22 Haziran 2009 Pazartesi

İstanbul-2

Cumartesi sabah 7.30 da Haydarpaşa' dan "günaydın" dedik İstanbul'a.Sonrasında Acıbadem'de kocaman sevgiyle kurulmuş bir kahvaltı sofrasında, kah eskiyi yad ettik, kah memleketi kurtardık kocaman ailemizle.
Sonra ver elini Kadıköy(yuvaya dönüş :) ) .....
Ve Beşiktaş... ve elbette Ortaköy.Tek tek gezdik tüm Ortaköy pazarını herbiri birbirinden güzel tüm standları.Cam standında takıldık kaldık bir süre, sonra karnımızı doyurduk denize karşı :)
Biz Ankaralıların suya acayip bir zaafı var o iyice kesinleşti :) .Kurak memleket olunca buralar, gördüğümüz her suya dalar gideriz biz.Dolayısıyla vapurda, sahilde, denizi görebildiğimiz her yerde dalıp gittik yine suya :)
Eve dönüşten sonra koşturmacalı bir nişan telaşı başladı bizde.Ev kalabalık olunca banyoyu ilk kapan kullandı kızlar ayna bulmakda zorlandı.Yatak odasında makyaj malzemelerinden kocaman bir yığın oluştu.Kim işine ne geldiyse seçti aldı.Herkes hazır olduğunda tek bir eksik vardı.En küçük dayımız.Kendisi bize bir kadın ve bir erkeğin herhangi bir yere giderken nasılda farklı sürelerde hazırlanabildiğin 10 dakikada hazırlanarak ispatladı saolsun :)
Bundan sonrasında hepimiz kocaman bir servis aracına dolup düştük yollara.
Yola çıktığımızda "yol uzun bakın isteyen uyuyup enerji depolasın" diyen Bekir abiye gülmememiz gerektiğini aslında hakikatlerden bahsettiğini anlamamız tüm Ankaralılar için şok oldu.Zira Acıbademden Büyükçekmeceye gitmek gerçekten şehirlerarası bir yolculuk gibiydi.Kimseler Büyükçekmece İstanbulda demesin külliyen yalan orası ayrı bir şehir bana kalırsa. bir saat yirmi dakkikada nerelere gider insan yahu...
Neyseki nişan süperdi.Kocaman ailemizle hep beraber resim çektirirken gözlerimiz herhangi bir sebeple yanımızda olmayanları aradı elbette.
Bir ara dedemi yad ettik olsaydı da keşke yüzükleri takarken yine en az yarım saat konuşsaydı.Bizim düğünde şöyle yapmıştı şunun düğünde böyle oynamıştı diye.Neyseki oğlumuz dedemizi aratmadı.Kızımızla beraber öyle güzel harmandalı oynadılarki sanırım birçoğumuz ağlamakla ağlamamak arasında gitti geldi.Ömürleri boyunca mutlu olsunlar umarım :)


Gecenin sonunda dönüş yolunda eski dostlar yad edildi,mayadağ'dan kalkan kazlar sevildi kalkmayanlara kızıldı,İstanbul'un meyhaneleri tek tek dolaşıldı.....

Gecenin iki buçuğunda içilen çayın tadı gerçekten hiçbirşeyde yoktu.Herkes koyun koyuna yanyana yattı.Gönüllerin sığdığı yere bedenler elbette sığardı çünkü.


Ve ertesi gün yine vapur, yine boğaz bu sefer Eminönü...
Mısır çarşısı,Eminönü pazarları,köprü altı,balık-ekmek,Galata kulesi,Taksim,Cezayir sokağı,Ara Cafe,Tünel .......
İstanbul yine kocamandı,yine kalabalıktı,yine güzeldi,yine hayatın her türlü şeyini gösteriyordu bizlere.
Bir anda denizden çıkarılmış poşete konmuş bir cenaze görebilirken, iki sokak ötesinde daha önce hiç duymadığım şarkılar söylüyordu bir grup ,etrafında toplanmış kalabalığa."Beni vapura almazsanız keserim bak kendimi" diye bağırırken bir çocuk, biraz ötesinde bir baba kız martıları toplamış simit atıyorlardı onlara.Her renk vardı.Her güzellik her çirkinlik.
İstanbul kocamandı.Rengarenkdi.



19 Haziran 2009 Cuma

İstanbul ah İstanbul



Yarın sabah "günaydın İstanbul" diyebilmek ümidi ile bu gece yollara düşeceğiz.

Pazartesi görüşmek üzere.

Herkese iyi hafta sonları

17 Haziran 2009 Çarşamba

Bir Kalp Kırıldığında


bir oyun oynayalım mı

herkes açsın kalbini

oyun oynayalım mı
bir oyun oynayalım mı

herkes söylesin adını

oyun oynayalım mı
her kalp bir büyük dünya ve

bir kalp kırıldığında

hayata dair ne varsa üzerinde

o dünyanın başlar yok olmaya
bir kalp kırıldığında

denizler kurur toprak küser denge kalmaz o dünyada
her kalp kırıldığında

bir yerlerde yolculuk başlar mavi renkten siyahlığa

her bir kalp kırıldığında
bir oyun oynayalım mı

çocuklar gibi beraber oyun oynayalım mı
bir oyun oynayalım mı

kırmayalım birbirimizi oyun oynayalım mı
her kalp ayrı bir dünya

ve bir parça kristal aynı zamanda

bir de bilmeyerek değil ama bilerek kırılmışsa

artık acı da duymaz başlar yokolmaya


aslında her ne kadar beni en çok etkileyen şarkısı şu olsada bugün kesinlikle tamda yukarda söylediği gibiyim.

Keyfim yok...

11 Haziran 2009 Perşembe

Şahit(Kelime Oyunları-Yalan)



"Bismillah" dedi kapıyı çekerken Davut ve yerleşti koltuğuna.Bugünde sabahın alacakaranlığında başlıyordu işte.Ankaranın dik dimdik bir yokuşundan vitesi boşa almış inerken, sıcacık simitle çayın hayalini kurdu.Önünden geçerken bir simitçinin, yanaştı "7 tane ver" dedi hızlıca.Gazete kağıdına sarılmış simitleri yan koltuğa koyunca arabanın içinidolduran o mis gibi bir kokuyu derin derin içine çekti.
Yarım saat sonra o güzel çıtır simitleri İbrahim'in erkenden demlediği çayla midesine indirirken "Ankara simidi hemşerim" dedi yerini" hiçbir şehrin simidi tutmaz."

Tam son lokmasını atarken ağzına "Davuuut" diye seslendi Abdullah."Hanımeli sokak 24 numara."

Boğuk bir "tamam" çıktı ağzından.Yutkundu çayını sonuna kadar içti ve hızla çıktı duraktan.
24 numaralı apartmanın önüne geldiğinde siyah küçük çantasından başka hiçbir yükü olmayan orta yaşın az üstünde bir bayan apartmanın önünde öylece duruyordu.Yanaşan taksiye bindi ve "devam edelim lütfen" dedi.Aynadan kadına bakan Davut hemen anladı ki bir süre öylece gideceklerdi.Hareket etti.Akan yollarda gerçektende bir süre öylece gittiler.Tam artık sorayım diye düşünürken Davut ,dikiz aynasından baktığı kadında takıldı kaldı bir an."Hay Allah" diye geçirdi içinden.Kadın ağlıyordu.Alışıktı ya böyle şeylere, hemen bir peçete çekti yan tarafından, sessizce uzattı arkaya.Ve yine sessizce aldı kadın, gözlerini, burnunu sildi."Yeter artık" dedi "artık yeter, bıktım yalanlardan, sadece gerçekleri duymak istiyorum ama duymaya cesaretim varmı onu da bilmiyorum.Gitmeye olup olmadığını bilmediğim gibi" dedi.Cevap vermedi Davut, cevap istenmediğini biliyordu zaten.Uzun süre dinledi ve bu tek taraflı konuşmadan sonra kadını yine aldığı yere Hanımeli sokak 24 numaranın önünde bıraktı.
Tam durağa çevirmiştiki direksiyonu kuaförden çıkan iki kadın çevirdi yolunu.Bindiler bir tanesi elindekileri bıraktı yan tarafına ve başladı anlatmaya."Amaaan iyi oldu,bir yalnız kalamıyoruz canım heryere geliyor bizle."
"Gelsin canım ne olacak" dedi diğer kadın.
"Oldu ,kuyruğumuz olsun bari, hiç içim ısınmadı bak söylüyorum ben.Bilirsin tutarda söylediklerim"
"İyide ayıp oldu" dedi diğer kadın
"Boşveeerr uydururuz bişeyler" derken telefonu çaldı.
"Alo, ha hayatım senmisin bende tam seni arıyordum .Çok acil çıkmamız gerektide sana haber veremedik kusura bakma.Artık başka zamanda o dediğin yere gideriz.Çocukların okuluna gidiyorum ben aradılar.Valla çok da üzüldüm.Tamda onu diyordum Sevgiye.Napalım kusura bakma canım benim çok üzüldüm.Öptüm byeeee"
Az ilerde indiler biri söylenerek diğeri dinleyerek girdiler restorana.

O gün şanslıydı Davut oradan çıkmadan bir adam el kaldırdı.Telaşla bindi arabaya adresi söyledi.Bir taraftanda cep telefonundan hızlı hızlı birilerini aradı.
Önce kızgın ve meraklı bir sesle "nasıl?? hallettiniz mi?,tamam aferin"diyerek kapattı ve sonra aradığı numarada daha yumuşak daha itaatkar bir sesle
"Evet efendim sormayın bir saattir ordayım neler çektim ,adamlarla cebelleştim ama oldu sonunda,işi hallettim " dedi.İndiğinde başkasının başarısı sayesinde duyduğu aferinden aldığı haz yüzünden okunuyordu.

Gün içinde kimi annesine yalan söyledi okuldayım diye.Kimi karısına, kimi arkadaşına,kimi kimbilir kimlere....
Hepsini sessizce dinledi ortak oldu Davut.
Şu karmaşada, farkettirmeden akıp giden gün boyu, bir çok yalana tanık oldu.Öyleydi işte kimi küçük, kimi büyük, kimi beyaz, kimi geceden kara bir sürü yalan dolaşıyordu ortalıkta ve belkide hiçbiri sahiplenilmiyordu söylenenler tarafından.Oysa herkesin bir yalanı ,bir aldatmacası vardı mutlak ve o şahitti hepsine.Akşam olup da eve kırdığında direksiyonu aklında günün yorgunluğunun yanında, yüreğinde gün boyu ortak olduğu şeylerin sıkıntısıda vardı.




