14 Ağustos 2009 Cuma

Çiğdem Çiçek


Ondan bahsetmiştim ya size tamda şurda.

Bugün sevinç çığlıkları attık beraber.

Günlerce çalıştı sınava girdi ve DGS de Türkiye 89. oldu ve bugün sonuçlar açıklandı.

:))))) Hacettepe Kimya Mühendisliği :)

Heyooooooooooo

13 Ağustos 2009 Perşembe

Tesadüf ......mü??




Ben onu çok severim.Neşesini severim , gülmesini, güldürmesini ,azda ağlasa, ağlamasını severim ve ağlatmasını ,"salındı bahçeye girdi " diye başladığında ,gözlerimden süzülmesine engel olamadığım yaşlara bakıp, gülümsemesini severim, leblebi koydum tasa gız annem diye başlayıp oynatmasını, sonrada kendini durduramadan oynamaya başlamasını severim :) Annesini,babasını,ablasını,eşini ,oğlunu .......Velhasıl kelam onu severim.


Ve bu hayatta insanların hiçbir iletişim aracı olmadan da, birbirlerini hissedebildiklerine inanırım.


Öyle olmasa ,tam ben "bu türküyü o söyleseydi ,ah ne güzel söylerdi kimbilir" diye düşünürken gecenin yarısında, ve birbirimizden kmlerce uzaktayken öylece içinden gelipde araması tesadüf olurdu.Ve bence tesadüf diye birşey yok!


Sizce??


12 Ağustos 2009 Çarşamba

Tatil-2


Doğa tamamen özgür iradesiyle sabahların çok sıcak olduğuna ve o sıcakta denizde olmak istemediğine karar verince sabahları sahil ve deniz Kedibeye ve bana kaldı.

Hemen hemen ,her sabah, kahvaltı sonrası biz sahile inerken, Dodık ya dedesiyle arka bahçede salıncağa bindi ya da babanneyle küçük havuzda olanca bebekleriyle beraber şıpırdadı.

Sabahları poyraz sayesinde havuz kıvamına gelmiş denizde yüzmek, yan sitelerden topluca gelmiş ,her sabah ama her sabah ,aksatmadan kahve içip dünden bugüne bakalım fincanda ne değişmiş diye saatlerce tatlı tatlı sohbet eden şeker teyzelere kulak kabartmak,kitap okumak ve hiçbirşey yapmamak tek kelimeyle sanırım "inanılmazdı" :)

Dönüşde paldır küldür Dodıki doyurmak ve çoğu kez isyan bayrağını çektiği uykuya yatırmak faslı sonrası ,ma-aile deniz soluğu almak,Doğa'nın dalgalara karate yapması, bize dalgakıran olması,kedinin her gidişde can simidini şişirmesi dönüşte içindeki havayı boşaltması,saatlerce kumda yapılan kalelerin, yine Doğa'nın kendi elleriyle getirdiği bir kova suya dayanamayıp eriyip gitmesi ve sahilde hiç yorulmayan Dodık hanımın eve dönüş yolunda "kucaaaak" diye çığırması ve yine tam ayak yıkama yerine yaklaşınca canlanıp "dinlendim ben, bırakın beni ,ilk ben yıkıcaaam ayağımıııı "diye bağrışması, bizim için tam gelenek halini alıyordu ki bir baktık tatil bitmiş.

Tüh.Biz çok alışmıştık yafu ....


9 Ağustos 2009 Pazar

Tatil-1


Kıvrıla kıvrıla iniyoruz Toroslardan ,yaklaşık 1 saattir.Doğa uyumuş yanakları pespembe.Dışarısı sıcacık belli, içerisi ise, klima saolsun dışardaki tüm sıcağa inat , oldukça güzel.Yavaşca süzülüyor radyodan bir ses "eksik bir şey var hayatımda gözlerim neden sık sık dalıyor...."
Kafamı çeviriyorum camdan dışarı etrafda çamlar, olanca sıcağı üstlerine almışlar.Aklım şarkıya takılıyor.Galiba herkes, zaman zaman, kendi çektiği klibinin içinde olmayı seviyor.
"Terliklerimle gelsem sana sonunda aşkı bulmuş gibi "diyor ya.Acaba öyle bir acele çıksam ki öylece gelebilsem mi demek istiyor, yoksa yerleşip kalsam mı gelip yanına diyor.
Her ne derse desin güzel diyor içime huzur doluyor.Sanki, Sardunyalar çalmış kapımızı, kimseler kal dememiş, düşmüşüz gibi yollara içim bir neşeyle kaplanıyor.Birazdan iki dağın arasından denizi görüyorum.Denizsiz memlekette yaşayan herkesin ilk gördüğü anda yaşadığı o heyecan her sene yaşanır mı :) yine gelip oturuyor o heyecan göğsüme ister istemez gülümsüyorum.
Galiba tatil başlıyor :)

