10 Mayıs 2009 Pazar
*Ben Anne Olmasaydım Eğer,
Hamileliğim esnasında 80'li kilolara kadar çıkıp kendi çapımda ilk defa bir alanda rekorumu kıramayacaktım.
O küçücük ellerle renkli kartonlardan yapılmış bir kâğıt parçasının bu kadar değerli olabileceğini öğrenemeyecektim.
Kan yapsın diye danadili haşlayıp üzerine yumurta kırıp ağzının tadına da uysun diye çikolatalı pudingle karıştırmak gibi yaratıcılığın sınırlarını zorlayan tarifler keşfedemeyecektim hiç.
Su almak için elimde kumanda ile buzdolabını açtığımda kumandayı buzdolabına koyacak kadar ya da evden çıkarken telsiz telefonu çantama atacak kadar kendimden geçmeyecektim.
Birinin canı yandığında ötekinin bu acıyı hissedebilmesinin sadece ikiz kardeşlerde olduğunu sanacaktım.
Sabahın köründe gözü kapalı mutfağa kadar gidip, süt ısıtıp yine gözü kapalı dönme yeteneğini kazanamayacaktım.
Üzümün çekirdeklerini tek tek çıkarmak için insanüstü bir uğraşa asla girmeyecektim.
Bir insanın gaz çıkarması beni bu kadar mutlu edemeyecekti.
Büyüdüğünde arkadaşlarınla birlikte partilerde Süper Anne olarak eğlenmeyi hayal edemeyecektim.
Babanla belki daha az kavga edecek ama sevginin evlat denilen başka bir boyutuna giremeyecektik.
Sevginin böylesine karşılıksız olanını hiç tadamayacaktım.
Telaşsız sevişmenin hayalini kuramayacaktım.
Annemi bu kadar çok sevdiğimi anlamayacaktım.
Annesinden zorla ayırdılar diye 'Uçan Fil Dumbo!' çizgi filminde böğürerek ağlamayacaktım. Geceleri kesintisiz uyuyacak, hafta sonunda sabahları istediğim saatte kalkacaktım ama uyandığımda yanağıma konmuş minik ellerin sıcaklığı ısıtmayacaktı yüreğimi.
Çantamda sürekli bisküvi, ıslak mendil, bir adet oyuncak, düşer bir yerin kanar diye ayıcıklı yara bandı taşımayacaktım.
Acıyı geçiren öpücüğün gücüne inanmayacaktım.38,5 derece ateş beni de yakıp kavurmayacaktı.
Yağmur sonrası çamurlu sularda zıplamanın keyfine varamayacak, sen bir lokma daha fazla yiyesin diye kalabalığın ortasında kafamda peçete dansı yapmayacaktım.
Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim.S
en olmasaydın eğer ben asla 'anne' olmayacaktım.
Bir çocuk doğduğu anda, bir anne doğarmış... Bu lafın doğruluğuna inanmayacaktım!
*Anonim
"Tüm annelerin anneler günü kutlu olsun."
8 Mayıs 2009 Cuma
Bahar Şenliği
Beytepeden mezun olan- olmayan-katılmak -görmek isteyen-soran-haber vermeyi sakın unutma diye tembihleyen herkese duyrulur.
Ben görevimi yapayım da sonra kimse neden haber vermedin demesin ama di mi?
bekleriz efenim ;)
7 Mayıs 2009 Perşembe
Mektubumu Buldun mu??
(hehee soran varmı yok ama olsun elbet bişey alınacak bari istediğimi alsınlar :) yaşasın kötülük)
Doğa:Söyle bakalım ..
Anne:Ben Göksel'in kasedini istiyorum. Olabilir mi?
Doğa:Babaaaa olabilir mi?
Baba:Evet neden olmasın.
Doğa:Tamam söz alıcaz sana.
Akşama almışlar hem de ben kaset istedim, onlar cd almışlar :)
Dinleyip duruyorum.Hastasıyım da kendisinin :)
Çok mutluyum pek mutluyum .....
ufak ufak dinlemek için burası
Buluşma :)
Sardunyanında olmasını beklediğimiz ama güzel bir süprizle Terazinin dirhemi ile tanışıp gerçekten çok mutlu olduğumuz bir buluşma oldu :)
Güzel ev sahipliği için Funda'ya teşekkürler.
Not1:Çay makinesini Kediye anlattım.Ben dedim işte aklın yolu bir dedi kısaca, çok güldüm :)
Not2: Ne yaptınız kayıt işlemleri tamam mı hayırlı olsun diyelim mi?
Not3:Beytepe'ye bekliyoruz unutmayın :)
Resimler Funda'da :)
30 Nisan 2009 Perşembe
Nerden Gelir Bu Can ??
6,5
Konuşanlar,
Koza&Tabiat
Tabiat : Nasılsın Kozacım?
Koza:Görüyorum, görüyorum... hatta kitap bile okuyorum :)
Gülüşürler....
Artık olduk olmadık kayan ,düşen aranan ve rahatsızlık hissi veren lenslere elveda denmiştir.
Koza mutludur.O mutludur ya Tabiatta mutludur.
Geçmiş olsun Kuzuma :)
29 Nisan 2009 Çarşamba
Samimiyetsiz
26 Nisan 2009 Pazar
Bencillik Nasıl Öğrenilir??
Gittiğimiz merkezin çocuk sokağında faaliyetler güzel.Neden mi öncelikle engelli çocuklar yararına yapılıyor faaliyetler ve de her zaman yapılan faaliyetler değil bazıları.
Mesela çocuklara ebru yaptırılıyor.Renklerle nasıl oynandığı o renklerin nasıl su üzerinden kağıda geçtiğini hayranlıkla izleyip katılıyorlar.
Kocaman kağıtlara aldıkları boyalarla hep birlikte resimler yapıyorlar.İmzalayıp duvarlara asıyorlar.Boyalarını kağıtlarını paylaşıyorlar.
Ve bir kenarda bizde boya almışız resim yapıyoruz.
Az sonra tam karşımızda resim yapan çocuğun annesi faaliyeti düzenleyen ekibe çıkışıyor.
"Nasıl olur canım sordunuzmu bana.Para veriyoruz boya alıyoruz siz hem çocuğumun boyalarını, hem de kağıdını başkasına da veriyorsunuz."
Çocuk şaşkın "neden kızdın anne" diyor.
Kadın söylenmeye devam ediyor. "Bak başka bir çocuk da resim yapmış senin kağıdına ,sonra bana söylenme sakın.Neden izin verdin?"