*Bu hikaye "Öykü Atölyesi'nin" Kelime oyunları için yazılmıştır.Fotoğraf burdan

10 Haziran 2009 Çarşamba

7


Anne:Doğacım biliyormusun yarın(dün) bizim evlilik yıldönümümüz :)
Doğa: ............. Neeeeeeee!!!! Siz daha evlenmediniz mi ?

...

4 Haziran 2009 Perşembe

Eller


"Kadının yüzü değil elleri belli eder yaşadıklarının toplamını" diyor aniden karşıma çıkıveren bir cümle.Doğrumu ki... ellerime bakıyorum hemen.Ardından annemi düşünüyorum.Ne tuhaf elleri uzun zamandır belkide ananneme benzettiğim tek yeri.Ne gözleri, ne yüzü, ne kokusu değil.. sadece elleri.

Durup düşünüyorum, uzun uzun, yıllar evvel, annem ben yaşlardayken ve ben henüz 20li yılların başındayken yaptığım kıyaslamaları....

Bazen kendimi ayna başında yakalıyorum.Saçımı tararken,dişimi fırçalarken ya da sadece önünden geçerken bazen, öylece kalıverişimi.

Dipten dipden varlıklarını tüm haşmetiyle gösteren beyaz saçlarımı,eskiden sadece makyajına baktığım ama uzun zamandır makyaj yapmadığım halde durup dururken incelediğim gözlerimi,dudaklarımı,yanaklarımı.

Giderek anneme benziyorum.Eskiden onda kızdığım ne varsa yapıyor, bazen kendimi ben olsam asla yapmam dediğim şeyleri yaparken yakalıyorum.

Zaman garip bir şekilde alıyor bizi kucağına.Eğer dişli bir çarksa dönüp duran ve herkes sırayla birbirinin yerini alıyorsa birden bire annemin yerini aldığımı farkediyorum.

Ve sıramı kızıma verdiğimi.

Garip bir şekilde mutluluk ve hüzün doluveriyor kalbimden içeri.Mutluluk kendimle ,sanırım hüzün ise kaybedilenle ilgili.

Birgün diyorum ellerime baktığımda üstünde çiller görürsem ve ne olursa olsun pamuk gibiyse hala ,anla ki bir basamak daha atlamış olacaksın.

Sonra kafamı kaldırıp bakıyorum dışarı bir uçak alabiliğine hızlı gidiyor bir yerlere ve bulutlar hızla koşuşturup duruyorlar sanki geç kaldıkları bir yere.

3 Haziran 2009 Çarşamba

Beyin

Bundan yaklaşık 10-12 sene evvel rahmetli anannemde zaman zaman unutkanlık,başdönmesi kendini kaybetme gibi belirtiler ortaya çıkmaya başlamışdı.Durup dururken düşüyor bazen kimseleri tanıyamıyordu.Birkaç doktor yaşlılık ve tansiyon nedeniyle olduğunu söyleyip bazı ilaçlar vermişti.Zavallı kadıncağız tüm ilaçları kullanmasına rağmen bir türlü kendini toparlayamamıştı.Yine birgün odadan banyoya giderken yere düşüyor ve kendini kaybediyor dayım ve yengem tarafından hastaneye kaldırılıyordu.Tüm tetkikler yapıldıktan sonra doktor beyninde tümör olduğu ve eğer alınmazsa tümörün uyguladığı basıya en fazla 1 hafta daha dayanabileceğini ve sonrasında da onu kaybedeceğimizi söyledi.

Tek kurtuluş ameliyattı ve yaşı nedeniyle karar anneme ve dayıma bırakıldı.Annem ve dayım uzun uzun düşünüp bu tek şansı kullanmaya karar verdiler çünkü bir hafta boyunca onun hiçbirşey yapılmadan bitişini izleyemeceklerdi.

Anannem ameliyat edildi ve incelenmesi için beyninden çıkan irili ufaklı bir kavanoz dolusu ur elimize teslim edildi.Görüntü gerçekten çok ürkütücüydü.

Sonrasında anannem oldukça hızlı ve hiç kendisinden beklenmeyecek hızla kendini toparladı.Hızla ayaklandı,banyoya tuvalete kendi gidebilir oldu,namazını kılıyor,gelen giden herkesi tanıyor,yemeğini kendi yiyebiliyordu.Bayılmaları,unutkanlığı ve diğer tüm şeyler ortadan yokolmuştu.
Ancak tek sorun vardı.Anannem Türkçeyi unutmuştu.
Anannem küçük bir çocukken kafkaslardan Türkiyeye geliyor.Ana dili Çekezce ve Türkçeyi neredeyse 15-16 yaşlarında öğreniyor.
Doktoruna bu durumu soruyoruz verdiği cevap beynin ana dili ve sonrasında öğrenilen diğer dilleri farklı merkezlere kaydettiği ve ameliyat sırasında bu merkezin geçici bir süreliğine hasar görmüş olabileceği oluyor.Gerçektende anannem ameliyatı takip eden bir yıl içinde tekrar Türkçeyi hatırlıyor ve konuşmaya başlıyor.

Beyin enteresan bir organ.Depolama, algılama, farkına varmadan diğer organları uyarma hareketlendirme ve şu anda sayamayacağım bir sürü görevi yerine getiriyor.

Bunu yazmak şu haberi okuyunca aklıma geldi.

Bu aralar NTV Bilim dergisine sarmış durumdayım.Hiç okudunuz mu bilmiyorum ama öyle net ve anlaşılır yazıyorlar ki herkes için anlaşılır dilde.Bu derginin okuyucularına verdiği birde İnsan Beyni adında belgesel cdleri var.Her ay bir sonrakini merakla ve heyecanla beklediğim.Bu belgeselde insan beyninin mükemmelliğini anlatıyor.
Kesinlikle tavsiye ederim.
Sevgilerimle.


1 Haziran 2009 Pazartesi

2

Uzun zamandır devam eden yalnızlığım sonunda son buldu.Geçen hafta uzun süredir yalnız çalıştığım odama (ki geçen akşam düşündüm bir önceki iş yerimdede odamda tekdim, yani toplam 6 yıldır falan) çok cici bir oda arkadaşı geldi.
Ona zorluklar çıkararak bir başka birimden buraya gönderen o çok kıymetli bayana teşekkürü borç bilirim :)
Yaşasın ki artık iki lafın belini kırabilecek,birlikte oturup bir bardak çay&kahve içebilecek bir oda arkadaşım oldu :)

28 Mayıs 2009 Perşembe

Siyahla &Sarı Alemin Kralı :))



Bu sabah kahvaltıyı sevgili dostumuz, benim en kahramanım olan Arı Berry ile yapınca birazcık hakkında konuşmak istedim :)


Berry yeni mezun olmuş bir işci arıdır.Artık önünde sadece seçmesi gereken işi durmaktadır.Ancak sorun şudur ki Berry tüm hayatını tek bir işle geçirmek istememektedir.Onun yerine kovanın dışına çıkmak ve dünyayı tanımak


ve tüm kovanın gözdesi olan polen gücüne katılmaktır.Bu gün şans eseri polen gücüyle kovan dışına çıkma fırsatı bulur ve rastlantı eseri güzeller güzeli Vanessa ile tanışır.Berry Vanessa ile konuşarak arıların en önemli kuralını bozar.Devam eden arkadaşlıklarında Berry insanların arıların ballarını aldıklarını ve sattıklarını öğrenir ve insanoğluna dava açar.
Ve davasında haklı bulunur.Ancak sorun şudur ki insanlar ballarını almayınca stoklardaki ballar tüm arılara uzun süre yeteceğinden artık hiçbir arı çalışmamakta ve bal yapmamaktadır.Bu durum arılar ve insanlar için iyimidir kötümüdür?Acaba gerçekten arılar çalışmazsa insanlık yokolurmu.?
Arı Filmi aslında çocuklar için hazırlanmış bir film olmasına rağmen benim en favori filmlerimden:)
Zira Berryle tanışıp onu sevmemek mümkün değil.Esprili,azimli,akıllı,neşeli bu arı sizde arılara karşı acayip bir sempati bile geliştirebilir.Hatta sonrasında Doğa gibi gerçek arıları gördüğünüzde Berry ile kıyaslamaya başlarsınız :)
Arıların hayatlarındaki güzellikleri,ekip işine yatkınlıklarını ve çalışkanlıklarını görür onlara imrenebilirsiniz bile :)

Kimbilir belki Berry benim olduğu gibi sizinde kahramanınız haline gelebilir :)






27 Mayıs 2009 Çarşamba

Reader (Okuyucu)

2008 yapımı olan film 2.dünya savaşı sonrasında Almanya'da başlıyor.



16 yaşındaki Michael(Ralph Fiennes) birgün okul dönüşü trende rahatsızlanır.Yolda iner ve bir apartman girişinde fenalaşırken bir kadın(Hanna) kendisine yardım eder ve onu evine dek götürür.Uzun zaman hasta yatanMicheal iyileştiğinde bir teşekkür ziyareti gerçekleştirir ve Hanna'ya(Kate Winslet) aşık olur.Bir süre yasak bir ilişkileri olur.Bu ilişki sırasında en çok keyif aldıkları şeylerden biri de Michael'ın Hanna'ya kitap okuduğu zamanlardır.


Ancak birgün Hanna habersizce Michael'i terkeder.

Aradan yıllar geçer ve hukuk fakültesine giden Michael bir ders nedeniyle katıldığı ve SS subaylarının yargılandığı bir mahkemede, sanık olarak Hanna ile yine karşılaşır.......

Film genel olarak bakıldığında gerçekten güzeldi.Başlangıçta bazen gereksiz çıplaklıklar olduğunu düşünsemde oyuncuların , özellikle Kate Winslet'in oyunculuğu gerçekten ödül almayı hakedecek kadar güzeldi(elbette bence).

Filmde eğer görmek isterseniz evet yaşlı kadın genç erkek ilişkisi var ama bence ondan çok daha fazla vurgulanmış ve çok daha fazla sarsan insana dair duygular var.

Mesela Michael'in Hanna'nın sırrına ortak oluşunu kabullenemiyorsunuz.İçinizden itiraz etmek geliyor.Ya da önlerine bu sizin göreviniz diye sunulmuş şeyleri sırf görev diye yaptıklarını itiraf eden SS askerlerine karşı inanılmaz bir rahatsızlık duyuyor ve kinleniyorsunuz.

