25 Temmuz 2008 Cuma

Sıcak Çok Sıcak


Şimdi Temmuzun sonlarındayız.Bu şehirde sıcak almış başını gitmiş.Sabahın erken saatlerinde bile tepeden baktığında garip bir bulut var evlerin üstünde nemden dolayı.


Eskiden böyle değildi bu şehir eskiden en fazla 15 gün, o da sadece akşama dek devam ederdi sıcak.Sonra Ankara'nın o meşhur rüzgarı çıkar İçanadolunun tamda göbeğinde olduğunu hatırlatırdı sana.


Son yıllarda sanıyorum artan su miktarı ile(göletler-havuzlar) nemde çok arttı ve malum küresel ısınmaylada bir sahil kenti olduk çıktık.


Özellikle son 1 haftadır havalar berbat.

Sıcak gecede devam edince gece uyuyamadım sıkıntısı herkeste var.

Gece uyunmayınca elbette gündüzde sersem sersem dolaşılıyor ortalıkta.Bir garip uyku vaziyeti.Sıcağın verdiği ezilmeyle karışıncada otobüste dolmuşta esen camın karşında başlıyor uyuklama.


Eskiden ,üniversite yıllarında oturduğumuz yerle şehir merkezi çok uzak olduğundan ,yazları daha çok karşılaşırdım otobüste oturduğu yerde uyuyanlara.Kimi kafasını biryere yaslar direkt geçerdi uyumaya.Kimide farketmeden uyur gider öne düşen kafasıyla komik komik etrafa bakardı uyuduğunu ve kasının düştüğünü gören oldumu diye.


Hatta bir keresinde votobüs virajı alırken 18-20 yaşlarında bir kızcağız düşüvermişti koltuktan.Uyurmuş meğerse de hızlı dönünce yerde buluvermiş kendini.

Geçenlerde erken çıktım işten.Cam kenarına oturdum yanıma genç bir çocuk oturudu.Muhtemelen birinci sınıflardan.Düştük yola.Hava sıcak, yolda kaza var, kapalı, dur- kalk gidiyoruz.Ben yine müzik dinlemeye geçtiğimden otobüsle alakayı kesmişim öyle kendi halimdeyim.Bir anda sol taraftan çantama doğru yaklaşan bir kafa farkettim .Benim tutmaya çalışmamla beraber uyandı.Ve uyanır uyanmaz hızla kızaran bir yüzle özür diledi.

Yalnız zannederim yolun daha sonrası onun için eziyet oldu.Belliki uykusu vardı ve bir daha uyumamaya kararlıydı.Uyumadı da ama ben inerken bile gözlerini zorlukla açık tutmaya çalıştığı belliydi.

24 Temmuz 2008 Perşembe

Sobe-Tesadüf

Daha yaşlandığımda nasıl bir insan olacağım hakkında sorduğu soruları yanıtlamamışken ben sevgili Kozam yeniden sormuş "Hayatınızdaki en büyük tesadüf " diye bana.
Düşündüm ciddi ciddi saatlerce nedir, nedir diye.
?????
Halen düşünürken, aslında hiçbirşeyin tesadüf olmadığına inandığımı, "aaa ne tesadüf" lerin sadece, beklemediğim bir yerlerde, beklemediğim birilerini görmekten ileri gitmediğini farkettim.
Aslında bence çok da güzel kurgulanmış bir filmde, kendi filmimizde başrolü oynarken, tesadüf diye tanımladığımız şeylerin, aslında zaten alnımızda yazılı olanların sadece bizi şaşırttığı anlar olduğuna karar verdim.
O nedenle başıma gelen en büyük tesadüf şudur diyemedim bir türlü.Bulamadım.
Belki en sevdiklerimle tanışmam hayatımın en güzel tesadüfüydü.Doğru yerde doğru zamanda olduğum için şanslıydım.
Oldumu bilemedim sevgili Kozam.Ama hayat bana herşeyi tesadüflerin sırtına yüklememeyi öğretti belkide.

20 Temmuz 2008 Pazar

Azap(Kelime Oyunları-Deniz)


"Yine akşam oldu ,haydi" dedi kendi kendine.Zaten uzun zamandır konuştuğu tek kişide yine kendisiydi.Kimbilir belki bir başka sesle konuşamayacak kadar uzak kalmıştı dünyadan.Tek amacı, tek gayesi, her akşam fenerin yanması ve gecenin karanlığında, denizin ortasında yol alanların yollarını bulabilmesi olmuştu.Belkide kendi yolunu bulamadığından böylesi onu mutlu ediyordu.Keşke zamnında onada doğru yolu gösteren birileri olsaydı.Ama keşke ne manasızdı...
Kırk kırkbeş yaşlarında, zayıf ,gür saçlarında kırlar, gözlüklü ve yorgundu Haydar.
Çok gençken yapmıştı hatasını.Daha onbeşinde bile yoktu belki."Al" dediler "al bunu git vur onu."
Geldiği yerde ne deniz vardı, ne martı.Hiç bilmezdi ,görmemişti.İlk defa, büyük görevini yerine getirmeden 2 gün önce görmüştü bu kocaman suyu.Dalgalı, rüzgarlı bir ege akşamında inmişti o yosun kokan sahil kasabasına.Keşke başka bir yerde görseydi denizi ilk ,keşke başka bir sebeple.Ama keşke ne manasızdı.
İki günde tamamlamıştı görevini.Yine bir deniz kenarında ellerini başlarının arasında sessizce ağlarken bulmuştu onu jandarma.
Sonra uzun bir süre ne deniz gördü ne de toprak.Ne özgürdü ne hafif.Yıllar sonra omzunda hatasının ağırlığı elinde küçücük bir valizle çıkarken mapustan, gitmek istediği tek yerin sadece iki gün gördüğü sadece iki gün kokusunu duyduğu deniz olduğunu farketti.
Dönmedi köyüne.
Asla onun kadar özgür olamyacağını bildiği denize koştu.
Her akşam yaktı fenerini, yolunu kaybedenlere yol gösterdi.Her akşam af diledi.Yorgunluğu bundandı...

Yaz Gribi


Aman diyim a dostlar kapı cam açık uyumayın ceryanda kalmayın dolmuşta otobüste oh ne güzel esiyor küfür küfür diyipte kendinizi rüzgarınönüne atmayın.
Annem hasta 2 kere serum aldı 1 kere oksijene bağlandı
Doğa hasta geçen akşam acillere zor attık kendimizi öksürmekten uyuyamadı.
Ben hasta hain öksürük takır takır bogazım ciğerlerim gögüs kafesim ağrıyor öksürmekten.
Yaz gribi valla kış gribinden kötüymüş...

Ne Ucuz



Şu yukarda görmüş olduğunuz köprünün ve elbette apartmanların yapımı son sürat devam ediyor.Kim bilir kaç işci gece gündüz demeden, sabahın 8 inde başlıyorlar çalışmaya gece saat 2 bilemediiz 2,5 lara kadar.
Bu gün köprünün üstünde işciler gördüm incecik blokların üstünde , henüz sadece kenar blokları ve ara geçiş kısımları tamam olan köprüde bir cambaz edasıyla rahatlıkla yürüyen hiçbir güvenlik önlemi olmadan öylece çalışan işcilerdi.
Bu kadar büyük bir firmada bu kadar büyük bir inşaat alanında böylesi bir tedbirsizlik insan hayatı bu ülkede ne ucuz dedirtti bana:(

10 Temmuz 2008 Perşembe

Geç de Olsa..




Soğuk bir kış günüydü.Karanlık, belki hava öğle vakitleriydi gerçi.Bir heyecan yaklaştım yanına.Kocaman kapkara gözlerle bakarken yüzüme uzattın elini "Merhaba"


Yürüken yanımda tutuverdim ellerini "bak çok soğuk ver ellerini cebime sokalım" biraz mahçup soktun elini cebime.


Simsiyah lüleleri olan saçların vardı.


O gün ilkdi ama son değil.


Kocaman güzel gözlerinle yüzüme bakarken çok sevdim seni...


Beraber büyüdük dimi sen ve ben.


Bazen ben ağladım omzunda bazen sen ağladın omzumda...


Kimseye söylenmemiş sırlarımızı paylaştık duvarları kaplı arka odada belkide yazlıkta küçük balkonda belkide terasta bir öğle sıcağında...


Art niyetsiz, çıkarsız ,kimliksiz sevdik birbirimizi.


Ben seni onun kardeşi yapmadım, sen de beni karısı...


O yüzden şimdi sen benim kardeşimsin, bende senin ablan.


Bugün en büyük hayalim bir gün akşam işten çıkıp sana gelmek veya bir telefonla bize gelecğinizi öğrenip hazırlıklar yapmak.


Bir gün olacağından eminim.


Bir gün yine konuşurken ya da müzik dinlerken omzumda kedi gibi uyuyakalacağından yada evimizde sesinin duyulacağından.


Bir gün aynı şehirde yine beraber olacağımızı biliyorum.


Bekliyorum o günü bekliyorum....


Seni çok seviyorum...

7 Temmuz 2008 Pazartesi

Hayat..


Tatil bitti yazısında kalakalmışım oysa sürekli yolda yürürken ,evde ,mutfakta ,yada Doğayı uyuturken "aaa şunu yazayım" diye düşünüp sonra ne düşündüğümü unutuyorum.Google reader bile paklamadı beni .okudum okudum, şunu yazayım -bunu diyeyim dedim yine bişeyler oldu yazamadım kalakaldım.

Perşembe işe dönene dek herşey pek güzeldi.İşe dönüp, odadan içeri girer girmez buranın beni neden sinir ettiğini hatırladım malesef.Ortalıkta analizi yapılmış numuneler,çalışma kağıtları,çekilmemiş bırakılmış bir sürü tüp : (

Oda yangın anında terk edilmiş izlenimi yaratıyordu ilk anda .İşe mi bakmalı ortalık mı toparlamalı bilmedim.Benden tek kurtuluşları burda olmamaları olabilirdi ki öyle oldu.Böylece her yeri toplamak zorunda kaldım.Ama geldiklerinde (ki sanırım haftaya dönüyorlar)ciddi bir konuşma yapmam gerekecek bir SS subayı olarak.Zira tatil dönüşü kimsenin arkasını toparlamak hoş olmuyor:ben giderken öylemi bırakıyorum ki öyle buluyorum gggıııırrrrr çok kızgınım.

Perşembeden bu yana nefes almadan çalışıyorum desem yalan olmaz.İş yoğunluğu hep istediğim bişey olduğundan mutsuz değilim aksine radyoyuda açıyorum ohh değmeyin keyfime.

Bu yoğunluğun yine geçici olduğunu biliyorum.Zira yaz sezonu olduğundan herkes yavaş yavaş tatile çıkıyor kimsenin deneyle falan uğraştığı yok.Yakında yine sıkılmaya başlayacağım anlaşılan.

Tatil programları yapmaya çalışıyoruz bu aralar.Fethiye acayip gündemde.Daha önce hiç gitmediğimiz için özellikle orda takılı kaldık ama zamanı konusunda kararsızız.Ayrıca Fethiyeyi bilen, giden ,tavsiyesi olan ,varsa dikkat kesilir dinlerim.


Dün balkonda ikinci veya üçüncü kez misafir ağırladık.Bir ortaokul arkadaşım bizi ziyarete geldi.Çok mutlu oldum.Resimlere baktık,anılar çıktı geldi yerlerinden,unuttuklarımızı hatırladık güldük,anlattık konuştuk konuştuk.....

Geçen yıllara rağmen insanın bir arkadaşıyla kaldığı yerden devam edebilmesi ne güzel : )

Bazen olmuyor işte ne kadar samimi olunsada yıllar sonra aynı ritim yakalanamıyor .Yıllar sonra bir heves arayıp bulduğunuz kişi aynı kişi olamayabiliyor malesef.Bunu görmekte çok üzücü olabiliyor tabii.Napalım hayat...

2 Temmuz 2008 Çarşamba

Dönüş : (

Üff ya her güzel şey neden bu kadar çabuk bitiyor ??Sanki tatile çıkıyorum yaşasın naraları attığım o gün bu gün gibi.Öyleyse eğer aradaki günlere ne oldu.?? : ((

*Tatil boyunca sabahları sadece iki kez 7.45 civarlarında kalktım ki çok uyumuşum anlamına geliyor..

*Bütün günler boyunca kuzuyla bol bol oyun oynayıp, boğuştuk.Kendi kendimize oyunlar icat ettik,sarkılar yazdık.

*Kızım büyümüş kocamaaan bir abla olmuş ben işe giderken, onu farketttim.Acı ama, zaman gerçekten su gibi akıyor.Bir gün büyüyüp gerçekten giderse naparız:( (Hemen bir tane daha mı doğurmalı acaba en azından 3 sene de onunla idare ederiz;) )

*Evde her işte yardım etti bana.Hatta çamaşır asarken "sen zahmet etme ben asarım" dedi ki bu bittiğim andır:)


*Doğayla dışarı çıkmak sokaklarda gezmek hatta arabaya atıp dolaşmak gibi hayallerim vardı yapamadım.Çünkü sokaktan içeri girmek istemeyen Doğa hanımı dışarı çıkarmak mümkün olmadı.Ne zaman bu teklifle kendisine gitsem "yok yooook oynayalım" diye karşılık verdi.