5 Ağustos 2009 Çarşamba

Uzaklarda Bir Yerler Var, O Yerlerde Mutluluklar....

Sonunda (malesef) döndük ve hatta kaldığımız yerden ,daha çok birikmişlerle ,koşturmaya başladık bile.
Tatilde günler güzel ve hızlı geçti.
Saatsiz,telefonsuz,internetsiz......sadece gazete ve sadece kitapla geçen günler daha hafif daha özgür daha mutluydu sanki.
Düz ayak dışarı çıkmak,o ona uydumu ,bunu burda giysem olurmu gibi sorunlarım olmadan ,pespembe terliğimle heryere gidebilmenin rahatlığını ,sanırım bir sene daha beklemek zorundayım.
Aklım saatimi çıkarıp ta bir kenara koyduğum ve göz ucuyla bile bakmadığım o 15 günde kaldı.
Velhasıl kelam güzeldi ,geldi, geçti ,bitti.
Seneye Allah kerim.

Not:Doğanın resimlerini çekmekten tek bir kare bile Aydıncık resmi çekmediğimi farkettim dönünce dolayısıyla resim için <"http://www.aydincik.gov.tr/">tık

17 Temmuz 2009 Cuma

Veeeee



Tatil!!!!!Yaşasın! yupii ve hurra.... ;)

Yakında görüşürüz.Hepinize sevgiler....

14 Temmuz 2009 Salı

Women of Anatolia

Keşke gidebilseydim ve yine keşke seyredebilseydim onu bir kez daha sahnede.
O çoşkusunu, o yıllardır tanıdığım kız olmaktan çıkıp, tanımadığım onlarca kadına dönüşmesini ve keşke yine oyuna dalıp gitmişken bir anda yine içimden bir coşku kabarsaydı .....
Nasıl zor yollardan geçtiğini ,nasıl tam bir akrep inadıyla girdiği yoldan dönmeyişini , uzun uzun anlatabilseydim keşke.
"Başak" onu unutmayın ilerde bu güzelliği, bu yeteneği çok göreceksiniz.
Hakediyor...Çok daha fazlasını da hakediyor.Güzel kalbi ve koca koca gözleriyle inancın ve azmin elinden hiçbirşey kurtulmayacağını gösteriyor sanki.
Yolları açık olsun.Bol şanslar.

13 Temmuz 2009 Pazartesi

Neden ki??

Dün akşam market sırasına girmiş beklerken yan tarafımızdaki kasada 3 tane bayanda bizimle beraber bekliyordu.Kızlardan birisi
K1:Aaaa sakız alacaktık dedi ve bizim diğer tarafımızdaki sakız reyonuna yöneldi.Sakızları aramaya başladı
K2:"F..alı..m al" dedi.
K1: "Hayır onu alamayız biliyorsun ki " dedi
K2: "Neden alamıyoruz ki " diye sorunca tam cevap verecekti ki sustu.
Bu sırada üçüncü kız şöyle dedi:
K3: "Ü..lker al Ülk...er "
K1 :"Baktım ama göremiyorum" dedi.Uzun aramalar sonunda gördü ve bir avuç dolusu sakızı alıp sıraya geri girdi.
Bu ayrımcılığın sebebi neydi bilemiyorum ama ayırım yapan kızcağızın A.did.as ayakkabıları çok güzeldi ben ona takılmışım....