Michael'ın Hanna'ya yaptığı jest inanılmaz hoşunuza gidiyor.....bunun gibi bir sürü detay, ama detay olmayan şey.Tüm bunların yanında bu garip ilişki bir detay olarak kalıyor.



Ralph Fiennes; Schindler'in Listesi-İngiliz hasta -Uğultulu Tepeler-Tatlı&Sert-Kızıl Ejder gibi filmlerinden,

Kate Winslet; Titanik'ten yakınen tanıyoruz :)


Fargman için tık











Bugün Ne Öğrendik??


Devlette bazı rakamlarla numaralandırılmış, bazı kadrolarda yatan, işten güçten kralı gelse beni çıkaramaz diyen düşünen,ve ay başında "içi nasıl rahat ediyorsa artık"koşa koşa gidip , yata yata kazandığı parayı hiç utanmadan çeken bazı insanlara iş yaptırabilmenin yolu ;


a)Hemşeri ya da takımdaş olacaksın

b)öyle bir çaçaron olacaksın ki sen bağırmaya başladığında korkularından öğle arasında müdürü fizibilite çalışmasına gelecek

c)Yok başka seçenek üzgünüm...


Sen hangisisin diye soranlar olursa bugünki olayın benim bir alakası yok ben sadece seyirci ve öğrenen adamım bugün :)

26 Mayıs 2009 Salı

Bir Ki Son Ki :)

Yaklaşık 4 aydır spora gidiyorum


Pazartesi günü STEP


Çarşamba ve Cuma PLATES olan programımız öğrencilerin kampüsten hızla uzaklaşmaları ve genel derslerin sonlanmasıyla değişti.


Pazartesi ve Cuma programı aynı amaaaaaa Çarşambaları artık "THAİBOKS" yapıyoruz.


Ve hocamız madalyalı ,milli karateci ,inanılmaz güzel bir genç kız :)


Sadece 1-2 ders, diğer arkadaşlarının yerine derse girdi ve hemen gönlümüzü kazandı.Zira 1 saat boyunca hoplayıp,zıplayıp, yumruk- tekme atıp ,mekik çeken ve seansın sonuna doğru artık "batsın bu dünya" şarkısını söylemeye başlayan bize (herne kadar seansta canımıza okusada)son beş dakika oldukça yavaş bir müzik eşliğinde acayip güzel bir dinlenme kısmı gerçekleştiriyor ki bu dinlenme arasından " içim geçmiş yahu" diyerek kalkanlar bile oldu :)


Tabi... ilk dersler oldukça komik geçti, zira stepde- platesde nazik nazik spor yapan hatunlar olarak, birden bire aparkata geçmek,kum torbaları ve darbe yastıklarıyla çalışmak bir kısmımıza yaramadı :)


Ama şimdilerde herkesin keyfi yerinde.Zira duruşlar öğrenildi :)


Vuruşlar daha iyi.Fonda Ceza "fark var" önde biz :) Gözünüzün önüne nasıl bir tablo geliyor :)





Bu arada sadece spor yapmanın yemeyi kesmeden insana tek bir damla bile kilo kaybettirmediğinin sanırım en canlı örneği benim.Yaklaşık 4 aydır spora gidiyor olmama ve içine giremediğim birçok kıyafetin içine girebilmeyi başarmışken bile hiç kilo vermemiş olmam bende ve etrafımda söylediğim herkeste şaşkınlığa yol açtı.


Ve dolayısıyla geçen hafta diyete başladım.Bu sefer daha öncekiler gibi başarısız bir diyet olmadı zira bu sefer ma-aille diyetteyiz efenim ;)


Geçen haftanın raporudur ; 2 kilo vermişim bile :)


Anneme göre suratım kaşık kadar kaldı, ama bence daha 8 kilo vermem lazım.Öylesi bir kilodayım yani :) Bakalım peşin peşin konuşmayalım.Bu hafta diyete yine devam sonucu göreceğiz.





Sevgilerimle...

Gez Bakalım Gez Tabiat Ne Zaman Yazacaksan Artık???

Ne oluyor anlamıyorum ki???
Son beş dakikadır kendi kendimle belirli belirsiz bir mücadele içindeyim.
Aklımda birsürü şey var yazmak istediğim.Ama bu aralar yok raporlar, yok tikler, yok proje sonları ,gün nasıl geçiyor anlamıyorum ki.Arada azcık nefeslenirken, ancak okuyabiliyorum herkesi.
Gece sürekli aklıma bişeyler takılıyor, "yok ben bunu bir yazayım" deyip duruyorum.
Şimdide öyle oldu işimi azcık toparlamış, tam son bir analizim kalmışken, bir çay içmeye ve bu sefer kesin yazmaya karar verdim.Girdim blog adresime sonrası,.... derya deniz,.... o blog senin- bu blog benim beş dakikadır dolanıyorum konu komşu.
Dur bakalım hayırlısı.
Yazamıyorsam tek sebebi bu.Gezmeyi sever oldum.
Napalım tek derdimiz bu olsun :)
Bir taslak bari yapayım.
Herkese sevgiler...

20 Mayıs 2009 Çarşamba

Çağrışım

Bu sabah önümüzden giden garip plakalı siyah aracı görünce şu filmden aklıma takılıp kalan "makam arabası siyah olur" lafı çıktı geldi bir yerlerden, sonra filme takıldım bir süre düşündüm ki bu bir film olsaydı sadece o zaman rahatlıkla "ya bu insanlarda da akıl yok ne olmuş benzini bitmişse sen o kısacık sürede eldeki imkan, hayır aslında, imkansızlıkla yapılan başarıya bak" der geçerdim.Ama gerçek olduğunu bilmek içimde derin bir hüzün yarattı.Azcık hayıflandım, azcık kızdım ama çok üzüldüm,bu kadar kafasız mı bizim millet yahu diye.
Sonra filmden bir başka cümle çıktı geldi takıldığı yerden
"Burası Türkiye evladım burda hiçbir başarı cezasız kalmaz."
Sonra bu cümle aldı götürdü beni ömrünü sadece çağdaş yaşam okuma hakkı hastalıklar ve insanlar için heba eden ve bundan asla üzüntü ya da pişmanlık o kocaman yürekli insana.
Doğru diye düşündüm.Ömrünün son zamanlarında başına gelenleri düşününce.Hakikaten burda hiçbir başarı cezasız kalmıyordu.
O zamanda bu zamanda.....
Yazık...
Mekanı cennet olsun.

12 Mayıs 2009 Salı

İzmir'in Kızları -Hatıralar (Kelime Oyunları)


Havasından mı suyundan mı güzel olur kızları derler ya İzmir'e.Ne doğrudur.

Tanıdığım tüm İzmirli kızlar güzeldir.

Bundan yaklaşık 19- belki de 20 yıl önce tanıştım ben onunla.Otobüste öylece oturmuş okula varmaya çalışırken "bak" dedi annesi."Şurdaki kızcağızda(ben oluyorum:) ) sizin okuldan galiba onun yanına git istersen."

Annesi önümdeki koltuğa oturdu oda yanımda dikilmeye başladı.Sonra konuşmaya başladık.Kara kara kocaman gözleri, kulak hizasında kesilmiş dümdüz siyah saçları vardı.Çilleri vardı yüzünde ,birde kocaman gülümsemesi.Sıcacıktı.

O gün aynı sınıfta olduğumuzu İzmirden geldiklerini babasının görevi süresince burda olacaklarını öğrendim.

Birden bire seversiniz ya birini sadece gülümsemesi yüzünden öyleydi o da.Sonrasında gelen gece yatıları,orduevleri,sinemalar ,abisinin peşine takılıp Tunalı- bahçelievler gezmeleri.........

Ve birden bire geliveren kura zamanı ve buralardan gidişi.....

Sonra gelip giden mektuplar,tatillerde gelip kalmalar,geçerken uğrayı vermeler,bazen güzel bazen kötü sebeplerden saatlerce konuşup ağlaşıp gülüşmeler..

Ben hiç gidemedim oralara ama o hep geldi buralara.Bazen sadece beni görmek için.

Geçen hafta sonuda buradaydı."Hala" oldu, uzaktaydı aynı bizim halamız gibi.

Gelmişken görüştük elbette.

Doğa çok garipsedi anlatınca, bak dedik bizde işte şu çocuklar kadardık ilk tanıştığımızda....

Yeter artık dedi artık gelin şu İzmir'e.

Azcık da benim misafirim olun.

Ayrılırken yine kocaman sarıldık ve yüzünde o ilk günkü kocaman gülümsemesi vardı.

Bu yüzden çok seviyordum onu, hep sıcacıktı... :)



resim:Fatih Kurunaz

11 Mayıs 2009 Pazartesi

Yemyeşil Gökyüzü....




Bugün garip bir kıpırtı içimde.Olmadığım kadar mutlu, görünmediğim kadar heyecanlı.Sebep mi?.......... yok aslında öylesine.


Koşturmacaların arasında, farketmediğim bir bahar çarpması belkide.Oysa şimdi, şu son yarım saatte kendimle oturunca ve o muhteşem sesiyle Funda geriden yavaş yavaş söyleyince "söyle bana nasıl olur unutulur unutulur.....yalnız ve paramparça aşktan hasarlı......zormuş unutmak bu geçmez yarayı......sevdan içimde bir kurşun misali....."


Kafamı çevirdim sol tarafa ve önümde açılıverdi yemyeşil çimlerin üstünden gökyüzü.


Bu gün güzel, bugünü yaşamak güzel.Kendimi kısacık da olsa dinlemek güzel.


Bugün böyleyim.Yarına Allah kerim....
Herkese sevgiler...