*Anne kız 2 gün misafir ağırladık.Ohhh valla gün gibi çok keyifli oldu.Kuzumda hiç zorluk çıkarmadı:)

*Kolum iyi allaha şükür.İkinci gün ilk günün üstüne birde Doğayı kucağıma alınca oldukça ağrı yaptı ama şimdi bişiyim kalmadı.

*Ananne ve dede döndü.(Hatta pazartesi döndüler).Süpriz yapıp karşıladık.Terminalde hepsinin halini görmeliydiniz.Sanki yüzyıllardır görüşmüyorlar gibilerdi : ) .Hatta Doğa oldukça özlemiş dünden bu yana zaman zaman ananneyi özledim gelsin bize tutturuyor..Hayırlısıyla yarın buluşacaklar: )

*İş hayatına başladığım günden bu yana ilk defa bu sene 20 gün tatili olan biri olarak ben çok mutlu oldum bu işe.Küçük bir hesapla daha 13 günüm var demektir ki zaten evvelden hep 14 gün iznim olurdu.Sanki bu sene havadan tatil yapmışım gibi geldi: )

*İçimde buruk bir his var aslında.Yarın sabah bırakıp işe dönecek olmak çok kötü bir duygu ama şartlar işte.Bir haftadır sormuyordu kuzum anne iş yok diye yarın o da kötü olacak galiba : (

*İtiraf ediyorum pek kimseyi okuyamadım.Çünkü Doğa hanım uyanıkken bir iki kere teşebbüs ettim."Ben yapiyiim" diye yanımda bitti.Vazgeçtim.O uyuyunca da yemek ,çamaşır,ütü ve bilumum diğer ilerle uğraşınca, akşamda zaten yorulunca olmadı.Yaşasın Google Reader da ordan bakacağız artık : )


*Uzun lafın kısası yorucu ama dünyanın belkide başka hiçbir şeyine değişilmeyecek bir tatil yaptım.Kuzumla sarıldım,boğuştum,oynadım,güldüm.Kaçırdıklarımı yakalamaya çalıştım,arayı kapatmaya, doymaya, doyurmaya çalıştım. Ve... bitti....

28 Haziran 2008 Cumartesi

Tabiat Evde ;)

lk gün yazımız kuzu uyanmadan ancak 3.günde yazıldı.Tam olarak da burda

25 Haziran 2008 Çarşamba

Tatil



Yok yok tatile falan gittiğimiz yok.Ev tatili yapmak için, birazda mecburi(ananne şehir dışına gidiyor) ,bir hafta izinliyim.Yarın başlıyor iznim, haftaya perşembe sahalara geri döneceğim:).
Mümkün olduğunca herkesi okuyacağım ama yeni bişey(en azından bu sayfaya )yazabilirmiyim bilemedim.
Yazabilmek ve görüşebilmek dileğiyle.
Hadi herkese sevgiler:)

18 Haziran 2008 Çarşamba

Bir yazının Anımsattıkları..

Bugün internette okuduğum bir yazı beni aldı götürdü.Çocukluğumda özellikle arife günlerinde toparlanıp gittiğimiz o kasabaya.
Gerçekten o kadar sessizmiydi o kasaba,kulaklarım alışık değilmiydi onları pek bilemedim.Ama o evin sabahını sevdiğimi hatırladım.
Alt katta babannem mutfağın bir kenarında yavaştan yavaştan kahvaltı hazırlarken rahmetli dedemin yan odada elinde kuranı cam kenarında oturuşunu .O odada hep kartlar olurdu.Bayramda seyranda ya da öylesine bir günde gönderilmiş üstü manzara resimli ya da yaldızlı pullu kartlar.Tahta evin tahtaları arasına geçirilmiş.Her biri özenle saklanmış değer verilmiş:)
Dedem kuranı bitirir bembeyaz pamuk sakallarını sıvazlar.Uyandınmı kız tombiş diye yanına çağırırdı beni:)
Pamuk dedem...
En sevdiğim pamuk sakallarıyla oynamaktı.Sorardı her sabah "bu gece rüyanda ne gördün?"
"boncuk düdük gördüm dede" cevabıydı beklediği.Almak için bahanesiydi herkese karşı.
Herneyse ben bunları hatırladım abimin bu yazısını okuyunca.O tren benide çok uyandırdı.O küçücük balkondan çok izledim giden treni.
Ben yazının başında kaldım duygulandım.Sizler sonunu getirin diye umarım...

Hatırla Onii Hatırla Onii...

Valla son günlerde iyice yukarda ki başlıkta bahsi geçen Temel'e döndüm.Hani Temel'i çok gizli bir bilgiyi almak için alırlar sorguya herşeyi denerler de yinede alamazlar bilgiyi.Sonra derlerki ne ağzı sıkı adammış ya gizlice gözlemleyelimde bakalım şuna.Alırlar kameralı bir odaya .Zavallı Temel ilk yalnız kalışında başlar başını duvarlara vurmaya."Hatırla oni hatırla oniii"Günlerdir düşünüyorum.Sonuç sıfır.Ben genelde uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımı ya da daha önceden tanıştığımız 1-2 kez görüştüğümüz kimseleri pek hatırlayamam:(İşin kötüsü yolda görüp de hal hatır sorduklarındada hatırlıyormuş gibi yapamam.)Hemencik söyleyiveririm.Özür dilerim hatırlayamadım diye.Buna eşimde çok kızar "ya konuş işte nasılsa hatırlarsın konuşurken bir yerlerden ayıp oluyor insanlara" der.Ama ya olmazsa ya hatırlayamazsam.
İşte böyle birşey başıma geldi geçenlerde.Şu facebook denen yerde bir ortaokul-lise kız arkadaşım(!) oldukca yakınız ki herhalde bana samimi bir mail atmış.Hayır tanımıyorum ,kesin biri dalga geçiyor desem, ortak çok arkadaşımız var yani kesin tanıdık belkide yakın(?) İşin kötüsü resmide yok.Hayır kimseyede soramadım.Düşün babam düşün..
Chroma yardııımmm????

Keyif:)


Balkon kapatıldı.Camlar,çerçeveler,duvarla,yerler silindi.

Çiçek bakmayı beceremeyen ben, bu makus talihe bir son vermek için çiçek bile aldım balkonumuza.

Ayrıca boş saksılarda aldım keyfim neyi isterse onu dikeceğim.Öyle çiçek değil ama babanneme özendim domates,biber, limon falan, ama mutlaka fesleğen.

Bakalım şimdilik bu yorgunlukla oturmak kısmet olmadı.Çamaşırlar sürüyor keyfini bu akşam balkonun.

Ama kapımız açık.Şöyle vadi karşısında bir çay keyfi yapmak isteyen varsa buyursun gelsin:))

16 Haziran 2008 Pazartesi

Yeniden(Fotoğrafın Dili-5.Çalışma)



Nerde kaldı çocukluğum?



Hani nerde sabahları annemi babamı uğurlayışım? Nerde balkon korkuluklarında gitme diye yalvarışım ve daha o gider gitmez o anı unutuşum?



Nerde önlük giyip koşar adımlarla okula gidişim?



Nerde barakadan yapılmış okulum,leblebi tozları,simidim,elvan gazozum?



Nerde tenefüste 10 dakika koş koşa bahçeye çıkışım,toz toprak içinde oynayışım?



Nerde sırtıma bez sokan öğretmenim,bembeyaz yakam,siyah önlüğüm?



Nerde sıra arkadaşım,hani kimseyle arkadaş olmasını istemediğim?



Nerde kaldı bomboş eve gelişim,soba yakışım toz duman arasında?



Neden kormuyorum artık şimşek çakınca?



Neden artık şaşırtmıyor beni insanlar?



Şimdi neden daha lezzetsiz gazozlar,neden boğazıma yapışıyor pamuk şeker?



Hala var o şarkılar, o masallar.



Neden yok o içimdeki heyecan?Devler de korkmuyor,prenslerin gelip prensesleri kurtarışına sevinemiyorum neden?



İçimdeki çocuk orda duruyor biliyorum içime baktığımda onu hep görüyorum.



Heyecansız,çekingen,üşümüş,yorulmuş.Keşke koşmuş da yorulmuş olsaydı diye düşünüyorum.Acımıyorum, üzülmüyorum ,sadece mutsuz oluyorum.Herşeye rağmen fotoğraflara baktığımda şimdi diyorum şu fotoğraftan bakan gözler benim gözlerim olsaydı hala,keşke o ışığı hep kalsaydı.



Hayat bazen adil olamıyor malesef kimileri kırkında hala büyümeye çalışıyorken kimileri çok erken tanışıyor büyük olmakla.



Kapatıyorum gözlerimi içime bakıyorum.Orda öylece duruyor,mavi jilesi,kırmızı çorapları ve keçiboynuzu kıvırcık saçlarıyla çocukluğum.O hep içimde kalacak biliyorum.

Ondan vazgeçmiyorum.

Mahçupda olsa,yorgunda olsa bugünlerde Doğayla yeniden hayat buluyor görüyorum...



Yukarıdaki fotoğraf "öykü atölyesi-fotoğrafın dili5.çalışması" na aittir.




12 Haziran 2008 Perşembe

Acemi Şoför (Kelime Oyunları-Zor)

"Ya Allah bismillah" dedi arabanın kapısını açarken.Oturdu direksiyona ve önce aynalara baktı."Aman be" dedi "kaç yıldır cüzdanda taşıdım şu ehliyeti bir işe yarasında oda beni taşısın bari biraz" diye düşündü.Anahtarı kontağa soktu.

İki haftadır yeni aldığı arabayla gündüzleri boş pistleri,futbol sahalarını geceleri boş sokakları turlayıp duruyordu.O sabah"artık vakti geldi ,bugün de denemezsem asla çıkamam bu trafiğe "diye düşünmüştü.
Planını yaptı.Öğlenden sonra 3 gibi evden çıkacak halasıgile kadar gidip dönecekti.Ne vardı ki bunda.Zaten hergece gittiği yoldu.Tek fark geceleri pek kimse olmayışıydı."Bunun da üstesinden gelirim" diye düşündü.

Soktuğu anahtarı çevirdi,kemeri bağladı vitesi taktı veeeee yollara....
Sokak boştu.Bir iki çocuk maç yapıyordu ama onlara yavaşca yaklaşıp korna çaldı.Kenara çekildiler geçti.Garip bir şekilde güveni yerine gelmeye başlamıştıki işte ana caddedeydi.Tek sıra giden arabalar arada duran dolmuşlar,yan sokaktan çıkan taksi şöförleri.Aman yarabbi.Bu neydi böyle.İçinden "umarım kırmızı yanmaz" diye geçirdi."Zira bu panikle bir durusam bi daha kalakamam herhalde" diye düşündü.
Yol fena gitmiyordu... Tamda Ankaranın o meşhur yokuşuna gelene kadar.Eve ne kalmıştı ki...
Ama bir anda "olamaz!" diye düşündü.Yavaşda olsa akan trafik bir anda tıkandı.Zaten yol çalışması yüzünden 2 şeride düşen 4 şeritli yokuşda şimdide kaza olmuştu."Bu ne ya kabus olmalı "dedi içinden."Ufff napalım bindik bi alamete ...geri dönemeyeceğime göre hadi bakalım öyle böyle gidicez burdan" dedi.Ayağını frenden kaldırdı gaza yüklendi ama işte kabus.Araba stop etti.
"Sakin ol, sakin ol "diye fısıldadı onca korna sesi arasında kendi kendine."Kimse umrumda değil ben gidemezsem onlarda gidemez, çalın anasını satıyım çalın üstümden atlayın bari" diye sinirlendi.Anlaşılan sakin olma telkinleri pekde işe yaramamıştı.
Bir-iki derken üçüncüde kaldırdı arabayı.Ama garip bir şekilde araba hızlanmıyordu ve tek şeride düşen yolu da kapattığı için arkada bekleyenler iyice sabırsızlanmışlardı."Allahıııım bitsin bu kabus lütfen" diye söylendi."Ulan bu günü bir bitirirsem varya artık heryerde sürerim ben bu zıkkımı" dedi yüksek sesle.Ayağını tekrar debriyaja götürdü bastı sonuna dek sonra tam gaz.Evet garip ama olmuştu işte sonunda hız göstergesi 10-20leri bırakıp yükselmeye başlamıştı.Arabayı bulduğu ilk boşlukta sağa çekti.Kemeri çözüp arabadan indi.Tişörtü sırılsıklam olmuştu.Biraz nefes aldı."Tamamdır oğlum bitti bu iş" dedi...

