29 Nisan 2008 Salı

Sobe-Kitaplar

resim
Sevgili Kozam beni sobelemiş kitaplarla ilgili maceram hakkında.Öyleyse buyrunuz efendim:)

Çocukluğumla ilgili ilk hatırladığım kitaplarım cin ali maceraları.Şöyle çöpten çizilmiş Cinali kitapları ki galiba ilk okumaya onlarla başlamıştık çoğumuz:)

Okumayı söktükten ve elmam kızardıktan sonra başladı benimde dostluğum kendileriyle.Öncesini gerçekten çok net hatırlamıyorum, bana kitap okurlarmıydı ama, annem babam çok kitap okumazdı benim...


Okumak benim için ayrı bir keyif oldu her zaman.Bambaşka bir dünyaya girip orda kalmak gibi birşeydi bu nedenlede hep sevdim.Önümde kitap okuyan örnekler olmasada okumak istedim hep bişeyler.


Dayımın oğlu ve kızıyla okuduğumuz ansiklopediler vardı mesela ama öyle meydan larouse(böylemi yazılırdı ki acep) gibi değil.Dayımların kütüphanesinde duran Kim,Nerde-Nasıl,Ne Zaman gibi başlıkları olan dışı mavi kırmızı yeşil renkli bir setti ilk hatırladığım.Üçümüz oturur önce hangisini okuyacağımızı seçer sonra başlardık okumaya.Sonra birimiz alır cildi, diğerlerine sorardı.Mesela "Kim" kitabından birinin hayatını okur adını söylemezdi.Diğer ikimiz bulmaya çalışırdık kim olduğunu.Bu işi öylesine meslek edinmiştikki kendimize bir süre sonra olaylar tarihler ve kişiler ezberimizde gezer olmuştuk.


Okuma yolculuğumda bir sonraki adımsa Gırgır dergisi olmuştu.Her cumartesi sabahı ekmek almaya giderken elime verilen "ne istersen alabilirsin kızım" parasıyla gidip her cumartesi bir Gırgır dergisi alırdım.Sonra Gırgır oldu Limon daha sonrada Leman.Ben hep aldım.Ta ki yazarların çoğu değişipte belden aşağı espriler miktarı artana dek.


İlkokulda bir sene hızlı okuma yarışmasına girmiş ve dakikada şimdi kaç olduğunu hatırlayamadığım binküsür kelimeyi okuyarak birinci olmuştum(hala hızlı okurum,okuduğumuda anlarım.Yanımdaki sayfanın yarısnı okumadan ben diğer sayfayı yarılamış olurum ki bu yetenekte o günlerden kalma galiba)Tabi bu kadar hızlı okuyabilmek için de o arada ne bulduysam okumuştumGazete, dergi, kitap ,yemek kitabı ,herşey ama herşey.


Orta okulda Kemalettin Tuğcu okurdum ,hemde çok.Çok içli ve hüzünlü hikayelerdi ve çok severdim gerçektende.Ama birgün, ortaokul Türkçe öğretmenim ,Kemallettin Tuğcu kitaplarını okumamamı söyledi bana.Çok sebepsiz bulduğum ama sorgulamadan kabul ettiğim bu istek bugün nasılda üzüyor beni.


Sonrasında aklıma gelen bir diğer kitap Zlatanın Günlüğü dür.Bir okul arkadaşımdan almıştım.Okurken gerçek olduğunu düşünmek çok yaralamıştı beni.Kendimi kitaptaki kişi yerine koymak alışkanlığım o günlerden kalma galiba....Pal Sokağı Çocukları,Küçük Kadınlar,Falaka,Tom Sawyer,80 Günde devr-i alem, Gizli Bahçe şu anda adını hatırladığım diğer kitaplar.


Sonrasında yine aklımda kalan bir kitap kocaman cildiyle Huzur Sokağıdır mesela.Biri yeşil diğer siyah iki cilt.Ve bende bıraktığı izler.Sonrasında filminin çekildiği ve Türkan Şorayında oynadığını görünce çok şaşırmıştım..


Bir ara ,lise yıllarında, şiir kitaplarına merak salmıştım.Özdemir Asaf,Atilla İlhan,Nazım Hikmet,Orhan Veli.....ve daha niceleri.Ama en çok Ümit Yaşar.Bende Her Türk evladı gibi lise yılları şair olarak geçirdim anlayacağınız:)


Sonra Üniversite yılları.O yıllarda karşılaştığım ve ömrümün sonuna dek yanımda olmalarını istediğim 3 insan hayatıma farklı farklı kitaplar kattılar.


Sevgili Koza: Sevgili ablalarının(ablalarımın) kütüphanesini banada açarak önüme kocaman bir dünya sundu.Beni Ataol Behramoğlu şiirleriyle tanıştırdı mesela.Koku,Körlük ,Safiye Sultanve şu anda ne kadar düşünsemde adını hatırlayamadığım bir sürü kitap.Kocaman bir dünya gibiydi duvara yaslı kütüphane ve ben o dünyadan ,özenli olmak koşuluyla,faydalanabilen 4-5 kişiden biriydim.


Sevgili eşim(kedicim):Emre Kongar,Cezmi Ersöz,Orhan Pamuk,Nihat Genç kitaplarıyla tanışmamı ve galiba okurken birazda düşünmeye sorgulamaya başlamamı sağladı hayatı ve fikirleri.Böylece okumanın sadece okuyup geçme olmadığını okuken kendi kendime sorgulamayı ve yeni fikirleri öğrendim.Eledim,sevdim,sevmedim,okurken kavga ettim,düşündüm,araştırdım,buldum,büyüdüm...
Ayrıca odasında gördüğüm ve sonrasında bile nerdeyse hergün açıp 1-2 sayfa okuduğum Gırgır-Leman ve limon arşiviylede yıllar sonra tekrar beni çocukluğuma götürmüştü.Teşekkür ederim:)


Ve Diloyum:Onun sayesindede hayatın gerçek yüzleriyle karşılaştım çoğu zaman kitaplarda.Gerçek hayat hikayeleri,günlükler,anılar,kısa hikayeler(ikbal Gürpınar,Gülse Birsel,...) ama en çok da Sıdıka:).Çok sorguladım bende sırtımda yelek ayağımda patik bu hayatı ve insanları Sıdıkayla beraber o camın arkasından..:).

