Kendi bloguma post yazabilmek için sansursuz.net aracılığıyla girebiliyorum şimdilik.Burdan yapılan yorumları onaylayıp yayınlayamadığımdan yorumlar yok ama olsun sesinizi duyabilmek ve hala google reader aracılığıyla olsada sizleri okuyabilmek güzel.
Sevgili Yaşamın Kıyısında "kendi blogumuza camdan girer gibi" demiş.Doğru sanki yasak birşey yapıyormuşuz hissi veren bu yayınlama şekli benimde hiç hoşuma gitmiyor açıkcası ancak buna bizi mecbur edenlerin oturup düşünmesi ve UTANMASI gerektiğini düşünüyorum.
Başka adreslerden blog yazılara devam eden arkadaşlar var.Hepsini elimden geldiğince izleyeceğim elbette.Ancak burayıda bırakıp gitmeyi hiç istemiyorum.
Ben bu bloğa emek verdim.Yazdım,çizdim,herşeyiyle bana ait. Onu bırakıp gitmek(şimdilik bile olsa) içimden gelmiyor.
O yüzden buradayım.Eksikde olsa,resimsizde olsa,yorumsuzda olsa BURADAYIM!!!.
Ve blogumun bloglarımızın açılması için ne yapmam gerekiyorsa yapmaya da hazırım.
Abi demiş ki " bu tutumunuz iki farklı çocuk büyütür..
ya karaktersiz, bastırılmış pısırık tip..
ya da isyankâr, sevgisiz, terbiyesiz, saygısız..
ki, her ikisi de birbirinden kötü"
kesinlikle katılıyorum.Şimdiye kadar kimseye saygısızlık terbiyesizlik yapmadım.Bu durumun beni değiştirmesini de istemiyorum.Ama pısırık bir çocuk olmayada hiç niyetim yok.
Saygılarımla....
27 Ekim 2008 Pazartesi
26 Ekim 2008 Pazar
SUS DEDİLER , SUSMUYORUM !!!
Cuma akşamı önce şaka sanarak, ancak ciddi olduklarını anlayınca sinirimden kabıma sığmayarak öğrendim blogger'a ulaşıma Türkiye'nin yasak koyduğunu.
Önce youtube
şimdi blogspot
sırada neresi var merakla bekliyorum ama SUSMAK İSTEMİYORUM !!!
YAZMA HAKKIMIN,
FİKİRLERİMİ İFADE ETME HAKKIMIN,
BİLGİYE ULAŞMA HAKKIMIN,
ELİMDEN ALINMASINA KARŞI KOYMAK İSTİYORUM.
http://blogspotacilsin.wordpress.com/
Önce youtube
şimdi blogspot
sırada neresi var merakla bekliyorum ama SUSMAK İSTEMİYORUM !!!
YAZMA HAKKIMIN,
FİKİRLERİMİ İFADE ETME HAKKIMIN,
BİLGİYE ULAŞMA HAKKIMIN,
ELİMDEN ALINMASINA KARŞI KOYMAK İSTİYORUM.
http://blogspotacilsin.wordpress.com/
24 Ekim 2008 Cuma
Blogger Buluşması_Çıkrıkçılar Yokuşu :)
Ankaralı üç blogger çarşamba günü uzun süren buluşma planlarından sonra Ankaranın en güzel, en sıcak yerlerinden biri olan Çıkrıkçılar Yokuşunda buluştu sonunda. Figen, Koza ve bendeniz Tabiat :)
Gördüğümüz kolleksiyon gerçekten 30 yılda inanılmaz zevkle,emekle,incelikle toplanmıştı.
