak lazım."
Resmi kaptığı gibi fotoğraf albümünün içine herhangi bir sayfaya attı.Tam albümü kapatacakken küçük yeşil bir kağıt düştü arasından.Aldı hızlıca okudu.
İnanamadı bir kere daha okudu Aman tanrım diye düşündü.Koşa koşa yatak odasına gitti.Dürterek uyandırdı Hüseyin beyi."Kalk kalk yatıp durma" dedi.
"Noldu "dedi Hüseyin bey yarı kapalı gözlerle.
"Amaaan "dedi "kızların odasında bu notu buldum.Herhalde Neşe yazmış olacak.Ne diyor baksana ölüm falan ah ahhh ben sana dedim dimi bu kız çok etkilendi bey şu kızın üstüne gitmeyelim istemiyorsa istemez evlenmesin zaten daha küçük demedimmi söyle.Gördünmü bak ölümden başka herşey yalan yazmış."
Hüseyin bey bir anda ayıldı.Kağıtta yazanları hızlıca okudu.Gözlerine inanamadı.Kalktı üstüne birşey geçirip salondaki kanepeye oturdu.Elindeki kağıdı 3 kez 5 kez okudu.Olmadı bir sigara yaktı bir daha okudu.Şehriye hanımsa yan tarafta ikili kanepede iki gözü iki çeşme ağlıyordu.
Ne yapsak ne etsek diye düşündüler konuştular.
Ne marketten gelen torbalar ne sağlık programı geriye hiçbirşey kalmamıştı.
Öğretmen çıkacak Neşe belliki evlenmek istemiyordu ve intiharı aklına koymuştu.
Tüm gün yas içinde geçirip ne yapacaklarını düşündüler.
Evde tamda yas havası varken evin muzuru, en küçüğü açtı kapının kilidini.
"Hey kimse yokmu ya" diye seslendi.Ayakkabılarını çıkarıp içeri girdiğinde koltukta büzülmüş ,iki gözü iki çeşme ağlamaktan gözleri kızarmış Şehriye hanımla elindeki kağıda dalıp dalıp giden Hüseyin beyi gördü.
"Noldu ya hiç sesiniz çıkmıyor" dedi.
Babası sessizce uzattı elindeki kağıdı ve" ablan yazmış napacağız bilemiyoruz" dedi.Cümle biter bitmez Şehriye hanım koyuverdi yine gözyaşlarını.
Merakla eline aldı kağıdı ve bir çırpıda okudu. Kısa süren bir kararsızlık anıyla
"bunamı üzüldünüz siz yahu" dedi.
Daha ne olsun diye sert çıktı Şehriye hanım. Ablan ölümü düşünüyor sen bunamı üzülüyorsunuz diyorsun.
"İyide anne" dedi ufaklık "bunu ablam yazmış olamaz zira bu şarkı sözü.Candan Erçetin söylüyor bunu ya inanmazsanız dinleteyim " ;)
"eee bu ne hadi madem film yazdın 3 taneye tamamlasaydın" demiş.Çınarım seni kırarmıyım hiç:)
O zaman 2 numara geliyor : Love in the Afternoon
1957 yapımı bir film.Başrollerde güzeller güzeli Audrey Hepburn ve Gary Cooper var.
Gary sürekli dünyayı dolaşan ve her gittiği yerde bir sevgili bulan çok zengin bir adamdır.Aundrey ise bir dedektifin kızıdır.Dedektifin bir müşterisi karısını takip ettirmek ister ve sonunda çok sinirlenerek Garyi öldürmeye gider.Ancak Aundrey ondan önce davranarak Garynın hayatını kurtarır.Bu olay Gary için sıradan bir olaydır ancak Aundrey aşık olmuştur bir kere.Bence tam bir romantik komedi.
Hatta sanıyorum bu filmin Türk versiyonuda var dedektif babayı Münir Özkul, Aundreyı ise Türkan Şoray canlandırıyordu.Ancak erkek oyuncuyu hatırlayamadım bir türlü.
Ve 3 numara Notthing Hill
1999 yapımı filmde başrolleri Julia Roberts ve Hugh Grant paylaşıyorlar.Konusu ise dünyaca ünlü bir kadın oyuncuyla ona aşık olan sıradan bir kitapçının aşkı.
Beni filmde ençok etkileyen yerlerden biriyse fonda çalan şarkı eşliğinde Hugh Grantın yürüdüğü sahnedir.Pazar yerinde yürür ve mevsimler değişir.Yaz sonbahar kış ve ilkbahar.Zaman bu güzel müzikle gerçektende su gibi akmaktadır.
