12 Mayıs 2008 Pazartesi

Hey Gidi Karadeniz



Karadeniz,dalgasıyla rüzgarıyla,yeşilyle....
Karadeniz.Bundan 3 yıl önce tanışmak nasip oldu kendisiyle.
Serin bir yaz sabahı Ordu sahilinden günaydın derken güneşe hem bütün gecenin yorgunluğu gitmişti üstümüzden hem de içimi kaplayan o huzur görülmeye ve yaşanmaya değerdi.

Bir hafta su gibi akıp geçerken gözümüz yeşilliğe ,ciğerlerimiz oksijene,yüreğimiz neşeye,ve aklımız unutamayacağımız hatıralara dolmuştu bile.

Karadeniz.... Hırçın,dalgalı,puslu....

Karadeniz.....Çalışkan,akıllı,hırslı......

Karadeniz....Yaşanmaya değer...

Yorulana dek gezdik,yaylarda karadeniz insanlarıyla tanıştık.Kaçkarın dibinde o yemyeşil ağaçlar yerlerini kırlara bırakırken gördüğümüz "Laz bakkal "nasılda güldürdü bizi...

O puslu tepelerde gezerken sırtına yüklediği o yükü nasıl taşıdığını bilemediğimiz teyzeler bizi hayran bıraktılar kendilerine..

Tulumun sesiyle costuk, dallardan yaban çileği yedik,kara kovan gördük yerden 1500 rakım yüksekte,puslu bir yolda yürürken ve önümüzü 1 metre bile göremezken önümüze çıkan o boncuk gözlü sarışın kız çocuğu gerçekmiydi ve oralarda ne yapardı bilemedik.
Uzungölde sabahın erken saatlerinde yapılan bir yürüyüşün nasılda zinde yaptığını insanı orda öğrendik.


Ağustosta Zigana da yün yorganla kalolifer yanarken ancak yatılabilirmiş onu gördük.
Sümela manastırına çıkınca rahiplerin neden zorunlu haller dışında geri inmediklerini merdivenlerden ve toprak yoldan çıkarken anlamamız hiçzor olmadı:)
Karagölde koştuk kazların peşinden ve battık dizimize kadar çamura ama gocunmadık,bir bardak çay getirdi bizi kendimize.
Yaptığımız o uzun yürüyüşlerde puslu sisli yayla yollarında yürürken ve tek sıra halindeyken ayağımızın hemen dibinin uçurum olduğunu göremedik buluttan.

Veee daha kimbilir niceleri hatırlayamadığım....
Ben o tatilde anladım aslında tatilin ve dinlenmenin deniz kenarında yatıp kitap okumaktan ibaret olmadığını.(geç bile kalmışım).Hazır havalar düzelirken ve gelirken yaz mevsimi karadenizi ziyaret etmenizi tavsiye ederim

Saygılarımla..

30 yıldır her kahrımı çeken,elime kıymık battığında,gözümden yaşlar süzüldüğünde,işin içinden hiç çıkamadığımda,anne çok kötüyüm dediğimde ve belkide demediğimde bile asla yanımdan ayrılmayan.İyi zamanlarımda,mutlu olduğumda,tatlı heyecanlar yaşadığımda benden çok içi kıpır kıpır olan yüreğinde kocaman bir sevgi olduğunu bildiğim,güçlü, sakin,inançlı,hamarat,verici,yorulmaz,anlayışlı,sabırlı benim için bu dünyanın en iyi annesi olduğuna emin olduğum canım anamın ve yaşı ne olursa olsun anne olan herkesin ellerinden öperim.Çünkü anne olabilmenin sorumluluğu farkedip yükünü taşıyabilen kişi kaç yaşında olursa olsun ellerinden öpülmeye layıktır bence.
sevgilerimle

8 Mayıs 2008 Perşembe

Bir Parça Mavilik..(Fotoğrafın Dili)