10 Mayıs 2009 Pazar

*Ben Anne Olmasaydım Eğer,

Topuksuz ayakkabılarla da şık olunabileceğini bilmeyecektim.
Hamileliğim esnasında 80'li kilolara kadar çıkıp kendi çapımda ilk defa bir alanda rekorumu kıramayacaktım.
O küçücük ellerle renkli kartonlardan yapılmış bir kâğıt parçasının bu kadar değerli olabileceğini öğrenemeyecektim.
Kan yapsın diye danadili haşlayıp üzerine yumurta kırıp ağzının tadına da uysun diye çikolatalı pudingle karıştırmak gibi yaratıcılığın sınırlarını zorlayan tarifler keşfedemeyecektim hiç.
Su almak için elimde kumanda ile buzdolabını açtığımda kumandayı buzdolabına koyacak kadar ya da evden çıkarken telsiz telefonu çantama atacak kadar kendimden geçmeyecektim.
Birinin canı yandığında ötekinin bu acıyı hissedebilmesinin sadece ikiz kardeşlerde olduğunu sanacaktım.
Sabahın köründe gözü kapalı mutfağa kadar gidip, süt ısıtıp yine gözü kapalı dönme yeteneğini kazanamayacaktım.
Üzümün çekirdeklerini tek tek çıkarmak için insanüstü bir uğraşa asla girmeyecektim.
Bir insanın gaz çıkarması beni bu kadar mutlu edemeyecekti.
Büyüdüğünde arkadaşlarınla birlikte partilerde Süper Anne olarak eğlenmeyi hayal edemeyecektim.
Babanla belki daha az kavga edecek ama sevginin evlat denilen başka bir boyutuna giremeyecektik.
Sevginin böylesine karşılıksız olanını hiç tadamayacaktım.
Telaşsız sevişmenin hayalini kuramayacaktım.
Annemi bu kadar çok sevdiğimi anlamayacaktım.
Annesinden zorla ayırdılar diye 'Uçan Fil Dumbo!' çizgi filminde böğürerek ağlamayacaktım. Geceleri kesintisiz uyuyacak, hafta sonunda sabahları istediğim saatte kalkacaktım ama uyandığımda yanağıma konmuş minik ellerin sıcaklığı ısıtmayacaktı yüreğimi.
Çantamda sürekli bisküvi, ıslak mendil, bir adet oyuncak, düşer bir yerin kanar diye ayıcıklı yara bandı taşımayacaktım.
Acıyı geçiren öpücüğün gücüne inanmayacaktım.38,5 derece ateş beni de yakıp kavurmayacaktı.
Yağmur sonrası çamurlu sularda zıplamanın keyfine varamayacak, sen bir lokma daha fazla yiyesin diye kalabalığın ortasında kafamda peçete dansı yapmayacaktım.
Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim.S
en olmasaydın eğer ben asla 'anne' olmayacaktım.
Bir çocuk doğduğu anda, bir anne doğarmış... Bu lafın doğruluğuna inanmayacaktım!
*Anonim
"Tüm annelerin anneler günü kutlu olsun."

8 Mayıs 2009 Cuma

Bahar Şenliği

Şenlikler 13 Mayıs-16 mayıs arası.
Beytepeden mezun olan- olmayan-katılmak -görmek isteyen-soran-haber vermeyi sakın unutma diye tembihleyen herkese duyrulur.
Ben görevimi yapayım da sonra kimse neden haber vermedin demesin ama di mi?
bekleriz efenim ;)

7 Mayıs 2009 Perşembe

Mektubumu Buldun mu??

Anne:Hmmm Doğa ben düşündüm taşındım anneler günü için ne istediğime karar verdim

(hehee soran varmı yok ama olsun elbet bişey alınacak bari istediğimi alsınlar :) yaşasın kötülük)

Doğa:Söyle bakalım ..

Anne:Ben Göksel'in kasedini istiyorum. Olabilir mi?

Doğa:Babaaaa olabilir mi?

Baba:Evet neden olmasın.

Doğa:Tamam söz alıcaz sana.



Akşama almışlar hem de ben kaset istedim, onlar cd almışlar :)

Dinleyip duruyorum.Hastasıyım da kendisinin :)
Çok mutluyum pek mutluyum .....

ufak ufak dinlemek için burası

Buluşma :)

Dün öğle saatleri Koza ile birlikte gittiğimiz Fundanın odasından ancak akşam üstü çıkabildik :)
Sardunyanında olmasını beklediğimiz ama güzel bir süprizle Terazinin dirhemi ile tanışıp gerçekten çok mutlu olduğumuz bir buluşma oldu :)
Güzel ev sahipliği için Funda'ya teşekkürler.
Not1:Çay makinesini Kediye anlattım.Ben dedim işte aklın yolu bir dedi kısaca, çok güldüm :)
Not2: Ne yaptınız kayıt işlemleri tamam mı hayırlı olsun diyelim mi?
Not3:Beytepe'ye bekliyoruz unutmayın :)

Resimler Funda'da :)

30 Nisan 2009 Perşembe

Nerden Gelir Bu Can ??

Aslında Doğanın sayfasınada ekledim bu resmi ama cevaplar öyle hoş ki buraya tek başına eklemezsem olmazdı....

6,5

Zaman bu sabahın körü,
Konuşanlar,
Koza&Tabiat

Tabiat : Nasılsın Kozacım?
Koza:Görüyorum, görüyorum... hatta kitap bile okuyorum :)
Gülüşürler....
Artık olduk olmadık kayan ,düşen aranan ve rahatsızlık hissi veren lenslere elveda denmiştir.
Koza mutludur.O mutludur ya Tabiatta mutludur.
Geçmiş olsun Kuzuma :)

29 Nisan 2009 Çarşamba

Samimiyetsiz

mecliste olmayı aslında çok da istemediğini açıkca belirten birinden doğrusu bu açıklamayı okumuş olmak pek inandırıcı olmadı.Hangisinin gerçek fikri olduğundan adım kadar emin iken....samimiyetsizliğe gerek yok diye düşünüyorum...

26 Nisan 2009 Pazar

Bencillik Nasıl Öğrenilir??

Tarih 23 Nisan 2009 yani çocuk bayramı.Doğa hanım saatlerce kahvaltıyı uzatmış ve biz çok üzülerek okul gösterilerine yetişememişiz.Son çare yakınlardaki bir AVM ye gidip faaliyetlere katılmak.

Gittiğimiz merkezin çocuk sokağında faaliyetler güzel.Neden mi öncelikle engelli çocuklar yararına yapılıyor faaliyetler ve de her zaman yapılan faaliyetler değil bazıları.

Mesela çocuklara ebru yaptırılıyor.Renklerle nasıl oynandığı o renklerin nasıl su üzerinden kağıda geçtiğini hayranlıkla izleyip katılıyorlar.

Kocaman kağıtlara aldıkları boyalarla hep birlikte resimler yapıyorlar.İmzalayıp duvarlara asıyorlar.Boyalarını kağıtlarını paylaşıyorlar.
Ve bir kenarda bizde boya almışız resim yapıyoruz.
Az sonra tam karşımızda resim yapan çocuğun annesi faaliyeti düzenleyen ekibe çıkışıyor.
"Nasıl olur canım sordunuzmu bana.Para veriyoruz boya alıyoruz siz hem çocuğumun boyalarını, hem de kağıdını başkasına da veriyorsunuz."
Çocuk şaşkın "neden kızdın anne" diyor.
Kadın söylenmeye devam ediyor. "Bak başka bir çocuk da resim yapmış senin kağıdına ,sonra bana söylenme sakın.Neden izin verdin?"
Ekipden bir bayan açıklamaya çalışıyor.
"Hanımefendi diğer çocuğunda boyaları vardı, iki boyayı ortak kullandılar,kızınıza sorduk arkadaşın resmini buraya yapabilirmi diye olur dedi."
Kadın söylenmeye devam ediyor.
"O zaman kağıtları daha küçükyapsaydınız, masaları ayırsaydınız.........."
Kadının açıklaması şu:
"bugün 23 Nisan, istedik ki boyaları kağıtları birbirine karışsın, çocuklar paylaşmayı birlikte birşeyler yapmayı öğrensin."
Kadın kızgın söylenerek çocuğunu alıp gidiyor.Ekipdekiler şaşkın sonuçta engelli çocuklar adına yapılan bir organizasyon ve amaç bambaşka araç resim yapmak.Ne olmuş ki boyayı iki kere de başka çocuk sürmüşse.Yağlıboya tablo değilya bir başka çocuk bir çiçek kondurmuşsa yan tarafa ne olur??
Benim aklımda sadece çocuğun anlamaz bakışları ve cümlesi kalıyor geride:
Neden kızdın anne???

24 Nisan 2009 Cuma

Danalık Günlerimde*

Evet sonunda beklenen gün geldi ve gönüllü anneler sahnedeydi :)
Eveeeeet "Beyaz Dana" benim :)
Kostümümde başlığımı yapan sevgili Kozaya ve saatlerce dolaşıp bana çan bulan sevgili Kedim'e en başta teşekkür etmek isterim.Saolsunlar varolsunlar.Gelelim oyuna;

Oyun çocuklara süpriz olacağından Doğa'nın haberi yoktu ancak oyun sabahı(21 Nisan) söylemek zorunda kaldım.Çünkü sabahtan itibaren anne sen tavşan ol diye tutturdu.(Sanırım çocuklardan birtek Doğanın haberi yokmuş :) )
Annecim ben danayım dediğimdeyse uzun uzun ağlayıp ben danaları sevmem diye içimi yaktı doğrusu.
Sonunda babamızında araya girmesiyle benim bu oyunda dana ,bir sonrakinde tavşan olmam koşuluyla ağlamayı bıraktı.Ama ben sanırım bu duruma gerçekten üzüldüm :(
21 Nisanda az erken Kozaya gittim son bir kostüm provası ve sonrasında tiyatro salonu.(Arada arayıp destek olan Figen'ime teşekkür ederim.Keşke gelebilseydiniz)
Biraz erken gitmişim.Gittiğimde bir başka oyunun provaları vardı.Onları izlerken bizim ekip geldi.Gönüllü anneler, hakikatende ekip tam olmuş.Herbiri birbirinden tatlı enerji dolu insanlar.Azcıkda uçuk olduğumuz konusunda hemfikiriz elbette.
Çocuklar gelmeden tek bir prova yapabildik.Zamanımız kalmadığından hızlıca makyajlar yapılıp herkes son kez rollerini sadece sözle geçti ve bizden önce sahne alan çocuklarımızı perde arkasından gizlice(görünmeden)izledik.
Sıra bize geldiğinde dana kardeşimle elele çıktık sahneye bostancının arkasından.Koza ve Kedi alkışlandığımızı söylüyor ama inanırmısınız hiç hatırlamıyorum.
Ve tüm oyun.Provalardan bile iyi çocukların da katıldığı doğaçlama sahneleri hemencik oluşturup eklediğimiz ve hiç tahmin etmediğimiz kadar başarı keyifli 20 dakika.
Sonrasında sahnede çocuklarla dans eden ve inmeyen biz çılgın anneler :)
Şundan emin oldum ki zor ama çok keyifli bir işmiş bu.