Bunca kitap ismi ve yazardan sonra söylemek istediğim bir kaç cümle daha kaldı aslında.
Kitap seçerken en dikkat ettiğim şey kapağında karakterlere ait herhangi bir resim olmayan bir kitap almaktır mesela.Çünkü eğer öyle bir resim varsa asla kendime ait bir hayalim olamaz kişilerle ilgili ve bu beni çok rahatsız eder.
Kitapların çok satıp satmamasından ziyada ismi öncelikle ilgimi çeker.Sonra mutlaka 1-2 sayfa okurum almayı düşündüğüm kitapdan.Eğer akıyorsa konu tamamdır o kitap ,eğer bir zorlama varsa okurken olmayacağı bellidir ısrar etmem.
En büyük zevkle aldığım kitaplar:Macera,gerilim kitaplarıdır diyebilirim
Ve son olarak tek geçeceğim iki yazar:Ahmet ümit ve Jean-Christophe Grangé dır.Ne yazdılarsa soluksuz okurum...
Sevgili Berkayın annesi Figen (annece)yi,çok uzaklardan buralara internet sayesinde tanıyıp sevdiğim Gülteineni ve sevgili okul arkadaşım Chromayı ne okudukları ve kitaplarla olan hikayeleri konusunda sobelemek isterim,eğer mahsuru yoksa:)

25 Nisan 2008 Cuma

Çocukluk işte


Havada güzel bir esinti var.Ağaçların dalları yavaş yavaş sallanırken her yer bembeyaz kavak pamuklarıyla dolmuş.Aşağıda bahçede Ayşe teyze yatakları çıkarmış,yünlerini dökmüş,elinde bir sopa öylece vurup duruyor.Bir tarafta Nihal küçük, diğer tarafta eşkiya İsmail(İso).Ayşe teyzem onlara bağırırken dönüp bize şöylece gülümsüyor."Gel kız tombiş" diyor."Atayım seni şu yünlerin içine".Gülüşüyorlar.Bense geri çekiyorum kendimi sanki atacak gibi."Kolay gelsin Ayşe" diyor annem.Elimden tutuyor eve çıkıyoruz.Üstümü giydiriyor,güne gitmek için özel olanlardan.Otobüse binip yollara düşüyoruz.Galiba Demetevler tarafı, annemin bugünlerde yanımızda olamayan bir arkadaşına gün ziyaretine.Havada hala bembeyaz pamukcuklar."Aaaa anne" diyorum "bak Ayşe teyzemin pamukları buralara kadar gelmiş".Gülüyor bir öpücük konduruyor saçlarıma.Niye güldü anlamıyorum.
Şimdi ne zaman kavak pamukcukları uçuşmaya başlasa ben o günü yaşıyorum...

resim

24 Nisan 2008 Perşembe

Kelime Oyunları-Sır



Sırlar....


Yüreğimin yükleri...


Aklıma bile getirmezken sizleri nerden çıktı şimdi bu yazı......


Zaman zaman omzumda yükünüzü hissettim.Bazen sıkıldım, kurtulmak istedim, atmak istedim sizi bir uçurumdan aşağıya yada dökmek bir iskeleden lacivert sularına bir denizin ,mehtaplı bir gece vakti , ama asla paylaşmadım... Bana ait olanlar ve asla benle ilgisi olmadan sessizce kulağıma fısıldananlar.Emin olun benimle kalacaksınız ve benimle mezara gideceksiniz.


Çünkü sır sırdır.Ne paylaşıldıysa ne görüldüyse , ne duyulduysa ve ya yaşandıysa orada kalmalıdır...







Resim burdan alınmıştır efenim..

14 Nisan 2008 Pazartesi

Kelime oyunları-İnsan

Parktaydık hafta sonu.Güzel güneşli bir gündü.Çocuklar havanın güzelliğinin tadını en çok çıkaranlar.Bizimkide aralarına karışmış ,sallanıyor ,koşuyor kayıyor ne zaman büyüdü de kocaman bir kız oldu.Arkadaş buluyor kendine,konuşuyor tanışıyor.Her biri farklı bu küçük insanların.Kimisi çok dost, çok saf, çok sıcak,kimisi soğuk,uzak,üzgün,hırslı,geçimsiz.Bir tanesiyle tanışıyor Doğa.Kendi yaşıtı küçük bir adam.Hemen el ele tutuşup koşmaya başlıyorlar.Beraber çıkıyorlar merdivenlerden,beraber kayıyorlar.Bir ara merdivenden çıkarken yaşca daha büyük bir kız itekleyerek bizimkileri önlerine geçiyor.Sonra bunlara doğru eğilip sağ elinin işaret parmağını sallayarak bişeyler söylüyor.Bizim iki küçük insan cevap verecek oluyor yüzünden belli kızıyor bizimkilere.Müdahele etmek istemiyorum ama biraz sonra bizimki yanımda bitiyor."anne abla önce ben kayıcam çekilin dedi,itekledi bizi" diyor.Üzülmüş belli yüzünden,hayal kırıklığına uğramış.Oysa öyle öğretmiyoruz biz ona.Paylaşmayı,beraber oynamayı öğretiyoruz.Şaşkın...
Geri dönüyor arkadaşının yanına birazdan unutuyor muhtemelen az önceki kırgınlığını.
Bense birden kendi çocukluğuma dönüyorum.Binbir hevesle,nasılda beğenerek aldığım yılbaşı hediyesinin arkadaşım tarafından beğenilmemesini ve geri getirilişini,açılmış paketiyle önüme konuşunu hatırlıyorum."Üzülme" demişti annem "o zaman demekki arkadaş değilmişsiniz.Arkadaşlar böyle yapmaz".Sonra yine o arkadaşımın öğretmene gidip "ben niye 9 aldım da o 10 aldı" diye sorgulamasını hatırlıyorum.
Bugün 30 yaşındayım.Bazen 50-60 gibi hissetsemde nüfüs cüzdanım 30 diyor.Şimdi kırgınlıklarım,üzüntülerim daha farklı.Şimdi bazı şeyleri insanların çocukluklarına, çiğliklerine verebiliyorum.Ama hala ümidim var evet biliyorum.Bu dünyada kötü olmayı seçen yada belkide seçmeden öylesine kötü olan insanlar var ama ümidim var iyi insanlarda var bu dünyada.
Arkamı dönüp koşmak,kaymaya devam etmek üzüntülerimi,kırgınlıklarımı orda öylece bırakmak istiyorum.
Yapabilirmiyim acaba???.............