Fotoğraf Selahattin Sönmez (Turkish Daily News)
Kaç saat olmuştu acaba, günlerden neydi,burda bu kapkaranlık dört duvar arasında herşeyi unutuyordu insan.Unutmadığı tek şey sevdikleriydi burda insanın,ya onlarıda unutsa ne olurdu acaba...
Kalktı...... kızını özlemişti.Birbirlerini özlediklerinde yapmaya karar verdikleri şeyi yapmak için yavaşca küçük ... küçücük parmaklıkları olan demir kapıya yürüdü."Gökyüzüne bak" demişti kızı ayrılırken."O maviliğe baktıkça gözlerime baktığını san, ben öyle yapacağım.Gökyüzünün maviliğinde bulacağım gözlerinin maviliğini babacığım".
Bir parça mavilik görebilmek için yürüdü kapıya,uzattı ellerini, çevirdi yüzünü yukarı.......

Cesaret...........(Kelime Oyunları-Yalın)

Kapkara gözlerini öylece açmış bakarken yüzüme, beklediği yalın gerçekti.
Peki bende varmıydı o cesaret.Tüm gücümü toplayıp evet diyebildim mi?Anlatabildiğim gerçeği tüm yalınlığıyla .Yıllarca bana anlatılan,öğretilen o erkek ,o cesur olma martavallarını bir kenara atıp yine yalanlara sığınmadım mı.
Oysa herşey yeniyken,tazeyken ve biz belkide bu kadar tanımazken birbirimizi bundan daha yakın değilmiydik birbirimize ve ben daha dürüst değilmiydim.Nerden çıktı bu yakınlaştıkça uzaklaşmak,nerden çıktı bu yalanlar....Nerde kaybettim doğruları,nasıl yaşamaya başladım bunca yalanla.
Herşey gerçekkende böyle zormuydu yaşamak.Neden zorlaştı herşey neden gerçekliğini,yalınlığını yitirdi.

Öylece bakakaldım o kapkara gözlere.Bir zamanla büyük aşkla bakmaya doyamadığım ,bir kez gözüme değsin diye bakışı saatlerce beklediğim gözlerine, sonra sessizce eğdim başımı o anlasada ben yapamadım.........

5 Mayıs 2008 Pazartesi

Kelime Oyunları-Umut

Hava ne kadarda soğuktu.Odasının kapısını açtığında parmakları soğuktan iyice uyuşmuştu.Hemen paltosunu bile çıkarmadan ısıtıcıyı açtı.Önünde oturdu biraz.Allahım bu ne soğuk küresel ısınma nerde yaa diye söylendi.Botları kara bataktan sırılsıklam olmuş içine su çekmeye başlamıştı.Orta çekmeceyi açtı içinden geçen hafta pazardan aldığı ama eve götürmeyi hep unuttuğu çorapları çıkardı.Bu yüzden unutuyormuşum demekki diye düşündü.Botlarının iplerini çözdü.uyuşan parmaklarını ısıtıcıya azcık yaklaştırıp çıkardı çoraplarını.yenisiyle değiştirdi.Allahtan üşengecimde spor ayakkabılarımda burda kalmış diye düşündü bağcıklarını bağlarken.Ayakları ısınınca ısındı birden.Aklına sıcacık çay düştü.Paltosunu asmaya giderken dokundu su ısıtıcısının düğmesine. Yerine döndüğünde su ısınış çay olmayı bekliyordu.Doldurdu bir bardak ve açtı bilgisayarını.Mail kutusunda gezerken "lütfen cevap verin " diye bir mail gördü.Göndereni tanımıyordu ama merak işte açmasam olmaz sanki diye düşünerek açtı maili.

Sayın........,
4,5 yaşında bir oğlum var.Pazartesi günü açık kalp ameliyatı olacak.A Rh(-) kana ihtiyacımız var.Sizi ve adresinizi kanbankasından buldum.Eğer kan vermek için müsaitseniz lütfen ama lütfen bizimle bağlantıya geçin.Beni ve eşimi çok mutlu kılacaksınız.
Saygılarımla
...................... ................