Oyundan birkaç resimde burada işte.
Yıllar sonra dönüpde bakabileceğimiz ya da Doğa'ya hatıra kalabilecek olduğunda son anda da olsa iyikide oradaymışım dedim kendime.
Ve son olarak tüm konuşmalar bittiğinde bir kez Lösev bir kezde kimsesiz çocuklar için oynanacak bu oyun yine bu ekiple.Oyunu yazan oynayan emeği geçen herkese teşekkürler benden.
Ve son bir teşekkür de Sufi'ye yazımın adı için.
Herkese sevgiler.
Möööööö ;)






23 Nisan 2009 Perşembe

Korkma Sönmez


Bu vatanda.... diyerek salladı tüm gün bayrağını :)
Şimdi içerde uyuyor.
Mutlu mu ?..... sanırım öyle.
Tüm çocuklar öyle olabilse keşke.....

18 Nisan 2009 Cumartesi

Bahar...

Doğa ananneye, baba en büyük babanneye gitmişken ,bizim eve bahar giriyor yavaş yavaş bugün.Havada yine en sevdiğim kokulardan bir demet, yumuşatıcı kokusu.İçime çektim .......
Oh mis valla.....

Endişeli ama Umutsuz Değil!


Türk Genci, devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunların gereğine, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. Yönetim biçimini ve devrimleri benimsemiştir. Bunları güçsüz düşürecek en küçük ya da en büyük bir kıpırtı ve bir davranış duydu mu, “Bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adalet örgütü vardır” demeyecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla; nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır.
Polis gelecek, asıl suçluları bırakıp, suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, “Polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir” diye düşünecek, ama hiç bir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek, “demek adalet örgütünü de düzeltmek, yönetim biçimine göre düzenlemek gerek”
Onu hapse atacaklar. Yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, başbakana ve meclise telgraflar yağdırıp, haksız ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayrılmasını istemeyecek. Diyecek ki, “ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım. Araya girişimde ve eylemimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek de benim görevimdir.”
İşte benim anladığım Türk Genci ve Türk Gençliği!
M.K.ATATÜRK
Bu güzel birliktelik çağrısı için Öykü'ye teşekkürler...

15 Nisan 2009 Çarşamba

SB



Sevgili Dijle göndermiş bu ödülü bana.Teşekkürlerimle aldım ve çok mutlu oldum.Şimdi dağıtma sırası bende iken aşağıya sol tarafa eklediğim ve ekleyemediğim Geogle Readerla okuduğum veya sık kullanılanlara attığım herkese... herkese gönderdim ben ödülümü.

Hazırlık ve Kafa Karışıklığı

Rolünün hakkını ver!! ......Rolünün hakkını veeerr.....!!
Bu cümle kulaklarımda gittim dün son provaya(benim ilk provam nasıl olacaksa  işte)
Ekip süper, diğer dana tanıdık çıktı.Pek eğlendik:)
Karıncaların ikisi zaten en Dodık Hanımın yakın arkadaşların annesi.
Tavşanlar ve ağustos böceği ile de  orada tanışmış olduk.
Bana "zaten 2 cümle Tabiat hanım" diyen öğretmen ablamızı eshefle kınıyorum oyun danaların sahneye girmesiyle ve muhabbetleriyle açılıyor yafu....
Bu arada abi "dandini dandini dasdana" diyerek oyunun ilk repliğini vermiş de haberim yokmuş  :)
Dün Doğa'nın söylediği üzere onlarında bize süprizleri olacakmış.Sıkışırdım nedir söyle annem lütfeeen diye bile uzattım."I-ıh söylenmez sır herhalde" diyerek kestirip attı :)  (bazen kim anne- kim çocuk şaşırıyorum doğrusu :)  )
Yarın kostümlü prova var yalnız kafama üzerine kulak geçirilmiş bere şeklinde bir şapka yapmalıyım(üff düğme bile dikemezken nasıl yapacağım düşünüyorum )

Kimden sonra hangi cümleyi söyleyeceğim ben diye habire okuyup habire söylenip duruyorum.

İşte tamda bu ruh halindeyken analizler gelmeye,insanlar istek yapmaya, ve sonuç beklemeye devam ediyorlar.
Birde üstüne klima tamamen bozuldu.Tek kelimeyle felaket.

Bu gün spora sürünerek gittim hatta giderken bakındım etrafa şöyle biri beni kolumdan tutupda "ya nereye gidsiyosun nasılsın azcık sohbet edelim" dese gitmeyecektim o derece yani.Giderken Kediyi gördüm " beni bıraksana şu salona" dediğimde oda "aaa gitme Tabiat" demedi de saolsun "valla yemeğe gidiyorum hayatım, al anahtarı vereyim sen kendi kendini götür" diyince arabada çıktı, gitmemek hayal oldu.Ha gittim iyi oldu o ayrı konu.


Bizim step  öğretmenimizin de içinde bulunduğu üniversitemizin Step Grubu  bu senede yarışmalarda Türkiye birincisi olmuş hohoyt !!.Haberlerini aldık.Zaten olmamaları mümkün değildi.Tek kelimeyle muhteşemler.8-9 kişiler sanırım ve herbiri aynı anda aynı hareketi inanılmaz güzel yapıyorlar.Pazartesi bir 7lik setle kutlarız artık ;)
Aslında yazmak istediğim bambaşka şeyler varken aklımda, bunları yazıvermiş buldum kendimi bir anda.Zaten bu aralar hep böyle oluyor.Güzel bir haber oluyor önce  yazmalıyım diyorum sonra okumalara dalıp gidiyorum, kalıyor.Yada canım sıkılıyor ,birşeyler hakkında yorum yazmak istiyorum  sonra bir bakıyorum bambaşka yerlerdeyim.

Kafam karışık sanırım.Bi de azcık havalar çarptı gibi.

Ama buralardayım biraz dandinileyim dönerim  ;)

10 Nisan 2009 Cuma

23 Nisan


İçimden dolup taşan kahkaları bastıramıyorum ki şu anda.Az önce telefonum çaldı.Arayan Kreşten bir öğretmen ablamız(ÖA)
ÖA:Tabiat hanım merhaba rahatsız etmiyorum umarım müsaitmiydiniz?
Tabiat(T): Aaaa merhaba ÖA müsaitim buyrum hayırdır.
ÖA:Tabiat hanım kreşte biliyorsunuz 23 nisan gösterimizde velilerin sergileyeceği bir oyun var.
T:Evet
ÖA: İşte o oyundaki veliler sizide illa aralarında görmek istiyorlar.Olmazsa olmaz dediler.
Gülüşmeler...........
T:Yani ben istemiştim zaten ama prova zamanları çok tersti o yüzden katılmamıştım
ÖA:Merak etmeyin Tabiat hanım zaten sadece 2 prova kaldı biri şu gün diğeri şu gün birde kostümlü prova olacak
T:İyi bari tamamda 2 provada olurmu dersiniz?
ÖA:Yok canım rol kolay zaten.
T:Yaaa doğruya bide o var ne olacağım ben
ÖA:(Kısık bir ses tonuyla)Dana.Ama merak etmeyin başka danalarda var yani karıncalar inekler tavşanlar falan demek istedim
T::))))))Dakikalarca güldükten sonra hıh tam benim rolüm, oldum gitti.
Gülüşmeler.............

Du bakalım bu 23 Nisan dana olarak sahneye çıkacağım uzun yıllar sonra ilk sahne tecrübem olacak.Kostümüm bile hazırmış.Bu akşam gidip aldımmı tamamdır.
Bak hala içimden gülmek geliyor.Ah Doğa ah ne hallerdeyim senin yüzünden tostik :))

7 Nisan 2009 Salı

Cengaver!!


Hoca:Evet şimdi tüm hareketleri bağladık.Sizce ardarda kaç set yaparız??


Sınıftan genel:Üççççççç......biiiiirrrrr(gülme efekti)


Tabiat: Beş iyidir bence


Hoca: Hmmm beş dendi süper yedi set hadi bakalım başlıyoruz


Sınıftan genel ses: Yuhh......Naptın yaaaa.....Yok hocam çok olur.........


Tabiat:Hocam bunun sorumluluğu çok ağır valla arkadaşlar çok pis bakıyorlar üç yapın siz şunu...


Hoca: Hehe hadi kızlar azcık nefes açın aaaaa


Sonuçta yedi set yapılır.


Ve bugün

Diz kapağından aşağıya merdiven inip çıkarken ağrıyan bir sağ bacak kalır.(Sanırım kızların ahı tuttu :) )





6 Nisan 2009 Pazartesi

Maddeledim Duramadım :)


*Haftasonu sınavda görevliydim.Benim 4 Kedinin 2 görevi olunca Dodık hanım Cumadan anannenin yolunu tuttu.


*Görev yerim eve 20 dakika yürüme mesafesinde olunca Cumartesi ve pazar 20-20-20-20 toplamda 80 dakika yürüyüş yapmış oldum


*Allahtan olaylı geçen sınavlardan olmadı.Saolsun öğrencilerin sınavın son dakikasına kadar beklemekten başka bizi bunaltan bir tarafları olmadı(biliyorum biliyorum bu onların hakları.Söylenmedim hadi geri aldım;) )


*Akşamları dönüncede işe devam etme planlarım vardı ama yürü ayakta bekle yürü gel olunca sızlayan ayaklarımla hiçbir iş yapamadım.


*Aralarda eve koşup birgün çamaşır birgün ev temizliğini halledebildim sadece.Yemek yapamadım bi de ütü kaldı ühüüüüü:(


*Doğayı ne zaman arasam sokakta bahçede gezmede olduğunu öğrendim.Bahar geldi ya .Yaşasın park mevsimi :)


*Geçenlerde sizi kreşte çok özlüyorum diye söyleniyordu.Bende haftasonu ananneye giderken bizi özlermisin diye sormuş bulundum.Merak etme özlemem sanırım diye cevapladı.İtiraf ediyorum hem sevindim hem bozuldum ;)


*Spora devam ediyorum.Kendi adıma üzülerek bildiriyorum ki kiloda bir değişme yok ama olmayan pantolon etekler olmaya başladı.Bu da bir gelişme.(kimi kandırıyosun!! püff)


*Sporun fiziksel katkısı kadar ruhsal olarakda beni oldukça iyi ve formda tuttuğunu farkettim.Hem yeni bir sürü insanla tanıştım.Haftada 3 gün 1 saat hem gülüp, hem de spor yapıyoruz ayrıca 1 saat bile olsa iş yerinden ayrılma oluyor.