Ekipden bir bayan açıklamaya çalışıyor.
"Hanımefendi diğer çocuğunda boyaları vardı, iki boyayı ortak kullandılar,kızınıza sorduk arkadaşın resmini buraya yapabilirmi diye olur dedi."
Kadın söylenmeye devam ediyor.
"O zaman kağıtları daha küçükyapsaydınız, masaları ayırsaydınız.........."
Kadının açıklaması şu:
"bugün 23 Nisan, istedik ki boyaları kağıtları birbirine karışsın, çocuklar paylaşmayı birlikte birşeyler yapmayı öğrensin."
Kadın kızgın söylenerek çocuğunu alıp gidiyor.Ekipdekiler şaşkın sonuçta engelli çocuklar adına yapılan bir organizasyon ve amaç bambaşka araç resim yapmak.Ne olmuş ki boyayı iki kere de başka çocuk sürmüşse.Yağlıboya tablo değilya bir başka çocuk bir çiçek kondurmuşsa yan tarafa ne olur??
Benim aklımda sadece çocuğun anlamaz bakışları ve cümlesi kalıyor geride:
Neden kızdın anne???
24 Nisan 2009 Cuma
Danalık Günlerimde*
Eveeeeet "Beyaz Dana" benim :)
Kostümümde başlığımı yapan sevgili Kozaya ve saatlerce dolaşıp bana çan bulan sevgili Kedim'e en başta teşekkür etmek isterim.Saolsunlar varolsunlar.Gelelim oyuna;
Oyun çocuklara süpriz olacağından Doğa'nın haberi yoktu ancak oyun sabahı(21 Nisan) söylemek zorunda kaldım.Çünkü sabahtan itibaren anne sen tavşan ol diye tutturdu.(Sanırım çocuklardan birtek Doğanın haberi yokmuş :) )
Annecim ben danayım dediğimdeyse uzun uzun ağlayıp ben danaları sevmem diye içimi yaktı doğrusu.
Sonunda babamızında araya girmesiyle benim bu oyunda dana ,bir sonrakinde tavşan olmam koşuluyla ağlamayı bıraktı.Ama ben sanırım bu duruma gerçekten üzüldüm :(
21 Nisanda az erken Kozaya gittim son bir kostüm provası ve sonrasında tiyatro salonu.(Arada arayıp destek olan Figen'ime teşekkür ederim.Keşke gelebilseydiniz)
Biraz erken gitmişim.Gittiğimde bir başka oyunun provaları vardı.Onları izlerken bizim ekip geldi.Gönüllü anneler, hakikatende ekip tam olmuş.Herbiri birbirinden tatlı enerji dolu insanlar.Azcıkda uçuk olduğumuz konusunda hemfikiriz elbette.
Çocuklar gelmeden tek bir prova yapabildik.Zamanımız kalmadığından hızlıca makyajlar yapılıp herkes son kez rollerini sadece sözle geçti ve bizden önce sahne alan çocuklarımızı perde arkasından gizlice(görünmeden)izledik.
Sıra bize geldiğinde dana kardeşimle elele çıktık sahneye bostancının arkasından.Koza ve Kedi alkışlandığımızı söylüyor ama inanırmısınız hiç hatırlamıyorum.
Ve tüm oyun.Provalardan bile iyi çocukların da katıldığı doğaçlama sahneleri hemencik oluşturup eklediğimiz ve hiç tahmin etmediğimiz kadar başarı keyifli 20 dakika.
Sonrasında sahnede çocuklarla dans eden ve inmeyen biz çılgın anneler :)
Şundan emin oldum ki zor ama çok keyifli bir işmiş bu.
Yıllar sonra dönüpde bakabileceğimiz ya da Doğa'ya hatıra kalabilecek olduğunda son anda da olsa iyikide oradaymışım dedim kendime.
Ve son olarak tüm konuşmalar bittiğinde bir kez Lösev bir kezde kimsesiz çocuklar için oynanacak bu oyun yine bu ekiple.Oyunu yazan oynayan emeği geçen herkese teşekkürler benden.
Ve son bir teşekkür de Sufi'ye yazımın adı için.
Herkese sevgiler.
Möööööö ;)
23 Nisan 2009 Perşembe
Korkma Sönmez
18 Nisan 2009 Cumartesi
Bahar...
Doğa ananneye, baba en büyük babanneye gitmişken ,bizim eve bahar giriyor yavaş yavaş bugün.Havada yine en sevdiğim kokulardan bir demet, yumuşatıcı kokusu.İçime çektim .......Oh mis valla.....
Endişeli ama Umutsuz Değil!

Polis gelecek, asıl suçluları bırakıp, suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, “Polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir” diye düşünecek, ama hiç bir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek, “demek adalet örgütünü de düzeltmek, yönetim biçimine göre düzenlemek gerek”
Onu hapse atacaklar. Yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, başbakana ve meclise telgraflar yağdırıp, haksız ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayrılmasını istemeyecek. Diyecek ki, “ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım. Araya girişimde ve eylemimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek de benim görevimdir.”
İşte benim anladığım Türk Genci ve Türk Gençliği!
15 Nisan 2009 Çarşamba
Hazırlık ve Kafa Karışıklığı
Bu cümle kulaklarımda gittim dün son provaya(benim ilk provam nasıl olacaksa işte)
Ekip süper, diğer dana tanıdık çıktı.Pek eğlendik:)
Karıncaların ikisi zaten en Dodık Hanımın yakın arkadaşların annesi.
Tavşanlar ve ağustos böceği ile de orada tanışmış olduk.
Bana "zaten 2 cümle Tabiat hanım" diyen öğretmen ablamızı eshefle kınıyorum oyun danaların sahneye girmesiyle ve muhabbetleriyle açılıyor yafu....
Bu arada abi "dandini dandini dasdana" diyerek oyunun ilk repliğini vermiş de haberim yokmuş :)
Dün Doğa'nın söylediği üzere onlarında bize süprizleri olacakmış.Sıkışırdım nedir söyle annem lütfeeen diye bile uzattım."I-ıh söylenmez sır herhalde" diyerek kestirip attı :) (bazen kim anne- kim çocuk şaşırıyorum doğrusu :) )
Yarın kostümlü prova var yalnız kafama üzerine kulak geçirilmiş bere şeklinde bir şapka yapmalıyım(üff düğme bile dikemezken nasıl yapacağım düşünüyorum )
Kimden sonra hangi cümleyi söyleyeceğim ben diye habire okuyup habire söylenip duruyorum.