Çayı masanın üstünde öylece kalakaldı.Gönderiye iliştirilmiş çocuğun gözlerine takıldı gözleri.Sıcacıktı...
Hemen telefona sarıldı.Birileri için umut olabilirsem ne mutlu bana diye düşündü....

Lütfen acil kan duyurularında bulunan kimselere yardımcı olun, Yarınlara umut olun. Can verin. Hayat verin! Bir yaşamın umudu olun!.

1 Mayıs 2008 Perşembe

Sobe-Hayatımı Etkileyen 3 Kadın

Sevgili Çınar,
beni hayatımı etkileyen ve hiçbir kan bağımın bulunmadığı 3 kadın hakkında bir yazı yazmam için sobeledi.Zevkle cevap veriyorum....



1)İlkokul öğretmenim sevgili DİLBER SATIR
İlkokula başladığım ilk gün annemin ellerinden öylece tutmuş sağ yanına kendimi yaslayabildiğim kadar yaslamış bırakmamk için gözlerimden yaşlar süzülürken yavaşca yanıma geldi ve "ağlama B....cığım bundan sonra senin okuldaki annen benim ne sıkıntın ne derdin olursa beraber çözeceğiz" dedi ve bu sözünüde yıllarca tuttu.Sadece bana karşı değil sınıfımızdan olan/ olmayan her çocuğa gösterdiği sabır ,anlayış,dikkat,sevgi ve ilgi ,bende ona karşı inanılmaz bir saygı ve sevgi oluşmasını sağlamıştır.Öğretirken eğlendirmeyi,sorumluluk vermeyi ve güven duymayı öğretti bir çoğumuza.Okul bittikten sonrada o emekli olana dek yıllarca yanına gittim geldim.Öğrencilerine yardımcı oldum.Onun hayatımdaki yeri bambaşkadır.Öğrettiği herşey için binlerce kez teşekkürler...



2)Hayranıyım hayranıyım hayranıyım Zuhal OLCAY

Geçenlerde okuduğum bir röportajında"bana hayran olanlar aslında neler feda ettiğimi bilemezler" diyordu.Doğrudur bir sanatçının yaşamının kolay olduğunu düşünmüyorum.

Ben onun sesindeki ve gözlerindeki hüzne,kuvvetli duruşuna,işine harcadığı emeğe,yaptığı işlere, herşeye karışmayan tavrına ve galiba birazda etrafındaki bu koruyucu kalkana "soğukluğuna"hayranım.(Aslında bu özellikleriyle Candan Erçetinde buraya yakışabilirmiş gibi geldi birden ama bu hakkımı Zuhal Olcay için kullanmakta kararlıyım.)



3)Bu şıkkı uzun uzun düşündüm aslında.Bilim kadınları,siyasetçiler,tiyatro oyuncuları,yazarlar,kimler kimler geçti aklımdan ama bu hakkımı eşimin rahmetli anannesi Nazik Okşar için kullanmaya karar verdim.Kendisiyle hiç tanışma fırsatımız olmadı aslında Nazik ananne biz eşimle yeni yeni çıkmaya başladığımız zamanlarda malesef çok kötü bir hastalık sebebiyle son günlerini yaşamaktaydı.Bugün hala tek pişmanlığım gidip onunla tanışmamış olmak.Keşke...keşke ama artık çok geç.