Ve son olarak bu baharın gelmiş olması beni, hem azcık boğazlarımdan rahatsız, hemde inanılmaz mutlu etti.Kendimi sokaklara atıp yürüyesim var.Birde öyle bir yerdeyim ki baharın geldiğini burdan iyi hiçbir yerde anlamazsınız (özendirmek gibi olmasın)
Not:resim benim değil internetten ama madem lafını ettim size burdan birkaç resim çekeceğim.
Söz.

1 Nisan 2009 Çarşamba

Ben.....Çocukken

Sevgili Zuzuların annesi Banu boşlukları doldurmam gereken bir mim paslamış bana :)

Sorular başta kolay gibi geldi ama cevaplamaya başlayınca debelenip durdum diyebilirim:) Özellikle son soruya cevap veremedim.Kendimi kusursuz görmemden değil elbet bu durum hatta çoğu zaman kendimi daha çok sorgularım ama cevap veremedim işte.O yüzden özür dilerim ...


1)Çocukken okulun tuvaletleri o kadar pisdi ki annem sürekli "okulda tuvalete gitme kızım hasta olursun" diye uyarır dururdu.Saolsun onun bu uyarılarını dikkatle dinlediğim için çoook ev kapısının önüne kadar sabredip anahtarla kapıyı açmaya çalışırken altıma kaçırdım.


2)Çocukken bana anannem bakmıştı.Allah rahmet eylesin sürekli bana öğrettiği "aman uslu ol, bak ne derler ,sözümü dinle "gibi öğretiler yüzünden daha çok, konuşan fikirlerini açıkça söylemektense dinlemeyi tercih eden,bakışlardan ne demek istendiğini anlayan ve ona göre hareket eden bir çocuk olarak sanırım yaramazlık yapmaktan oldukça yoksundum.


3)Çocukken annem ve babamın yaptığı kavgalardan yaralanmış olabilirim.(%100)


4)Çocukken balerin olmayı hayal ederdim.


5)Çocukken hep babamla evlenmek isterdim.



6)Evimizde asla yeterli muz olmadı.(Bir maymun kadar meraklıydım muza.Çocukluk işte :) )


7)Çocukken daha fazla huzur ve sessizliğe ihtiyaç duyardım.


8)Birdaha asla anannemi göremeyeceğim için (tarif edilemez şekilde)üzgünüm.


9)Yıllar boyunca ölmenin nasıl birşey olduğunu,ölünce bize ne olacağını ve hayırlı ölümün nasıl olabileceğini hep merak ettim.(Sanırım artık hayırlı ölümün nasıl olacağını öğrenmiş bulunmaktayım.Diğerleri ise eskisi kadar kafamı karıştırıp beni düşündürmüyor.Nasıl geldiysek öyle gideceğiz.Allah hayırlı ölümler versin.)


10)..........................kaybımdan dolayı kendimi suçladım.
Denizanası, Neva'lı günler, Anne İş'te cevaplamak isterlerse sevinirim.

30 Mart 2009 Pazartesi

Seçtin mi ??

Günahlarını almayımda (hiç lazım değil zira) öyle ya da böyle ,bilemiyorum belki de sadaka kültürü saolsun Ankara yine .....

Önümüzdeki günler yeni köprüler yeni şelaleler ve yine yeni alt-üst geçitlere gebe anlaşılan.Çünkü hizmet nedir, vatandaşın gözüne sokabileceğin ve gözünü boyayabileceğin şeydir.

Nasılsa kimse yeraltındaki borulardan haberdar değildir,kimse her sezon yol kenarlarına dikilen ağaç/cık ve her akşam (aman sakın ha suyu boşa akıtmayın diye bas bas bağrılırken) oluk oluk sularla(yeraltı suyuya zararı yok nasılsa)sulanan o zımbırtıları umursamaz,çünkü kimse yolda arabayla giderken girip çıktığı, belkide girip çıkmamak için taklalar attığı kazalardan kıl payı döndüğü çukurları geçtikten sonra hatırlamaz ki,sahi doğalgazla ilgili bir zımbırtı vardı o neydi bak bende unuttum,otobüs zamları,içtiğin suyun geldiği yer hepsi hepsi........sil baştan.Hadi gözümüz aydın.
Yazık oldu bize diyemiyorum sadece kuruyla yanan yaşa üzgünüm, ama en çok Antalyalılar için üzüldüm bak.
Adamcağız o kadar geldi gitti hizmet yaptı,açılış yaptı anlamadınız.Görürsünüz siz bundan sonra.Sanırım durumunuzu en iyi bu özetler "ne kadar ekmek o kadar köfte."
Hay Allahım ya!!

23 Mart 2009 Pazartesi

Bab-ı Esrar

*....................."Tanrının cezalandırıcı olacağına inanmıyorum" diyordu babam."Tanrı şefkat ve merhametle doludur.Onda şiddet yoktur".

Sarı gözlerini babamın yüzüne dikerek bir süre öylece bakmıştı Nesim. "Yanılıyorsun" demişti sonra usulca başını sallayarak "Tanrı merhametten de şefkattende daha büyüktür.Tabii şiddet ve cezadan da.Onda hepsi vardır hepsi birdir.Bir olmak demek çok olanı bir görünümde toplamak demektir ama farklılıklarını silmeden ,aynılaştırmadan,birbirine benzetmeden.Çünkü her varoluşun bir anlamı,bir gereği vardır.Çoğu zaman mesele, Tanrı'nın ne olduğu değil bizim onda ne gördüğümüzdür.Sevgi dolu olanlar merhameti görür,zalim olanlar şiddeti.Zeki olanlar aklı görür,aptal olanlar kör inancı.Alim olanlar bilimi görür ,cahiller mucizeyi.............................


*Ahmet Ümit Bab-ı Esrar

16 Mart 2009 Pazartesi

Büyük Zevkle

dinliyorum
Gittin, kanadı kırık kuştum
Sustum, sözlerine küstüm
Hani kırılırsın siyaha
Nöbet nöbet geceler boyunca
Dün güne dize gelince
Yürek acılara doyunca
O tez dönüşün geç olunca
Kendime tahammülü öğrendim
Kördüm, bilendim
Seni unutmayı öğrendim
Sen yoktun, ben yalnız kalmayı öğrendim,
Acıya duvar gibi durmayı öğrendim,
Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi
Köksüz, bağsız durmayı öğrendim
Vazgeçtiysen hep sağanak yağışlarımdan
Vazgeçtiysen bitmek bilmez kışlarımdan
Korkma kimseye ödenecek borcum yok
Yoksaymayı ben senden öğrendim

12 Mart 2009 Perşembe

Büyü Dükkanı


Kitapcıda dolaşırken rastgeldiğim ismi dolayısıyla ilgimi çeken ancak incelemeye vaktim olmadığında bakmayı bir başka zamana bıraktığım bir kitapdı Büyü Dükkanı geçen ay bizim kütüphanede görünce aldım baktım inceledim ve okumaya karar verdim.İyikide okumuşum.
Psikodrama Doğa okula başladıktan sonra haberdar olduğum bir psikoterapi yöntemi idi.Hatta bizim kreşimizda haftasonları büyüklere psikodrama kursu veriliyor ancak kreş bize uzak olduğundan katılamıyordum.Bu nedenle daha da bir ilgimi çeken kitap oldukça faydalı.Hem olayları incelemek hem de duyguları tartmak açısından.
Ben kitabı çok beğendim ve kendimce birşeyler öğrendim ancak sanırım bu kitap öyle çok da okuyan kişi tarafından özetlenebilecek bir kitap değil dolayısıyla kitapla ilgili fikriniz olsun diye kitabın önsözünden şu parçayı yazmak isterim :
Bu kitapdaki öyküler bir psikoterapi yaklaşımı olan psikodramanın "büyü dükkanı"(magic shop) isimli tekniğinden esinlenilerek kurgulanmıştır...............................
Tekniğin kullanıldığı psikodrama oturumlarında ,Büyü dükkanı olarak tanımlanan bir sahne hazırlanır.Burası alışverişlerin takas yoluyla yapıldığı,fantazide varolanbir yerdir. Sahnede grubun yöneticisi ya da tecrübeli bir grup Ustaca yapılan pazarlığın sonunda müşterinin, büyü dükkanından alabileceği en iyi şeyi alarak çıkması beklenir.Ama bu her zaman müşterinin en fazla istediği şey olmayabilir.Oyundaki başarı sırrı, pazarlığın inceliklerinde gizlidir.üyesi dükkan sahibi olarak, gönüllü bir üye de müşteri olarak rol alır............................
Kitapda bu şekilde kurgulanmış 8 kısa hikaye var.Zevkle ve öğrenerek okunacak bir kitap olduğunu düşünüyorum.Tavsiye ederim..

3 Mart 2009 Salı

Bu Ne Şimdi


Geçen hafta eşimin babası ufak bir operasyon geçirdiği (ve bizi üzmemek adına haber vermedikleri için).Haftasonu yani duyar duymaz ziyarete gittik.
Annem babam ve Kedibey doktora pansuman için çıkınca Doğa ve ben evde kaldık.
Doğa hanım yine salondaki tüm koltuk yastıklarını yere indirmiş oynarken telefon çaldı.Evde yalnız olan ben telefonu açtım halilen.Karşımda bir bant kaydı:
-Sevgili X mahallesi sakini önümüzdeki yerel seçimlerde oyunuzu hangi partiye vermeyi düşünüyorsunuz.?
-X partisi diyorsanız 1'e
Y partisi diyorsanız 2'ye
Z partisi diyorsanız 3'e basınız.
ve bekleme sesi....
Şimdi birinci olarak ne olursa olsun bu bir seçimse ve ben seçimlerde kime oy vermek istediğimi anama babama kocama bile söylemezken sana niye söyleyim?
İkincisi bu ne biçim bir anket bu seçime giren sadece 3 partimi var yok daha fazlaysa diğerlerinin tuşu hangisi ?
Üçüncüsü hadi diyelim ki genel durumu görelim diyorsun.Çık sokağa insanlarla yüzyüze konuş.Telefonda ev ev ne bu böyle gizliliğe ne oldu?
Ben açıkcası çok kızdım.Mantıklı bir açıklaması olan varsa dinlemeye hazırım

27 Şubat 2009 Cuma

Çocuk

Doğa kadar vardı ya da yoktu çocuk.Annesiyle beraber gelmiş bekliyordu koridorda isminin söylenmesini.Sıkıldığı her halinden belli ortalarda dolaşıp duruyordu.Koşuyor, hopluyor, soruyor, konuşuyor, bir dakika olsun bırakmıyordu annesini.