İşte tamda bu ruh halindeyken analizler gelmeye,insanlar istek yapmaya, ve sonuç beklemeye devam ediyorlar.
Birde üstüne klima tamamen bozuldu.Tek kelimeyle felaket.
Bu gün spora sürünerek gittim hatta giderken bakındım etrafa şöyle biri beni kolumdan tutupda "ya nereye gidsiyosun nasılsın azcık sohbet edelim" dese gitmeyecektim o derece yani.Giderken Kediyi gördüm " beni bıraksana şu salona" dediğimde oda "aaa gitme Tabiat" demedi de saolsun "valla yemeğe gidiyorum hayatım, al anahtarı vereyim sen kendi kendini götür" diyince arabada çıktı, gitmemek hayal oldu.Ha gittim iyi oldu o ayrı konu.
Bizim step öğretmenimizin de içinde bulunduğu üniversitemizin Step Grubu bu senede yarışmalarda Türkiye birincisi olmuş hohoyt !!.Haberlerini aldık.Zaten olmamaları mümkün değildi.Tek kelimeyle muhteşemler.8-9 kişiler sanırım ve herbiri aynı anda aynı hareketi inanılmaz güzel yapıyorlar.Pazartesi bir 7lik setle kutlarız artık ;)
Aslında yazmak istediğim bambaşka şeyler varken aklımda, bunları yazıvermiş buldum kendimi bir anda.Zaten bu aralar hep böyle oluyor.Güzel bir haber oluyor önce yazmalıyım diyorum sonra okumalara dalıp gidiyorum, kalıyor.Yada canım sıkılıyor ,birşeyler hakkında yorum yazmak istiyorum sonra bir bakıyorum bambaşka yerlerdeyim.
Kafam karışık sanırım.Bi de azcık havalar çarptı gibi.
Ama buralardayım biraz dandinileyim dönerim ;)
10 Nisan 2009 Cuma
23 Nisan

ÖA:Tabiat hanım merhaba rahatsız etmiyorum umarım müsaitmiydiniz?
Tabiat(T): Aaaa merhaba ÖA müsaitim buyrum hayırdır.
ÖA:Tabiat hanım kreşte biliyorsunuz 23 nisan gösterimizde velilerin sergileyeceği bir oyun var.
T:Evet
ÖA: İşte o oyundaki veliler sizide illa aralarında görmek istiyorlar.Olmazsa olmaz dediler.
Gülüşmeler...........
T:Yani ben istemiştim zaten ama prova zamanları çok tersti o yüzden katılmamıştım
ÖA:Merak etmeyin Tabiat hanım zaten sadece 2 prova kaldı biri şu gün diğeri şu gün birde kostümlü prova olacak
T:İyi bari tamamda 2 provada olurmu dersiniz?
ÖA:Yok canım rol kolay zaten.
T:Yaaa doğruya bide o var ne olacağım ben
ÖA:(Kısık bir ses tonuyla)Dana.Ama merak etmeyin başka danalarda var yani karıncalar inekler tavşanlar falan demek istedim
T::))))))Dakikalarca güldükten sonra hıh tam benim rolüm, oldum gitti.
Gülüşmeler.............
Du bakalım bu 23 Nisan dana olarak sahneye çıkacağım uzun yıllar sonra ilk sahne tecrübem olacak.Kostümüm bile hazırmış.Bu akşam gidip aldımmı tamamdır.
Bak hala içimden gülmek geliyor.Ah Doğa ah ne hallerdeyim senin yüzünden tostik :))
7 Nisan 2009 Salı
Cengaver!!

6 Nisan 2009 Pazartesi
Maddeledim Duramadım :)

Ve son olarak bu baharın gelmiş olması beni, hem azcık boğazlarımdan rahatsız, hemde inanılmaz mutlu etti.Kendimi sokaklara atıp yürüyesim var.Birde öyle bir yerdeyim ki baharın geldiğini burdan iyi hiçbir yerde anlamazsınız (özendirmek gibi olmasın)
Not:resim benim değil internetten ama madem lafını ettim size burdan birkaç resim çekeceğim.
Söz.
1 Nisan 2009 Çarşamba
Ben.....Çocukken
30 Mart 2009 Pazartesi
Seçtin mi ??
Önümüzdeki günler yeni köprüler yeni şelaleler ve yine yeni alt-üst geçitlere gebe anlaşılan.Çünkü hizmet nedir, vatandaşın gözüne sokabileceğin ve gözünü boyayabileceğin şeydir.
Nasılsa kimse yeraltındaki borulardan haberdar değildir,kimse her sezon yol kenarlarına dikilen ağaç/cık ve her akşam (aman sakın ha suyu boşa akıtmayın diye bas bas bağrılırken) oluk oluk sularla(yeraltı suyuya zararı yok nasılsa)sulanan o zımbırtıları umursamaz,çünkü kimse yolda arabayla giderken girip çıktığı, belkide girip çıkmamak için taklalar attığı kazalardan kıl payı döndüğü çukurları geçtikten sonra hatırlamaz ki,sahi doğalgazla ilgili bir zımbırtı vardı o neydi bak bende unuttum,otobüs zamları,içtiğin suyun geldiği yer hepsi hepsi........sil baştan.Hadi gözümüz aydın.
Yazık oldu bize diyemiyorum sadece kuruyla yanan yaşa üzgünüm, ama en çok Antalyalılar için üzüldüm bak.
Adamcağız o kadar geldi gitti hizmet yaptı,açılış yaptı anlamadınız.Görürsünüz siz bundan sonra.Sanırım durumunuzu en iyi bu özetler "ne kadar ekmek o kadar köfte."
Hay Allahım ya!!
23 Mart 2009 Pazartesi
Bab-ı Esrar
16 Mart 2009 Pazartesi
Büyük Zevkle
Gittin, kanadı kırık kuştum
Sustum, sözlerine küstüm
Hani kırılırsın siyaha
Nöbet nöbet geceler boyunca
Dün güne dize gelince
Yürek acılara doyunca
O tez dönüşün geç olunca
Kendime tahammülü öğrendim
Kördüm, bilendim
Seni unutmayı öğrendim
Sen yoktun, ben yalnız kalmayı öğrendim,
Acıya duvar gibi durmayı öğrendim,
Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi
Köksüz, bağsız durmayı öğrendim
Vazgeçtiysen hep sağanak yağışlarımdan
Vazgeçtiysen bitmek bilmez kışlarımdan
Korkma kimseye ödenecek borcum yok
Yoksaymayı ben senden öğrendim
12 Mart 2009 Perşembe
Büyü Dükkanı

3 Mart 2009 Salı
Bu Ne Şimdi

İkincisi bu ne biçim bir anket bu seçime giren sadece 3 partimi var yok daha fazlaysa diğerlerinin tuşu hangisi ?