Ya da bu teneke kutulardan hanginizin evinde annesi ya da kendisi dikiş kutusu yapmadı zamanında(belki hala vardı bile) Ben en çok Türkan Sultanlı olanı sevdim(kendisine hayranımdır zaten).Ama Hülya Koçyiğitli olanıda es geçmemek lazım bence :)
İşte bu kolleksiyoncuda ki yüzlerce baykuştan bir kısmı.Baykuş sanatın ve santçının ,Mimar Sinan'ın simgesi imiş ben o gün bunuda öğrenmiş oldum(Figen cim teşekkür ederim)
Peki ya bu ufaklıklara ne dersiniz.Süpriz yumurtadan bir zamanlar(yenilerde var arada) çıktıklarına kim inanır ki :)
Sabah Tabiat ve Koza aynı otobüsle sevgili Figenin iş yerinin önünden geçerken onuda otobüse alıverdiler.Aynen Figen inde dediği gibi yıllar sonra buluşmuş üç eski üniversite arkadaşı gibi olduk o gün(gerçi doğruda bu tanımlama çünkü sonuçta hepimiz Hacettepeliyiz :) )
Çıkrıkçılarda ilk durak Pirinç Han ve o güzel gözlemeler oldu elbette. Gözlemelerimizi ayranımızı Koza ve benim kedi korkumuz yüzünden kah ayakta, kah diken üstünde ama Figen hep halimize gülerken yedik.Oldukça koyu sohbetler yaptık.Güldük eğlendik.
Sonra ver elini Çıkrıkçılar Yokuşu.
Önce kendimizi "Baykuşlar ve Diğerlerini" merak edip Ahiler El Sanatları İş merkezinin içine attık.
Bakın sizede tanıdık birşeyle hatırlatacakmı? Ben çoğu obje ile geçmişe gittim açıkcası :
Bu teneke arabalardan sizinde varmıydı?? Yada yeğeninizin ya da kuzeninizin ya da oğlunuzun :)
Ve tabi bu küçük ama her detayı düşünülmüş askerlerinde süpriz yumurta oyuncağı olduğunu biliyormuydunuz ?
Üç kız deliler gibi gezdik sonra o toptancı senin bu toptancı benim.Şekere benzeyen tokaların arasında üstüste yığılmış oyuncakların arasında kaybolduk.Çok keyif aldık bir arada olmaktan.Sanırım bir sonraki hedefimiz Zenger :)
23 Ekim 2008 Perşembe
Sevgili Sufi-saja ailesi ve sevgili Serap'a beni hatırlayıp dostluklarıyla ödüllendirdikleri için teşekkür ederim. Bu güzel ödülü paylaşmak istediğim sevgili blog arkadaşlarımdan bazıları bu ödülü çoktan almışlar aslında bu nedenle listeye koyamasam bile gönlümdeler.Ödülü uzattığım diğer arkadaşlarım ise :Sevgili arkadaşım dostum Koza,
Hemen hemen hergün yeni bir post ekleyen ve yorum yapamasamda zevkle okuduğum Vladimir,
Güzel öykülerini zevkle okuduğum sevgili Geveze Kalem,
Yazılarını zevkle okuduğum sevgili Yıldız Yağmurları,
Şehrimize yeni gelen İzmirli sevgili Ebru,
Yüzyüze yeni tanıştığımız ve dopdolu birgün geçirdiğimiz sevgili Figen,
İkinci kez yeni anne Baldan Tatlı,
Genç meslektaşım Azab-ı Mukaddes,
Tecrübelerini paylaşmaktan çekinmeyen Deniz,
Güzel prenses Nazlının annesi Nihan,
Aylardır ortalarda görünmeyen ama benim çok sevdiğim sevgili Sem,
Sessizce her yazısını takip ettiğim Aydan atlayan Kedi
Kabul ederlerse sevinirim :)
21 Ekim 2008 Salı
Çikolata Kaplı Hüzünler-Canan Tan

Yıllar evvel "Sol Ayağımın Başparmağı" isimli kitabıyla tanışmıştım Canan Tan ile. Oldukça eğlenceli kısa hikayelerden oluşuyordu kitap bugün bile, zaman zaman komik eğlendirici bişeyler okumak istediğimde hala 1-2 hikayesini okuyup tekrar kütüphaneye koyduğum bir kitapdır hatta.Sevmiştim yani.
O kitapda görüş bildiren yazılarda bu kadar hoş mizah yazılarının bir bayan tarafından yazılmış olmasının ne kadar şaşırttığını söylüyordu yorum yapanlar.
Ancak "Çikolata Kaplı Hüzünler" adından da anlaşılacağı gibi mizah hikayelerinin olduğu bir kitap değil.Bu anlamda ben Canan hanım' ı tebrik ediyorum(eğer bir okuyucu olarak buna hakkım varsa tabi) .Oldukça başarılı bir kitap bence "Çikolata Kaplı Hüzünler".
Ufak ufak tam 14 ayrı kadın hikayesinden oluşuyor.Her biriyle başka bir dünyanın başka bir zamanın bambaşka bir koşulun çikolataya kaplanmış hüznüne eşlik ediyorsunuz.