10 Haziran 2008 Salı

Geceler(Kelime Oyunları-Fısıltı)

Ne zaman kapasam şu başucumdaki lambayı ,ne zaman şu cılız sarı ışık terketse beni, uyku henüz gelmeden fısıltılar doluşur odamdan içeri.Benden başka kimse duymaz onları. Aklım duyar ,kalbim duyar.Rahattırlar bu yüzden, istedikleri gibi dolanırlar etrafımda.
Bazısı çok eskilerden çıkar gelir.Kimisi daha bugünden.
Kimi yüreğimi daraltır yönümü çevirir bir yandan öbür yana.Kimi bir kuş oluverir gögüs kafesimde...
Ne zaman uykum gelmeden yatsam buluşurum o fısıltılarla.Hiç gelmedikleri olmaz.Sadıktırlar.
Ahhh bir gece şaşırtsalar beni...
Olmaz.
Hiç şaşırtmazlar hiç bekletmezler.Doluşuverirler dört bir yandan içeri.
Mücadele ettikce yükselir sesleri.Hep kaybederim susturmaya çalıştıkca.
Ne zamanki inceden inceye bir ezan sesi yayılır etrafa.Yavaş yavaş kaybolur hepsi.Çıkar gider kapıdan camdan.Bir ben kalırım sabah serinliğinde birde yorgunluğum...

9 Haziran 2008 Pazartesi

...

Kaç yıl bitti bugün,
6 mı??? Yoksa 13 mi? demeli bilemedim.
Hayatımda olduğun, hayatın yükünü sırtlarken omuz verdiğin,yürürken elimi tuttuğun ve bakarken daha güzel görmeme sebep olduğun için teşekkür ederim.İyi ki varsın bir ömür boyu…

4 Haziran 2008 Çarşamba

rum rum bum bum bum(ritmik söyleyin lütfen)

Okul kapandı.Etraftaki tüm öğrenciler yok oldu bir anda tek tük sonuç öğrenmeye gelen oluyor ama açık pazar bize kaldı.

Bencillik ettiğimi sanmıyorum ama burası öğrencisiz daha güzel. Esen rüzgarın sesi duyulabiliyor.Kuşlar kalabalıktan nereye gideceklerini şaşırmış değiller.Kimin elinde yiyecek bişey var hemen yanında bitiveriyorlar.
Küçük serçeler daha açık göz hiç bir lokmayı kaçırmıyor hemen atlıyorlar üstüne.Güvercinler kumrular daha sakin ,çoğu zaman önüne atılan lokmayı bile farketmiyorlar.Sadece düşerken gördüklerini alıyorlar.Garip , kocamanlar ama ,yemekten daha az pay düşüyor nasiplerine.Bazen kızıyorum, "yeter ama çok yediniz" diye serçelere. sonra vazgeçiyorum.Napalım doğanın düzeni buysa değiştirmek banamı düştü...

Hayalim, işimin olmadığı bir- iki saat bir fincan çay yapıp kendime, bir de ktabımı alıp çıkmak Şöyle her yeri görebilen ,ama çokda görünmeyen bir köşede oturup okumak birkaç sayfa.
mp3 çalarımın şarj aleti bozuk olduğundan müzik dinlemeyi malesef katamıyorum bu hayalimin içine.

Çıplak ayaklı kontes bana eski ama çok güzel bir kaset almış,arabada dinlemek için, sırf bunun hayaliyle arabayla gelmek istiyorum işe.En çokda "Hümeyra'dan Dönmek" dinlemek istediğim.

Yalnızım bu aralar.Ç.A.K pek gelmiyor.Tezi verecek inşallah bu aralar.Hayırlısıyla kurtulsun ve arkasına bakmadan gitsin istiyorum onun için.Kendim içinse sadece keşke gitmeseydi diyebiliyorum.Bir insan ilk görüşte birini bu kadar tanıdık bulabilirmiydi bilmiyorum oluyormuş yaşıyorum öğreniyorum.

Bu aralar birde Sudokuya takıldım.Bayılıyorum...Servisteki eğlencem o oldu.Çözülmüş atılmaya yüz tutmuş bulmaca dergilerini sayfalarını kocaaaa valiz çantamda gezdirip bulduğum her yerde çözüyorum.Çantamın içi kalem ve gazete kaynıyor temizlemek lazım biliyorum....

Lost'u bitirdim.Başım göğe ermedi.Ayrıca şimdi Ocak'a kadar beklemem gerekiyor sinir oluyorum.Diğer dizilere mi sarsam? yoksa film izlemeye mi dönsem ?karar veremiyorum.Yoksa yoksa kırıp dizimi kitaplarımla mutlu mesut mu yaşasam bilemiyorum

Tatile gitmek istiyorum, iznim yok biliyorum, ama yinede, hayal ediyorum ,mutlu oluyorum....

2 Haziran 2008 Pazartesi

Binbir Emekle Ama yılmadan Her Güne...(Kelime Oyunları-Kahve)


"Hadi hadi" dedi "bir saattir seni bekliyorum burda."
"Tamam canım napayım, ancak bitti sınav toparlandım geldim hadi kalk.Oooo beklemek zor geçmemiş galiba yemekte yemişsin "diye sitem etti
"Napayım canım kolaymı 2 saatir burdayım.Dide az önce gitti.yedik beraber."
"İyi ,hadi nasıl olsa yapmıştır bişey kızlar bende orda yerim geç kalmayalım" dedi.
Uzun boylu kısa saçlı kız paltosunu aldı.
"Dikkat et yerleri süpürdün" diye uyardı uzun kızıl saçlı olan.
Kısa saçlı kız mavi paltosunu giyindikten sonra düştüler yola."Kitaplarını çantama koy istersen" dedi biri ötekine tam durup kitap sokuştururken çantaya karşıdan geleni gördüler."Daha gitmedinizmi siz" dedi genç çocuk gözlüklerini düzeltirken."Yok hayatım ancak, akşam konuşuruz telefonda" dedi uzun saçlı kız öpüştüler ayrıldılar."Dikkatli gidin eisberg" diye uyardı oğlan kızlardan birini.Sonrada göz kırptı.
Kızlar durağa yaklaştıklarında servis gelmişti.Koşarak servis kapısına yaklaştılar."Hadi hadi" dedi kısa saçlı olan "sen çantamı tut ben atlar yer tutarım baksana çok kalabalık".
"İyi valla sen tecrübelisin" bile diyemeden uzun saçlı kısa saçlı olan binmişti bile servise.Binbir güçlükle bindi uzun saçlı kız servise.Birkaç kişi ezdikten sonra kısa saçlı kızın mavi paltosuyla ayırdığı koltuğa ulaştı.
"Off ya nedir bu böyle balık istifi" diye söylendi.
"Eee kızım biz alışkınız" dedi kısa saçlı olan ."Her akşam aynı terane.Bu saatte böyleyse son servisi sen düşün"
"Haklısın valla.Allahtan bizim oraya çok giden yok" dedi kızıl saçlı kız ve ekledi "sende fena değilsin ya, nasıl atladın panter gibi.. hohooooyt çekilin Eisberg geliyor."Gülüştüler.....
"Ufff hadi biraz Nazan dinleyelim" dedi biri kimdi anlaşılmadı ama Nazan söylüyordu "havada kar sesi olsaaa....."
Sonra indiler yokuşun başında servisten kolkola girip eve varana dek beraberce söylediler şarkılarını "bir sen bir ben bir aşk olsa...."
Apartmana geldiklerinde kısa saçlı kız biraz gerildi "ya böyle hoyturu hoyturu geldik ama ayıp olmasın kadınlara beni hiç tanımıyorlar."
"Amaaaan ne ayıbı annem söylemiştir onlara.Hem tanışırsın şimdi oldu bitti.Seni sevecekler eminim.Eeee hadisene kızım yürüüüüü."
"İyi hadi geldik zaten buraya kadar yürüyelim bakalım."
Üçüncü katta durdular "çaldım zili bak" dedi uzun saçlı kız "hadi bakalım neyse halim o çıksın falim."Gülüştüler.
Kapıyı orta yaşlı kısa koyu renk saçlı bir bayan açtı ve açar açmaz apartmana bir ses ve pasta börek kokusu yayıldı."Biz geldik Sayalı teyze" dedi uzun saçlı kız."Aaaa hoşgeldiniz canım" dedi kadın "sende ..... olmalısın" diye ekledi."Nuraaan koş senin falcılar geldi" diye bağırdı içeri.
İçerden kısa boylu sarı saçlı tontik bir kadın geldi.
"Anne Meral teyze geldi di mi?" dedi uzun saçlı kız."Geldi geldi "dedi kadın.Kısa saçlı ekledi kahve faslına yetiştik mi Nuriş????
Ne günlerdi...:)

30 Mayıs 2008 Cuma

Mazi Kalbimde Bir Yaradır....(Fotoğrafın Dili3)



Elindeki adrese tekrar baktı ,birde yol kenarında kalakalmış sokak adı yazan tabelaya.Evet doğru yerdeydi ama yinede olmazdı, olamazdı burası değildi ki hatırladığı


"Yaa, sokak adı aynı ama, başka bir yer olmasın burası değil gibi" dedi taksi şöförüne.


"Yok hanımabla burası olmazmı hiç yıllardır bu şehirde şöförlük yaparım aradığın yer burası"


Çantasından siyah rugan cüzdanını çıkarttı "ne kadar" diye sordu şöföre.


"46 lira"


Uzattı parayı, üstünü beklemedi bile."Hayırlı işler" deyip kapattı taksinin kapısını ,sonrada neden bilmeden elini vurdu taksinin tavanına iki üç kez.


Arkasını döndü yürümeye başladı sokakta.Sağlı sollu yüksek binaların olduğu arabaların tek yön ilerlediği sokakta.Büyük kiremit rengi üstünde garip kilim desenleri olan çirkin bir binanın önüne geldiğinde gidemedi.Baktı...Siyah-beyaz bir film karesinde bisikletten düşen ve dizlerini kanatan o küçük kızı gördü.Karşı evin önünde oturan ,çay içip komşularla sohbet eden annesine koşan kızı...Ayşe teyzenin evine döndü bir umut.Yoktu..Penceresinden sarmaşıklar sarkan tahta evin yerine tüm görebildiği 4 katlı gri bir bina oldu.Oysa o pencere önünde oturup sokağa baktığı top peşinde koşan abisini izlediği o an sanki biraz evveldi.Sokağın sonundaki yokuşa geldi.Ucu abisinin okuluna uzanan her sabah her akşam gittiği geldiği bıkmadan abisini beklediği yokuşa.Bir apartmanın merdivenine oturdu.


Cebinden bir resim çıkardı.Babasını görmeyeli uzun zaman olmuştu.Annesinin vefatından sonra ona hiç vermediği o resmi alıp almamakta çok düşünmüştü.Onu affedebilirmiydi.Buralara gelmek bu anları yeniden yaşamak onu affettirebilirmiydi.Öldüğünü bilmek bir insanın affedilişini kolaylaştırırmıydı..Bilemedi.


Sadece bekledi yıllar evvel köşe başında abisinin okuldan dönmesini bekleyen onu görünce sevinen o küçük kız gibi bekledi.Gelirmiydi abisi.Belki gelseydi affetmek daha kolay olurdu babasını.Abisini onlardan koparan, alıp uzaklara götüren,annesini suskunlaştıran ve en son kapanan araba kapısından ,şimdi köşeden dönerler ,diye umut ederek, hala rüyalarında gördüğü bu sokaktan ayrılana dek beklediği babasını.


Son kez açtı çantasını kenarları işli bembeyaz bir mendil çıkardı.Gözyaşlarını sildi.Nerde olursa olsun birgün bu yokuştan geleceğini bildiği abisini beklemek üzere kalbindeki küçük kızı oraya bıraktı..Taksiye binmeden evvel son kez döndü baktı hiç istemeden ayrıldığı sokağına.Siyah beyaz bir resim karesinde gördü Ayşe teyzenin evini,koşup oynadığı arsayı ve sokağın sonunda abisine kavuşan o küçük kızı
Öykü Atölyesi fotografın dili çalışmasının 3. resmi için yazılmış yada yazılmaya çalışılmış bir öyküdür efendim...