Burdayım Nihayet..:)

Yoktum uzun zamandır.
Perşembeden beri izinliydim.Şu izin günleri de iş günleri gibi yavaş geçse diye düşünmekten alamıyorum kendimi.Hooop bir bakmışsın bitmiş.
Eskiden beri en sevmediğim gündür pazar günü helede öğleden sonrası...Çocukken pazar akşamları ateşim çıkar terlemeler basardı ertesi günün stresinden.O zamanlar ayrı odam da yok salonda kanepede yatıyorum.Her pazar babamla kavga ederdik.Zavallı adamcağız TRT nin tek kanallı olduğu zamanlarda pazar sineması seyrederdi geceleri.O filmlerde hep alt yazılı olurdu.Ben de bir surat ya baba sesini kıssana şunun zaten alt yazılı diye çıkışırdım.Babamda baştan mırın kırın eder sonra kısardı.Bugün ne zaman bir alt yazılı filmi sesi kısık izlesem içime fenalık basar babamın ahı var galiba üstümde...
Neyse dağıtmayalım konuyu.Evet evdeydim.Perşembe günü Doğa ve anannenin güne gitmesini fırsat bilerek bütün gün yattım(zaten karnımdaki müthiş ağrı ve terleme nöbetlerimde kalkmama izin vermiyordu o ayrı)Antibiyotik başladım.Unutmadığım zamanlarda içiyorum.Oldum olası sevmem hap içmeyi zaten.Alışık olmayınca bünye tabi unutuyorum.Hep şaşıyor saati daha bir kere tamı tamına tutturmuşluğum yok hayırlısı.
Cuma daha iyiyidim.Hatta sabah temizlik faaliyetine bile bir miktar katılım gösterebildim.Akşama annem gidince iyileşmem gerekti:).Zira Doğa hanım anannenin gidişini sürekli çişşş yaparak protesto etti ve bunu açık açık belirtti.
Cumartesi pazar nasıl geçti anlamadım valla.Anlayan varsa anlatsın.Son olarak dün geceki "Kemik kolleksiyoncusunu" hatırlıyorum.Klasik ben ve korku filmi hikayesi.Önce korkarak izle sonra korkudan uyuyama.....
İşte bugün pazartesi hava süper tam gezmelik.Midemde hala ağrı var ama baş dönmelerim sona erdi.Ihlamur içtim az evvel iyi geldi.
Şimdi birazcık komşulara gideceğim.Okuyacağım kim napmış nerdeymiş.Özledim herkesi.Tek tek dolaşmak istiyorum.Öğle yemeğine kadar boşum buda demektir ki yarım saatim var.
Görüşürüz...

8 Nisan 2008 Salı

55Kelimeye Sığdır Bakalım Sobesi:)

Bu sobeyi ilk gördüğümde "nasıl yani?? yazsam yazsam bitiremem ben anlatacaklarımı,55 kelimeye sığarmı,allahtan pek sobelenen bir şahsiyet değilim " diye düşünmüştüm.Ama İncegülümün aklına gelmişim.Ebe-sobe demiş bana gülüm.İşte sevgili İncegülümün sobesi ile 55 kelimelik öykülerim:)


Heyecanlıydı .Sakin olmaya çalıştıkça heyecanlanıyordu üstelik.Testin kabını yırttı.İçerden bir koşu plastik bardak getirdi.Elleri titreyerek yaptı testi.Sadece iki damla demişti eczacı, evet şimdi sadece bekleyecekti.Yavaş yavaş yükselen çizgi heyecanını azaltacağına arttırdı.Aklından geçen soru işaretleri giderek netleşti.Şimdi kalbi gerçek bir kuş gibi çarpıyordu.Ordaydı işte ikinci kırmızı çizgi ile orda...



Servisten indiğinde üstünde günün yorgunluyla adımları yavaştı.Biraz ilerde babacığı kahvenin bahçesinde oturmuş herzamanki gibi onu beklerdi.Önce bakkala uğradı babasının sigarasını aldı.Sonra kahveye yöneldi.Yanılmamıştı.Tahta sandalyenin üstünde bir elinde bastonu ile babacığı ordaydı işte.Tüm yorgunluğu gitti.Gözleri güldü onunda kızını görünce.Yanına yaklaştı.Bir sandalyeye oturdu ve seslendi.İki orta şekerli....


Hımmm bende Çınarcığımı sobeleyim o vakit.Kolay gelsin Çınarım:)

4 Nisan 2008 Cuma

Kelime oyunları-Hata,affetmek

Yıllarca tekrar tekrar seyrettiğim bir fimlden bir kareydi aklımdaki
Adam pişmandır çok pişman."Keşke geri getirebilseydim o yılları" der.Kız çok sinirlenir.Dolabın üstündeki vazoyu alır ve yere fırlatır."Hadi tamir et bakalım" der."Hadi eski haline getir.Kusursuz çatlaksız olurmu hiç,iz kalmazmı tamir etsen kalmazmı söyle...."
Çocuk aklımla ne çok hüzünlenirdim ben bu filme.Ağlar ağlardım .Yinede seyrederdim ezbere bildiğim sonunu izlemek için...
O film mutlu sonla bitmişti.Kadında-kızda affetmişlerdi adamı.Keşke her film mutlu sonla bitse...

3 Nisan 2008 Perşembe

Müziksel İnsan;)


Çocukluğuma dair en sevdiğim hatıralardan biridir Orhan Gencabay'ı kaçırma anım:))


Benim annem bir Orhan Gencabay fanatiğidir.Şimdilerde şarkı sözlerini tam olarak hatırlayamasada eskiden hafta sonları iş yaparken hep ağzında bir Orhan baba şarkısı olurdu.


Bir elinde kova bir elinde bez camdan dışarı yarıya kadar sarkmış cam silerken ucundan yavaş yavaş şarkılar mırıldanırdı.Tek bir şarkısını birden fazla dinlemek için üst üste aynı filme gittiğini anlatır dururdu hep.


Çok küçüktüm.Birgün beni dizine oturtu ve şöyle dedi:Ne dersin B.... Orhan Gencabayı kaçıralım mı?? getirir şu odaya(misafir odası) oturturuz sonra ben ona bir de saz alırım o çalar biz söyleriz ha??ne dersin.??

Zevkle ve heyecanla kabul ettiğimi hatırlıyorum şimdi:))


Sonrasındada çok faydasını görmüşümdür küçükken ezberlediğim Orhan gencebay şarkılarının.Mesela üniversitede yapılan arkadaş toplantılarında söylenen Orhan Gencebay şarkıları hiçde yabancı gelmemiştir bana.;)Her duruma uygun bir Orhan baba şarkısı mutlaka vardır;

Bir teselli ver,beni böyle sev,batsın bu dünya,hatasız kul olmaz,bana kaderimin bir oyunumu bu,sevemedim karagözlüm ve elbetteki ya evde yoksaaann:))


Galiba annemden geçme bir huy bayılırım şarkı söylemeye, dinlemeye..