8 Temmuz 2009 Çarşamba

Yoga-1964


1964 den bahsediyordu babannem.Bundan tam 45 yıl, Cumhuriyetin kuruluşundan 41 yıl sonradan ,yani belkide tüm Cumhuriyet tarihinin tam ortasından.
Konu nerden mi açıldı.Babannem "yine zayıflamışsın niye yemiyorsun kızım" diye başladı.Kedi de hemen verdi sırrımı "spora gidiyor babanne."
"Nasıl spor" diye sordu ve anlatmaya başladı."Ben de gitmiştim gençken, iyi olur."
"Nasıl yani" diye sordum "aerobiğemi gittin sen ?"
"Yok yoook" dedi "Yogomu ne adını unuttum ya şimdi ona gitmiştim.
Şöyle yapıyorduk böyle nefes alıyorduk" diye anlattı ki ağzım açık kalakaldım.Nedense birden soruverdim."Babanne o zaman yoga biliniyormuydu yahu??"(e herhalde bu nasıl soruysa artık)
Tabi dedi dedem yogada biliniyordu,sinemada tiyatroda.Şimdiden daha moderndi kızım o zaman hayat.
Dedem Köy Enstitüsü mezunu bir emekli öğretmen.Hemen hemen her konuda bir fikri bir yorumu vardır.Çünkü eğitimini almıştır.Tarımdan hayvancılığa,basit ilkyardım konularından, tarihe .
Anlatmaya başladı.Evet dedi.O zaman şimdiki gibi değildi herşey.Her ay sinemaya tiyatroya giderdik.Sanata değer verilirdi.Moderndik belkide şimdikenden çok daha fazla.
Bir o zamanı düşündüm bir de şimdiyi.Tek bir örnekdi belki, belki de yetmezdi kıyaslamak için ama ne olursa olsun haklıydı ,mutlaka bizden çok daha modernlerdi.
Zaman ileri giderken biz geriye mi gitmiştik ne ???

7 Temmuz 2009 Salı

Aferin :)

Tek çocuk olarak büyüyen ben, 6 yaşından beri yaprak dolması saran ,sabah kalkıp , "dur bu sabah kahvaltıda bir değişiklik olsun" diye su böreği açan, eline aldığı her işi en kısa sürede bitiren,yerinde duramayan ve her " anne gel azcık oturalım" dediğimde dur şunuda yapayım geliyorum diyen atom karınca bir anneye sahibim.Dolayısıyla ,evlenmeden evvel ne kendi başıma bir yemek yapmışlığım ne kendi aklıma gelip ev süpürmüşlüğüm vardır.(Yazının bu kısmında utanıyorum, beni örnek almayın, kötü örnek örnek değildir)
Dolayısıyla evlendikten sonra, her yemek yapma vakti bir elimde telefon, diğer elimde kalem kağıt sürekli not alan birisi oldum.
Şükür geçenlerde evliliğimiz 7.yılını bitirdi.Bu süre içinde yemek yapmayı da ,temizlik vaktinin geldiğini de, kimsecikler söylemeden anlayacak kadar geliştirdim kendimi :P
Hatta, pasta börek konusunda anacığıma örnekler verecek, onu şaşırtacak kadar iyi olduğum bile söylenebilir.
Ve yine hatta, "dur bir değişiklik olsun" diye mantı açmışlığımda.(Su böreğine henüz gelemedim o kısım henüz boyumu aşar)
Ama dün akşam öyle bişey oldu ki, bunu yazmasam buraya not etmesem olmazdı.
Annem dün akşam yemeklerimin çok güzel olduğunu ve bayıla bayıla yediğini söyledi.Yok öyle övmekle alakalı değil(iyi sıkıştırdım eminim).Gerçekten çok beğendiğini ve tadlarının çok iyi olduğunu söyledi.
Annemi bilenler bilir yemek deyince gerçekten eline su dökeni görmedim şimdiye dek(en büyük teyzem hariç). Anne yemeği ne de olsa :)
Bu yüzden dün akşam söyledikleri benim için buraya yazılmalıydı.
Afferin bana hihi :)

6 Temmuz 2009 Pazartesi

Sahtekar

Christine oğluyla birlikte yaşayan yalnız bir annedir.Bir hafta sonu aniden işten çağrılır ve istemeyerekde olsa oğlunu evde yalnız bırakarak işe gider.Döndüğünde oğlu yoktur.Hemen polisi arar ancak polis 24 saat geçmeden çocuk kaybolması vakalarıyla ilgilenmediklerini söyler.Heryeri arar ama oğlunu bulamaz.