Evet hayatımı etkileyen kadınlar listesinde oda var.Çünkü eşimi o büyütmüş.Sekiz çocuktan sonra(ki herbirinin arasında sadece 2-3 yaş var) kendini torun bakmaya adamış.Eşimi ve kuzenini beraber büyütmüş.Bugün onlara baktığımda (her ikisinede yani) nasıl bir özenle ,bütün incelikleri işleyerek büyütttüğünü görüyorum.Okumuş bir kadın değil ananne ama tüm insani değerlere sahip.Yalan söylemeyen,tüm hayatı boyunca tek bir kötü söz etmeyen hatta sesini dahi asla yükseltmeyen,misafirperver,insanları seven bir insan.Ve sahip olduğu tüm bu özellikleriyle bütün aileyi bir arada sıkı sıkı tutmuş,yetiştirdiği herkese kendi doğrularınıince ince nakşetmiş.Ve nede iyi yapmış...

Benim hayatımı etkilediğine karar verdiğim 3 kadın böyle sıralanıyor işte.Şimdi bakalım bu konuda eğer daha önce sobelenmedilerse sevgili Kozamı,deneyimleri ve o güzel yazılarını bizimle paylaşan Yaşamın Kıyısındayı,ve cevaplarını merakla beklediğim çok ama çok sevgili İncegülümü (daha yeni bir sobeden çıktın biliyorum ama merak ediyorum) ve güzel yazılarına bayıldığım Yıldız Yağmurlarını sobelemek istiyorum

29 Nisan 2008 Salı

Sobe-Kitaplar

resim
Sevgili Kozam beni sobelemiş kitaplarla ilgili maceram hakkında.Öyleyse buyrunuz efendim:)

Çocukluğumla ilgili ilk hatırladığım kitaplarım cin ali maceraları.Şöyle çöpten çizilmiş Cinali kitapları ki galiba ilk okumaya onlarla başlamıştık çoğumuz:)

Okumayı söktükten ve elmam kızardıktan sonra başladı benimde dostluğum kendileriyle.Öncesini gerçekten çok net hatırlamıyorum, bana kitap okurlarmıydı ama, annem babam çok kitap okumazdı benim...


Okumak benim için ayrı bir keyif oldu her zaman.Bambaşka bir dünyaya girip orda kalmak gibi birşeydi bu nedenlede hep sevdim.Önümde kitap okuyan örnekler olmasada okumak istedim hep bişeyler.


Dayımın oğlu ve kızıyla okuduğumuz ansiklopediler vardı mesela ama öyle meydan larouse(böylemi yazılırdı ki acep) gibi değil.Dayımların kütüphanesinde duran Kim,Nerde-Nasıl,Ne Zaman gibi başlıkları olan dışı mavi kırmızı yeşil renkli bir setti ilk hatırladığım.Üçümüz oturur önce hangisini okuyacağımızı seçer sonra başlardık okumaya.Sonra birimiz alır cildi, diğerlerine sorardı.Mesela "Kim" kitabından birinin hayatını okur adını söylemezdi.Diğer ikimiz bulmaya çalışırdık kim olduğunu.Bu işi öylesine meslek edinmiştikki kendimize bir süre sonra olaylar tarihler ve kişiler ezberimizde gezer olmuştuk.


Okuma yolculuğumda bir sonraki adımsa Gırgır dergisi olmuştu.Her cumartesi sabahı ekmek almaya giderken elime verilen "ne istersen alabilirsin kızım" parasıyla gidip her cumartesi bir Gırgır dergisi alırdım.Sonra Gırgır oldu Limon daha sonrada Leman.Ben hep aldım.Ta ki yazarların çoğu değişipte belden aşağı espriler miktarı artana dek.


İlkokulda bir sene hızlı okuma yarışmasına girmiş ve dakikada şimdi kaç olduğunu hatırlayamadığım binküsür kelimeyi okuyarak birinci olmuştum(hala hızlı okurum,okuduğumuda anlarım.Yanımdaki sayfanın yarısnı okumadan ben diğer sayfayı yarılamış olurum ki bu yetenekte o günlerden kalma galiba)Tabi bu kadar hızlı okuyabilmek için de o arada ne bulduysam okumuştumGazete, dergi, kitap ,yemek kitabı ,herşey ama herşey.