Birazdan kapılardan biri açıldı yaşlıca bir kadının elini tutmuş ondan biraz daha genç bir başka kadın çıktı odadan .Önce nazikce elinden tuttuğu kadını oturtu bir koltuğa sonra plastik bir poşetin içinden çıkardığı örtüyle, yaşlı kadının düzelttiği saçlarını örttü,yanaklarını okşadı.

-Bekle beni burda

dedi ve az ilerdeki yüksek masaya gitti.

O gittikten sonra az evvelki çocuk geldi yaşlı kadının yanına, sorular sormaya, konuşmaya başladı.Yaşlı kadın bazılarına cevap verdi bazılarını kendi sorularıyla yanıtladı.
Az evvel giden kadın geri döndüğünde önce gülümsedi çocuğa ve

-Hadi anacığım gidiyoruz

dedi.
Önce paltosunu giydirdi bir çocuğa giydirir gibi.
Çocuk şaşırdı.

-Neden sen giydiriyorsun onun üstünü?

diye sordu.

-Çünkü o benim annem

dedi kadın.

-Ben büyüyene dek o beni giydirdi şimdi sıra bende.İlerde sende büyüynce annenin üstünü sen giydir olurmu

dedi ve sonra eğilerek yanağını okşadı.
Arka taraftan çocuğun hiç rahat vermediği annesi;

-İnşallah

dedi iç geçirerek ve gülümseyerek.
Çocuksa bir an düşündü gözlerini yukarı doğru kaldırdı ve dudaklarını bükerek;

-Bakarız

dedi.
Sadece....





24 Şubat 2009 Salı

Toprak


İlerde birgün oğlun olursa adını "Toprak" koy dedi bugün birisi :) Karlar altında yürürken öylece, aklına gelmiş :))

Doğa-Toprak-Tabiat olacakmışız Aklımda bulunsun ;)

23 Şubat 2009 Pazartesi

Buluşma-2



Sevgili Serap ve Evvel Zaman İçinde'nin öncülüğü ile organize edilen Kitap Hediye etme organizasyonuna zevkle ve merakla katıldım.


İlk defa böyle bloglar arası bir organizasyona dahil olmak,yeni bloglar görmek,yeni arkadaşalarla tanışmak ve en güzeli okuduğunuz okurken sizi mutlu eden düşündüren kızdıran ama eninde sonunda zevk aldığınız bir kitabı ise hiç tanımadığınız birisiyle paylaşmak çok heyecan verici idi.


Sıralamada ne güzel tesadüf ki bana kitap hediye edecek olan arkadaşımla ona kitap hediye edecek olan arkadaşımız aynı şehirden çıktık.

Ve bu fırsatı kaçırmak istemedik elbette.


Sevgili Mehtap organizasyonu gerçekleştirdi saolsun.

Ayrıca bir hafta kadar beni ve işlerimin yoluna girmesini beklediler ve bensiz organizasyon yapmadılar :) burdan tekrar Neva'nın annesine ve Mehtap'a teşekkür ederim.


Daha önce yazdığım gibi, aslında ayarlanmış şeylerin şaşması sonucu oldukça koşturmacalı geçen bir gün oldu benim için.Ama olsun :)

Kitabım için en kısa zamanda okuyup bitireceğim diyemeyeceğim çünkü sanırım okuyup bitirecek değil sık sık okunacak bir kitap :)
Kitabım,kitabımı okurken içeceğim çay fincanım ve Dodık'ın tokası için Mehtap'a çok teşekkürler.
KIzlar sizinle tanışmak çok keyifliydi.

18 Şubat 2009 Çarşamba

Başbaşa


Sevgili Zuzuların annesi Banu 30lu yaşlarda dostluk halleri hakkında yazmamı istemiş.Öyle güzel ki konu teşekkür ederim :)


On sekiz yaşına girdiğim günlerde hep aklımdan hayatımın nasıl da değişeceği, nasıl da özgür ve bağımsız olabileceğim gibi gerçekle uzaktan yakından alakasız düşünceler geçerdi ve heyecanlanırdım.

Geçen Mayıs 30 olurken ise mutluydum. Çok mutlu.
Sanırım 30’lu yaşlar biraz özel. Özellikle bir kadın için. Hem gençliğin verdiği o havai durumlar minimuma inmişken ve hayatta bazı şeyler netleşmiş, tam da oturmuş iken kafanızda, hala 20’ li yaşların fiziksel gençlik hallerinden de esintiler taşıyorsunuz üstünüzde.

30’lu yaşlarda arkadaşlık hallerine gelince ise, sanırım bu yaşta artık elemiş , netleştirmiş oluyorsunuz kendinize ait bazı şeyleri.Hayata bakışınız ,olaylara verdiğiniz tepkiler,ilişkilerde aradıklarınız her şey daha bir yerli yerinde oluyor.Bu yüzdende sanırım ilkokul ,ortaokul, lise yıllarındaki gibi olmuyor arkadaşlık dostluk anlayışınız.O yıllarda belki de sıra arkadaşınız iken en yakın dostunuz,bu yıllarda oda arkadaşınızla neyi konuşup neyi konuşamayacağınızın ayrımını yapabiliyorsunuz.Ya da küçükken çok sevdiğiniz bir arkadaşınız uzaklara gittiğinde sadece özlemekle ve bir süre sonra unutmakla yetinirken ,eğer gerçekten önemliyse uzakta olan, özleyip, arayıp, soruyorsunuz.Değer bilir oluyorsunuz belki de.
Dostluk arkadaşlık gibi bir şey değil bence de.Hem daha zor,hem daha kolay ….
Daha zor çünkü kabul istiyor, tartışmamak demiyorum ama yargılamama istiyor, dürüst olmak,rol yapmamak istiyor,koşulsuz açmak istiyor kapıları, önemsemek istiyor ama zorlamasız içten,samimiyet istiyor, güven- sonsuz güven belki de kendinden çok güven istiyor..


*Ayna gibi karşılıklı çoğalıp giden,
Kimi zaman habersizce elinden tutan,
Gölge gibi adım adım peşinden koşan
Yalanını söylemeden gözünden bilen,
Düşeceğin tuzakları önceden gören,
Yalnızlığın ortasında yanında duran…
kişidir bence dost..

İşte bu yüzden kolaydır da aynı zamanda. Çünkü çoğu zaman konuşmanıza gerek kalmaz. Sadece bakmak ya da öylece durmak (uzakta ya da yakında) yeterlidir anlaşmak için. Kendinden bir şeyler gizlemene ya da rol yapmana gerek yoktur.Senin 3, 4, gözün, elin ayağındır.İkinci kalbindir, senden bağımsız atan ve ikinci beynindir, en az sende ki kadar seni düşünen.(ve elbette sende onun için)

Hangi yaşta olursan ol birlikte büyüdüğün kişidir bence dost.

Ve son bir şey “dost çok doğada çok nadir bulunan bir elementtir.” Bulursanız yapışın yakasına. Bırakmayın…


30'lu yaşlarımda gerçek bir dosta sahip olabilmiş olmanın mutluluğunu yaşıyorum gerçektende.Tek çocuk olan bana bunun Allah'ın bir lütfü olduğunu düşünüyorum.Bunun için minnettarım hemde.Şimdiye kadar dostum dediğim insanlardan ,gerçekleri görmeye başlayıp da ayılana dek, çok darbe almış biri olarak o kısa saçlı, uzun mavi paltolu kızı hayatıma soktuğu için Allah'a şükrediyorum.

Ve ben bu güzel konuyu 1995 den bu yana yukarda sözleri yazılı olan şarkıyı* birlikte dinlemeyi sevdiğim diğer yüreğime ,diğer beynime, kalbimde gizli saklı ne varsa bilen, belki de benden çok daha iyi bilen ve kızan söylenen ama asla yargılamadan sonsuz sevgiyle beni seven ve benim de onu çok sevdiğim dostuma
Dostluğa çok önem verdiğini konuşurken gözlerinden, yazarken cümlelerinden anladığım, ve gerçekten çok sevdiğim, sanki yıllardır bizimleymiş gibi hissettiğim Çınar'ıma paslıyorum.

Hadi kızlar hem öptüm hem sevdim sizi….

Buluşma

Acayip koşturmacalı başlayan bir gün de, patlayan su boruları,kurulmaya gelen cihazlar,temizlenen lablar arasından fırsat bulup 2 saat de olsa nefes aldım :)
Sevgili Mehtap ve tatlı Neva'nın annesi.Sizinle tanışmak çok keyifliydi.
Kitabımla ilgili yazımı fotoğraf makinem çalışır çalışmaz yazacağım.Kitap hediye etmek ve almak çok hoş ama bu organizasyonu en çok yeni arkadaşlıklar başlattığı için sevdim ben :)
Ayrıca Neva ve annesiyle balkona her çıktığımda el sallaşabilecek uzaklıkta olmak,Mehtap'la hep gittiğim bir yerde karşılaşabilecek olmak çok hoş tesadüflerdi :)
Dünya pek küçük hakikaten...
Güzel gündü vesselam.
Mehtap'a ayrıca organizasyon için teşekkürlerimi sunarken ,tekrar yapalım mı diyorum ben ;)

16 Şubat 2009 Pazartesi

Sobe-4 Şey


Sevgili Koza cım,

madem ki sobeledin bildiğin tüm cevapları bir de yazıp veriyorum eline :)


Yaptığım 4 İş : Önce sanki şimdiye kadar yaptığım işlerden dört tanesini yazacakmışım gibi geldi .Ama baktım CV gibi oldu vazgeçtim.Merak eden olursa sorsun onlarıda yazarım :)

@Annelik

@Uzmanlık

@Çeşit çeşit hobi(örgü,resim,incik-boncuk,kitap)Hiçbirini sürekli yapmam ama.Arada sırada aklıma hangisi eserse ona sararım.Sakin olurum geçer sonra...

@Blog yazmak,okumak.


Defalarca İzlemekten Sıkılmayacağım 4 Film: Sanırım daha önce Çınarcığımın aşk kitaplarını filme çevirip biraz bahsetmiştim.