27 Şubat 2009 Cuma
Çocuk
Doğa kadar vardı ya da yoktu çocuk.Annesiyle beraber gelmiş bekliyordu koridorda isminin söylenmesini.Sıkıldığı her halinden belli ortalarda dolaşıp duruyordu.Koşuyor, hopluyor, soruyor, konuşuyor, bir dakika olsun bırakmıyordu annesini.Birazdan kapılardan biri açıldı yaşlıca bir kadının elini tutmuş ondan biraz daha genç bir başka kadın çıktı odadan .Önce nazikce elinden tuttuğu kadını oturtu bir koltuğa sonra plastik bir poşetin içinden çıkardığı örtüyle, yaşlı kadının düzelttiği saçlarını örttü,yanaklarını okşadı.
-Bekle beni burda
dedi ve az ilerdeki yüksek masaya gitti.
O gittikten sonra az evvelki çocuk geldi yaşlı kadının yanına, sorular sormaya, konuşmaya başladı.Yaşlı kadın bazılarına cevap verdi bazılarını kendi sorularıyla yanıtladı.
Az evvel giden kadın geri döndüğünde önce gülümsedi çocuğa ve
-Hadi anacığım gidiyoruz
dedi.
Önce paltosunu giydirdi bir çocuğa giydirir gibi.
Çocuk şaşırdı.
-Neden sen giydiriyorsun onun üstünü?
diye sordu.
-Çünkü o benim annem
dedi kadın.
-Ben büyüyene dek o beni giydirdi şimdi sıra bende.İlerde sende büyüynce annenin üstünü sen giydir olurmu
dedi ve sonra eğilerek yanağını okşadı.
Arka taraftan çocuğun hiç rahat vermediği annesi;
-İnşallah
dedi iç geçirerek ve gülümseyerek.
Çocuksa bir an düşündü gözlerini yukarı doğru kaldırdı ve dudaklarını bükerek;
-Bakarız
dedi.
Sadece....
24 Şubat 2009 Salı
23 Şubat 2009 Pazartesi
Buluşma-2
18 Şubat 2009 Çarşamba
Başbaşa

Geçen Mayıs 30 olurken ise mutluydum. Çok mutlu.
Sanırım 30’lu yaşlar biraz özel. Özellikle bir kadın için. Hem gençliğin verdiği o havai durumlar minimuma inmişken ve hayatta bazı şeyler netleşmiş, tam da oturmuş iken kafanızda, hala 20’ li yaşların fiziksel gençlik hallerinden de esintiler taşıyorsunuz üstünüzde.
30’lu yaşlarda arkadaşlık hallerine gelince ise, sanırım bu yaşta artık elemiş , netleştirmiş oluyorsunuz kendinize ait bazı şeyleri.Hayata bakışınız ,olaylara verdiğiniz tepkiler,ilişkilerde aradıklarınız her şey daha bir yerli yerinde oluyor.Bu yüzdende sanırım ilkokul ,ortaokul, lise yıllarındaki gibi olmuyor arkadaşlık dostluk anlayışınız.O yıllarda belki de sıra arkadaşınız iken en yakın dostunuz,bu yıllarda oda arkadaşınızla neyi konuşup neyi konuşamayacağınızın ayrımını yapabiliyorsunuz.Ya da küçükken çok sevdiğiniz bir arkadaşınız uzaklara gittiğinde sadece özlemekle ve bir süre sonra unutmakla yetinirken ,eğer gerçekten önemliyse uzakta olan, özleyip, arayıp, soruyorsunuz.Değer bilir oluyorsunuz belki de.
Dostluk arkadaşlık gibi bir şey değil bence de.Hem daha zor,hem daha kolay ….
Daha zor çünkü kabul istiyor, tartışmamak demiyorum ama yargılamama istiyor, dürüst olmak,rol yapmamak istiyor,koşulsuz açmak istiyor kapıları, önemsemek istiyor ama zorlamasız içten,samimiyet istiyor, güven- sonsuz güven belki de kendinden çok güven istiyor..
Kimi zaman habersizce elinden tutan,
Gölge gibi adım adım peşinden koşan
Yalanını söylemeden gözünden bilen,
Düşeceğin tuzakları önceden gören,
Yalnızlığın ortasında yanında duran… kişidir bence dost..
İşte bu yüzden kolaydır da aynı zamanda. Çünkü çoğu zaman konuşmanıza gerek kalmaz. Sadece bakmak ya da öylece durmak (uzakta ya da yakında) yeterlidir anlaşmak için. Kendinden bir şeyler gizlemene ya da rol yapmana gerek yoktur.Senin 3, 4, gözün, elin ayağındır.İkinci kalbindir, senden bağımsız atan ve ikinci beynindir, en az sende ki kadar seni düşünen.(ve elbette sende onun için)
Hangi yaşta olursan ol birlikte büyüdüğün kişidir bence dost.
Ve son bir şey “dost çok doğada çok nadir bulunan bir elementtir.” Bulursanız yapışın yakasına. Bırakmayın…
Dostluğa çok önem verdiğini konuşurken gözlerinden, yazarken cümlelerinden anladığım, ve gerçekten çok sevdiğim, sanki yıllardır bizimleymiş gibi hissettiğim Çınar'ıma paslıyorum.
Hadi kızlar hem öptüm hem sevdim sizi….
Buluşma
Sevgili Mehtap ve tatlı Neva'nın annesi.Sizinle tanışmak çok keyifliydi.
Kitabımla ilgili yazımı fotoğraf makinem çalışır çalışmaz yazacağım.Kitap hediye etmek ve almak çok hoş ama bu organizasyonu en çok yeni arkadaşlıklar başlattığı için sevdim ben :)
Ayrıca Neva ve annesiyle balkona her çıktığımda el sallaşabilecek uzaklıkta olmak,Mehtap'la hep gittiğim bir yerde karşılaşabilecek olmak çok hoş tesadüflerdi :)
Dünya pek küçük hakikaten...
Güzel gündü vesselam.