Hikayeleri okurken hepsi hızlı aktı aslında .Sadece bir hikayeyi okuyamadım.Neden bilmiyorum çokda ısrar etmedim okuyamadığımı farkedince.Ancak en çok "Sızı" ve "Ateş Külden Daha Soğuk" isimli hikayeler beni zırıl zırıl ağlattı.
Kitabın ön sayfasında "Hüzünlerini çikolata ile kaplamayı asla beceremeyen annemi saygıyla anıyorum" diyor Canan Tan.
Ve anlıyorsunuz ilk hikayede gerçektende çikolata hüzüne iyi geliyor.
16 Ekim 2008 Perşembe
Anaokulu ve Yardım talebi.....
Acemi bir veli olarak yardım istiyorum Ankarada Beysukent yada Ümitköy civarında bildiğiniz tavsiye edebileceğiniz bir anaokulu-kreş aramaktayım.Gidip gördüğüm yerler var (daha bugün başladım ama olsun) Ama tavsiyeleriniz olursa kulak kabartmaya gidip görmeye hazırım.
Anne olmak zorda veli olmak daha zormuş ;)
Anne olmak zorda veli olmak daha zormuş ;)
14 Ekim 2008 Salı
Eskici Kız
" Babama kızıyorsun ama aynı onun gibisin" dedi , ben elimdeki ceketi yerine asarken Kedibey."Hiç de bile" dedim sadece "o ceketi seviyorum ben vermicem kimseye."
Yine de her sezon kıyafet değişimi sırasında yaptığımız gibi bir kaç koca poşet dolusu giyecek katlanıp üstüste yerleştirilerek yeni adreslerini bulmaya gitti geçenlerde.
Dün ise annem hasta olduğundan kızı bırakıp çıkamadık.Ben annemlerde kaldım, Kedibey işe yollandı.Babam öğleden evvel çıktı evden.Arabanın yine orasına burasına sıkışan vergileri ödemeye gitti.
Bense öncelikle annemin hasta olmasından ,sonrada ve en önemlisi babamın evde olmamasından(!) yararlanarak temizlik operasyonuna giriştim.
Önce mutfaktan başlamak gerekirdi dimi??
Önce ortalık toplandı,bulaşık makinesine yollandı bekleyenler.Tezgah üstü kalktı ,birgüzel ciflendi ozonlandı.Sonra dolap içleri.Annemin kenarı köşesi kırık ne kadar tabağı ele batan bardağı varsa buldu çöp kutusunun dibini.
Yarım yarım açılmış küp şekerler toplandı.Bitmeyen bayram şekerleri, ekmek alan getiren ,Doğaya arkadaşlık yapan çocuklara pay edilmek üzere çıkarılıp şekerliğe konuldu.vs...vs....
Sonra banyo dolabını kestirdim gözüme.İçi boşaltıldı.Eskiyen havluların gözünün yaşına bakılmadı vallahi bu sefer ,yinede iki tanesi "duvar falan silinir- baban arabayı temizler belki " diyerek elimden alındı.Buna rağmen hiç kullanılmayan ve az kullanılanlar tam belkide ancak sığdılar az evvel onları çıkardığım dolaplara.
Sonra gözüme ara dolap takılıdı."Aman ,aman indirme şimdi tek başına yapamazsın" nidalarına kulak asmadan indirdim bir güzel.İçinden çoğu Doğaya ait olan ve belkide her elden geçirdiğimizde torba torba ihtiyacı olanlara dağıtmamıza rağmen, hala bitmeyen kıyafetler çıktı.
"Şu Doğa ne kısmetli ya" dedi annem yine her zamanki gibi ,sanki eli duruyormuş gibi ,"kardeşi olsa ona alacak bişey kalmadı " diye ekledi.Şakayla karışık " ne yani eskilerle mi büyüsün zavallı çocuk" dediğimdeyse inanıp "üzülme kızım onada alırız diye yanıtladı" :))
Oysa bu sefer bile attıklarımızdan ve ayırdıklarımızdan sonra bile hala 3 çocuğa yetecek kıyafet olduğunu göre göre.
Sonra bir hışım yatak odasına daldım.Hadi dedim şu dolabıda dökelim.Döktükte....