Orta okulda Kemalettin Tuğcu okurdum ,hemde çok.Çok içli ve hüzünlü hikayelerdi ve çok severdim gerçektende.Ama birgün, ortaokul Türkçe öğretmenim ,Kemallettin Tuğcu kitaplarını okumamamı söyledi bana.Çok sebepsiz bulduğum ama sorgulamadan kabul ettiğim bu istek bugün nasılda üzüyor beni.


Sonrasında aklıma gelen bir diğer kitap Zlatanın Günlüğü dür.Bir okul arkadaşımdan almıştım.Okurken gerçek olduğunu düşünmek çok yaralamıştı beni.Kendimi kitaptaki kişi yerine koymak alışkanlığım o günlerden kalma galiba....Pal Sokağı Çocukları,Küçük Kadınlar,Falaka,Tom Sawyer,80 Günde devr-i alem, Gizli Bahçe şu anda adını hatırladığım diğer kitaplar.


Sonrasında yine aklımda kalan bir kitap kocaman cildiyle Huzur Sokağıdır mesela.Biri yeşil diğer siyah iki cilt.Ve bende bıraktığı izler.Sonrasında filminin çekildiği ve Türkan Şorayında oynadığını görünce çok şaşırmıştım..


Bir ara ,lise yıllarında, şiir kitaplarına merak salmıştım.Özdemir Asaf,Atilla İlhan,Nazım Hikmet,Orhan Veli.....ve daha niceleri.Ama en çok Ümit Yaşar.Bende Her Türk evladı gibi lise yılları şair olarak geçirdim anlayacağınız:)


Sonra Üniversite yılları.O yıllarda karşılaştığım ve ömrümün sonuna dek yanımda olmalarını istediğim 3 insan hayatıma farklı farklı kitaplar kattılar.


Sevgili Koza: Sevgili ablalarının(ablalarımın) kütüphanesini banada açarak önüme kocaman bir dünya sundu.Beni Ataol Behramoğlu şiirleriyle tanıştırdı mesela.Koku,Körlük ,Safiye Sultanve şu anda ne kadar düşünsemde adını hatırlayamadığım bir sürü kitap.Kocaman bir dünya gibiydi duvara yaslı kütüphane ve ben o dünyadan ,özenli olmak koşuluyla,faydalanabilen 4-5 kişiden biriydim.


Sevgili eşim(kedicim):Emre Kongar,Cezmi Ersöz,Orhan Pamuk,Nihat Genç kitaplarıyla tanışmamı ve galiba okurken birazda düşünmeye sorgulamaya başlamamı sağladı hayatı ve fikirleri.Böylece okumanın sadece okuyup geçme olmadığını okuken kendi kendime sorgulamayı ve yeni fikirleri öğrendim.Eledim,sevdim,sevmedim,okurken kavga ettim,düşündüm,araştırdım,buldum,büyüdüm...
Ayrıca odasında gördüğüm ve sonrasında bile nerdeyse hergün açıp 1-2 sayfa okuduğum Gırgır-Leman ve limon arşiviylede yıllar sonra tekrar beni çocukluğuma götürmüştü.Teşekkür ederim:)


Ve Diloyum:Onun sayesindede hayatın gerçek yüzleriyle karşılaştım çoğu zaman kitaplarda.Gerçek hayat hikayeleri,günlükler,anılar,kısa hikayeler(ikbal Gürpınar,Gülse Birsel,...) ama en çok da Sıdıka:).Çok sorguladım bende sırtımda yelek ayağımda patik bu hayatı ve insanları Sıdıkayla beraber o camın arkasından..:).