Mehtap'a ayrıca organizasyon için teşekkürlerimi sunarken ,tekrar yapalım mı diyorum ben ;)
16 Şubat 2009 Pazartesi
Sobe-4 Şey

12 Şubat 2009 Perşembe
Atom (Kelime Oyunları-Önyargı)
" Önyargıları kırmak atomu parçalamaktan daha zordur" demiş çılgın bir fizikçi ;)Nedir ki peki Önyargı da dünyanın zekasını en fazla kullanan ve birçok buluşa imza atarken bir çoğunada zemin hazırlayan bir bilim adamına bile bir rivayete göre bu sözü söyletir.
Önyargı kelime anlamıyla kısaca "peşin hüküm" olarak tanımlanabilir(birçok yerde farklı tanımlanıyor ama ben düşündüğümde bunu pek uygun buldum :) )
Peki hepimiz peşin hükümlümüyüz?
Bazen bazı durumlarda , bazen bazı kişilere , bazen bazı olaylara......
İç hesaplaşma yapmam gerekirse kendi adıma cevabım evet.
Bazen ilk kez gördüğüm bir insana ne soğuk-tatlı diyebiliyorken ,bazen daha önce hiç yapmadığım bir işe çok kolay - çok zor diyebiliyorum.
Bazen yeni bir olayın tamamını görmeden ,geriye çekilip tabloya bakmadan verebiliyorum kararımı.
Bazen de tam tersi nedir ne olacaktır görelim diyebiliyorum.
Peki nedir ki bunun ölçütü?
Ne zaman insan durur bekler insan ne zaman verir peşin peşin hükmünü?
Akıl duygu tartısı mıdır bu önüme koyduğum ? Ya da öğrenmek, bilmekle -olduğu gibi kabullenmek arasında gidip gelmek midir ??
Peki yokmudur yeryüzünde önyargısız insan?
Sanırım kendi soruma cevap vermek istersem ben yine vardır diyeceğim.
Çocuklar.
Yeryüzünde çocukların önyargıları yoktur.Herkes birdir,her olay yaşanmalı görülmeli ve öyle öğrenilmelidir,her iş yapılıp sonucuna bakılmalıdır.Elbet sevdikleri vardır ya da daha uzak buldukları.
Ama hiçbiri biz söylemezsek bir fareden korkmazlar,hiç biri biz söylemezsek başka bir futbol takımını tutana rakip gözüyle bakmazlar, hiç biri başka dine mensup bir başka çocukla kavga etmez dini yüzünden, ya da hiç biri tanımadığı bir çocuk için iyi ya da kötü hisler beslemez....
Çünkü genelleme yapmazlar.Yaşar, görür ve öğrenirler, iyi veya kötü...
Yaşarken öğrendiğimiz herbir genellemeye inat, önyargılarımız ortaya her çıktığında, şöyle bir geri çeklip bekleme ,öğrenme, düşünme,onları geldikleri yere geri gönderebilme dileğiyle.Elbet başta kendim, sonra sizler için....
11 Şubat 2009 Çarşamba
Aşk Ey Aşk
Arabamızı zar zor park edip ,soğuktan donmak üzereyken çeviriverdik kapının kolunu.İçersi sıcaktı.Sıcak ,kalabalık,gürültülü ve sisli. Sağa sola bakındıktan sonra gördük aynı anda.
Orda arka tarafta bir masada oturmuşlar kaynatmaya başlamışlardı bile.
Bizi görünce karşılıklı bir sevinme oldu.Kimisi sitem etti "kimdiniz siz" diye.Haklılardı da aslında.Uzun zamandır boşlamıştık ama hayattan işte hastalık sökerlik derken kör topal yürüyüp bazı şeyleri bırakmıştık ya kenara."Bu sefer kaçırmayalım dedik" diye savunduk kendimizi.
Hepsiyle öpüşüp sarılırken ikisi farklıydı. Gözleri ışıl ışıl ,duruşları daha güzel ..... anlatamam ki hissediliyordu sadece.
Aklımdan dönüp hayırdır aşıkmısınız yafu bu ne güzellik demek geçsede sadece bu ne güzellikle yetinmeyi tercih ettim.
Zordu çünkü hayat onlar için.Oldukça zor.
Biri ümitlerle başladığı bir yolculukta hayatın ona verdiği bir çocukla yaşama tekrar tutunmuş .Diğeri ise fırtınalı ilişkilerin baş kahramanlarından olmuştu hep.
Hep güzellerdi aslında ama o akşam başka.
Upuzun bir masanın diğer ucuna yerleştik.Sohbet koyu herkes pürneşeydi.Ordan burdan eskiden yeniden çoluktan çocuktan konuşurken aktı gitti zaman.Bir veya iki defa yanyana gözgöze geldim her ikisiylede.
Karşılıklı göz kırpıp ,gülüşüp, kaldırdık ya kadehleri..... güzellerdi hem de çok.
Gecenin sonunda en delidolumuz kalktı ayağa ve dedi ki:"Böyle böyle,her ikisinede bol mutluluk ve bol şans dilerim....."
Doğruydu işte, kesinlikle doğruydu.Aşk insanı kesin güzelleştiriyordu....
resim Van Gogh
10 Şubat 2009 Salı
Çizgili Pijamalı Çocuk
Okuduktan sonra gözlerimden akan yaşlara engel olamadım ki....Uzun süre kitap elimde uzunca düşünürken buldum kendimi.Bruno'yu onun o çocuk kalbini ,yaşadığı çocukca güzel arkadaşlığı ve hiç haketmediği kitabın sonunu.
Her ne kadar çocuk kitapları reyonundan bulmuş olsamda evet bu asla çocuklar için yazılmış bir kitap değil.Mutlaka ama mutlaka okunması gereken bir kitap ama.
Okuyun mümkünse lütfen okuyun....
Tavsiyesi için kitap kurduna teşekkürler....
9 Şubat 2009 Pazartesi
7 Şubat 2009 Cumartesi
Şükür
Bu hastalıkta hiç birşeye doğru düzgün konsantre olamadım doğrusu.Aşağıya yorum bırakan ve geçmiş olsun diyen herkese, tek tek ,çok kocaman sevgilerimi ve teşekkürlerimi yolluyorum.Destek görmek çok güzel :)
En heyecanla beklediğim Serab'ın ve Evvel zaman içinde'nin organizasyonu olan kitap hediyeleşmesinin heyecanını bile tam olarak yaşayamadım.
Sevgili Kitap kurdu, hediyen bugün yola çıkı.Benim okuduğumda çok etkilendiğim üzerinde uzun süre düşündüğüm bir kitapdı.Daha evvel okumamış olmanı umuyorum.