Ertesi gün polisler oğlunu aramaya başlarlar ta ki bir gün polis departmanından bir görevli gelip oğlunu buldukları haberini verene dek.

Christine bir ümitle istasyona koşar ancak getirilen çocuk kendi oğlu değildir.

Fakat kamuoyunda çok ilgi gören bu kaçırılma olayını kendine bir başarı gibi döndürmeye niyetli olan polis teşkilatı Christine'nin çocuğu alıp evine gitmesini sağlar.




Christine şaşırmış durumdadır.Önce kendinden şüphe eder.Ancak çocuk polislerin ve kendisininde iddia ettiği gibi oğlu olamayacağı aslında oldukça açıktır.


Ancak ne çocuk ne de polis teşkilatı ortada bir hata olduğunu kabul etmektedir.Bu durumda Christine yapacak tek şey kalır.Araması durdurulan oğlu için mücadeleye devam etmek.Bu konuda kendine destek olanlarla birlikte elbette.


Ancak bu kolay olmayacaktır.Çünkü karşısında dilediği gibi davranmaya alışmış,kuralsız kanunsuz bir teşkilat vardır.Ve Christie erkek egemen bir dünyada cesurca yılmadan savaşına devam eden bir kadındır, bir annedir.


Filmin en etkileyici tarafı konusundan çok gerçek hayat hikayesinden alınmış olması.İzlerken çoğu zaman öfkeme yenik düştüğümü söylemek zorundayım.Oldukça uzun bir film olmasına rağmen nasıl akıp geçtiğini anlayamıyorsunuz.

Bir anne olarak verdiği mücadeleye hayran olmamak mümkün değil bir kere.


Filmi çok beğendim.Gerçektende.

Aklımda kalan bir çok sahnesinin yanısıra sanırım "bir kavgayı asla başlatan olma ama bitiren sen ol" fikri unutamayacağım bir söz olarak hafızama kazındı.

Sonuç olarak mutlaka izleyin derim.Fragmanı için tık

2 Temmuz 2009 Perşembe

Issızlığın Ortasında


Bir düş gördüm geçenlerde

Görmez olsaydım ah olsaydım

İçime şeytan girdi sandım

Keşke hiç uyumasaydım

Birdenbire

Ateş ve duman

Feryad-ı figan

Sanki elele

Geliyor habire

Üstümüze, üstümüze

Canlar, sazlar

Kan oldular

Kesildi teller

Durdu nefesler

Ama hala

Dimdik ayakta

Ayaktalar

Çığlık kalleş

Sessizlik mi dost

Ateş ve duman

Hain düşman

Issızlığın ortasında
Bir insanın bir başka insanı öldürebilmesine,hele de bunu dindar olması ve dini koruması adı altında yapmasına hiç bir zaman anlam veremedim.Böylesi güzel, böylesi hümanist bir dini nasıl buna alet ederler??? Camiden çıkıp insanları öldürmeye gitmek nasıl bir insanın ruh halidir ?? Cahillik böyle bişeymidir??? Nedir ki bu??? İnsanlıkla alakası varmıdır??
Orada öldürülen insanların dini inançları, ateist olup olmaması ya da mezhebi beni hiç ilgilendirmiyor.
Yattıkları yerde huzurlu olsunlar.
Ve vicdan, varsa eğer, bazılarının yakasını bırakmasın.

1 Temmuz 2009 Çarşamba

Bugünlerde Ben


Günler hızlı hızlı geçip gidiveriyor.

Doğa bu aralar babanne ve dedeyle beraber ve yine bu aralar acayip dillendi.Hem espri yapıyor hem büyük insan pozlarında, bazen düşünüyorum içine bişeymi kaçtı diye.O derece yani :)

Geçen haftasonu halamız geldi oh keyfimiz yerindeydi.Benimde tabii;)

Herkes tatile inat bir çalışıyor bir çalışıyor numuneleri üst üste koysam kocaman bir kule olur.Son vites bitirmeye çalışıyoruz.