O sırada annem içerden bir poşetle çıktı geldi."Bunuda mı atsak acaba ya ,çalışmıyorda" dedi. "At ya, aman, napacaksın çalışmayan şeyi" dedim önce sonra durdum "ne ki o ?" diye sormak geldi aklıma ."Bizim eski radyo" dedi annem.
"Olmaz attırmam onu" dedim poşeti kaparken.O radyo benim için çok değerliydi."Ben bunu nasıl temizlemiştim biliyormusun sen" dedim gülerek.Anlamadı annem baktı.
"Bir gün siz işteyken, şu ses çıkaran deliklerine kolonya döküp tozlarını temizlemiştim" dedim sonra.Annem güldü "hiii dedi baban duymasın valla çok kızar.Ondanmı bozuldu acep.Sesi soluğu çıkmıyor" :))
"Olsun" dedim "çalışsada çalışmasada attırmam.Anısı var bende.Çocuklarla başbaşa dinlerdim ben babamla bundan.Siz yokken arkadaş olurdu bana."
"Al evine götür o zaman" dedi annem.
"Dursun" dedim "sonra götürürüm.Ama bak sorucam ha atma sakın"
"üfff babasının kızı" dedi annem "eskiciler nolacak."
"Eskici değilim ben dedim" hafif kızgın, "anılarımı seviyorum" dedim elimde bir sürü poşet , atılacakları atmaya çöp kutusunun yanına yollanırken anneme.
Fotografın Dili-Nereye ??
Nereye?
Kime...
Varmı öyle ekmeğini sorgusuzca bölüşecek.
Kendini yük hissetirmeyecek.
Sormayacak
Yargılamayacak
Akıl vermeyecek
Sadece kabul edecek....
Saygı duyacak
Destek olacak
Neden olusa olsun yanındayım
Kapım herzaman açık diyecek
Olsaydı giderdim
Olsaydı bir dakika bile durmazdım.
Bir dakika bile çekmezdim.
Mecburum kalmaya.
Kendim için değil senin için kalmaya
Sen başını kurtarana dek çekmeye bu derdi.
Belki düzelir......
Not:Bu bir hikayedir sadece Öykü atölyesi için yazılan.Ama belkide birçok kadın için gerçektir.Üzücü olsada...
10 Ekim 2008 Cuma
Yüzleri Arayan Adam

Kısacık sürdü.Aslında tahminimdende uzun.
Daha hızlı okuyabildiğim günler geride kalmış doğru.
Eve gittiğimde okuyamıyorum artık mesela.Yolda işte fırsat buldukça.Ama sonunda ilk kitabımı bitirdim.Aynı anda 2-3 kitap okuyabilen biri olmadığımdan tek tek bakacağız icaplarına artık :)
İşte "Yüzleri Arayan Adam":
Neva dan sonra okuduğum ikinci Ilgın Olut kitabı.Neva 'yı da çok beğenmiştim.Bunuda beğendim.Dili yazılışı çok sade ,sanki okur gibi değilde, dinler gibi okudum kitabı.Belki bir Ankara kitabı olmasınında payı büyüktür.Gidilen, oturulan, konuşulan ,bahsedilen yerler daha bir iyi canlandı gözümde.Sanki tanıdığım birine ait bir günlük okur gibi oldum Yüzleri Arayan Adam da ben.
Genç,dürüst ,başarılı bir doktordur Efe.Bir gün bir anda bir gazete haberini okur doktor odasında ve dünyaya kapatır kendini.
Hastanenin bir psikiyatri odasından günlerce çıkmadan ,yemeden ,içmeden yaşadıklarını ve kendini sorgular.
Burçak genç bir stajyer doktor olarak merakla ve azimle araştırı Efe 'nin hayat hikayesini.
Araştırdıkça düzgün bir yaşam, gerçek sevgiler , zamansız kayıplar, aşk ve inanç sorgulamasıyla karşılaşır.
Sonu ise basit fakat etkileyici bir şekilde biter.Hikayenin her kahramanı kendi hikayesini ayrı ayrı tamamlar verilen son sözle.
Hızla keyifle acaba nedenlerle dolu bir kitap Yüzleri Arayan Adam.
Tavsiye olunur....
8 Ekim 2008 Çarşamba
Birsürü....
Sanki biraz abarttım doğru ama olmadı yapamadım birini seçerken diğerini bırakamadım.Hepsini toparladım aldım ve çıktım.