27 Mayıs 2008 Salı

Kaçamak


"Bu akşam eve gitmesek mi acaba?" sorusuyla başladı "ne yapsak acaba?" sorusuyla devam etti...
O kadar uzun zamandır hep 3 kişi çıkmaktayız ki sokağa 2 kişi çıkınca ne yapılır unutmuşuz:)
Önce yol üstündeki mağazadan gömlek değişimi yapıldı.Küçük beden kalmadığından başka bir gömlek alındı.
Sonra aslında akılda bambaşka bişey varken balık lokantasına girildi ve hiç hazzedilmediği halde bir emir komuta zincirindeymişcesine "sen şunu yersin lafıyla" hamsi buğulama yenildi.Yemek yerken yan masada oturan ve yavaş yavaş balığının keyfini çıkaran "Bizim evin hallerinin Peyamisine" bakılmamaya çalışıldı.
Yemekten sonra kitapevi gezildi.En az 6 kitap seçildi ancak evdeki bitmeyen kitaplar akla geldiğinde yaşanan vizdan azabı nedeniyle alınmadı.(önce aldıkları bitir dimi...)
Ama kitapcıdan boş çıkmak bana yakışmazdı dolayısıyla Doğaya bir set bu nedir ne işe yarar şeklinde kitap alındı ve iç rahatlatıldı(kitapcdan bişey alamazsam içim bunalır)
Sonra uzun zamandır yaptırılmayı bekleyen resimler yaptırıldı(bir set eksik oldu galiba ama napalım onlarda en kısa sürede tamamlanacaklar arasına girdi)
Sonra Yükseldeki gümüşcüler gezildi ve aman yarabbi bu gençler nasıl heryerlerini deldiriyorlar diye düşünüldü((elek gibiler dicem ayıp olacak ama valla öyleleride var)
Sonra Dolmuş duraklarına yüründü bizim sokağın dolmuşunun bulunmasının verdiği rehavetle ve mutlulukla eve gelindi.
Beko basketbo ligi final ikinci maçının sesleri kulağı doldurulurken tüm bu notlar yazıldı.
Alın size kaçamak..

23 Mayıs 2008 Cuma

İmkansız Aşk-(Fotoğrafın Dili)

" Gitme" dedi sessizce ...
"Bu gece son" oldu duyduğu cevap.
"Öylese" dedi "tek çare geceyi uzatmaksa gitmemen için ,güneşi tutarım bende" ... fırladı yalın ayak sokağa ,koştu koştu, tüm şehri tepeden gören gecekondu mahallesinin kenarına geldiğinde, güneş daha yükselmemişti gökyüzüne "duuuur" diye bağıdı "doğma bugün". Tuttu elleriyle güneşi ,yandı...Ama tüm görebildiği, sürüklenen bir valiz ve kapanan bir taksi kapısı oldu gözyaşları arasında. bıraktı,bıraktı doğsun güneşi....
Anladı imkansız olan güneşi tutmak değildi......

Resim Öykü Atölyesinin Fotoğrafın Dili çalışması için seçtiği ödüllü bir fotoğraftır...

20 Mayıs 2008 Salı

Anlat Ananne...

Küçüktüm..

Sen beni kucağına alıp masallar anlattığında.Basmadan çiçekli, ya kahve rengi ya da yeşil elbiselerin olurdu senin.Ama illakide yeleğin,hiç sırtından çıkarmadığın.Sen anlatırken masallarını ben sarınırdım yeleğinin yanlarına ,kokunu çekerdim içime ananne...

Bilmezdin öyle afralı tafralı masallar, bir mercimek çocuk ,bir oduncunun çocukları ,döner döner anlatırdın.Ama oduncunun çocuklarındaki büyük kızı hep ben yapardın ya, bayılırdım ona."Büyük kız senin gibiymiş küçük de Benna gibi" değişin hala o anki gibi taze kulaklarımda.Pamuk prenses yada külkedisi olamasamda bana anlatılan masallarda senin sıcaklığınla uykuya dalarken hep mutlu olurdum.

Hayat da bir masalmış ya ananne.Bir varmış bir yokmuş....Bu gün bir masal yazsaydım eğer sen benim prensesim olurdun...

16 Mayıs 2008 Cuma

Teşekkür:)

Dün sabah bana iyiki doğdun diye şarkılar söyleyen kızıma,beni öperek işe uğurlayan hemen ardından telefona sarılıp kızım iyiki doğdun diye şarkı söyleyen anneme,sabah sabah odaya gelip çay içmeye çıkalım diye tutturunca "amaaan boşver çayı gel doğum günümü kutla" diye yüzsüzlük yaptığım ve buna rağmen "aaa olmaz öyle şey süprız yapacaktım" diye tüm sabahı başa sarmaya üşenmeyen çıplak ayaklı kontesime, çoluğum çocuğum var ben nasıl geleyim oralara demeyen kuzuyu kaptığı gibi yollara düşen Kozama,son derece azimle çalışıp telefonla bana olmasada anneme ulaşmayı başaran ama sonunda o güzel sesini duymaya nail olduğum Çınarıma(bide üşenmemiş yazı yazmış:),bugünü hatırlayıp kutlayan sevgili annem ve babama,gerek telefon gerek mesajla bana sevgilerini gönderen Topik kartaldaki gerçek arkadaşlarıma,aynı gün doğmuş olmanın keyfinin bir başka olduğu ve her sene önce kim kutlayacak bakalım haydi diye yarıştığımız Ebru hocama, üşenmeden yollara düşüp gelen ve bu günü bizimle geçirmek isteyen en büyük halama,kendileri gelemeseler bile sevgilerini gönderen en büyük babanne ve dedeme, elma şekerimi alabilmek için pastane pastane gezen ama yılmayan ve sonunda gözlerimde o ışığın oluşmasını sağlayan canım babama:),doğum günüm olduğunu unutup sadece sesimi duymak için arayan ve sevgilerini gönderen Zerrinime,aslında akşamki yemekte keşke yanımda olabılseydı de şöyle doya doya sarılıp otursaydık diye düşündüğüm Dileğime , güzel kutlamalarını gönderen ve beni çok mutlu eden İncegülüme,Uzunbacak'a ve Serap'a ve son olarak iyi kötü her zaman 13 yıldır yanımda olan Kedibeye çok teşekkür ederim:)
İyiki hayatımdasınız

12 Mayıs 2008 Pazartesi

Hey Gidi Karadeniz



Karadeniz,dalgasıyla rüzgarıyla,yeşilyle....
Karadeniz.Bundan 3 yıl önce tanışmak nasip oldu kendisiyle.
Serin bir yaz sabahı Ordu sahilinden günaydın derken güneşe hem bütün gecenin yorgunluğu gitmişti üstümüzden hem de içimi kaplayan o huzur görülmeye ve yaşanmaya değerdi.

Bir hafta su gibi akıp geçerken gözümüz yeşilliğe ,ciğerlerimiz oksijene,yüreğimiz neşeye,ve aklımız unutamayacağımız hatıralara dolmuştu bile.

Karadeniz.... Hırçın,dalgalı,puslu....

Karadeniz.....Çalışkan,akıllı,hırslı......

Karadeniz....Yaşanmaya değer...

Yorulana dek gezdik,yaylarda karadeniz insanlarıyla tanıştık.Kaçkarın dibinde o yemyeşil ağaçlar yerlerini kırlara bırakırken gördüğümüz "Laz bakkal "nasılda güldürdü bizi...

O puslu tepelerde gezerken sırtına yüklediği o yükü nasıl taşıdığını bilemediğimiz teyzeler bizi hayran bıraktılar kendilerine..

Tulumun sesiyle costuk, dallardan yaban çileği yedik,kara kovan gördük yerden 1500 rakım yüksekte,puslu bir yolda yürürken ve önümüzü 1 metre bile göremezken önümüze çıkan o boncuk gözlü sarışın kız çocuğu gerçekmiydi ve oralarda ne yapardı bilemedik.
Uzungölde sabahın erken saatlerinde yapılan bir yürüyüşün nasılda zinde yaptığını insanı orda öğrendik.


Ağustosta Zigana da yün yorganla kalolifer yanarken ancak yatılabilirmiş onu gördük.
Sümela manastırına çıkınca rahiplerin neden zorunlu haller dışında geri inmediklerini merdivenlerden ve toprak yoldan çıkarken anlamamız hiçzor olmadı:)
Karagölde koştuk kazların peşinden ve battık dizimize kadar çamura ama gocunmadık,bir bardak çay getirdi bizi kendimize.
Yaptığımız o uzun yürüyüşlerde puslu sisli yayla yollarında yürürken ve tek sıra halindeyken ayağımızın hemen dibinin uçurum olduğunu göremedik buluttan.

Veee daha kimbilir niceleri hatırlayamadığım....
Ben o tatilde anladım aslında tatilin ve dinlenmenin deniz kenarında yatıp kitap okumaktan ibaret olmadığını.(geç bile kalmışım).Hazır havalar düzelirken ve gelirken yaz mevsimi karadenizi ziyaret etmenizi tavsiye ederim

Saygılarımla..

30 yıldır her kahrımı çeken,elime kıymık battığında,gözümden yaşlar süzüldüğünde,işin içinden hiç çıkamadığımda,anne çok kötüyüm dediğimde ve belkide demediğimde bile asla yanımdan ayrılmayan.İyi zamanlarımda,mutlu olduğumda,tatlı heyecanlar yaşadığımda benden çok içi kıpır kıpır olan yüreğinde kocaman bir sevgi olduğunu bildiğim,güçlü, sakin,inançlı,hamarat,verici,yorulmaz,anlayışlı,sabırlı benim için bu dünyanın en iyi annesi olduğuna emin olduğum canım anamın ve yaşı ne olursa olsun anne olan herkesin ellerinden öperim.Çünkü anne olabilmenin sorumluluğu farkedip yükünü taşıyabilen kişi kaç yaşında olursa olsun ellerinden öpülmeye layıktır bence.
sevgilerimle

8 Mayıs 2008 Perşembe

Bir Parça Mavilik..(Fotoğrafın Dili)


Fotoğraf Selahattin Sönmez (Turkish Daily News)
Kaç saat olmuştu acaba, günlerden neydi,burda bu kapkaranlık dört duvar arasında herşeyi unutuyordu insan.Unutmadığı tek şey sevdikleriydi burda insanın,ya onlarıda unutsa ne olurdu acaba...
Kalktı...... kızını özlemişti.Birbirlerini özlediklerinde yapmaya karar verdikleri şeyi yapmak için yavaşca küçük ... küçücük parmaklıkları olan demir kapıya yürüdü."Gökyüzüne bak" demişti kızı ayrılırken."O maviliğe baktıkça gözlerime baktığını san, ben öyle yapacağım.Gökyüzünün maviliğinde bulacağım gözlerinin maviliğini babacığım".
Bir parça mavilik görebilmek için yürüdü kapıya,uzattı ellerini, çevirdi yüzünü yukarı.......

Cesaret...........(Kelime Oyunları-Yalın)

Kapkara gözlerini öylece açmış bakarken yüzüme, beklediği yalın gerçekti.
Peki bende varmıydı o cesaret.Tüm gücümü toplayıp evet diyebildim mi?Anlatabildiğim gerçeği tüm yalınlığıyla .Yıllarca bana anlatılan,öğretilen o erkek ,o cesur olma martavallarını bir kenara atıp yine yalanlara sığınmadım mı.
Oysa herşey yeniyken,tazeyken ve biz belkide bu kadar tanımazken birbirimizi bundan daha yakın değilmiydik birbirimize ve ben daha dürüst değilmiydim.Nerden çıktı bu yakınlaştıkça uzaklaşmak,nerden çıktı bu yalanlar....Nerde kaybettim doğruları,nasıl yaşamaya başladım bunca yalanla.
Herşey gerçekkende böyle zormuydu yaşamak.Neden zorlaştı herşey neden gerçekliğini,yalınlığını yitirdi.

Öylece bakakaldım o kapkara gözlere.Bir zamanla büyük aşkla bakmaya doyamadığım ,bir kez gözüme değsin diye bakışı saatlerce beklediğim gözlerine, sonra sessizce eğdim başımı o anlasada ben yapamadım.........

5 Mayıs 2008 Pazartesi

Kelime Oyunları-Umut

Hava ne kadarda soğuktu.Odasının kapısını açtığında parmakları soğuktan iyice uyuşmuştu.Hemen paltosunu bile çıkarmadan ısıtıcıyı açtı.Önünde oturdu biraz.Allahım bu ne soğuk küresel ısınma nerde yaa diye söylendi.Botları kara bataktan sırılsıklam olmuş içine su çekmeye başlamıştı.Orta çekmeceyi açtı içinden geçen hafta pazardan aldığı ama eve götürmeyi hep unuttuğu çorapları çıkardı.Bu yüzden unutuyormuşum demekki diye düşündü.Botlarının iplerini çözdü.uyuşan parmaklarını ısıtıcıya azcık yaklaştırıp çıkardı çoraplarını.yenisiyle değiştirdi.Allahtan üşengecimde spor ayakkabılarımda burda kalmış diye düşündü bağcıklarını bağlarken.Ayakları ısınınca ısındı birden.Aklına sıcacık çay düştü.Paltosunu asmaya giderken dokundu su ısıtıcısının düğmesine. Yerine döndüğünde su ısınış çay olmayı bekliyordu.Doldurdu bir bardak ve açtı bilgisayarını.Mail kutusunda gezerken "lütfen cevap verin " diye bir mail gördü.Göndereni tanımıyordu ama merak işte açmasam olmaz sanki diye düşünerek açtı maili.