Çocukluğumdan beri hiç müziksiz bir anım olmamıştır.Annemle başlayan müzik yolculuğum ,evdeki küçük radyodan dinlediğim türkülerle devam etti.Sonra bir walkmanim oldu (yurtdışına giden biri getirmişti galiba).Walkmanle bitişik yaşamaya başlayınca annemler çok kızmışlar ve hemen bir hoparlör ayarlamışlardı.Her ay alınan kasetler,benim o kasetleri bir dinleyişte ezberleyip hatmetmem,gizli gizli gece uyurken müzik dinlemem,ders çalışırken müzik dinlemem,iş yaparken müzik dinlemem....


Müziksiz yapamam ben .Önemli bir iş yapacaksam mutlaka bişeyler çalmalıdır.Hatta zor,kafamı ve gücümü toparlayacak bir iş yapacaksam ağır bir müzik çalmalıdır.Mesela rock....


Ama mutluysam ve sakin ve huzurlu o zaman neşeli bişeyler olmalıdır fonda.


İşe gelince ilk radyomu açarım ben.Arabaya binince emniyet kemerinden bile önce dinleyeceğim müzik hazırdır,serviste dolmuşta otobüste mp3 çalarımdır(walkmanlar tarih oldu artık) her zaman çantamdan imdada koşan..

Bazı arkadaşları güler bana müziksel insan derler,babam çok kızardı mesela nasıl ders çalışıyorsun diye ama yapamam müzik yoksa hiçbirşey yapamam.


Müzik dinleyebileceğim bir yer yoksa kendim söylerim.O kadar müzik dinledikten sonra zor detone olurum (bazı yerlere sesim yetmiyo o ayrııııı)ve hiçbir ritmide kaçırmam.


Bugünlerde Doğadada farkediyorum aynı şeyi.Arabaya binince ilk işi radyoyu açtırmak oluyor mesela.Garip bir şekilde müzik dinlemeyi seviyor ama öyle her müziği değil.Mesela Şebnem Ferah seviyor benim kızım,Manga ,Göksel,Barış Manço,Feridun Düzağaç dinliyor.Kötü olduğunu düşündüğü hiçbir müziğe dayanamıyor ve direkt "değiştir" diye buyuruyor:)


Ve etrafta müzik yoksa başlıyor kendisi söylemeye....


Bu bir zincirse eğer zincirin son halkası Doğa şu anda.Ve ben bu durumdan hiç şikayetçi değilim....

31 Mart 2008 Pazartesi

Hayrolsun....

Cumartesi gecesi bir rüya gördüm.Elimde ustura saçlarımı kazıdım.Çok ağladım sonra hemde öyle çok ağladım ki uyandım.
Hayırdır inşallah????

Elimde Patlamasın:P


Bir elimde Lost'un dvd si öylece bakıyorum bilgisayara.......

Koysammı yoksa koymasammı.

Nedir bu LOst ????beni nerelere götürür????

Acep koyarsam gerçekten bende günlerce haftalarca başından kalkmadan bir zombiye dönüşüp Lost fanatiği olur çıkarmıyım???

Acep hangi Lost karakteriyim diye düşünüp sonrada hangisiysem onun resmini duvarıma asarmıyım yada bilgisayarıma arka plan olarak eklermiyim.????

Hayatımı bundan sonra acaba ne olacak diye düşünmekle ve Lost izleyen arkadaşlarla daha bir samimi olup sürekli Lost hakkında yorum yapmaklamı geçiririm??

Lost izlemeyenlere sanki hayatın anlamını çözmüşcesine nispet yaparmıyım???

Kırmızıyımı keseyim arkadaşlar yoksa siyahımı?????


27 Mart 2008 Perşembe

Kelime Oyunları-Hazırlık

Onunla tanıştığımda hazırlığın ilk günüydü.Kısacık kızıl saçları, mavi uzun paltosu, gözlükleri ve konuşmasıyla ilk anda ne garip bu kız ya diye düşünmüştüm..
İlk gün hazırlığa ait kitaplarımızı almak için yollara düştüğümüzde servisin en arka koltuğunda yan yana, onun walkmaninin tek kulaklığını kulağıma geçirdiğimde, o kulaklığın paylaşacağımız binlerce şeyin sadece ilki olduğunu bilemezdim tabii. Sıhhiye köprüsünün altından geçerken istemsizce ilk kez el ele tutuştuğumuzda ise, bir süre birbirimize bunun aslında kötü niyetli bir el tutuşma olmadığını anlatmak için verdiğimiz çabaysa hala gözümün önünde.
Hazırlık sınıfında her bölümden 15-20 kişilik gruplarla oluşturulmuş,üniversiteye yeni adım atmış bir sürü insan ve biz.Aynı fen kolunun ben lisansını o ise mühendisliğini okuyacaktı.Bölümlerimizde karşılıklıydı ve bu bizde daha o günlerde bile inanılmaz bir mutluluk yaratmıştı.
Okuduğumuz İngilizce kitaplar,hazırlandığımız sınavlar,benim tüm kitabı okuyup ona özetlemem ve sınavda onun benden yüksek not alması,cafelerdeki muhabbetlerimiz ama en önemlisi bu gün bile hala atmadığım ve ömrümün sonuna kadar saklayacağım 15 yıllık notlar ve mektuplar.Murathan Mungan şiirleri,Yeni Türkü,Fikret Kızılok(özellikle baş başa),o hazırlık günlerinden bana kalan en güzel anılar…
Ailemle tanışması ve ailesiyle tanışmam sonrasında ardı arkası gelmeyen birbirimizde kalma turları,yollarda dinlediğimiz şarkılar(elbetteki onun walkmaninden;) ),bahar şenlikleri,yoğurt-galeta ikilisi,çimlere yayılıp fal bakma maceraları,gece sohbetlerimiz,sabah poğaçalarımız (made by musti),Mericiğimin o meşhur ağlama duvarında sabahlamalarımız,film izleme denemelerimiz ve her seferinde onun bana filmi özet geçmesi ,ailesi,ailem,kahve falları………..ve ne kadar yazarsam yazayım asla sonu gelmeyecek binlerce anı.
O benim kardeşim… biyolojik olmayan kardeşim,aklım,kalbim,ruhum,ablam,annem her şeyim.Bugün o hazırlık günlerinin üstünden çok zaman geçti.Hayatımıza bir sürü insan girdi-çıktı, arkadaşımız oldu ama şimdi yine ve her zaman bir o var birde ben..İyi kötü günlerimiz oldu,çok ağladık çok da güldük beraber.Beraber büyüdük bu hayatta,beraber öğrendik acının da tatlının da en uç noktalarını,beraber hazırlandık ve hep destek olduk birbirimize hayatımızda başka başka şeyler var paylaştığımız bugün ,umarım sonsuza dek bitmeyecek ve artarak çoğalacak….