Başladım bir uçtan hatta.Su içer gibi kana kana iyi geldi.Uzun zamandır böyle okumadığımı farkettim.İyi hissettim.
30 Eylül 2008 Salı
26 Eylül 2008 Cuma
Ölüm, Hayat, Ümit, Zaman

Zaman akıp gidiyor işte.Yarın tam bir hafta olacak anannemin ölümü.Sanki dün gece almışız gibi haberini oysaki.
Oysaki biliyorum bu böylede devam edip gidecek yedisi , kırkı.... zaman koşacak.Bizde beraberinde.
Hayat devam edecek elbet. "Zamanla acının yerini buruk bir gülümseme alacak" demişti kuzen.Doğru sanırım.İlk günkü kadar acımıyor, uyuşmuyor beynim.Yavaş yavaş hatıralar çıkıyor.Konuştukça ,hatırladıkça paylaştıkcada çoğalıp çıkıp gelip biryerlerden bulacaklar bizi galiba.
Ben yazdıkça destek olan cevap veren arayan soran herkese teşekkürler.
İnsan böyle zamanlarda konuşamasada ses duymak istiyor gerçektende yanında.
"Hayat beşikle mezar arasında bir yerde sıkışmış olamaz ya " dedi geçen akşam bir hatip.Sonrada ekledi."Toprağa attığın tohum bile geri dönüyor çiçek oluyor ,meyve oluyor insan mı geri dönmesin."
Reankarnasyona inanıp inanmadığımı şu anda gerçekten bilemiyorum.Ama birgün sevdiklerimize kavuşacağımızı hatta orada gelenleri beklediklerine inanıyorum(Orası neresiyse artık). Ümid ediyorum....
Çocuklara bakıyorum bu sıralar daha çok,tabi ençok da Doğa ya .Hayat onlarda.Neşe,sevinç,üzüntü,heyecan,heves .... herşey onlarda, görüyorum.Beni rahatlatıyor.Başka birşeye kapılıp gitmektense çocuklara kapılıp kafamı dağıtmayı seviyorum,tıpkı annem gibi.Hayatın devam ettiğini,yaşanması gerektiğini ne olursa olsun durmadığını gösteriyorlar sanki.İyi ki varlar...
25 Eylül 2008 Perşembe
Bitti.
İkibuçuk hafta süren bazen ümitlerle, bazen hayal kırıklıklarıyla devam eden bekleme süreci bitti bizim için.Ananneciğimin sevgili ruhu bedenini bırakıp daha huzurlu olabileceği bir başka aleme göç etti.
İçimde kocaman bir boşluk bırakarak..
İçimde kocaman bir boşluk bırakarak..
19 Eylül 2008 Cuma
Hazan

İyiden iyiye soğudu havalar.Sabah akşam hırkasız çıkamaz olduk.Birden ve aniden geldi yağmurlu havalar.Dün akşam televizyonda Su başkenti İstanbul'un içler acısı halini izlerken gülsem mi ağlasammı bilemedim.Tamam ölüm kaçılmaz anladım, inandım da .Ama bu ülkenin en büyük şehrinde yağmur suyuna kapılıp ölmek ....sadece kaderemi bağlamalı bilemedim doğrusu.
Ramazandan sanırım ,garip hallerde etrafta dolaşıyorum.Özellikle sahurdan sonra su fazlası yüklemekten sanırım uykuya dalmaya fırsatım olmuyor açıkcası.Sabaha dek bir o yana bir bu yana dönüp duruyorum.Tam uyuyacağım ,hadi servis saati.Güne azcık uykusuz başlıyorum anlayacağınız.
Bazen öğlenleri hastaneye gidiyorum.Anannemi görmeye.Durumu daha iyi.Dün bilinci açılmış.Hatta elimi bile sıktı .Ben bilinçsizce yaptığını düşünmüştüm ama doktor duyduğunu ve tepki verdiğini söyledi. İnat ediyor direniyor yani benim tatlı Sırmoşum.
Hastanede garip dostluklar kuruluyor herkes, hasta yada hasta yakınıya.Önce herkes derdini anlatıyor hikayesini.Sonra belli aralıklarla ,orda tekrar karşılaşıyor insanlar.Sanki uzun zamandır tanıdık biri oturup sohbet etmeye, havadisleri konuşmaya başlıyorlar.Bazende birgün evvel gördüğünüz birini /hastasını ertesi gün göremiyorsunuz.O zaman garip bir mahsunluk çöküyor üstünüze.Bir kaç gün evveline dek hiç tanımadığınız insanların dertlerine üzülüp ,acılarına acılanıyorsunuz.