Spora devam Rapor veriyorum; diyette sanırım 1,5 ay sona erdi toplamda 5 kilo verdim.Yaşasın.Durmak yok yola devam...

Oda arkadaşım haftaya izne çıkıyor 2 hafta yok:( Eski yalnız günlerime azcık dönüş yapacağım sanırım.

2hafta sonrada yani o geldiğindede ben gitmiş olacağım.Dolayısıyla toplamda 1 ay birbirimizi görmeyeceğiz.

Bu sene Temmuz ayını takvimlerden silmişim.Ha bire Ağustosta olduğumuzu düşünerek öyle konuşuyorum tarihe öyle bakıp ayarlamaları öyle yapıyorum hatta bir arkadaşımın doğum gününü bile kutladım sırf Ağustosta olduğumuzu düşünüp.Sanırım sıcak yaramıyor :P

Google reader şu an itibariyle 200 gösteriyor.Hepsini tek tek okuyasım var hep başlıyorum bir yerden sonra bişey çıkıyor kalıyor ben geri dönebildiğimde okuyup bitirdiklerim yine yazmış oluyorki bir türlü belli bir yerin altına geçemedim.(uzun cümle oldu )Sırf bu yüzden bazen yorum bırakamıyorum çünkü ben okuyup yorum yazana kadar zaten 2-3 gün geçmiş oluyor.Ama herkesten bir şekilde haberdarım.

Tatile gideyim istiyorum hemde şimdi evet evet hemen şimdi.

"Yolda" dinliyorum.Gerçi daha öncede söylemiştim ama herkese tavsiye ederim çok tatlılar :)


Herkese sevgiler...



25 Haziran 2009 Perşembe

On Küçük Zenci

On küçük zenci yemeğe gitti,
Birinin lokması boğazına tıkandı. Kaldı dokuz.
Dokuz küçük zenci geç yattı,
Sabah biri uyanmadı. Kaldı sekiz.
Sekiz küçük zenci Devon'u gezdi
Biri geri dönmedi. Kaldı yedi.
Yedi küçük zenci odun yardı,
Biri baltayı kendine vurdu. Kaldı altı.
Altı küçük zenci bal aradı,
Birini arı soktu. Kaldı beş.
Beş küçük zenci mahkemeye gitti,
Biri idama mahkum oldu. Kaldı dört.
Dört küçük zenci yüzmeye gitti,
Birini Balık yuttu. Kaldı üç.
Üç küçük zenci ormana gitti,
Birini ayı kaptı. Kaldı iki.
İki küçük zenci güneşte oturdu,
Birini güneş çarptı. Kaldı bir zenci.
Bir küçük zenci yapayalnız kaldı.
Gidip kendini astı. Kimse kalmadı


Dün başladım bu sabah bitti. :). İnanılmaz sürükleyici bir roman.
10 birbirini tanımayan ancak herbiri geçmişde bir cinayet işlemiş ancak hiçbiri yasal olarak suçlanamamış kişi.Ev sahibinin olmadığı Zenci Adasında ortak bir oyunla buluşturulur ve sonrasında herbiri yukardaki tekerlemeye bağlı kalarak teker teker öldürülür.
Acaba ev sahibi kimdir ,gerçekten adada sadece on kişimi vardır,bu ölümler herkesin gözü önünde ve kimse farketmeden nasıl olmaktadır.
Bu aralar takılmış bir şekilde A.Chrıstıe okuyorum ancak bu içlerinde okuduklarımın en iyisiydi diyebilirim.Bu tarzı seviyorsanız mutlaka okuyun derim.