@Selvi Boylum Al Yazmalım

@Yüzüklerin Efendisi (tüm seri)

@Komplo Teorisi

@Eski Türk Filmleri(ayrım yapamadım.Zira Şener Şen' lileri de seviyorum,Malkoçoğlunu da, Adile Naşite de bayılırım, Ayhan Işık'a da dolayısıyla o döneme ait tüm filmler olsun olurmu ???)



Yaşadığım 4 Yer: @ Ankara X 4


İzlediğim 4 Televizyon Programı: Hiç televizyon izleyemiyorum ki ne yazayım ben buraya.Hmmm du bakiyim...

@1 Kadın 1 Erkek

@ Bez Bebek (gülmeyin bak)

@ Selena(gülmeyin dedim ya)

@Rastladıkça Cnbc-e dizileri(artık gecenin bir vakti hangisi denk gelirse)


Tatil İçin Gittiğim 4 Yer:

@Yıllar ve yıllar boyunca "Erdek"

@Kaş (hastasıyım kendisinin)

@Belek (Kaş daha güzel)

@Karadeniz(Samsun'dan- Borçka'ya) (işte bu tatil Kaş tatiliyle kesin yarışır.Tavsiyemdir.Karadenize gidin)


En Sevdiğim 4 Yemek:

@Mantı

@Balık

@Bezelye

@Tarhana çorbası



Hemen Şimdi Olmak İstediğm 4 Yer:Aynı anda mı ??? :P

@Evde televizyonun karşısında çay eşliğinde olmak isterdim.

@Kedibeyi de alıp dışarı çıkıp karda azcık yürümek isterdim.

@Annemle, annemlerin mutfakta sofra hazırlıyor olmak isterdim.

@Kızımla sarılıp yatıp kitap okumak isterdim.


Bir Yağmur Damlası Olsaydım Düşmek İstediğim 4 Yer:

Düşündüm- taşındım ,bir yağmur damlası olsaydım eğer "toprağa" düşmek isterdim.Sadece toprağa.Topraktan içeri doğru süzülüp bir ağacın, bir çiçeğin ya da herhangi bir bitkinin köklerine ulaşmak isterdim.

Başka herhangi bir yere değil.

12 Şubat 2009 Perşembe

Atom (Kelime Oyunları-Önyargı)

" Önyargıları kırmak atomu parçalamaktan daha zordur" demiş çılgın bir fizikçi ;)
Nedir ki peki Önyargı da dünyanın zekasını en fazla kullanan ve birçok buluşa imza atarken bir çoğunada zemin hazırlayan bir bilim adamına bile bir rivayete göre bu sözü söyletir.
Önyargı kelime anlamıyla kısaca "peşin hüküm" olarak tanımlanabilir(birçok yerde farklı tanımlanıyor ama ben düşündüğümde bunu pek uygun buldum :) )
Peki hepimiz peşin hükümlümüyüz?
Bazen bazı durumlarda , bazen bazı kişilere , bazen bazı olaylara......
İç hesaplaşma yapmam gerekirse kendi adıma cevabım evet.
Bazen ilk kez gördüğüm bir insana ne soğuk-tatlı diyebiliyorken ,bazen daha önce hiç yapmadığım bir işe çok kolay - çok zor diyebiliyorum.
Bazen yeni bir olayın tamamını görmeden ,geriye çekilip tabloya bakmadan verebiliyorum kararımı.
Bazen de tam tersi nedir ne olacaktır görelim diyebiliyorum.
Peki nedir ki bunun ölçütü?
Ne zaman insan durur bekler insan ne zaman verir peşin peşin hükmünü?
Akıl duygu tartısı mıdır bu önüme koyduğum ? Ya da öğrenmek, bilmekle -olduğu gibi kabullenmek arasında gidip gelmek midir ??

Peki yokmudur yeryüzünde önyargısız insan?

Sanırım kendi soruma cevap vermek istersem ben yine vardır diyeceğim.

Çocuklar.

Yeryüzünde çocukların önyargıları yoktur.Herkes birdir,her olay yaşanmalı görülmeli ve öyle öğrenilmelidir,her iş yapılıp sonucuna bakılmalıdır.Elbet sevdikleri vardır ya da daha uzak buldukları.
Ama hiçbiri biz söylemezsek bir fareden korkmazlar,hiç biri biz söylemezsek başka bir futbol takımını tutana rakip gözüyle bakmazlar, hiç biri başka dine mensup bir başka çocukla kavga etmez dini yüzünden, ya da hiç biri tanımadığı bir çocuk için iyi ya da kötü hisler beslemez....
Çünkü genelleme yapmazlar.Yaşar, görür ve öğrenirler, iyi veya kötü...

Yaşarken öğrendiğimiz herbir genellemeye inat, önyargılarımız ortaya her çıktığında, şöyle bir geri çeklip bekleme ,öğrenme, düşünme,onları geldikleri yere geri gönderebilme dileğiyle.Elbet başta kendim, sonra sizler için....





11 Şubat 2009 Çarşamba

Aşk Ey Aşk

Arabamızı zar zor park edip ,soğuktan donmak üzereyken çeviriverdik kapının kolunu.
İçersi sıcaktı.Sıcak ,kalabalık,gürültülü ve sisli. Sağa sola bakındıktan sonra gördük aynı anda.
Orda arka tarafta bir masada oturmuşlar kaynatmaya başlamışlardı bile.
Bizi görünce karşılıklı bir sevinme oldu.Kimisi sitem etti "kimdiniz siz" diye.Haklılardı da aslında.Uzun zamandır boşlamıştık ama hayattan işte hastalık sökerlik derken kör topal yürüyüp bazı şeyleri bırakmıştık ya kenara."Bu sefer kaçırmayalım dedik" diye savunduk kendimizi.
Hepsiyle öpüşüp sarılırken ikisi farklıydı. Gözleri ışıl ışıl ,duruşları daha güzel ..... anlatamam ki hissediliyordu sadece.
Aklımdan dönüp hayırdır aşıkmısınız yafu bu ne güzellik demek geçsede sadece bu ne güzellikle yetinmeyi tercih ettim.
Zordu çünkü hayat onlar için.Oldukça zor.
Biri ümitlerle başladığı bir yolculukta hayatın ona verdiği bir çocukla yaşama tekrar tutunmuş .Diğeri ise fırtınalı ilişkilerin baş kahramanlarından olmuştu hep.
Hep güzellerdi aslında ama o akşam başka.
Upuzun bir masanın diğer ucuna yerleştik.Sohbet koyu herkes pürneşeydi.Ordan burdan eskiden yeniden çoluktan çocuktan konuşurken aktı gitti zaman.Bir veya iki defa yanyana gözgöze geldim her ikisiylede.
Karşılıklı göz kırpıp ,gülüşüp, kaldırdık ya kadehleri..... güzellerdi hem de çok.
Gecenin sonunda en delidolumuz kalktı ayağa ve dedi ki:"Böyle böyle,her ikisinede bol mutluluk ve bol şans dilerim....."
Doğruydu işte, kesinlikle doğruydu.Aşk insanı kesin güzelleştiriyordu....

resim Van Gogh

10 Şubat 2009 Salı

Çizgili Pijamalı Çocuk

Okuduktan sonra gözlerimden akan yaşlara engel olamadım ki....
Uzun süre kitap elimde uzunca düşünürken buldum kendimi.Bruno'yu onun o çocuk kalbini ,yaşadığı çocukca güzel arkadaşlığı ve hiç haketmediği kitabın sonunu.
Her ne kadar çocuk kitapları reyonundan bulmuş olsamda evet bu asla çocuklar için yazılmış bir kitap değil.Mutlaka ama mutlaka okunması gereken bir kitap ama.
Okuyun mümkünse lütfen okuyun....
Tavsiyesi için kitap kurduna teşekkürler....

9 Şubat 2009 Pazartesi

Yağmur

Tamda spora başlayacağım gün olmaz ki canım bu kadarda yağılmaz ki ,böylede esilmezki rüzgar duydunmu beniii!!!!

7 Şubat 2009 Cumartesi

Şükür

Hastalıktan geriye kalan iştahsızlığı saymazsak eğer şükürler olsun gözümüz açıldı.Çenemiz düştü bile.
Bu hastalıkta hiç birşeye doğru düzgün konsantre olamadım doğrusu.Aşağıya yorum bırakan ve geçmiş olsun diyen herkese, tek tek ,çok kocaman sevgilerimi ve teşekkürlerimi yolluyorum.Destek görmek çok güzel :)
En heyecanla beklediğim Serab'ın ve Evvel zaman içinde'nin organizasyonu olan kitap hediyeleşmesinin heyecanını bile tam olarak yaşayamadım.
Sevgili Kitap kurdu, hediyen bugün yola çıkı.Benim okuduğumda çok etkilendiğim üzerinde uzun süre düşündüğüm bir kitapdı.Daha evvel okumamış olmanı umuyorum.
Sevgili Mehtap mailini bekliyorum.Aynı şehirde olmanın avantajını kullanmak isterim doğrusu :)
Şimdilik bu kadar.Biriken çamaşırları yıkayıp iştahsızlık problemini ortadan kaldıracak yiyecekler hazırlamak durumundayım.
Tekrar destekleriniz için teşekkür ederim...
Görüşmek üzere

5 Şubat 2009 Perşembe

Sonuç

İki günlük hastane ,vücutta aşırı su kaybı ve iki şişe serum,bogazda şişme,orta kulakta iltihap başlangıcı,dört antibiyotik iğnesi,üç şişe ilaç........
Annaneye teslimat ve işe dönüş.....
İşler birikmiş toparlayım herkese misafirliğe gideceğim inşallah.
Olsun napalım buna da şükür....

3 Şubat 2009 Salı

Kararsız-Fotoğrafın Dili



Hayat işte....

An be an yaşanıyor ve bitiyor.

Dur desen bir an, durur mu zaman?

Kal desen, kalır mı giden...?

Bir başkası olsa bırakan ...belki bir ihtimal

Peki ya senden bir parçaysa bırakıp giden.

Önce istersen gitmesini.Karar verirsen.Git dersen.

Sonra yine, bakakalmışken ardından , "dur" desen "dur gitme."

Yılgınsa, bıkkınsa ,yorgunsa

Durur mu?

Hangisi ağır basar.

Yaz mı?

Kış güneşi mi....?

Öykü atölyesi Fotoğrafın dili-12.Çalışma

Gitti

beta geldi Rota of Allahım offffff