Ayna gibi karşılıklı çoğalıp giden
Kimi zaman habersizce elimden tutan
Gölge gibi adım adım peşimden koşan
Yalanımı söylemeden gözümden bilen
Düşeceğim tuzakları önceden gören
Yalnızlığın ortasında yanımda duran

İyiki varsın………………….

Kutlama ve Teşekkür

Uzun zamandır beklediğimiz ve babamızı çok yoran kocaman bir doktora süresinin sonuna geldik.Salı günü kedibey Doktorasını verdi ve savunmadan geçti.Dolayısıyla artık o bir kimya doktoru....

Doğa nın ve benim tüm sabotajlarımıza rağmen bu zorlu süreci hiçbir yara almadan son derece başarılı bir şekilde bitiren Kedibeyi burdan kutlamak istiyorum:))

Bide kocaman bir teşekkür başta annem olmak üzere annem ve babama.Bu sürede bizi yalnız bırakmadıkları,destek oldukları ve anlamaya çalıştıkları için.

Ayrıca aşağıda görmüş olduğunuz sofrayı hazırlayabilmemde emeği olan canım anneme ellerin dert görmesin de demek istiyorum.


18 Mart 2008 Salı

Kelime oyunları-Sürgün,Vurgun

Gözünü açtığında yavaş yavaş gün ağarmak üzereydi.Kulaklığı kulağından düşmüş ama inatla çalmaya devam ediyordu.

Yanındaki teyze bütün gece uyumamanın verdiği yorgunlukla sabahın bu en güzel saatinde uykuya yenik düşmüştü.Bütün gece uyumadan şoförü takip etti nede olsa diye düşündü....

Yapabildiği kadar şöyle bir gerindi.Bu saatleri eski bir alışkanlıkla hep çok sevmişti.Havanın serin ve tertemiz olduğu bu saatleri.Başını cama yasladı susumayan kulaklığını kulağına taktığında Demet sakin sakin söylüyordu"Bir vurgun bu sevda..."İç sesi Demete eşlik ederken oda daha fazla tutamadı kendini gözlerinden yaşlar aktı .....

Gökyüzüne baktı...Güneş yeni yeni yüzünü göstermeye başlamışken oda kendini birden 10 yıl öncede o sabahta buluverdi.....

Karanlıkta kalkmış bir telaş pür neşe hazırlanmıştı.Şortunu giymiş ayakkabılarını ayağına geçirirken telefonu çalmıştı.Resepsiyondaki görevli arkadaşlarının geldiğini söylediğinde heyecanı dahada arttı dün geceden sonra hayatımda çok güzel bir sayfa açılıyor galiba diye düşündü.Aynaya son bir bakış ve öpücük fırlattıktan sonra kendini lobide buldu.Herkes gelmişti gözleri onuda aradı.Ordaydı biraz arkada kendilerine yeni katılan gruba nasıl bir yere gideceklerini telaşla ve neşeyle anlatıyordu...

Hep beraber arabalara binip kendilerini bekleyen tekneye vardıklarında güneş yüzünü yeni yeni gösteriyordu.....

Önce hepsi hazırlandılar.Sonra son bir konuşma ve herkes sırayla suya atladı.Daha önce kararlaştırdıkları gibi iki gruba ayrıldılar resim çekmek isteyenler ve sadece tadını çıkarmak isteyenler olarak.Acaba bende sadece tadınımı çıkarsaydım diye düşündü.Sonra denizin kendilerine sunduğu o muhteşem güzellikler karşısında öyle heyecanlandıki bu düşüncesinden vazgeçti..
Resim çeken grup yukarı çıktığında bir gariplik olduğunu sezmiş ama ne olduğunu anlayamamışlardı.Biraz sonra haber tüm hızıyla yayıldı sudan yeni çıkanlar arasında vurgun yemişti.Nasıl olmuş ne olmuş nerde diye bile soramadı.Onun kadar tecrübeli onun kadar dikkatli bir dalgıç böyle bir hatayı nasıl yapar diye düşündü.O anda anlayabildiği tek şey bir anlık gafletle indiği derinliği farkedemediği ve bir anda olması gerekenden hızlı bir şekilde yukarı doğru yüzdüğüydü.
Hemen hastaneye kaldırılmıştı.
Hastaneye vardığında kendileriyle konuşan doktor"vurgun yemiş,geldiğinde baygındı elleri ve ayakları kızarmaya başlamıştı ve uyuşuktu" dedi.Onun için ellerinden geleni yapmışlardı ama basınç odaları yoktu ve eğer uyanabilirse felç olması kaçınılmaz olacaktı.Günlerce beklediği hastaneden bir akşam üstü onun kendini ve hayatı terketmesi ile ayrıldı.
Deniz hiç böylesine düşman gelmemişti gözüne.O gün o kadar neşeyle son kez dalmaya gittiğini bilemezdi.Ve sürgün etti kendini denizden.Acısını atlatana dek geri dönmemek üzere sürgün..
Yanındaki teyze hala uyuyordu.Bütün gece şöförü kontrol etmek adına uyumaması ne garip diye düşündü.Nasılsa hayat bildiğini okuyordu biz gardımızı alsakta...