Sayın........,
4,5 yaşında bir oğlum var.Pazartesi günü açık kalp ameliyatı olacak.A Rh(-) kana ihtiyacımız var.Sizi ve adresinizi kanbankasından buldum.Eğer kan vermek için müsaitseniz lütfen ama lütfen bizimle bağlantıya geçin.Beni ve eşimi çok mutlu kılacaksınız.
Saygılarımla
...................... ................

Çayı masanın üstünde öylece kalakaldı.Gönderiye iliştirilmiş çocuğun gözlerine takıldı gözleri.Sıcacıktı...
Hemen telefona sarıldı.Birileri için umut olabilirsem ne mutlu bana diye düşündü....

Lütfen acil kan duyurularında bulunan kimselere yardımcı olun, Yarınlara umut olun. Can verin. Hayat verin! Bir yaşamın umudu olun!.

1 Mayıs 2008 Perşembe

Sobe-Hayatımı Etkileyen 3 Kadın

Sevgili Çınar,
beni hayatımı etkileyen ve hiçbir kan bağımın bulunmadığı 3 kadın hakkında bir yazı yazmam için sobeledi.Zevkle cevap veriyorum....



1)İlkokul öğretmenim sevgili DİLBER SATIR
İlkokula başladığım ilk gün annemin ellerinden öylece tutmuş sağ yanına kendimi yaslayabildiğim kadar yaslamış bırakmamk için gözlerimden yaşlar süzülürken yavaşca yanıma geldi ve "ağlama B....cığım bundan sonra senin okuldaki annen benim ne sıkıntın ne derdin olursa beraber çözeceğiz" dedi ve bu sözünüde yıllarca tuttu.Sadece bana karşı değil sınıfımızdan olan/ olmayan her çocuğa gösterdiği sabır ,anlayış,dikkat,sevgi ve ilgi ,bende ona karşı inanılmaz bir saygı ve sevgi oluşmasını sağlamıştır.Öğretirken eğlendirmeyi,sorumluluk vermeyi ve güven duymayı öğretti bir çoğumuza.Okul bittikten sonrada o emekli olana dek yıllarca yanına gittim geldim.Öğrencilerine yardımcı oldum.Onun hayatımdaki yeri bambaşkadır.Öğrettiği herşey için binlerce kez teşekkürler...



2)Hayranıyım hayranıyım hayranıyım Zuhal OLCAY

Geçenlerde okuduğum bir röportajında"bana hayran olanlar aslında neler feda ettiğimi bilemezler" diyordu.Doğrudur bir sanatçının yaşamının kolay olduğunu düşünmüyorum.

Ben onun sesindeki ve gözlerindeki hüzne,kuvvetli duruşuna,işine harcadığı emeğe,yaptığı işlere, herşeye karışmayan tavrına ve galiba birazda etrafındaki bu koruyucu kalkana "soğukluğuna"hayranım.(Aslında bu özellikleriyle Candan Erçetinde buraya yakışabilirmiş gibi geldi birden ama bu hakkımı Zuhal Olcay için kullanmakta kararlıyım.)



3)Bu şıkkı uzun uzun düşündüm aslında.Bilim kadınları,siyasetçiler,tiyatro oyuncuları,yazarlar,kimler kimler geçti aklımdan ama bu hakkımı eşimin rahmetli anannesi Nazik Okşar için kullanmaya karar verdim.Kendisiyle hiç tanışma fırsatımız olmadı aslında Nazik ananne biz eşimle yeni yeni çıkmaya başladığımız zamanlarda malesef çok kötü bir hastalık sebebiyle son günlerini yaşamaktaydı.Bugün hala tek pişmanlığım gidip onunla tanışmamış olmak.Keşke...keşke ama artık çok geç.

Evet hayatımı etkileyen kadınlar listesinde oda var.Çünkü eşimi o büyütmüş.Sekiz çocuktan sonra(ki herbirinin arasında sadece 2-3 yaş var) kendini torun bakmaya adamış.Eşimi ve kuzenini beraber büyütmüş.Bugün onlara baktığımda (her ikisinede yani) nasıl bir özenle ,bütün incelikleri işleyerek büyütttüğünü görüyorum.Okumuş bir kadın değil ananne ama tüm insani değerlere sahip.Yalan söylemeyen,tüm hayatı boyunca tek bir kötü söz etmeyen hatta sesini dahi asla yükseltmeyen,misafirperver,insanları seven bir insan.Ve sahip olduğu tüm bu özellikleriyle bütün aileyi bir arada sıkı sıkı tutmuş,yetiştirdiği herkese kendi doğrularınıince ince nakşetmiş.Ve nede iyi yapmış...

Benim hayatımı etkilediğine karar verdiğim 3 kadın böyle sıralanıyor işte.Şimdi bakalım bu konuda eğer daha önce sobelenmedilerse sevgili Kozamı,deneyimleri ve o güzel yazılarını bizimle paylaşan Yaşamın Kıyısındayı,ve cevaplarını merakla beklediğim çok ama çok sevgili İncegülümü (daha yeni bir sobeden çıktın biliyorum ama merak ediyorum) ve güzel yazılarına bayıldığım Yıldız Yağmurlarını sobelemek istiyorum

29 Nisan 2008 Salı

Sobe-Kitaplar

resim
Sevgili Kozam beni sobelemiş kitaplarla ilgili maceram hakkında.Öyleyse buyrunuz efendim:)

Çocukluğumla ilgili ilk hatırladığım kitaplarım cin ali maceraları.Şöyle çöpten çizilmiş Cinali kitapları ki galiba ilk okumaya onlarla başlamıştık çoğumuz:)

Okumayı söktükten ve elmam kızardıktan sonra başladı benimde dostluğum kendileriyle.Öncesini gerçekten çok net hatırlamıyorum, bana kitap okurlarmıydı ama, annem babam çok kitap okumazdı benim...


Okumak benim için ayrı bir keyif oldu her zaman.Bambaşka bir dünyaya girip orda kalmak gibi birşeydi bu nedenlede hep sevdim.Önümde kitap okuyan örnekler olmasada okumak istedim hep bişeyler.


Dayımın oğlu ve kızıyla okuduğumuz ansiklopediler vardı mesela ama öyle meydan larouse(böylemi yazılırdı ki acep) gibi değil.Dayımların kütüphanesinde duran Kim,Nerde-Nasıl,Ne Zaman gibi başlıkları olan dışı mavi kırmızı yeşil renkli bir setti ilk hatırladığım.Üçümüz oturur önce hangisini okuyacağımızı seçer sonra başlardık okumaya.Sonra birimiz alır cildi, diğerlerine sorardı.Mesela "Kim" kitabından birinin hayatını okur adını söylemezdi.Diğer ikimiz bulmaya çalışırdık kim olduğunu.Bu işi öylesine meslek edinmiştikki kendimize bir süre sonra olaylar tarihler ve kişiler ezberimizde gezer olmuştuk.


Okuma yolculuğumda bir sonraki adımsa Gırgır dergisi olmuştu.Her cumartesi sabahı ekmek almaya giderken elime verilen "ne istersen alabilirsin kızım" parasıyla gidip her cumartesi bir Gırgır dergisi alırdım.Sonra Gırgır oldu Limon daha sonrada Leman.Ben hep aldım.Ta ki yazarların çoğu değişipte belden aşağı espriler miktarı artana dek.


İlkokulda bir sene hızlı okuma yarışmasına girmiş ve dakikada şimdi kaç olduğunu hatırlayamadığım binküsür kelimeyi okuyarak birinci olmuştum(hala hızlı okurum,okuduğumuda anlarım.Yanımdaki sayfanın yarısnı okumadan ben diğer sayfayı yarılamış olurum ki bu yetenekte o günlerden kalma galiba)Tabi bu kadar hızlı okuyabilmek için de o arada ne bulduysam okumuştumGazete, dergi, kitap ,yemek kitabı ,herşey ama herşey.


Orta okulda Kemalettin Tuğcu okurdum ,hemde çok.Çok içli ve hüzünlü hikayelerdi ve çok severdim gerçektende.Ama birgün, ortaokul Türkçe öğretmenim ,Kemallettin Tuğcu kitaplarını okumamamı söyledi bana.Çok sebepsiz bulduğum ama sorgulamadan kabul ettiğim bu istek bugün nasılda üzüyor beni.


Sonrasında aklıma gelen bir diğer kitap Zlatanın Günlüğü dür.Bir okul arkadaşımdan almıştım.Okurken gerçek olduğunu düşünmek çok yaralamıştı beni.Kendimi kitaptaki kişi yerine koymak alışkanlığım o günlerden kalma galiba....Pal Sokağı Çocukları,Küçük Kadınlar,Falaka,Tom Sawyer,80 Günde devr-i alem, Gizli Bahçe şu anda adını hatırladığım diğer kitaplar.


Sonrasında yine aklımda kalan bir kitap kocaman cildiyle Huzur Sokağıdır mesela.Biri yeşil diğer siyah iki cilt.Ve bende bıraktığı izler.Sonrasında filminin çekildiği ve Türkan Şorayında oynadığını görünce çok şaşırmıştım..


Bir ara ,lise yıllarında, şiir kitaplarına merak salmıştım.Özdemir Asaf,Atilla İlhan,Nazım Hikmet,Orhan Veli.....ve daha niceleri.Ama en çok Ümit Yaşar.Bende Her Türk evladı gibi lise yılları şair olarak geçirdim anlayacağınız:)


Sonra Üniversite yılları.O yıllarda karşılaştığım ve ömrümün sonuna dek yanımda olmalarını istediğim 3 insan hayatıma farklı farklı kitaplar kattılar.


Sevgili Koza: Sevgili ablalarının(ablalarımın) kütüphanesini banada açarak önüme kocaman bir dünya sundu.Beni Ataol Behramoğlu şiirleriyle tanıştırdı mesela.Koku,Körlük ,Safiye Sultanve şu anda ne kadar düşünsemde adını hatırlayamadığım bir sürü kitap.Kocaman bir dünya gibiydi duvara yaslı kütüphane ve ben o dünyadan ,özenli olmak koşuluyla,faydalanabilen 4-5 kişiden biriydim.


Sevgili eşim(kedicim):Emre Kongar,Cezmi Ersöz,Orhan Pamuk,Nihat Genç kitaplarıyla tanışmamı ve galiba okurken birazda düşünmeye sorgulamaya başlamamı sağladı hayatı ve fikirleri.Böylece okumanın sadece okuyup geçme olmadığını okuken kendi kendime sorgulamayı ve yeni fikirleri öğrendim.Eledim,sevdim,sevmedim,okurken kavga ettim,düşündüm,araştırdım,buldum,büyüdüm...
Ayrıca odasında gördüğüm ve sonrasında bile nerdeyse hergün açıp 1-2 sayfa okuduğum Gırgır-Leman ve limon arşiviylede yıllar sonra tekrar beni çocukluğuma götürmüştü.Teşekkür ederim:)


Ve Diloyum:Onun sayesindede hayatın gerçek yüzleriyle karşılaştım çoğu zaman kitaplarda.Gerçek hayat hikayeleri,günlükler,anılar,kısa hikayeler(ikbal Gürpınar,Gülse Birsel,...) ama en çok da Sıdıka:).Çok sorguladım bende sırtımda yelek ayağımda patik bu hayatı ve insanları Sıdıkayla beraber o camın arkasından..:).

Bunca kitap ismi ve yazardan sonra söylemek istediğim bir kaç cümle daha kaldı aslında.
Kitap seçerken en dikkat ettiğim şey kapağında karakterlere ait herhangi bir resim olmayan bir kitap almaktır mesela.Çünkü eğer öyle bir resim varsa asla kendime ait bir hayalim olamaz kişilerle ilgili ve bu beni çok rahatsız eder.
Kitapların çok satıp satmamasından ziyada ismi öncelikle ilgimi çeker.Sonra mutlaka 1-2 sayfa okurum almayı düşündüğüm kitapdan.Eğer akıyorsa konu tamamdır o kitap ,eğer bir zorlama varsa okurken olmayacağı bellidir ısrar etmem.
En büyük zevkle aldığım kitaplar:Macera,gerilim kitaplarıdır diyebilirim
Ve son olarak tek geçeceğim iki yazar:Ahmet ümit ve Jean-Christophe Grangé dır.Ne yazdılarsa soluksuz okurum...
Sevgili Berkayın annesi Figen (annece)yi,çok uzaklardan buralara internet sayesinde tanıyıp sevdiğim Gülteineni ve sevgili okul arkadaşım Chromayı ne okudukları ve kitaplarla olan hikayeleri konusunda sobelemek isterim,eğer mahsuru yoksa:)

25 Nisan 2008 Cuma

Çocukluk işte


Havada güzel bir esinti var.Ağaçların dalları yavaş yavaş sallanırken her yer bembeyaz kavak pamuklarıyla dolmuş.Aşağıda bahçede Ayşe teyze yatakları çıkarmış,yünlerini dökmüş,elinde bir sopa öylece vurup duruyor.Bir tarafta Nihal küçük, diğer tarafta eşkiya İsmail(İso).Ayşe teyzem onlara bağırırken dönüp bize şöylece gülümsüyor."Gel kız tombiş" diyor."Atayım seni şu yünlerin içine".Gülüşüyorlar.Bense geri çekiyorum kendimi sanki atacak gibi."Kolay gelsin Ayşe" diyor annem.Elimden tutuyor eve çıkıyoruz.Üstümü giydiriyor,güne gitmek için özel olanlardan.Otobüse binip yollara düşüyoruz.Galiba Demetevler tarafı, annemin bugünlerde yanımızda olamayan bir arkadaşına gün ziyaretine.Havada hala bembeyaz pamukcuklar."Aaaa anne" diyorum "bak Ayşe teyzemin pamukları buralara kadar gelmiş".Gülüyor bir öpücük konduruyor saçlarıma.Niye güldü anlamıyorum.
Şimdi ne zaman kavak pamukcukları uçuşmaya başlasa ben o günü yaşıyorum...

resim

24 Nisan 2008 Perşembe

Kelime Oyunları-Sır



Sırlar....