"Baharı atlattımı yaşlılar bir sene daha yaşar" derdi bir arkadaşımın annesi.Bu sonbahar çok dökülen yaprak gördüm ben.Kimi yaşlı bile değildi.Aniden hiç beklenmeden dökülüverdi dalından geride çok insan bırakarak.
Umarım bundan fazlası yoktur...
16 Eylül 2008 Salı
Düş Yorgunu

Bir otobüsün camından akan görüntüleri izler gibi bakıyorum bugünlerde hayata.Öylesine büyük bir hızla akıp geçerken zaman, oturmuş beni götüreceği yeri bekliyorum.İnsanlar,olaylar,işler,sözler uçuşup geçiyor yanımdan ve bende büyük bir boşluk....
Bazen mola verir gibi inip karışıyorum hayatın ortasına.Yolcu olduğumu unutup, atıyorum kendimi akan görüntüye , bende o akıp giden görüntüden biri oluveriyorum belkide, bir an ,bir başkası için.
Sonrasında büyük bir telaşla yerimi alıyorum tekrar.O boşluk gelip tekrar oturuyor beynimin tam ortasına ve sakinleşiyorum o anda.Tek gerçek olan, izlemek oluyor yaşananları ,sadece, izlemek.
11 Eylül 2008 Perşembe
Bekleyiş

Binanın yanından küçük bir kapıdan girdik.Bir kat çıktık merdivenlerden küçük bir ara kat bekleme salonu bile değil.Bizim gibi birsürü insan kimi bulduğu koltuğa kimi koltukarın arasındaki sehpalara oturmuş.Herkes üzgün herkes kederli.Duvarlar açık yeşil.Kapı daha koyu.Kapının kolu yok.Kapı duvar derler ya öyle işte.Bir soğuk ,bir hüzün , bir ümit.Gözlerim dalıp gidiyor.Dalıp gidecek uzaklar yok oysaki.Bir kaç adım ya var ya yok karşı duvara.Aklımda bir sabah.Annemler erken çıkmışlar servise diye.Ben tembihli anannen gelene kadar kapıyı kimseye açma.Bekliyorum. Anannem gelmiyor.Küçüğüm ağlamaya başlıyorum birden.Radyoyuda açmışım evde ses olsun.Önce sessiz sessiz sonra bağırarak ağlıyorum.Anannemi bekliyorum korkuyorum evde yalnız.Dua etmeye başlıyorum"Allahım lütfen ,ananneme bişey olmasın ,lütfen gelsin ,lütfen ölmesin".Çocuk aklı işte.İçimde bir korku bir hüzün.
Şimdi kolu bile olmayan bir kapıyı içerden açsınlarda anannemi birkez daha göreyim diye yine bekliyorum.
O güne dönmeyi istiyorum, hemde çok, bu bekleyişin sonunda anannem gelsin, kapıyı açsın, ben de sarılayım, onu koklayayım istiyorum.
Yine aynı korku yine aynı hüzün.
Anlat ananne....
Hayat bir masalmış ya da ömür bir nefesmiş ya derinden.Bir varmış bir yokmuşya insan.Sen tam ikisinin ortasında dururken şimdi bir kere daha girebilseydim kollarının altına bir kere daha çekebilseydim ya kokunu içime.
Çok acı.Canım yanıyor hemde çok..........
Çok acı.Canım yanıyor hemde çok..........
9 Eylül 2008 Salı
Hayat Bir Emrin Var mı??

.............Aşkın olmadığı yerde koşullu sevgiler vardır.Herkes birbirine sevgisini ölçüp biçerek verir.Oysa anneler çocuklarını,yani aşıklarını hep yarın öleceklermiş gibi doyasıya ve imkansız bir aşkla severler.
Oysa çocukları sevgililerinin kendilerine öyle ya da böyle veda edişlerini hiç unutmazlar ve hep yürek çarpıntısıyla anarlar da, annelerinin onlar giderken,evden çıkarken sırtlarına hafifce utanarak,belli belirsiz dokunmalarını hiç hissetmezler,hissetselerde pek üstünde durmazlar.Omuzlarına o arkadan dokunuşun içinde çok büyük anlamlar vardır.O dokunuşta imkansız bir aşk vardır oysa.