Sevgili Mehtap mailini bekliyorum.Aynı şehirde olmanın avantajını kullanmak isterim doğrusu :)
Şimdilik bu kadar.Biriken çamaşırları yıkayıp iştahsızlık problemini ortadan kaldıracak yiyecekler hazırlamak durumundayım.
Tekrar destekleriniz için teşekkür ederim...
Görüşmek üzere
5 Şubat 2009 Perşembe
Sonuç
Annaneye teslimat ve işe dönüş.....
İşler birikmiş toparlayım herkese misafirliğe gideceğim inşallah.
Olsun napalım buna da şükür....
3 Şubat 2009 Salı
Kararsız-Fotoğrafın Dili

Hayat işte....
An be an yaşanıyor ve bitiyor.
Dur desen bir an, durur mu zaman?
Kal desen, kalır mı giden...?
Bir başkası olsa bırakan ...belki bir ihtimal
Peki ya senden bir parçaysa bırakıp giden.
Önce istersen gitmesini.Karar verirsen.Git dersen.
Sonra yine, bakakalmışken ardından , "dur" desen "dur gitme."
Yılgınsa, bıkkınsa ,yorgunsa
Durur mu?
Hangisi ağır basar.
Yaz mı?
Kış güneşi mi....?
Öykü atölyesi Fotoğrafın dili-12.Çalışma
30 Ocak 2009 Cuma
97-09
Tek şiş ile örülen battaniye,
mercimek köftesi & çay,
Güldünya şarkıları,
Ahmet Kaya şarkıları,
Kırmızı,
Funda Arar şarkıları
Kutsi şarkıları,
kış güneşi.....
1997den beri yapmamıştık bunu iyi oldu.
O gün doğan güzel gözlü çocuk bugün tam 12 yaşında yakışıklı bir sıpa oldu.Bunca senede sende ve bende eksilen hiçbirşey yok.
Ne mutlu....
28 Ocak 2009 Çarşamba
Bulaşık..

27 Ocak 2009 Salı
Karışık
Sem'in tahmin ettiği gibi evde olmak (asıl sebep hastalık olsada) güzeldi.
Sabahları koşturmacasız kalkmak.Oyalana oyalana vakit geçirmek.Canın isterse oyun oynamak :) , istemezse oturmak, sohbet etmek ,kitap okumak Doğa uyuyunca, eve çöken sessizlikte, bir fincan yeşil çay ya da ıhlamuru yudumlamak cam kenarında, harikaydı.
Evde olmanın verdiği heyecanla Doğaya bir kazak başladım.Rengi... yeşil elbette başka renk beğenmem pek mümkün değil yine bu aralar :) Önü -arkayı bitirdim ya ,kollara gelince ilerleme olmadı.En kısa zamanda bitirmeyi umut ediyorum.
Evde kalışın son günlerine doğru Doğa kendini iyi hissedince araya bir de Kızılay macerası bile sıkıştırdık kuzumla :)
Doğa Güvenparktaki çiçek satıcılarını "sevgilisine çiçek almış bekleyen amcalar" olarak tarif edince oldukça güldük.Dönüşte bir demet çiçek aldık bizde sevgilimize ;)
Akşam dönüşte, dolmuştan inerken ise , tüm yolculuk boyunca bizi dinleyen dolmuş ahalisi "Hoşcakal Doğaaa..." diye uğurladılar bizi :)) Komikti..
Dün döndük tükkana :)
Aynı tas aynı hemam bekliyormuş bizi burda.İşte hiiiç değişiklik yok.Hatta herşey bıraktığım yerde diyebilirim :P
Öğretmenimizin işten çıkarılmasına çok üzüldüm.Gencecik ve işini çok seven bir kızdı.Doğa okula adaptasyon dönemini onunla atlattı ve o yüzden ona oldukça yakındı.
Yaptığımız konuşma sonunda müdür hem kriz hem de öğretmenimizin istediği performansı yakalayamadığını bu nedenle işine son verdiklerini söyledi.Üzgün olduğum kesin.Dodık şimdilik kimselere sormadan öğretmeninin hasta ve evde olduğu hikayesini düşünmüş.Şimdilik söylemedik bakalım ne zaman soracak :(
Bu aralar yazmaktan çok okuduğumu farkettim.Sanırım liste kalabalıklaştıkça yazmak okumanın arkasında kalıyor.Hele geçen hafta ki yorumları bile öyle kaçırdım ki toparlasam iyi olur.Yorumunu cevap veremediğim birileri olduysa özür dilerim.Geri dönüp toplamaya çalışıyorum :(
Ve sonunda karmakarışık yazdığımız toparlama postunun sonuna gelmiş bulunmaktayım.Yazması karışık olunca sonunu bağlamakda öyle oldu.Napalım bu seferlik affola...
26 Ocak 2009 Pazartesi
Acayip..
Kafayı toparlayamıyorum hakikaten.Sanırım Doğadan evvel belkide fazla ben etkilendim(etkileneceğim)
Hakikaten welcome to the real world oldu bu ya :(
25 Ocak 2009 Pazar
Welcome to the Real World
22 Ocak 2009 Perşembe
20 Ocak 2009 Salı
Beta
14 Ocak 2009 Çarşamba
12 Ocak 2009 Pazartesi
Taş Meclisi
Grange'ın aynı adlı kitabından çekilen 2006 yapımı bir film Taş Meclisi.Daha önce "Kızıl Nehirler"in filmini izlemiş ve çok büyük bir hayal kırıklığı yaşamıştım.Zira o filmi izlerken okuduklarımla hiçbir bağlantı kuramamış ve hayal gücünün bu kadar katledilmesinede bir anlam verememiştim.O anlamda kötü bir film değil "Taş Meclisi" konu kopuk değil, en azından izlenince anlamak mümkün, elbette kitabı okuyup kendi filmini izlemek gibi değil ,ama fena da değil.
Konuya gelince :
Diane'nın evlatlık aldığı oğlu Liu-San’ın 7. doğum gününe yaklaşırken farklılaşmaya başlar.Vücüdunda belirgin bir leke beliren çocukta, garip halüsilasyon ve sayıklamalar başlar.Sonunda neredeyse hayatını kaybetmesine neden olacak bir kaza geçirmesinden sonra Diane, aklını kaçıracak noktaya gelir. Günlerce korkunç kabus ve halusinasyonların etkisi altında kalır. Çocuk bir mucize sonucu kurtulur ve iyileşir. Diane’nin etrafında tuhaf ölümler gerçekleşirken Liu-San yedinci yaş gününde kaçırılır.