14 Mart 2008 Cuma

Yelek-Hırka-Çorap-Terlik-Karpuz:)

Geldi yine haftasonu.Bu günün soğuk olacağını söylemişti aslında televizyondaki dublaj sanatcısı sesli hava durumu spikeri ama ben bu kadarını beklemiyordum ne yalan söyleyim.Hatta sabah kalkıpta lapa lapa yağan karı görünce çok şaşırdım.Eldiven şapka son anda olurya belki üşürüm diye yanıma aldıklarım ve hayatımı kurtaranlar oldu.
Hiç ortası kalmadı galiba bu mevsimlerin.Daha hafta başında tişörtle etrafta gezinen öğrenciler vardı(kendimden örnek veremiyorum zira benim kanım soğuktur çabuk ısınanamam dolayısıylada tişörte çabuk geçemem) bu gün herkes bereli atkılı.
Genetik galiba pek üşürüm ben, ellerim ayaklarım genelde soğuktur.(kalp atış sayım az galiba ondan)Bazen düşünüyorum eskiden yani bundan 8-9 sene böyle değildi gibi sanki.O zaman daha çabuk geçerdim ince giysilere,sabah kalkınca yelek giymezdim,terliksiz dolaşmayı ve üşümemeyi marifet sayardım kendime.Zavallı anneciğim elinde terlik bir elinde hırka yelek peşimden koşturur konuşa konuşa giydirirdi beni.Şimdi eski alışkanlıkla yeleği hırkayı unutsam hemen burnum sinyal veriyor, başlıyor hapşuruk:)
Benim kayınpederim çok dikkat eder böyle şeylere.İlk tanışmamızdan beri beni bu konuda hep ikaz eder.Kedibey ve Diloyumda en az benim kadar bu konudan nasiplerini alırlar.Babamın bu konuda ayağa basması meşhurdur hatta.Terliksiz ayak buldu mu hiç kaçırmaz:))
Hatta bir yaz, yazlıkta ben kahvaltı hazırlarken pazardan gelmişlerdi ve ben terliksiz ortalarda dolanırken elindeki karpuzu şöyle hafifce ayağımın üstüne bırakmıştı hatta bir süre ben kaçmıştım o kovalamıştı beni yerde iteklediği karpuzla beni.Sonunda kayınvalidem kızıp "aaaa rahat bırak canım çocuğu giyer ayağına bir terlik" diyince neden böyle bişey yaptığını anlamıştım.Ama olayın trajikomikliği kayınpederimde de terlik yoktu ve karpuzu itekleme sırası bana gelmişti:))
Şaka bir yana, o zamanlar gerçekten bunun önemini farketmezken şimdi vücudum ilginç şekilde sinyal veriyor, o ikaz ediyor beni.Banada mecburen sözünü dinlemek düşüyor.

Kelime oyunları-Vurgun,Sürgün

Yo yo sakın uyuşukluk,tembellik,yazmaktan kaçmak gibi algılanmasın cidden neden bilmiyorum "yeni kelime vurgun sürgün" cümlesini okuduğumdan beri aklımdan geçen ve dilimden düşmeyen bu şarkı oldu paylaşmak istedim.Bıdık bıdık, güzel sesli bu hatunun söylediği bu şarkı tüm kelime oyuncuları için kabul ediniz efendim...




7 Mart 2008 Cuma

Bir sürü film:)

Bu aralar film yönünden pek kısmetliyim.Belkide birazcık kısmetsizim.Yani henüz karar verebilmiş değilim.Kısmetliyim çok filmim var kısmetsizim sadece 1 tanesinin sonunu izledim o da ikinci partide.

Geçenlerde çıplak ayaklı kontes 3 film birden getirdi attı çantama.Özellikle Persapolisi ben istemiştim.Zaten tamamını izleyebildiğim tek filmde o oldu.Film gerçekten çok güzel.Çizgi film olmasına rağmen o kadar sade ve basit çizimler varki hiç karışıklık yok hatta tam bir film havası var.Konuyu zaten çoğunuz biliyorsunuzdur.Bilmeyenler için"Şah devrinin İranda kapanmasından sonra gelen yasaklar ,yeni yönetim şekli ve bu dönemde bocalayan bir ufaklığın büyümesini genç kız olmasını hayatını anlatıyor.Çınarcığıma söylediğim gibi bu ufak kızın asi tavırlarını Dodıkıme çok benzettiğimden galiba film beni daha bir fazla etkiledi.Tavsiye ederim zevkle izlenebilecek bir film...

Evening bir diğer filmimizdi.Bu filmdede artık ölüm le yaşam arasında hastalığının son evresini yaşayan bir annenin sırlarını hayal meyal ortaya dökmesi ve iki kızının annelerinin geçmişine ait sırları azda olsa öğrenmeleri ,kendilerine ve hayatlarına ait değerlendirmeler yaptıkları,dostluğu aşkı arkadaşlığı,ümitsizliği,bebek sahibi olmanın verdiği korkuları ve daha birçok kadınca şeyi (bence) güzel anlatan bir filmdi.Son 5 dakikasını Doğa uyandığı için seyredemesemde tavsiye edebilirim.Keyifli değişik güzel bir film...

2Days in Paris hiç izleyemedim.kontesciğimde vaktin olursa izle ahım şahım bişey değil dediğinden pekde heves etmedim.

Çık Aramızdan evlenmeye karar veren ancak evlenmek istedikleri kilisenin rahibi tarafından bir çeşit sınava tabi tutulup nerdeyse evlenmekten vazgeçen bir çifti anlatıyor.Sonuna varamadım, zira gece 2 romantik komedi seyretmek için pek uygun bir saat değildi.Uykum geldi ve yattım.Sonunu merak etmedim açıkcası ama romantık komedi seviyorsanız ve vaktınız varsa, izlerim unuturum denilebilecek bir filmdi bence...

Bucket List vizyon filmlerinden galiba çok sevdiğim iki oyuncuyu görünce kaçırmayım dedim ve aldım.Film kısa süreli ömrü kalmış iki hastanın hastanede tanışması ve hayatlarının geri kalanının ortak bir yolda birleşmesini anlatıyor.Hastalardan biri hastane sahibi çok zengin ama hayatı boyunca hep kendini kısıtlamış biri.Diğeri de ailesi ve çocukları için hep kendini ikinci plana atan biri.Karar verip geri kalan günlerini yapmayı istedikleri ama yapamadıkları şeyleri yapmakla geçiriyorlar.Komik ama hafifde hüzünlü bir film.Tavsiye ederim En azından oyuncuları sağlam...

6 Mart 2008 Perşembe

Bir Başka Topik Kartal Etkinliği-Recep İvedik-

İtiraf ediyorum arkadaşlar hiç gitmek istemediğim bir filme sırf "topik kartal"etkinliği olduğundan;) - (yani eski iş yerimden arkadaşlarımın organize ettiği bir buluşma olduğundan)- ön yargı ve "amaaaan küfredecek güleceğiz sıkılabilme ihtimalim yüksek" diyerek gittim.Ve karnım ağrıyana dek güldüm....

Aslında olay şöyle başladı.Bundan bir hafta evvel kuzenler bizdeyken

-Ya şu Recep ivedik e gitsek komikmiş.Çocukları satalım annemlere gidelim dediler.