Sevgili Çınar beni en etkilendiğim üç aşk romanını yazmam için sobelemişti bir süre önce.Düşündüm taşındım hatta düşünmeklede kalmadım(zira bir sonuca ulaşamadım) kütüphaneyi alt üst ettim ve belkide hiç farkında olmadığım bir gerçekle ilk kez karşı karşıya geldim ki ben aşk romanı okumamışım.
Yani şimdi düşünüyorum galiba pekde ilgimi çekmemiş.Ancak ben bu sobeye beni en çok etkileyen bir aşk filmiyle cevap vermek istedim
"Selvi Boylum Al Yazmalım"
Konusunu aslında herkes bilir.Belki aranızda benim gibi en az 20-25 kez seyredip replikleri bile ezberleyenler vardır ama olsun.
Asya (Türkan Şoray) oturduğu köyün yakınlarında yapılmakta olan bir baraj inşaatında çalışan İlyas' a (Kadir İnanır) aşık olur ve kaçarak evlenir.Başlangıçta herşey iyidir, hoştur ,tozpembedir.
Ama olmaz bir gün kucağında bebeğiyle Asya'yı terkedip gider İlyas.Asya çaresiz ne yapacağını bilemez ve düşer yollara.Yolda Cimşit'le(Ahmet Mekin) karşılaşır ve bir süre onun yanında misafir sonrada eşi olur.Yıllar yılları kovalar,Samet büyür Cemşiti baba bilir herşey yolundadır taki birgün Cemşit yakında kaza geçiren bir kamyon şoförünü eve getirene dek.
O kamyon şoförü İlyastır ve hala Asyaya aşıktır.
Bundan sonrası Asyaya kalır.Ya duygularıyla hareket edip yıllar evvel aşık olduğu kalbinin derinliklerinde hala unutmadığı adamla yoluna devam edecektir ya da sevgisini emek emek işleyen, güven veren, zor günlerinde kendisine destek olup yanında olan ve Asyanında sevgisini kazanan Cimşit olacaktır tercihi.
Zavallı Asya ne yapacağını bilemezken Samet doğru yolu gösterir ona tüm saflığıyla.
Ve film şu cümle biter " Sevgi neydi? Sevgi emekti.."
Türkan Şoray tüm güzelliği,Kadir İnanır en yakışıklı,Ahmet Mekinin en olgun haliyle filmdeydi.Ve müziği elbette.Bilemiyorum belki tüm güzelliklerin bir arada olması belkide sonunda gerçekten sevginin kazanması,Asyanın sevgiyi seçmesi beni bu derece etkilemiştir.
Ama düşündüm beni en çok etkileyen aşk hikayesinin sadece bu olduğuna karar verdim.
Bu filmden ve Türkan Şoray dan bahsetmişken sevgili sultanın nasıl Türk sinemasına girdiğini biliyormusunuz bilmem ama ben okuduğumda çok şaşırmıştım.
Türkan Şoray filmlere ve sinemaya çok aşıktır.15 yaşındadır.Aynı sokakta oturduğuEmel Yıldız'la(Emel abla) bir gün onunda oynadığı bir filmin ( Köyde bir kız sevdim-1960) setine gider.Filmin yönetmeni Türker İnanoğlu sette Türkan Şorayı görür ve çok etkilenir.Hatta çekilen tüm karelerin tekrar çekilmesinide göze alarak Emel Yıldızın rolünü ona teklif eder.Türkan Şoray aslında pekde arkadaşlığa yakışmayan bu teklifi hiç düşünmeden kabul eder ve film baştan çekilir.
O gün Türkan sultanın rolünü çaldığı Emel ablaysa bugün Panter Emel olarak yinede ünlenmiş bir şahsiyettir.
Geçenlerde sevgili İlham Perisi sayesinde ismimi didiklemiş 1397. olmuştum:) İsmimle alakalı anlamı dışında her türlü bilgiyi bulduğum bu sayfadan sonra dün bir arkadaşım maille bana doğduğum günü didikleyen bir site göndermiş. Ee madem ismimizi didikledik ,bir de doğduğumuz gün haftanın hangi günüymüş, o gün dolar kaç paraymış, ekmek kaç kuruşmuş, gazetelerde manşetler neymiş, o gün en popüler şarkılar neymiş bakalım dedim.Baktım öğrendim. Merak edenler buyursunlar efendim doğduğun gün
Aslında daha önce yazdığım gibi Fethiye ' ye gitme planları yapıyorduk bu sene.Ama olmadı Fethiye'ye gitmek bu senede kısmet değilmiş dedik ve bir düğün haberiyle beraber apar topar Belekte bulduk kendimizi.