22 Haziran 2009 Pazartesi

İstanbul-2

Cumartesi sabah 7.30 da Haydarpaşa' dan "günaydın" dedik İstanbul'a.Sonrasında Acıbadem'de kocaman sevgiyle kurulmuş bir kahvaltı sofrasında, kah eskiyi yad ettik, kah memleketi kurtardık kocaman ailemizle.
Sonra ver elini Kadıköy(yuvaya dönüş :) ) .....
Ve Beşiktaş... ve elbette Ortaköy.Tek tek gezdik tüm Ortaköy pazarını herbiri birbirinden güzel tüm standları.Cam standında takıldık kaldık bir süre, sonra karnımızı doyurduk denize karşı :)
Biz Ankaralıların suya acayip bir zaafı var o iyice kesinleşti :) .Kurak memleket olunca buralar, gördüğümüz her suya dalar gideriz biz.Dolayısıyla vapurda, sahilde, denizi görebildiğimiz her yerde dalıp gittik yine suya :)
Eve dönüşten sonra koşturmacalı bir nişan telaşı başladı bizde.Ev kalabalık olunca banyoyu ilk kapan kullandı kızlar ayna bulmakda zorlandı.Yatak odasında makyaj malzemelerinden kocaman bir yığın oluştu.Kim işine ne geldiyse seçti aldı.Herkes hazır olduğunda tek bir eksik vardı.En küçük dayımız.Kendisi bize bir kadın ve bir erkeğin herhangi bir yere giderken nasılda farklı sürelerde hazırlanabildiğin 10 dakikada hazırlanarak ispatladı saolsun :)
Bundan sonrasında hepimiz kocaman bir servis aracına dolup düştük yollara.
Yola çıktığımızda "yol uzun bakın isteyen uyuyup enerji depolasın" diyen Bekir abiye gülmememiz gerektiğini aslında hakikatlerden bahsettiğini anlamamız tüm Ankaralılar için şok oldu.Zira Acıbademden Büyükçekmeceye gitmek gerçekten şehirlerarası bir yolculuk gibiydi.Kimseler Büyükçekmece İstanbulda demesin külliyen yalan orası ayrı bir şehir bana kalırsa. bir saat yirmi dakkikada nerelere gider insan yahu...
Neyseki nişan süperdi.Kocaman ailemizle hep beraber resim çektirirken gözlerimiz herhangi bir sebeple yanımızda olmayanları aradı elbette.
Bir ara dedemi yad ettik olsaydı da keşke yüzükleri takarken yine en az yarım saat konuşsaydı.Bizim düğünde şöyle yapmıştı şunun düğünde böyle oynamıştı diye.Neyseki oğlumuz dedemizi aratmadı.Kızımızla beraber öyle güzel harmandalı oynadılarki sanırım birçoğumuz ağlamakla ağlamamak arasında gitti geldi.Ömürleri boyunca mutlu olsunlar umarım :)


Gecenin sonunda dönüş yolunda eski dostlar yad edildi,mayadağ'dan kalkan kazlar sevildi kalkmayanlara kızıldı,İstanbul'un meyhaneleri tek tek dolaşıldı.....

Gecenin iki buçuğunda içilen çayın tadı gerçekten hiçbirşeyde yoktu.Herkes koyun koyuna yanyana yattı.Gönüllerin sığdığı yere bedenler elbette sığardı çünkü.


Ve ertesi gün yine vapur, yine boğaz bu sefer Eminönü...
Mısır çarşısı,Eminönü pazarları,köprü altı,balık-ekmek,Galata kulesi,Taksim,Cezayir sokağı,Ara Cafe,Tünel .......
İstanbul yine kocamandı,yine kalabalıktı,yine güzeldi,yine hayatın her türlü şeyini gösteriyordu bizlere.
Bir anda denizden çıkarılmış poşete konmuş bir cenaze görebilirken, iki sokak ötesinde daha önce hiç duymadığım şarkılar söylüyordu bir grup ,etrafında toplanmış kalabalığa."Beni vapura almazsanız keserim bak kendimi" diye bağırırken bir çocuk, biraz ötesinde bir baba kız martıları toplamış simit atıyorlardı onlara.Her renk vardı.Her güzellik her çirkinlik.
İstanbul kocamandı.Rengarenkdi.



19 Haziran 2009 Cuma

İstanbul ah İstanbul



Yarın sabah "günaydın İstanbul" diyebilmek ümidi ile bu gece yollara düşeceğiz.

Pazartesi görüşmek üzere.