Liu-San kimdir? Nereden gelmiştir? Göğsündeki tuhaf izin anlamı nedir? Evlatlık olarak verilmesinde Asko Vakfı’nın rolü nedir?
Sergeï isimli bir Rus gencin yardımıyla Diane bu sırrı araştırmaya başlar. Araştırma onu, esrarengiz bir Moğol kabilesine ve onların Taş Meclisi’ne götürür. Oğlunun nereye kaçırıldığını tahmin eden Diane, kendini Doğu Moğolistan’da bulur. Acaba Lui-san'ı kurtabilecekmidir ve sırlar açığa çıkacakmıdır.
Kitabı okuduktan sonra elbet.....izlenebilir...
Arsene Lupin
2004 yapımı bir film Arsene Lupin.Arsene 'in babasıda oldukça başarılı ve acımasız bir hırsız ve katildir.
Çocukluğu aile içinde geçen olaylardan dolayı oldukça kısa süren Arsen babasının ölümü ile onun gibi başarılı bir hırsız olma yolunda emin adımlarla ilerler.Kadınlara olan düşkünlüğü,oldukça maharetli ve hızlı elleri ve asla öldürmemesidir onu farklı kılan.Bir de tabi ki hırsızları soyması.
Krallık hazinelerine giden yolda Arsene önüne çıkan engelleri,yalancıları aşıp hazineye ulaşabilecekmi,babasıyla ilgili gerçeği öğrenebilecekmi ve mutlu sona erecekmi filmi izleyince göreceksiniz.
Fransız yapımı bir film olmasına rağmen yer yer James Bond aksiyonları da gördüğüm filmden ben hoşlandım.Hatta keyifli vakit geçirdim bile diyebilirim.
İzlenebilir.
9 Ocak 2009 Cuma
Kusursuz Yabancı

"Rowena (HALLE BERRY) işinde başarılı bir gazetecidir. Harrison Hill’le (BRUCE WILLIS) yasak ilişki yaşayan çocukluk arkadaşı Grace öldürülünce, Rowena gerçeği bulmaya kesin karar verir. Teknoloji konusundaoldukça uzman olan iş arkadaşı Miles yardımıyla Grace’in e-postalarını okur ve Grace’in Hill’i karısına gitmekle tehdit ettiğini öğrenir. Rowena bu bilgi doğrultusunda kimlik değiştirir ve "kusursuz bir yabancı" haline gelir; önce Hill’in şirketinde geçici sekreter Katherine olarak işe başlar, sonra da Hill’in internet aşklarından Roketkız oluverir bir anda. Böylece hiçbir şeyden şüphelenmeyen Hill’in her adımını takip ederken karısının da aynı şeyi yaptığını fark eder. Hill’in kadınlara karşı zaafı ve tetikte bekleyen bir karısı vardır. Bu arada Rowena, Hill’in sırlarını açığa çıkarırken kendi hayatında iki önemli insan olan erkek arkadaşı Cameron (GARY DOURDAN) ve en yakın dostu Miles ile Grace arasında bağlantılar da bulur. Kafası karışan ve kendini aldatılmış hisseden genç kadının bu serüvende artık güvenebileceği kimse yoktur."
Diye özetlenebilir filmin konusu.
8 Ocak 2009 Perşembe
Dilocan
6 Ocak 2009 Salı
Bekleyiş
Toparlanıp çıkıyorum sessizce. 5 Ocak 2009 Pazartesi
Ateş
Anne ve babalarını düşünmek bile istemiyorum... denedim kalbim sıkıştı.
Sonra bunun nasıl başka şeylere malzeme yapılabildiğine bakıyorum aklım almıyor.
Balığın baştan koktuğu ve her türlü argo açıklamanın olasılıklı ve kabul edilebilir ve saygın karşılandığı bir ülkede bir "insanın" nasıl insanlıktan çıktığına, hadi geçtim canlılara saygıyı ,ölülere bile saygı duymadığını görmek içimden çoşup gelen öfkemi daha da arttırıyor.
Sonra yine bu "insanın" insanlıktan anlaması için bir parça ateşe mi dokunması gerekiyor diye geçiyor aklımdan
Az önce Sardunya 'da okudum sonra burda. "Dün bir anne oğlu gasilhanede yıkanırken ‘Sıcak su dökün. Üşümesin’ demiştir. Ama siz Cuma’ya gidin, aman kaçırmayın! "
4 Ocak 2009 Pazar
Immortal Beloved-1994
1994 yapımı bir film ."Ölümsüz Sevgi(li)" diye çevrilmiş türkçeye orjinalden adı.Kısaca konusu ;
çocukluğunda babası tarafından dövülerek sağır edilen dahi besteci Ludwig Van Beethoven'ın hayat hikayesi.
Film oldukça etkileyiciydi.Sanırım bunda, hem gerçek bir hayat hikayesi olması hemde özellikle Gary Oldman'ın inanılmaz performansı oldukça etkili.
Film boyunca Beethoven'ın nasıl aksi ,nasıl duygusal ,nasıl yaratıcı, nasıl nefret ve nasıl aşk dolu olduğunu izliyorsunuz.
Oldukça karışık bu ruh hallerinden tam da onun dediği gibi onun beyninin içine giriyor ve dinlerken bize değişik hisler yaşatan o bestelerin aslında neler düşünülerek neler hissedilerek yazıldığını görüyorunuz.Ona ait bir sırra ortak olup bundan habersiz kalışına üzülüyorsunuz.
Ve elbette muhteşem müzikler eşliğinde...
Tavsiye ederim
2 Ocak 2009 Cuma
Yolda
" Annem" ve "Eski resim" şimdilik favorilerim bakalım sizde dinleyince neleri seveceksiniz.
Sahi siz onları tanıyormuydunuz acaba ??http://www.myspace.com/yoldaistanbul
http://www.myspace.com/yoldaormancini
http://www.myspace.com/yoldadenizkedisi
30 Aralık 2008 Salı
Soğuk mu O da Ne???
25 Aralık 2008 Perşembe
Sobe-Takıntılarım
Araya giren hastalık dolu bayram sonrasında kısa bir tatil(hem ziyaret hem ticaret;) ) ve sonrasında toplama çabalarımın sonunda yazma sırasını getirebildim.
Sorumuzu tekrarlayalım : Takıntılarınız nelerdir??
Bundan sanırım 3-5 yıl önce sorulsa ilk cevap kilom olurdu.Bugün pek zayıf olduğumdan değil ama artık kafama takmamaktan sanırım artık bu cevabı veremiyorum.