Bense :

-Amaaaan küfredip duruyor canım ciddi değilsiniz herhalde diyerek pek de sıcak bakmadım.Hatta akşam kedibeyle aramızda gidelim gitmeyelim şeklinde uzun süren bir sohbette yaptık.

Bu olaydan 2 gün sonra Sarı arayıp hüyooop recep ivedik e gidiyoruz itiraz istemem diyince organizasyona katılmak farz oldu(sanki bağlayıp götürdüler,gidesim varmış canıııım)

Efenim biz yine nerdeyse tüm salonu doldurabilecek kadar kalabalık bir ekip olarak filmden yarım saat önce sinemadaydık.Kısa kısa konuşmalar sarılmalar öpüşmeler ve sonrasında da film:)

Evet film gerçektende bol küfürlü ve bol el hareketi içeriyor.Hatta bazı yerlerde herkes gülerken yuh artık bunada gülmeyin ayıp yahu diye düşündüğüm yerler oldu.Ama arada gerçekten akılda kalan ve çok güldüren esprilerde yok değil.(mesela ben hala arabanın aküsünü çıkarınca niye çalışmadığını sorgulayan recep ivediğe gülüyorum.Benzinli canım bu araba akülümü ki aküyü çıkarınca çalışmasın dimi:) )

Tabi benim bu kadar çok gülmemde Elkenin katkısı da azımsanamayacak kadar çok.Sen git koca salonda Elkenın yanına otur(şaka şaka...)O güldü ben güldüm ,o güldü ben güldüm, katalizörüm oldu benim:)

Aslında dikkatimi çeken nokta şu oldu.Sinemadaki herkes kahkalarla gülüyordu.Ama niyeyse ben şimdiye dek kimseden çok güldüm çok komikti yorumunu duymadım.Herkes bir ağız olmuş tü kaka diyip duruyor.Güldüyseniz güldük diyin anacım.Güldünüz diye kimse size kızmaz herhalde.
Aldığım duyumlara göre sıradaki etkinlik bowling olacakmış;) onuda resimli anlatırım artık.Merakla ve sabırsızlıkla bekliyorum.....

4 Mart 2008 Salı

Kelime oyunları-Duvar

Avludan içeri girdiğinde her akşam üstü olduğu gibi çay ve kek börek kokuları birbirine karışmış yüzüne vurdu.Annesi ,teyzesi ,komşu kadınlar toplanmış bahçenin bir köşesindeki çardakta yine günlük çay muhabbetinde kimbilir neler konuşuyorlardı.
Hemen ilerde çocuklar yerde misketlerle oynarken kendini onların yanına gitmekten alıkoyamadı.Yanlarına gitti ,eğildi.Onu görünce çocuklar sevindi.
-Aaaa Erol abi senmi geldin diye bağırdı.Kısa saçlı çilli çocuk.
-Naber ufaklık dedi.Saçlarını şöyle karıştırdı.
Niyeyse pek gururlandı çilli çocuk sevindi.
Biraz çocuklarla vakit geçirdi ve çardağa doğru yöneldi.Birden kalp atışları hızlandı."İlginç" dedi "bu ela gözleri ne zaman görsem kalbim böyle fırlayacak gibi atıyor".
-İyi akşamlar ev halkı dedi neşeli bir sesle.
Birden masa başında bir karışıklık yaşandı.Hoşgeldinler,okul nasıldılar,çay dökme telaşları.Çayını yudumlarken
-Nasılsın Zehra dedi kısık bir sesle
-İyiyim Erol abi ne olsun.Yine okulda olay vardı bugün erken geldik.
- Sen karışma olaylara dedi.Sonra garip bir hüzünle gülümsedi.
Çayını eline alıp kitaplarını kolunun altına kıstırdı.
-Bu kadar muhabbet yeter biraz yukarda işim var diyip ayrıldı.
Odasına çıktığında aklında hala o ela gözler vardı ve garip bir hüzün....
...................................................................................................
-Kaçta nerde buluşuyoruz Erol? dedi uzun boylu çocuk.
-10 da kahvenin arkasındaki büyük arsada diye cevap verdi.
Gecenin karanlığında ikiside saatlerine baktılar.10a 10 var dedi hadi gel .Adımlarını hızlandırdılar.Buluşma yerine vardıklarında ekibin nerdeyse hepsinin orda olduğunu gördüler.
-Aman ha dedi bir tanesi sessiz ve dikkatli olun.Kim gözetleyecekti polisi?
-Ben dedi Yusuf.
-Tamam aman aslanım dikkatli ol.
Hep beraber sokağın köşesindeki büyük duvarın yanına geldiler.Boyalar fırçalar.Yusuf da yerini almıştı.
Dört bir koldan başladılar yazmaya kocaman duvara.İçlerinden gelen tüm isyan sözlerini.Herkes tamda bitirmek üzereyken yazacaklarını birden bağırmaya başladı Yusuf "kaçın kaçın..."
Bir telaş ,bir koşturmaca yaşandı.Karanlıkta bir kaç el silah sesi duyuldu.Bir sıcaklık hissetti Erol sol tarafında .Koşmaya çalıştı olmadı gücü yetmedi.Yığıldı kaldı yine bir duvar dibine ve yavaşca kapanırken gözleri yine aklında o ela gözler vardı....

3 Mart 2008 Pazartesi

Öylesine bir masal...

Bir varmış bir yokmuş bir zamanlar güzel mi güzel bir ülkede yaşayan bir adam ve bir kadın varmış.Adam ve kadın kendi hallerinde yaşayan işine gücüne sahip çıkan, evden işe işten eve giden ,kendi hallerinde, çalışkan,kimsenin lafını sözünü etmeyen tek dertleri kendileri olan insanlarmış.

Evlerinde çocuklarıyla mutlu bu iki insanın çevrelerinde dikkat ettikleri tek şey kimseye karışmadan,dürüst,temiz insanlarla birlikte olmak ve yaptıkları işi en güzel şekilde yapıp aldıkları parayı hak etmek, çocuklarının boğazından haram olarak nitelendirebilecek tek bir lokma bile geçirmemekmiş.

Mutlu günler yaşamışlar beraber.Gün olmuş devran dönmüş.Bu iki sıradan insanın hayatı bir anda tatsızlaşmaya başlamış.Koca koca insanlar sırf kendi egoları için durup dururken adamla uğraşmaya başlamışlar.