Yüreğimin yükleri...


Aklıma bile getirmezken sizleri nerden çıktı şimdi bu yazı......


Zaman zaman omzumda yükünüzü hissettim.Bazen sıkıldım, kurtulmak istedim, atmak istedim sizi bir uçurumdan aşağıya yada dökmek bir iskeleden lacivert sularına bir denizin ,mehtaplı bir gece vakti , ama asla paylaşmadım... Bana ait olanlar ve asla benle ilgisi olmadan sessizce kulağıma fısıldananlar.Emin olun benimle kalacaksınız ve benimle mezara gideceksiniz.


Çünkü sır sırdır.Ne paylaşıldıysa ne görüldüyse , ne duyulduysa ve ya yaşandıysa orada kalmalıdır...







Resim burdan alınmıştır efenim..

14 Nisan 2008 Pazartesi

Kelime oyunları-İnsan

Parktaydık hafta sonu.Güzel güneşli bir gündü.Çocuklar havanın güzelliğinin tadını en çok çıkaranlar.Bizimkide aralarına karışmış ,sallanıyor ,koşuyor kayıyor ne zaman büyüdü de kocaman bir kız oldu.Arkadaş buluyor kendine,konuşuyor tanışıyor.Her biri farklı bu küçük insanların.Kimisi çok dost, çok saf, çok sıcak,kimisi soğuk,uzak,üzgün,hırslı,geçimsiz.Bir tanesiyle tanışıyor Doğa.Kendi yaşıtı küçük bir adam.Hemen el ele tutuşup koşmaya başlıyorlar.Beraber çıkıyorlar merdivenlerden,beraber kayıyorlar.Bir ara merdivenden çıkarken yaşca daha büyük bir kız itekleyerek bizimkileri önlerine geçiyor.Sonra bunlara doğru eğilip sağ elinin işaret parmağını sallayarak bişeyler söylüyor.Bizim iki küçük insan cevap verecek oluyor yüzünden belli kızıyor bizimkilere.Müdahele etmek istemiyorum ama biraz sonra bizimki yanımda bitiyor."anne abla önce ben kayıcam çekilin dedi,itekledi bizi" diyor.Üzülmüş belli yüzünden,hayal kırıklığına uğramış.Oysa öyle öğretmiyoruz biz ona.Paylaşmayı,beraber oynamayı öğretiyoruz.Şaşkın...
Geri dönüyor arkadaşının yanına birazdan unutuyor muhtemelen az önceki kırgınlığını.
Bense birden kendi çocukluğuma dönüyorum.Binbir hevesle,nasılda beğenerek aldığım yılbaşı hediyesinin arkadaşım tarafından beğenilmemesini ve geri getirilişini,açılmış paketiyle önüme konuşunu hatırlıyorum."Üzülme" demişti annem "o zaman demekki arkadaş değilmişsiniz.Arkadaşlar böyle yapmaz".Sonra yine o arkadaşımın öğretmene gidip "ben niye 9 aldım da o 10 aldı" diye sorgulamasını hatırlıyorum.
Bugün 30 yaşındayım.Bazen 50-60 gibi hissetsemde nüfüs cüzdanım 30 diyor.Şimdi kırgınlıklarım,üzüntülerim daha farklı.Şimdi bazı şeyleri insanların çocukluklarına, çiğliklerine verebiliyorum.Ama hala ümidim var evet biliyorum.Bu dünyada kötü olmayı seçen yada belkide seçmeden öylesine kötü olan insanlar var ama ümidim var iyi insanlarda var bu dünyada.
Arkamı dönüp koşmak,kaymaya devam etmek üzüntülerimi,kırgınlıklarımı orda öylece bırakmak istiyorum.
Yapabilirmiyim acaba???.............

Burdayım Nihayet..:)

Yoktum uzun zamandır.
Perşembeden beri izinliydim.Şu izin günleri de iş günleri gibi yavaş geçse diye düşünmekten alamıyorum kendimi.Hooop bir bakmışsın bitmiş.
Eskiden beri en sevmediğim gündür pazar günü helede öğleden sonrası...Çocukken pazar akşamları ateşim çıkar terlemeler basardı ertesi günün stresinden.O zamanlar ayrı odam da yok salonda kanepede yatıyorum.Her pazar babamla kavga ederdik.Zavallı adamcağız TRT nin tek kanallı olduğu zamanlarda pazar sineması seyrederdi geceleri.O filmlerde hep alt yazılı olurdu.Ben de bir surat ya baba sesini kıssana şunun zaten alt yazılı diye çıkışırdım.Babamda baştan mırın kırın eder sonra kısardı.Bugün ne zaman bir alt yazılı filmi sesi kısık izlesem içime fenalık basar babamın ahı var galiba üstümde...
Neyse dağıtmayalım konuyu.Evet evdeydim.Perşembe günü Doğa ve anannenin güne gitmesini fırsat bilerek bütün gün yattım(zaten karnımdaki müthiş ağrı ve terleme nöbetlerimde kalkmama izin vermiyordu o ayrı)Antibiyotik başladım.Unutmadığım zamanlarda içiyorum.Oldum olası sevmem hap içmeyi zaten.Alışık olmayınca bünye tabi unutuyorum.Hep şaşıyor saati daha bir kere tamı tamına tutturmuşluğum yok hayırlısı.
Cuma daha iyiyidim.Hatta sabah temizlik faaliyetine bile bir miktar katılım gösterebildim.Akşama annem gidince iyileşmem gerekti:).Zira Doğa hanım anannenin gidişini sürekli çişşş yaparak protesto etti ve bunu açık açık belirtti.
Cumartesi pazar nasıl geçti anlamadım valla.Anlayan varsa anlatsın.Son olarak dün geceki "Kemik kolleksiyoncusunu" hatırlıyorum.Klasik ben ve korku filmi hikayesi.Önce korkarak izle sonra korkudan uyuyama.....
İşte bugün pazartesi hava süper tam gezmelik.Midemde hala ağrı var ama baş dönmelerim sona erdi.Ihlamur içtim az evvel iyi geldi.
Şimdi birazcık komşulara gideceğim.Okuyacağım kim napmış nerdeymiş.Özledim herkesi.Tek tek dolaşmak istiyorum.Öğle yemeğine kadar boşum buda demektir ki yarım saatim var.
Görüşürüz...

8 Nisan 2008 Salı

55Kelimeye Sığdır Bakalım Sobesi:)

Bu sobeyi ilk gördüğümde "nasıl yani?? yazsam yazsam bitiremem ben anlatacaklarımı,55 kelimeye sığarmı,allahtan pek sobelenen bir şahsiyet değilim " diye düşünmüştüm.Ama İncegülümün aklına gelmişim.Ebe-sobe demiş bana gülüm.İşte sevgili İncegülümün sobesi ile 55 kelimelik öykülerim:)


Heyecanlıydı .Sakin olmaya çalıştıkça heyecanlanıyordu üstelik.Testin kabını yırttı.İçerden bir koşu plastik bardak getirdi.Elleri titreyerek yaptı testi.Sadece iki damla demişti eczacı, evet şimdi sadece bekleyecekti.Yavaş yavaş yükselen çizgi heyecanını azaltacağına arttırdı.Aklından geçen soru işaretleri giderek netleşti.Şimdi kalbi gerçek bir kuş gibi çarpıyordu.Ordaydı işte ikinci kırmızı çizgi ile orda...



Servisten indiğinde üstünde günün yorgunluyla adımları yavaştı.Biraz ilerde babacığı kahvenin bahçesinde oturmuş herzamanki gibi onu beklerdi.Önce bakkala uğradı babasının sigarasını aldı.Sonra kahveye yöneldi.Yanılmamıştı.Tahta sandalyenin üstünde bir elinde bastonu ile babacığı ordaydı işte.Tüm yorgunluğu gitti.Gözleri güldü onunda kızını görünce.Yanına yaklaştı.Bir sandalyeye oturdu ve seslendi.İki orta şekerli....


Hımmm bende Çınarcığımı sobeleyim o vakit.Kolay gelsin Çınarım:)

4 Nisan 2008 Cuma

Kelime oyunları-Hata,affetmek

Yıllarca tekrar tekrar seyrettiğim bir fimlden bir kareydi aklımdaki
Adam pişmandır çok pişman."Keşke geri getirebilseydim o yılları" der.Kız çok sinirlenir.Dolabın üstündeki vazoyu alır ve yere fırlatır."Hadi tamir et bakalım" der."Hadi eski haline getir.Kusursuz çatlaksız olurmu hiç,iz kalmazmı tamir etsen kalmazmı söyle...."
Çocuk aklımla ne çok hüzünlenirdim ben bu filme.Ağlar ağlardım .Yinede seyrederdim ezbere bildiğim sonunu izlemek için...
O film mutlu sonla bitmişti.Kadında-kızda affetmişlerdi adamı.Keşke her film mutlu sonla bitse...

3 Nisan 2008 Perşembe

Müziksel İnsan;)


Çocukluğuma dair en sevdiğim hatıralardan biridir Orhan Gencabay'ı kaçırma anım:))


Benim annem bir Orhan Gencabay fanatiğidir.Şimdilerde şarkı sözlerini tam olarak hatırlayamasada eskiden hafta sonları iş yaparken hep ağzında bir Orhan baba şarkısı olurdu.


Bir elinde kova bir elinde bez camdan dışarı yarıya kadar sarkmış cam silerken ucundan yavaş yavaş şarkılar mırıldanırdı.Tek bir şarkısını birden fazla dinlemek için üst üste aynı filme gittiğini anlatır dururdu hep.


Çok küçüktüm.Birgün beni dizine oturtu ve şöyle dedi:Ne dersin B.... Orhan Gencabayı kaçıralım mı?? getirir şu odaya(misafir odası) oturturuz sonra ben ona bir de saz alırım o çalar biz söyleriz ha??ne dersin.??

Zevkle ve heyecanla kabul ettiğimi hatırlıyorum şimdi:))


Sonrasındada çok faydasını görmüşümdür küçükken ezberlediğim Orhan gencebay şarkılarının.Mesela üniversitede yapılan arkadaş toplantılarında söylenen Orhan Gencebay şarkıları hiçde yabancı gelmemiştir bana.;)Her duruma uygun bir Orhan baba şarkısı mutlaka vardır;

Bir teselli ver,beni böyle sev,batsın bu dünya,hatasız kul olmaz,bana kaderimin bir oyunumu bu,sevemedim karagözlüm ve elbetteki ya evde yoksaaann:))


Galiba annemden geçme bir huy bayılırım şarkı söylemeye, dinlemeye..


Çocukluğumdan beri hiç müziksiz bir anım olmamıştır.Annemle başlayan müzik yolculuğum ,evdeki küçük radyodan dinlediğim türkülerle devam etti.Sonra bir walkmanim oldu (yurtdışına giden biri getirmişti galiba).Walkmanle bitişik yaşamaya başlayınca annemler çok kızmışlar ve hemen bir hoparlör ayarlamışlardı.Her ay alınan kasetler,benim o kasetleri bir dinleyişte ezberleyip hatmetmem,gizli gizli gece uyurken müzik dinlemem,ders çalışırken müzik dinlemem,iş yaparken müzik dinlemem....


Müziksiz yapamam ben .Önemli bir iş yapacaksam mutlaka bişeyler çalmalıdır.Hatta zor,kafamı ve gücümü toparlayacak bir iş yapacaksam ağır bir müzik çalmalıdır.Mesela rock....


Ama mutluysam ve sakin ve huzurlu o zaman neşeli bişeyler olmalıdır fonda.


İşe gelince ilk radyomu açarım ben.Arabaya binince emniyet kemerinden bile önce dinleyeceğim müzik hazırdır,serviste dolmuşta otobüste mp3 çalarımdır(walkmanlar tarih oldu artık) her zaman çantamdan imdada koşan..