Herkese iyi hafta sonları

17 Haziran 2009 Çarşamba

Bir Kalp Kırıldığında


bir oyun oynayalım mı

herkes açsın kalbini

oyun oynayalım mı
bir oyun oynayalım mı

herkes söylesin adını

oyun oynayalım mı
her kalp bir büyük dünya ve

bir kalp kırıldığında

hayata dair ne varsa üzerinde

o dünyanın başlar yok olmaya
bir kalp kırıldığında

denizler kurur toprak küser denge kalmaz o dünyada
her kalp kırıldığında

bir yerlerde yolculuk başlar mavi renkten siyahlığa

her bir kalp kırıldığında
bir oyun oynayalım mı

çocuklar gibi beraber oyun oynayalım mı
bir oyun oynayalım mı

kırmayalım birbirimizi oyun oynayalım mı
her kalp ayrı bir dünya

ve bir parça kristal aynı zamanda

bir de bilmeyerek değil ama bilerek kırılmışsa

artık acı da duymaz başlar yokolmaya


aslında her ne kadar beni en çok etkileyen şarkısı şu olsada bugün kesinlikle tamda yukarda söylediği gibiyim.

Keyfim yok...

11 Haziran 2009 Perşembe

Şahit(Kelime Oyunları-Yalan)



"Bismillah" dedi kapıyı çekerken Davut ve yerleşti koltuğuna.Bugünde sabahın alacakaranlığında başlıyordu işte.Ankaranın dik dimdik bir yokuşundan vitesi boşa almış inerken, sıcacık simitle çayın hayalini kurdu.Önünden geçerken bir simitçinin, yanaştı "7 tane ver" dedi hızlıca.Gazete kağıdına sarılmış simitleri yan koltuğa koyunca arabanın içinidolduran o mis gibi bir kokuyu derin derin içine çekti.
Yarım saat sonra o güzel çıtır simitleri İbrahim'in erkenden demlediği çayla midesine indirirken "Ankara simidi hemşerim" dedi yerini" hiçbir şehrin simidi tutmaz."

Tam son lokmasını atarken ağzına "Davuuut" diye seslendi Abdullah."Hanımeli sokak 24 numara."

Boğuk bir "tamam" çıktı ağzından.Yutkundu çayını sonuna kadar içti ve hızla çıktı duraktan.
24 numaralı apartmanın önüne geldiğinde siyah küçük çantasından başka hiçbir yükü olmayan orta yaşın az üstünde bir bayan apartmanın önünde öylece duruyordu.Yanaşan taksiye bindi ve "devam edelim lütfen" dedi.Aynadan kadına bakan Davut hemen anladı ki bir süre öylece gideceklerdi.Hareket etti.Akan yollarda gerçektende bir süre öylece gittiler.Tam artık sorayım diye düşünürken Davut ,dikiz aynasından baktığı kadında takıldı kaldı bir an."Hay Allah" diye geçirdi içinden.Kadın ağlıyordu.Alışıktı ya böyle şeylere, hemen bir peçete çekti yan tarafından, sessizce uzattı arkaya.Ve yine sessizce aldı kadın, gözlerini, burnunu sildi."Yeter artık" dedi "artık yeter, bıktım yalanlardan, sadece gerçekleri duymak istiyorum ama duymaya cesaretim varmı onu da bilmiyorum.Gitmeye olup olmadığını bilmediğim gibi" dedi.Cevap vermedi Davut, cevap istenmediğini biliyordu zaten.Uzun süre dinledi ve bu tek taraflı konuşmadan sonra kadını yine aldığı yere Hanımeli sokak 24 numaranın önünde bıraktı.
Tam durağa çevirmiştiki direksiyonu kuaförden çıkan iki kadın çevirdi yolunu.Bindiler bir tanesi elindekileri bıraktı yan tarafına ve başladı anlatmaya."Amaaan iyi oldu,bir yalnız kalamıyoruz canım heryere geliyor bizle."
"Gelsin canım ne olacak" dedi diğer kadın.
"Oldu ,kuyruğumuz olsun bari, hiç içim ısınmadı bak söylüyorum ben.Bilirsin tutarda söylediklerim"
"İyide ayıp oldu" dedi diğer kadın
"Boşveeerr uydururuz bişeyler" derken telefonu çaldı.
"Alo, ha hayatım senmisin bende tam seni arıyordum .Çok acil çıkmamız gerektide sana haber veremedik kusura bakma.Artık başka zamanda o dediğin yere gideriz.Çocukların okuluna gidiyorum ben aradılar.Valla çok da üzüldüm.Tamda onu diyordum Sevgiye.Napalım kusura bakma canım benim çok üzüldüm.Öptüm byeeee"
Az ilerde indiler biri söylenerek diğeri dinleyerek girdiler restorana.