Adamcağızın çalıştığı işte bazı şeyler olmaya başlamış.Adamcağız kendine ve yaptığı işe o kadar güveniyormuş ki.Hakettiği şeyleri alacağından eminmiş.Gel gör ki o güzel ülkenin en alt basamağından en üst katına dek sirayet eden torpil hak yeme ve bunun gibi birçok çirkefce şey başgöstermeye başlamış.Hiç kimsenin derdi çalışan üreten düşünen biriyle çalışmak değilmiş.Onlar iş yapar görünen, kendi işlerini hallettirdikleri,pisliklerini kapattırdıkları birini çıkarmışlar adamcağızın karşısına.Adamın morali bozulmuş,hevesi kırılmış,lanet etmiş.Ama yılmamış.Çalışmaya dürüst ve saygılı olmaya devam etmiş.Çünkü öyle görmüş,öyle öğrenmiş.Dürüstlüğün ve çalışkanlığın en önemli insanlık meziyeti olduğunu...
Günler günleri kovalamış insanlar çeşitli ayak oyunlarıyla adamın daha da bir üstüne gelmişler.Hayal kırıklıkları ve mutsuzluklar yaşamış adam.Ama kendinden taviz vermemiş.
Kadınsa çok üzgünmüş.İnsanların bu yüzünü görmek onuda çok yıpratmış.Ama hep kocasının yanında olmuş.Destek vermiş ve inanmış hak edenin hakkını alacağına.
Hikayenin sonu nasıl bitmiş henüz bilmiyormuş bunu yazan sadece üzgünmüş.İnsanların bu kadar yalancı ve çıkarcı ve bu derece saygısız olabileceğini hiç tahmin edemediğinden çok ama çok üzgünmüş.Ve şöyle düşünmüş."Allah sadece onların allahı değil ya."Güvenmiş.... ilahi adalete güvenmiş...

26 Şubat 2008 Salı

Diyet,Spor,vs....

Ee olacağı buydu,o kadar bahar yazısı okuyup, bide üstüne bahar yazısı yazınca.
Neymiş efendim kuşlar ,böcekler,havalar ısınacak, montlar fazla gelecek..
Neee.... amanın nasıl yani şimdi bu kazaklar kabanlar çıkarılacak yine ortalıkta tişörtlerle ince ince montlarla gezilecek hatta ileri gidilecek yarın birgün denize girilecek ee halilen mayolar, bikiniler.
Beni bir korku aldı a dostlar.Bu kiloyla değil yüzmek, suyun azcık içine bile giremem ben, su üzerinde asılı kalırım.Bu nedenle hafta sonu itibariyle kilo vermeye karar vermiş durumdayım(bu öğlen yediğim kocaman karışık sandviç asla sözümü bozduğumu göstermez ama dimi...dimi?dimi..)
Aslında çalışmalarım başladı bile arkadaşlar.Bir ara sessiz ve derinden Tubikkonun DKZ grubunu deneyim dedim.Iııh olmadı bu rahatlatan tavsiyeler dahada bir rehavet çöktürdü üstüme.(aslında bu durum bu yöntemle kilo vermeyi başaranları gözümde dahada bir saygın hale getirdi.Tavsiye ederim bi deneyin. bende olmadı diye sizdede olmayacak diye bişey yok.Arıza bende olabilir.)
Ben tekrar kendime işgence yaptığım sporlu günlerime döneceğim.Aslında spor yapmak işgence değildir arkadaşlar siz bana bakmayın.Spor güzel bir alışkanlık ve bir yaşam biçimidir.(kötü örnek olmayayım)Ha bana işgence gibi geldiği doğrudur fakat başlayana dek.Çünkü başlaya kadar homurdanan ben başladıktan sonrada hız kesemem.Saatlerce yürüdüğüm arkadaşlar tarafından spor aletlerinden zorla çekilerek uzaklaştırıldığım ve spor sayesinde fit olduğum zamanlarımda olmuştur benim.Ama başlamayı sevmiyorum.Aslında spor salonlarını,spor salonlarında iki arda bir derede(ben hep öğlen aralarınıda gitmiştim belki akşam gitsem severdim bilemiyorum ki?)giyinip soyunup koşturup duş alıp vs...vs...vs...,spor salonlarına gitmek zorunda olduğum günler olmasını sevmiyorum.
Bu nedenle yıllardır evde spor yapsam diye hayal eder dururdum.Ve bu hayalimde kedibeyin az kafasını yememişimdir.Bir koşu bandı alalım diye.Nerden baksan tam 13 yıldır tanıyoruz birbirimizi ve bu 13 yılın rahat 10 yılında ben koşu bandı hayalleri kurdum.O ise beni "koşacaksan parkta bahçede koş ne işin var evde ben zaten spor salonlarında koşanlarıda hiç anlamam" diyip diyip geçiştirdi beni.Kendisi spora pek meraklıydı.Özellikle iyi bir basket oyuncusu olduğunu söylemeden geçemem.Saatlerce basket oynar hiçde yorulmazdı.Sonra o da bana çekti.Körle yatan şaşı kalkar misali basket topunun yerini bile unuttu.Şimdi sporla ilgili tek aktivitesi televizyonun karşısında zaman zaman ayakta, zaman zaman diz çökmüş şekilde futbol maçı izlemekle sınırlı.
Bir süre yürüyüşlere çıktık beraber.Eşofmanları giyip sabah sabah attık kendimizi yollara(hafta içi bile.. Düşünün artık)Uzun soluklu olamadı tabi.İkimizinde pili yavaş yavaş bitmeye başlayınca çaktırmadan mazeretler bulduk.Ve yürüyüş planları en son Doğa'nında hayatımıza katılmasıyla son buldu.
Birkaç gündür hayatımızda yeni bir spor aleti var.Twist and Shape. Aslında bu periciğimin bloğunda gördüğüm ve uzun süren acabalardan sonra aldığım bir alet.Bu günlerde bizde pek revaçta.Bir kere Doğa üstünden inmiyor.Sabah kalkıp ilk iş önce tartıya çıkıyo ve klasik "biraz kilo almış gibiyim" dedikten sonra(artık nerden duyduysa??kesin televizyondan) TaS in başında alıyor soluğu.Ondan kalan vakitlerdede ya ben ya da kedibey üstünde oluyoruz.Garip bir rekabet bile başladı aramızda."Kaç tane yaptın??,Kaç kaloriymiş??,Yedin keki böreği geldin twist twist olmazki"cümleleri çok sarfediliyor.
Bakalım bunun ömrü ne kadar olacak?Spor salonlarını sevmeyen ben kendi salonumda bununla ne kadar ilerleme kaydedeceğim göreceğiz hep beraber.