......
4 Eylül 2008 Perşembe
Selime..
Geçen hafta hem ziyaret hem gezi diyebileceğimiz nedenlerle günübirlik Aksarayın Selime köyündeydik.



Bu köy eşimin annesinin doğup büyüdüğü ,rahmetli dedemizin uzun süreler öğretmenlik yaptığı şimdide o şırıl şırıl akan dereye doğru bakan ebedi konağında kaldığı, şirin, güzel ,yeşilce bir köy.
Anadolunun ortasında içinden şırıl şırıl(3-4 sene öncesine dek gürülk gürül denirmiş :( ) derenin aktığı,ıhlara vadisine 5-10 dakika uzaklıktaki bu köy hepimize iyi geldi.
Öncelikle rahmetli dedemizi ziyaret ettik.Sonra anannenin çeşmesini görmek ferahlamak için köy kahvesinin olduğu meydana indik.Kahvede oturanlar hemen buyur ettiler bizi.Herkes bir yerden akraba bir yerden tanıdık çıktı konuştukça.Oldukca cana yakın ve ilgililerdi.Hatta bir ara Diloy ve ben kendimizi Vizon-tele filminin ortasına düşmüş gibi hissettik bu yakın ilgi alaka ve hoş sohbet sayesinde :)
Sohbetten sonra hep birlik kayınvalidemin ve teyzelerin,dayıların doğduğu büyüdüğü evi görmeye gittik.Yine bir akraba oturuyormuş içinde.Ben girelim diye ısrar ettim ama annem girmek istemediğini söyleyince bişey diyemedik.Kimbilir hangi hatıralar geldi gözüne ....
Sonra dedemin uzun yıllar öğretmenlik yaptığı ilkokul.
Sonra köyün muhtarı kattı bizi önüne doğru Ihlara vadisine.
Yıllardır babam anlatırdı(ben küçükken görevlendirmeyle gitmiş-gezmişti ve hep "götürsem birgün sizide, çok güzel "derdi.O güne kısmetmiş).Gerçekten güzel.Aslında vadiye inip gezmek,altlardaki mağralara gitmek,köye dek uzanan vadide yürüyüş yapmak gerekiyor belkide tadını çıkarmak için ,ancak ne zamanımız ne de durumumuz uygun olmadığından sadece bakınmak ve fotoğraf çektirmekle yetindik.
Öğlen vakitlerinde yine bir akraba olan ve hikayelerini rahmetli dedemden dinlediğimiz sevgili "Çatlak Dayının" restoranında bulduk kendimizi.
Restoran çok güzel.Hatta çevredeki birçok restorandan daha güzel.Çünkü derenin tam kenarında ve dere üzerinde çardakları var(aynı Fethiye-Saklıkentteki gibi) . Çatlak Dayı çok sevimli :)
Kendisine sadece "Çatlak" demediğiniz sürece "Çatlak dayı" demenizin hiçbir mahsulu yokmuş.Dayı ,Çatlak' tan kaynaklanan tüm yanlış anlaşılmayı alıp götürüyormuş :) öyle dedi kendisi :)
Tüm yemek boyunca bize oldukça komik hikayeler(başrolünde kendisinin olduğu) anlatıp ,güzel balıklara tad kattı.(Yazsak ayrı bir yazı olur )Bu arada bende ilk kez orada arıların türk kahvesi yakılarak kaçırıldığına şahit oldum.%100 etkili değilsede bence yinede faydalı bir yöntem.
Sonrasında köydeki akrabalara ziyaret.İklim nineyle tanışma :)
İnsan böyle ziyaretler yapınca şehirdeki o yüzeysellikten çıktığının farkına varıyor.Kullandıkları bir tabir var "şehirli teklifi değil haaa". Zannederim bu söz herşeyi özetliyor.
Herkes gerçekten çok misafirperver ve samimiydi.
Herkesin hikayesi ayrıydı ve öyle çok hikaye vardı ki.Bazısı çok hüzünlü bazısı çok komik.Umarım yazma fırsatım olur.
Günübirlikte olsa , kısa sürmüş de olsada iyiki gitmişiz :)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)