O gün şanslıydı Davut oradan çıkmadan bir adam el kaldırdı.Telaşla bindi arabaya adresi söyledi.Bir taraftanda cep telefonundan hızlı hızlı birilerini aradı.
Önce kızgın ve meraklı bir sesle "nasıl?? hallettiniz mi?,tamam aferin"diyerek kapattı ve sonra aradığı numarada daha yumuşak daha itaatkar bir sesle
"Evet efendim sormayın bir saattir ordayım neler çektim ,adamlarla cebelleştim ama oldu sonunda,işi hallettim " dedi.İndiğinde başkasının başarısı sayesinde duyduğu aferinden aldığı haz yüzünden okunuyordu.

Gün içinde kimi annesine yalan söyledi okuldayım diye.Kimi karısına, kimi arkadaşına,kimi kimbilir kimlere....
Hepsini sessizce dinledi ortak oldu Davut.
Şu karmaşada, farkettirmeden akıp giden gün boyu, bir çok yalana tanık oldu.Öyleydi işte kimi küçük, kimi büyük, kimi beyaz, kimi geceden kara bir sürü yalan dolaşıyordu ortalıkta ve belkide hiçbiri sahiplenilmiyordu söylenenler tarafından.Oysa herkesin bir yalanı ,bir aldatmacası vardı mutlak ve o şahitti hepsine.Akşam olup da eve kırdığında direksiyonu aklında günün yorgunluğunun yanında, yüreğinde gün boyu ortak olduğu şeylerin sıkıntısıda vardı.




*Bu hikaye "Öykü Atölyesi'nin" Kelime oyunları için yazılmıştır.Fotoğraf burdan

10 Haziran 2009 Çarşamba

7


Anne:Doğacım biliyormusun yarın(dün) bizim evlilik yıldönümümüz :)
Doğa: ............. Neeeeeeee!!!! Siz daha evlenmediniz mi ?

...

4 Haziran 2009 Perşembe

Eller


"Kadının yüzü değil elleri belli eder yaşadıklarının toplamını" diyor aniden karşıma çıkıveren bir cümle.Doğrumu ki... ellerime bakıyorum hemen.Ardından annemi düşünüyorum.Ne tuhaf elleri uzun zamandır belkide ananneme benzettiğim tek yeri.Ne gözleri, ne yüzü, ne kokusu değil.. sadece elleri.

Durup düşünüyorum, uzun uzun, yıllar evvel, annem ben yaşlardayken ve ben henüz 20li yılların başındayken yaptığım kıyaslamaları....

Bazen kendimi ayna başında yakalıyorum.Saçımı tararken,dişimi fırçalarken ya da sadece önünden geçerken bazen, öylece kalıverişimi.

Dipten dipden varlıklarını tüm haşmetiyle gösteren beyaz saçlarımı,eskiden sadece makyajına baktığım ama uzun zamandır makyaj yapmadığım halde durup dururken incelediğim gözlerimi,dudaklarımı,yanaklarımı.

Giderek anneme benziyorum.Eskiden onda kızdığım ne varsa yapıyor, bazen kendimi ben olsam asla yapmam dediğim şeyleri yaparken yakalıyorum.

Zaman garip bir şekilde alıyor bizi kucağına.Eğer dişli bir çarksa dönüp duran ve herkes sırayla birbirinin yerini alıyorsa birden bire annemin yerini aldığımı farkediyorum.

Ve sıramı kızıma verdiğimi.

Garip bir şekilde mutluluk ve hüzün doluveriyor kalbimden içeri.Mutluluk kendimle ,sanırım hüzün ise kaybedilenle ilgili.

Birgün diyorum ellerime baktığımda üstünde çiller görürsem ve ne olursa olsun pamuk gibiyse hala ,anla ki bir basamak daha atlamış olacaksın.

Sonra kafamı kaldırıp bakıyorum dışarı bir uçak alabiliğine hızlı gidiyor bir yerlere ve bulutlar hızla koşuşturup duruyorlar sanki geç kaldıkları bir yere.