Gidiş yolculuğu çok keyifli geçti.Yola çıkmadan ben istekler üzerine bir cd hazırlamıştım zaten,birde tarkan kasedimizde olunca eksik pek birşey kalmadı müzik adına.Arabanın içi buzluk,Doğanın oyuncak, yatak, eşya, çantalarıyla dolu olduğundan nerdeyse ayakta gitmek zorunda kaldık ama mutluyduk.
Uzun bir yolculuktan sonra sevgili Koza'nın eşi bizi Antalya otogarının önünde karşıladı.Labirente benzer upuzun bir yoldan sonra kendimizi Micimim(Kozamın ablası,dolayısıyla benimde ablam olur kendileri) o güzel evine atabildik.Akşam imece usulu düğüne hazırıktan sonra yine düştük Antalyanın labirent yollarına(ben yollardan hiçbişey anlamadım çok karışık geldi bana)
Düğün eşimin askerlik arkadaşınındı ve gelin muhteşem güzellikteydi.Elle çizilmiş gibi güzel bir yüzü ve hoş bir havasıda vardı.Ama damatta her zamanki gibi güleryüzlü ve sevimliydi.Dolayısıyla çok yakışmışlardı ve kızımla ben onları hayranlıkla izledik.Ne diyelim Allah mesut etsin.
Düğünden ayrıldık ve yaklaşık 1,5 sayfa süren adres tarifiyle evin yolunu bulduk.
Ertesi gün sabah kahvaltısı için yolu Antalyaya düşen herkesin bence görmesi gereken bir yerdeydik "Melek Hanımın Çiftliği"
Doğanın içinde sıcacık insanlarla dolu çok güzel bir yerdi.Yan taraftan akan köprülü nehri, ağaçlar arasında yeşilçam çardağında ağırlandık.Çocuklar keyiflenirken zaman zaman Koza ve ben zaman zaman babalar çıkardı tadını bu güzel yerin.Hatta bir ara iki tavşan yürek(Koza ve Ben ) metrelerce yüksekteki bir ağaç evine bile tırmandık.Manzara çok güzeldi.Kötü olan tek şey karşılardan gözüken ve hala söndürülemeyen orman yangınının dumanlarıydı :(
Dönüş yolculuğumuz ise farklı bir yoldan oldu.Dönüşte Konya yolunu tercih edip 1 yıldır göremediğimiz çok sevgili aile dostlarımıza uğradık.Zaten Doğa Konyadan çıkışta uyuyup sokağa girene dek uyanmadığından oldukça sessiz ve fısıltılı bir yolculuk oldu :)
Ve şükür şimdi evimizdeyiz.
Tatil her zaman güzel,her zaman kısa,her zaman az...
Tatile çıkmadan bir gece evveli valizleri kapatırken aklıma bir önceki filmi ararken aralardan çıkan "Gabriel" isimli film geldi.Alırken satan adam Cebraille ilgili bir film olduğunu söylemişti diye hatırladım Kedibey filmi sorduğunda.
Ama klasik biz ve filmler şeklinde film başlar başlamaz bir gariplik olduğunu ve filmin aslında o film olmadığını anladık.Eee dahamı anlamasaydık değilmi kocaman AWAKE-ANESTEZİ yazısı belirmişti ekranda : )
Bu terslık aslında hoşuma gitmedi desem yalan olur.Çünkü bir önceki filmde Diloyum bu filmi öven bir yorum bırakıp benide meraka düşürmüştü.
Konusunu biraz anlatıp başladık filmi izlemeye.
Film 22 yaşında çok başarılı annesiyle birlikte yaşayan,kalp nakli bekleyen bir işadamının büyük aşkıyla ve annesinin ısrarlarına rağmen sevdiği kızla evlenmesiyle başlıyor.
Evlenmelerinin hemen ardından yıllarca beklenen kalp bulunuyor ve adamımız ameliyata giriyor.
Ameliyat ekibi son derece güvendiği sevdiği dostları diyebiliriz sanırım.Ancak anestezi uzmanı olarak hiç tanımadığı biri geliyor ve olaylar başlıyor.
Hastamız ameliyat esnasında 'anestezik fakındalık' adı verilen bir durumu yaşıyor.
Yani eksik yapılan anestezi sonucunda dışardan anestezinin etkisi altında gibi görünmesine rağmen operasyon sırasındaki acıda dahil tüm olup biteni duyuyor ve hissediyor.Ve asıl olaylarda bundan sonra başlıyor.
Filmin sonunda vay be annelik böyle bişey iştededim doğrusu ve bazı yerleri şaşırarak bazı yerleride ağzım sonuna kadar açık izledim.
Hatta koltukta uyuklamaya başlayan kedibey bile filmin sonunda gözleri açık uykusuz yorum yapıyordu.
Kesinlikle tavsiye edebileceğim harika bir filmdi.izleyin derim :)