Bazı arkadaşları güler bana müziksel insan derler,babam çok kızardı mesela nasıl ders çalışıyorsun diye ama yapamam müzik yoksa hiçbirşey yapamam.


Müzik dinleyebileceğim bir yer yoksa kendim söylerim.O kadar müzik dinledikten sonra zor detone olurum (bazı yerlere sesim yetmiyo o ayrııııı)ve hiçbir ritmide kaçırmam.


Bugünlerde Doğadada farkediyorum aynı şeyi.Arabaya binince ilk işi radyoyu açtırmak oluyor mesela.Garip bir şekilde müzik dinlemeyi seviyor ama öyle her müziği değil.Mesela Şebnem Ferah seviyor benim kızım,Manga ,Göksel,Barış Manço,Feridun Düzağaç dinliyor.Kötü olduğunu düşündüğü hiçbir müziğe dayanamıyor ve direkt "değiştir" diye buyuruyor:)


Ve etrafta müzik yoksa başlıyor kendisi söylemeye....


Bu bir zincirse eğer zincirin son halkası Doğa şu anda.Ve ben bu durumdan hiç şikayetçi değilim....

31 Mart 2008 Pazartesi

Hayrolsun....

Cumartesi gecesi bir rüya gördüm.Elimde ustura saçlarımı kazıdım.Çok ağladım sonra hemde öyle çok ağladım ki uyandım.
Hayırdır inşallah????

Elimde Patlamasın:P


Bir elimde Lost'un dvd si öylece bakıyorum bilgisayara.......

Koysammı yoksa koymasammı.

Nedir bu LOst ????beni nerelere götürür????

Acep koyarsam gerçekten bende günlerce haftalarca başından kalkmadan bir zombiye dönüşüp Lost fanatiği olur çıkarmıyım???

Acep hangi Lost karakteriyim diye düşünüp sonrada hangisiysem onun resmini duvarıma asarmıyım yada bilgisayarıma arka plan olarak eklermiyim.????

Hayatımı bundan sonra acaba ne olacak diye düşünmekle ve Lost izleyen arkadaşlarla daha bir samimi olup sürekli Lost hakkında yorum yapmaklamı geçiririm??

Lost izlemeyenlere sanki hayatın anlamını çözmüşcesine nispet yaparmıyım???

Kırmızıyımı keseyim arkadaşlar yoksa siyahımı?????


27 Mart 2008 Perşembe

Kelime Oyunları-Hazırlık

Onunla tanıştığımda hazırlığın ilk günüydü.Kısacık kızıl saçları, mavi uzun paltosu, gözlükleri ve konuşmasıyla ilk anda ne garip bu kız ya diye düşünmüştüm..
İlk gün hazırlığa ait kitaplarımızı almak için yollara düştüğümüzde servisin en arka koltuğunda yan yana, onun walkmaninin tek kulaklığını kulağıma geçirdiğimde, o kulaklığın paylaşacağımız binlerce şeyin sadece ilki olduğunu bilemezdim tabii. Sıhhiye köprüsünün altından geçerken istemsizce ilk kez el ele tutuştuğumuzda ise, bir süre birbirimize bunun aslında kötü niyetli bir el tutuşma olmadığını anlatmak için verdiğimiz çabaysa hala gözümün önünde.
Hazırlık sınıfında her bölümden 15-20 kişilik gruplarla oluşturulmuş,üniversiteye yeni adım atmış bir sürü insan ve biz.Aynı fen kolunun ben lisansını o ise mühendisliğini okuyacaktı.Bölümlerimizde karşılıklıydı ve bu bizde daha o günlerde bile inanılmaz bir mutluluk yaratmıştı.
Okuduğumuz İngilizce kitaplar,hazırlandığımız sınavlar,benim tüm kitabı okuyup ona özetlemem ve sınavda onun benden yüksek not alması,cafelerdeki muhabbetlerimiz ama en önemlisi bu gün bile hala atmadığım ve ömrümün sonuna kadar saklayacağım 15 yıllık notlar ve mektuplar.Murathan Mungan şiirleri,Yeni Türkü,Fikret Kızılok(özellikle baş başa),o hazırlık günlerinden bana kalan en güzel anılar…
Ailemle tanışması ve ailesiyle tanışmam sonrasında ardı arkası gelmeyen birbirimizde kalma turları,yollarda dinlediğimiz şarkılar(elbetteki onun walkmaninden;) ),bahar şenlikleri,yoğurt-galeta ikilisi,çimlere yayılıp fal bakma maceraları,gece sohbetlerimiz,sabah poğaçalarımız (made by musti),Mericiğimin o meşhur ağlama duvarında sabahlamalarımız,film izleme denemelerimiz ve her seferinde onun bana filmi özet geçmesi ,ailesi,ailem,kahve falları………..ve ne kadar yazarsam yazayım asla sonu gelmeyecek binlerce anı.
O benim kardeşim… biyolojik olmayan kardeşim,aklım,kalbim,ruhum,ablam,annem her şeyim.Bugün o hazırlık günlerinin üstünden çok zaman geçti.Hayatımıza bir sürü insan girdi-çıktı, arkadaşımız oldu ama şimdi yine ve her zaman bir o var birde ben..İyi kötü günlerimiz oldu,çok ağladık çok da güldük beraber.Beraber büyüdük bu hayatta,beraber öğrendik acının da tatlının da en uç noktalarını,beraber hazırlandık ve hep destek olduk birbirimize hayatımızda başka başka şeyler var paylaştığımız bugün ,umarım sonsuza dek bitmeyecek ve artarak çoğalacak….

Ayna gibi karşılıklı çoğalıp giden
Kimi zaman habersizce elimden tutan
Gölge gibi adım adım peşimden koşan
Yalanımı söylemeden gözümden bilen
Düşeceğim tuzakları önceden gören
Yalnızlığın ortasında yanımda duran

İyiki varsın………………….

Kutlama ve Teşekkür

Uzun zamandır beklediğimiz ve babamızı çok yoran kocaman bir doktora süresinin sonuna geldik.Salı günü kedibey Doktorasını verdi ve savunmadan geçti.Dolayısıyla artık o bir kimya doktoru....

Doğa nın ve benim tüm sabotajlarımıza rağmen bu zorlu süreci hiçbir yara almadan son derece başarılı bir şekilde bitiren Kedibeyi burdan kutlamak istiyorum:))

Bide kocaman bir teşekkür başta annem olmak üzere annem ve babama.Bu sürede bizi yalnız bırakmadıkları,destek oldukları ve anlamaya çalıştıkları için.

Ayrıca aşağıda görmüş olduğunuz sofrayı hazırlayabilmemde emeği olan canım anneme ellerin dert görmesin de demek istiyorum.


18 Mart 2008 Salı

Kelime oyunları-Sürgün,Vurgun

Gözünü açtığında yavaş yavaş gün ağarmak üzereydi.Kulaklığı kulağından düşmüş ama inatla çalmaya devam ediyordu.

Yanındaki teyze bütün gece uyumamanın verdiği yorgunlukla sabahın bu en güzel saatinde uykuya yenik düşmüştü.Bütün gece uyumadan şoförü takip etti nede olsa diye düşündü....

Yapabildiği kadar şöyle bir gerindi.Bu saatleri eski bir alışkanlıkla hep çok sevmişti.Havanın serin ve tertemiz olduğu bu saatleri.Başını cama yasladı susumayan kulaklığını kulağına taktığında Demet sakin sakin söylüyordu"Bir vurgun bu sevda..."İç sesi Demete eşlik ederken oda daha fazla tutamadı kendini gözlerinden yaşlar aktı .....

Gökyüzüne baktı...Güneş yeni yeni yüzünü göstermeye başlamışken oda kendini birden 10 yıl öncede o sabahta buluverdi.....

Karanlıkta kalkmış bir telaş pür neşe hazırlanmıştı.Şortunu giymiş ayakkabılarını ayağına geçirirken telefonu çalmıştı.Resepsiyondaki görevli arkadaşlarının geldiğini söylediğinde heyecanı dahada arttı dün geceden sonra hayatımda çok güzel bir sayfa açılıyor galiba diye düşündü.Aynaya son bir bakış ve öpücük fırlattıktan sonra kendini lobide buldu.Herkes gelmişti gözleri onuda aradı.Ordaydı biraz arkada kendilerine yeni katılan gruba nasıl bir yere gideceklerini telaşla ve neşeyle anlatıyordu...

Hep beraber arabalara binip kendilerini bekleyen tekneye vardıklarında güneş yüzünü yeni yeni gösteriyordu.....

Önce hepsi hazırlandılar.Sonra son bir konuşma ve herkes sırayla suya atladı.Daha önce kararlaştırdıkları gibi iki gruba ayrıldılar resim çekmek isteyenler ve sadece tadını çıkarmak isteyenler olarak.Acaba bende sadece tadınımı çıkarsaydım diye düşündü.Sonra denizin kendilerine sunduğu o muhteşem güzellikler karşısında öyle heyecanlandıki bu düşüncesinden vazgeçti..
Resim çeken grup yukarı çıktığında bir gariplik olduğunu sezmiş ama ne olduğunu anlayamamışlardı.Biraz sonra haber tüm hızıyla yayıldı sudan yeni çıkanlar arasında vurgun yemişti.Nasıl olmuş ne olmuş nerde diye bile soramadı.Onun kadar tecrübeli onun kadar dikkatli bir dalgıç böyle bir hatayı nasıl yapar diye düşündü.O anda anlayabildiği tek şey bir anlık gafletle indiği derinliği farkedemediği ve bir anda olması gerekenden hızlı bir şekilde yukarı doğru yüzdüğüydü.
Hemen hastaneye kaldırılmıştı.
Hastaneye vardığında kendileriyle konuşan doktor"vurgun yemiş,geldiğinde baygındı elleri ve ayakları kızarmaya başlamıştı ve uyuşuktu" dedi.Onun için ellerinden geleni yapmışlardı ama basınç odaları yoktu ve eğer uyanabilirse felç olması kaçınılmaz olacaktı.Günlerce beklediği hastaneden bir akşam üstü onun kendini ve hayatı terketmesi ile ayrıldı.
Deniz hiç böylesine düşman gelmemişti gözüne.O gün o kadar neşeyle son kez dalmaya gittiğini bilemezdi.Ve sürgün etti kendini denizden.Acısını atlatana dek geri dönmemek üzere sürgün..
Yanındaki teyze hala uyuyordu.Bütün gece şöförü kontrol etmek adına uyumaması ne garip diye düşündü.Nasılsa hayat bildiğini okuyordu biz gardımızı alsakta...

14 Mart 2008 Cuma

Yelek-Hırka-Çorap-Terlik-Karpuz:)

Geldi yine haftasonu.Bu günün soğuk olacağını söylemişti aslında televizyondaki dublaj sanatcısı sesli hava durumu spikeri ama ben bu kadarını beklemiyordum ne yalan söyleyim.Hatta sabah kalkıpta lapa lapa yağan karı görünce çok şaşırdım.Eldiven şapka son anda olurya belki üşürüm diye yanıma aldıklarım ve hayatımı kurtaranlar oldu.
Hiç ortası kalmadı galiba bu mevsimlerin.Daha hafta başında tişörtle etrafta gezinen öğrenciler vardı(kendimden örnek veremiyorum zira benim kanım soğuktur çabuk ısınanamam dolayısıylada tişörte çabuk geçemem) bu gün herkes bereli atkılı.
Genetik galiba pek üşürüm ben, ellerim ayaklarım genelde soğuktur.(kalp atış sayım az galiba ondan)Bazen düşünüyorum eskiden yani bundan 8-9 sene böyle değildi gibi sanki.O zaman daha çabuk geçerdim ince giysilere,sabah kalkınca yelek giymezdim,terliksiz dolaşmayı ve üşümemeyi marifet sayardım kendime.Zavallı anneciğim elinde terlik bir elinde hırka yelek peşimden koşturur konuşa konuşa giydirirdi beni.Şimdi eski alışkanlıkla yeleği hırkayı unutsam hemen burnum sinyal veriyor, başlıyor hapşuruk:)
Benim kayınpederim çok dikkat eder böyle şeylere.İlk tanışmamızdan beri beni bu konuda hep ikaz eder.Kedibey ve Diloyumda en az benim kadar bu konudan nasiplerini alırlar.Babamın bu konuda ayağa basması meşhurdur hatta.Terliksiz ayak buldu mu hiç kaçırmaz:))
Hatta bir yaz, yazlıkta ben kahvaltı hazırlarken pazardan gelmişlerdi ve ben terliksiz ortalarda dolanırken elindeki karpuzu şöyle hafifce ayağımın üstüne bırakmıştı hatta bir süre ben kaçmıştım o kovalamıştı beni yerde iteklediği karpuzla beni.Sonunda kayınvalidem kızıp "aaaa rahat bırak canım çocuğu giyer ayağına bir terlik" diyince neden böyle bişey yaptığını anlamıştım.Ama olayın trajikomikliği kayınpederimde de terlik yoktu ve karpuzu itekleme sırası bana gelmişti:))
Şaka bir yana, o zamanlar gerçekten bunun önemini farketmezken şimdi vücudum ilginç şekilde sinyal veriyor, o ikaz ediyor beni.Banada mecburen sözünü dinlemek düşüyor.