Benim şimdi yeni takıntılarım var nasılsa :)
En çok takıldığım konu Doğanın sırtının terli olup olmaması.Saçma gelebilir ama ben su annesiyim(yani babamız öyle diyor)
Çocukcağız oynuyor koşturuyor gülüyor zıplıyor ben elimde özenle dikilmiş sırt bezi ya da küçük havluyla (yada çok terli geldiyse gözüme) yeni bir atletle peşinde dolanıyorum.Ve her ne hikmetse elimi her sırtına soktuğumda oooo su gibi su diyormuşum o yüzden baba-kız adımı su annesi koydular.Doğa taklidimi bile yapıyor sırf bu sebepten :)
Bir diğer takıntım salon koltuklarının minderleri.Evlenirken pek beğenerek almıştık biz takımımızı.Oldukçada rahattır aslında.Öyle ki eve yatılı gelen herkes çekyattan ziyade gözüne salondaki kanepeleri kestirir.Ama gelin görünki o minderler iki oturmaya kayıyor ve ben nerdeyse üstünde oturanı kaldırıp minderi düzeltecek kadar takılıyorum bu mevzuuya.
Bir diğer takıntım evden çıkarken okuya okuya çıkarım mutlaka bazen yetiştiremem merdivenlerde devam ederim ısrarla.Arada kedibey bir soru sorsa sesim yükselir ama okumayı bırakmam.Ananneler gibiyim yani:))
Sanırım takıntılarım bu kadar.Bakalım Kedibey şunuda unutmuşsun derse ekleyeceğim muhakkak.Zira bazen insan çok normal olduğunu sandıklarının da takıntı olduğuna ancak başka biri söyleyince anlayabiliyor.
Bu konuda sobelenmeyen varmı bilemedim.
Eğer sobelenmedilerse Chroma 'yı ve Aylin 'i sobeleyim bende o zaman.
Sobe-Tekrar-Çantamdan Çıkanlar
23 Aralık 2008 Salı
Fırtına Kuşu
Çocukluğumdan kalan gülen gözleriyle ,yumuşacık sesiyle,ilgisiyle,sevgisiyle,hoşgörüsü,nezaketi,insanlığıyla gözümün önünde canlanıyor yüzü.
Anneme söyleyemiyorum bir süre.Söylediğimdeyse son sürat kalkıp hazırlanıyor gitmek için.
Hayatım boyunca tanıdığım en iyi İNSAN lardan birinin ölüm haberini alıyorum ve kalakalıyorum o gün içimde sonsuz bir hüzün ve aklımda ilk kez onların evinde dinlediğim çember şarkısıyla.
Küçüktüm yeşil bir anadollları vardı o zaman bir gece bizi eve bırakırken konuşuyorlardı babamla."Tehdit ediyorlar" demişti."Ama korkmuyorum."
Cumhuriyeti’nin üniter ve laik yapisina göz diken tüm unsurlara karsi bunca zahmete ve mihnete deger mi, diyorsaniz, Atatürk’ün manevi mirasçisi olarak evet deger, diyorum. Çünkü Türküm ve baska Türkiye yok!..
Dediğini duyduğumda aklıma o geliyor.
Saygıyla ve sevgiyle anıyorum.
Mekanı cennet olsun.
22 Aralık 2008 Pazartesi
Kadından Kentler- Murathan Mungan

Çok okumayı istediğim bu kitabı tamamen bir tesadüf eseri Kozadan ödünç aldım(hiç aklımda yokken).İyikide almışım çünkü her sayfası her cümlesi nerdeyse her öyküsü inanılmaz güzeldi.
Kitap 16 ayrı şehir ve 16 ayrı kadın hikayesini içeriyor. Her şehrin her kadının öyküsü ayrı.
Kitabı alınca ilk okumak istediğim Ankara hikayesi oldu(hemşeri torpili) Sanırım iyikide öyle yapmışım.Kitabın her hikayesini sevdim ancak özellikle Ankara ve İzmir hikayeleri beni oldukça etkiledi.Öyle güzel öyle duygulu öyle dolu yazılmış bir kitap ki.Hiç bir hikaye havada kalmıyor sonunda mutlaka herşey yerine oturuyor.
Şimdiye kadar hep Kürşat Başar için düşündüğüm kadın duygularını inanılmaz doğru yazıyor ,bir kadın gibi içten yazıyor düşüncemin Murathan Mungan içinde geçerli olduğuna karar verdim.Şimdiye kadar hiçbir kitabını okumamıştım ancak elbette şarkı sözleriyle başarılı olduğunu düşünüyordum bu kitapla tamamen emin oldum ki çok dolu dolu yazıyor.
Aslında birkaç paragrafta eklemek istedim buraya sonra kıyamadım onları birbirinden ayırmaya .
Okunmalı mutlaka diyorum sadece.
21 Aralık 2008 Pazar
Toparlayalım-1

17 Aralık 2008 Çarşamba
Geldim Ben :)
15 Aralık 2008 Pazartesi
2 Aralık 2008 Salı
Çakıl Taşları
Upuzun bir yol aslında hayat uzadıkça kısalan.Attığımız her adımda biraz daha yoran. Bazen yokuş aşağı frensiz giderken ,bazende dimdik bir yokuş aslında teptiğimiz bu yollar.Hep kollamacı bir ailedeyseniz işiniz daha zor aslında.Kimse hataya izin vermezse ,birileri yokuş yukarı alır sizi sırtına çıkarırsa ya da ne bileyim önünüze çıkan taşları tek tek toplarsa değmesin diye ayağınıza.
Ömür öyle mi tatlı geçer??
Doğrumudur toplamak çakıl taşlarını???
Her insan çocuğu için endişelenir aslında.
Kendimi düşünüyorum mesela.Ben istermiyim yeni yürümeye başladığı bu yollarda ayağına taş değsin,bir yeri incinsin.
Bu günlerde hep bunu düşünür oldum.Doğrusu hangisi?
Ufak hataları görsen de görmemezden gelmekmi, bırakmakmı, yapsın hata.Daha büyüğünden korurmu ufak hatalar insanı.Ya da hep etrafındamı gezinmek gerekir başına birşey gelmesin diye.Sonra alışırmı insan taşsız dümdüz bir yolda yürümeye.Önüne çıkan ilk engelde yılarmı tökezleyince, dağılırmı üstü başı, bozulur mu morali ,düşer mi yüzü.
Ne dersiniz?
Resim