Kelime oyunları-Vurgun,Sürgün

Yo yo sakın uyuşukluk,tembellik,yazmaktan kaçmak gibi algılanmasın cidden neden bilmiyorum "yeni kelime vurgun sürgün" cümlesini okuduğumdan beri aklımdan geçen ve dilimden düşmeyen bu şarkı oldu paylaşmak istedim.Bıdık bıdık, güzel sesli bu hatunun söylediği bu şarkı tüm kelime oyuncuları için kabul ediniz efendim...




7 Mart 2008 Cuma

Bir sürü film:)

Bu aralar film yönünden pek kısmetliyim.Belkide birazcık kısmetsizim.Yani henüz karar verebilmiş değilim.Kısmetliyim çok filmim var kısmetsizim sadece 1 tanesinin sonunu izledim o da ikinci partide.

Geçenlerde çıplak ayaklı kontes 3 film birden getirdi attı çantama.Özellikle Persapolisi ben istemiştim.Zaten tamamını izleyebildiğim tek filmde o oldu.Film gerçekten çok güzel.Çizgi film olmasına rağmen o kadar sade ve basit çizimler varki hiç karışıklık yok hatta tam bir film havası var.Konuyu zaten çoğunuz biliyorsunuzdur.Bilmeyenler için"Şah devrinin İranda kapanmasından sonra gelen yasaklar ,yeni yönetim şekli ve bu dönemde bocalayan bir ufaklığın büyümesini genç kız olmasını hayatını anlatıyor.Çınarcığıma söylediğim gibi bu ufak kızın asi tavırlarını Dodıkıme çok benzettiğimden galiba film beni daha bir fazla etkiledi.Tavsiye ederim zevkle izlenebilecek bir film...

Evening bir diğer filmimizdi.Bu filmdede artık ölüm le yaşam arasında hastalığının son evresini yaşayan bir annenin sırlarını hayal meyal ortaya dökmesi ve iki kızının annelerinin geçmişine ait sırları azda olsa öğrenmeleri ,kendilerine ve hayatlarına ait değerlendirmeler yaptıkları,dostluğu aşkı arkadaşlığı,ümitsizliği,bebek sahibi olmanın verdiği korkuları ve daha birçok kadınca şeyi (bence) güzel anlatan bir filmdi.Son 5 dakikasını Doğa uyandığı için seyredemesemde tavsiye edebilirim.Keyifli değişik güzel bir film...

2Days in Paris hiç izleyemedim.kontesciğimde vaktin olursa izle ahım şahım bişey değil dediğinden pekde heves etmedim.

Çık Aramızdan evlenmeye karar veren ancak evlenmek istedikleri kilisenin rahibi tarafından bir çeşit sınava tabi tutulup nerdeyse evlenmekten vazgeçen bir çifti anlatıyor.Sonuna varamadım, zira gece 2 romantik komedi seyretmek için pek uygun bir saat değildi.Uykum geldi ve yattım.Sonunu merak etmedim açıkcası ama romantık komedi seviyorsanız ve vaktınız varsa, izlerim unuturum denilebilecek bir filmdi bence...

Bucket List vizyon filmlerinden galiba çok sevdiğim iki oyuncuyu görünce kaçırmayım dedim ve aldım.Film kısa süreli ömrü kalmış iki hastanın hastanede tanışması ve hayatlarının geri kalanının ortak bir yolda birleşmesini anlatıyor.Hastalardan biri hastane sahibi çok zengin ama hayatı boyunca hep kendini kısıtlamış biri.Diğeri de ailesi ve çocukları için hep kendini ikinci plana atan biri.Karar verip geri kalan günlerini yapmayı istedikleri ama yapamadıkları şeyleri yapmakla geçiriyorlar.Komik ama hafifde hüzünlü bir film.Tavsiye ederim En azından oyuncuları sağlam...

6 Mart 2008 Perşembe

Bir Başka Topik Kartal Etkinliği-Recep İvedik-

İtiraf ediyorum arkadaşlar hiç gitmek istemediğim bir filme sırf "topik kartal"etkinliği olduğundan;) - (yani eski iş yerimden arkadaşlarımın organize ettiği bir buluşma olduğundan)- ön yargı ve "amaaaan küfredecek güleceğiz sıkılabilme ihtimalim yüksek" diyerek gittim.Ve karnım ağrıyana dek güldüm....

Aslında olay şöyle başladı.Bundan bir hafta evvel kuzenler bizdeyken

-Ya şu Recep ivedik e gitsek komikmiş.Çocukları satalım annemlere gidelim dediler.

Bense :

-Amaaaan küfredip duruyor canım ciddi değilsiniz herhalde diyerek pek de sıcak bakmadım.Hatta akşam kedibeyle aramızda gidelim gitmeyelim şeklinde uzun süren bir sohbette yaptık.

Bu olaydan 2 gün sonra Sarı arayıp hüyooop recep ivedik e gidiyoruz itiraz istemem diyince organizasyona katılmak farz oldu(sanki bağlayıp götürdüler,gidesim varmış canıııım)

Efenim biz yine nerdeyse tüm salonu doldurabilecek kadar kalabalık bir ekip olarak filmden yarım saat önce sinemadaydık.Kısa kısa konuşmalar sarılmalar öpüşmeler ve sonrasında da film:)

Evet film gerçektende bol küfürlü ve bol el hareketi içeriyor.Hatta bazı yerlerde herkes gülerken yuh artık bunada gülmeyin ayıp yahu diye düşündüğüm yerler oldu.Ama arada gerçekten akılda kalan ve çok güldüren esprilerde yok değil.(mesela ben hala arabanın aküsünü çıkarınca niye çalışmadığını sorgulayan recep ivediğe gülüyorum.Benzinli canım bu araba akülümü ki aküyü çıkarınca çalışmasın dimi:) )

Tabi benim bu kadar çok gülmemde Elkenin katkısı da azımsanamayacak kadar çok.Sen git koca salonda Elkenın yanına otur(şaka şaka...)O güldü ben güldüm ,o güldü ben güldüm, katalizörüm oldu benim:)

Aslında dikkatimi çeken nokta şu oldu.Sinemadaki herkes kahkalarla gülüyordu.Ama niyeyse ben şimdiye dek kimseden çok güldüm çok komikti yorumunu duymadım.Herkes bir ağız olmuş tü kaka diyip duruyor.Güldüyseniz güldük diyin anacım.Güldünüz diye kimse size kızmaz herhalde.
Aldığım duyumlara göre sıradaki etkinlik bowling olacakmış;) onuda resimli anlatırım artık.Merakla ve sabırsızlıkla bekliyorum.....

4 Mart 2008 Salı

Kelime oyunları-Duvar

Avludan içeri girdiğinde her akşam üstü olduğu gibi çay ve kek börek kokuları birbirine karışmış yüzüne vurdu.Annesi ,teyzesi ,komşu kadınlar toplanmış bahçenin bir köşesindeki çardakta yine günlük çay muhabbetinde kimbilir neler konuşuyorlardı.
Hemen ilerde çocuklar yerde misketlerle oynarken kendini onların yanına gitmekten alıkoyamadı.Yanlarına gitti ,eğildi.Onu görünce çocuklar sevindi.
-Aaaa Erol abi senmi geldin diye bağırdı.Kısa saçlı çilli çocuk.
-Naber ufaklık dedi.Saçlarını şöyle karıştırdı.
Niyeyse pek gururlandı çilli çocuk sevindi.
Biraz çocuklarla vakit geçirdi ve çardağa doğru yöneldi.Birden kalp atışları hızlandı."İlginç" dedi "bu ela gözleri ne zaman görsem kalbim böyle fırlayacak gibi atıyor".
-İyi akşamlar ev halkı dedi neşeli bir sesle.
Birden masa başında bir karışıklık yaşandı.Hoşgeldinler,okul nasıldılar,çay dökme telaşları.Çayını yudumlarken
-Nasılsın Zehra dedi kısık bir sesle
-İyiyim Erol abi ne olsun.Yine okulda olay vardı bugün erken geldik.
- Sen karışma olaylara dedi.Sonra garip bir hüzünle gülümsedi.
Çayını eline alıp kitaplarını kolunun altına kıstırdı.
-Bu kadar muhabbet yeter biraz yukarda işim var diyip ayrıldı.
Odasına çıktığında aklında hala o ela gözler vardı ve garip bir hüzün....
...................................................................................................
-Kaçta nerde buluşuyoruz Erol? dedi uzun boylu çocuk.
-10 da kahvenin arkasındaki büyük arsada diye cevap verdi.
Gecenin karanlığında ikiside saatlerine baktılar.10a 10 var dedi hadi gel .Adımlarını hızlandırdılar.Buluşma yerine vardıklarında ekibin nerdeyse hepsinin orda olduğunu gördüler.
-Aman ha dedi bir tanesi sessiz ve dikkatli olun.Kim gözetleyecekti polisi?
-Ben dedi Yusuf.
-Tamam aman aslanım dikkatli ol.
Hep beraber sokağın köşesindeki büyük duvarın yanına geldiler.Boyalar fırçalar.Yusuf da yerini almıştı.
Dört bir koldan başladılar yazmaya kocaman duvara.İçlerinden gelen tüm isyan sözlerini.Herkes tamda bitirmek üzereyken yazacaklarını birden bağırmaya başladı Yusuf "kaçın kaçın..."
Bir telaş ,bir koşturmaca yaşandı.Karanlıkta bir kaç el silah sesi duyuldu.Bir sıcaklık hissetti Erol sol tarafında .Koşmaya çalıştı olmadı gücü yetmedi.Yığıldı kaldı yine bir duvar dibine ve yavaşca kapanırken gözleri yine aklında o ela gözler vardı....

3 Mart 2008 Pazartesi

Öylesine bir masal...

Bir varmış bir yokmuş bir zamanlar güzel mi güzel bir ülkede yaşayan bir adam ve bir kadın varmış.Adam ve kadın kendi hallerinde yaşayan işine gücüne sahip çıkan, evden işe işten eve giden ,kendi hallerinde, çalışkan,kimsenin lafını sözünü etmeyen tek dertleri kendileri olan insanlarmış.

Evlerinde çocuklarıyla mutlu bu iki insanın çevrelerinde dikkat ettikleri tek şey kimseye karışmadan,dürüst,temiz insanlarla birlikte olmak ve yaptıkları işi en güzel şekilde yapıp aldıkları parayı hak etmek, çocuklarının boğazından haram olarak nitelendirebilecek tek bir lokma bile geçirmemekmiş.

Mutlu günler yaşamışlar beraber.Gün olmuş devran dönmüş.Bu iki sıradan insanın hayatı bir anda tatsızlaşmaya başlamış.Koca koca insanlar sırf kendi egoları için durup dururken adamla uğraşmaya başlamışlar.

Adamcağızın çalıştığı işte bazı şeyler olmaya başlamış.Adamcağız kendine ve yaptığı işe o kadar güveniyormuş ki.Hakettiği şeyleri alacağından eminmiş.Gel gör ki o güzel ülkenin en alt basamağından en üst katına dek sirayet eden torpil hak yeme ve bunun gibi birçok çirkefce şey başgöstermeye başlamış.Hiç kimsenin derdi çalışan üreten düşünen biriyle çalışmak değilmiş.Onlar iş yapar görünen, kendi işlerini hallettirdikleri,pisliklerini kapattırdıkları birini çıkarmışlar adamcağızın karşısına.Adamın morali bozulmuş,hevesi kırılmış,lanet etmiş.Ama yılmamış.Çalışmaya dürüst ve saygılı olmaya devam etmiş.Çünkü öyle görmüş,öyle öğrenmiş.Dürüstlüğün ve çalışkanlığın en önemli insanlık meziyeti olduğunu...
Günler günleri kovalamış insanlar çeşitli ayak oyunlarıyla adamın daha da bir üstüne gelmişler.Hayal kırıklıkları ve mutsuzluklar yaşamış adam.Ama kendinden taviz vermemiş.
Kadınsa çok üzgünmüş.İnsanların bu yüzünü görmek onuda çok yıpratmış.Ama hep kocasının yanında olmuş.Destek vermiş ve inanmış hak edenin hakkını alacağına.
Hikayenin sonu nasıl bitmiş henüz bilmiyormuş bunu yazan sadece üzgünmüş.İnsanların bu kadar yalancı ve çıkarcı ve bu derece saygısız olabileceğini hiç tahmin edemediğinden çok ama çok üzgünmüş.Ve şöyle düşünmüş."Allah sadece onların allahı değil ya."Güvenmiş.... ilahi adalete güvenmiş...