Bunca kitap ismi ve yazardan sonra söylemek istediğim bir kaç cümle daha kaldı aslında.
Kitap seçerken en dikkat ettiğim şey kapağında karakterlere ait herhangi bir resim olmayan bir kitap almaktır mesela.Çünkü eğer öyle bir resim varsa asla kendime ait bir hayalim olamaz kişilerle ilgili ve bu beni çok rahatsız eder.
Kitapların çok satıp satmamasından ziyada ismi öncelikle ilgimi çeker.Sonra mutlaka 1-2 sayfa okurum almayı düşündüğüm kitapdan.Eğer akıyorsa konu tamamdır o kitap ,eğer bir zorlama varsa okurken olmayacağı bellidir ısrar etmem.
En büyük zevkle aldığım kitaplar:Macera,gerilim kitaplarıdır diyebilirim
Ve son olarak tek geçeceğim iki yazar:Ahmet ümit ve Jean-Christophe Grangé dır.Ne yazdılarsa soluksuz okurum...
Sevgili Berkayın annesi Figen (annece)yi,çok uzaklardan buralara internet sayesinde tanıyıp sevdiğim Gülteineni ve sevgili okul arkadaşım Chromayı ne okudukları ve kitaplarla olan hikayeleri konusunda sobelemek isterim,eğer mahsuru yoksa:)

25 Nisan 2008 Cuma

Çocukluk işte


Havada güzel bir esinti var.Ağaçların dalları yavaş yavaş sallanırken her yer bembeyaz kavak pamuklarıyla dolmuş.Aşağıda bahçede Ayşe teyze yatakları çıkarmış,yünlerini dökmüş,elinde bir sopa öylece vurup duruyor.Bir tarafta Nihal küçük, diğer tarafta eşkiya İsmail(İso).Ayşe teyzem onlara bağırırken dönüp bize şöylece gülümsüyor."Gel kız tombiş" diyor."Atayım seni şu yünlerin içine".Gülüşüyorlar.Bense geri çekiyorum kendimi sanki atacak gibi."Kolay gelsin Ayşe" diyor annem.Elimden tutuyor eve çıkıyoruz.Üstümü giydiriyor,güne gitmek için özel olanlardan.Otobüse binip yollara düşüyoruz.Galiba Demetevler tarafı, annemin bugünlerde yanımızda olamayan bir arkadaşına gün ziyaretine.Havada hala bembeyaz pamukcuklar."Aaaa anne" diyorum "bak Ayşe teyzemin pamukları buralara kadar gelmiş".Gülüyor bir öpücük konduruyor saçlarıma.Niye güldü anlamıyorum.
Şimdi ne zaman kavak pamukcukları uçuşmaya başlasa ben o günü yaşıyorum...

resim

24 Nisan 2008 Perşembe

Kelime Oyunları-Sır



Sırlar....


Yüreğimin yükleri...


Aklıma bile getirmezken sizleri nerden çıktı şimdi bu yazı......


Zaman zaman omzumda yükünüzü hissettim.Bazen sıkıldım, kurtulmak istedim, atmak istedim sizi bir uçurumdan aşağıya yada dökmek bir iskeleden lacivert sularına bir denizin ,mehtaplı bir gece vakti , ama asla paylaşmadım... Bana ait olanlar ve asla benle ilgisi olmadan sessizce kulağıma fısıldananlar.Emin olun benimle kalacaksınız ve benimle mezara gideceksiniz.


Çünkü sır sırdır.Ne paylaşıldıysa ne görüldüyse , ne duyulduysa ve ya yaşandıysa orada kalmalıdır...







Resim burdan alınmıştır efenim..

14 Nisan 2008 Pazartesi

Kelime oyunları-İnsan

Parktaydık hafta sonu.Güzel güneşli bir gündü.Çocuklar havanın güzelliğinin tadını en çok çıkaranlar.Bizimkide aralarına karışmış ,sallanıyor ,koşuyor kayıyor ne zaman büyüdü de kocaman bir kız oldu.Arkadaş buluyor kendine,konuşuyor tanışıyor.Her biri farklı bu küçük insanların.Kimisi çok dost, çok saf, çok sıcak,kimisi soğuk,uzak,üzgün,hırslı,geçimsiz.Bir tanesiyle tanışıyor Doğa.Kendi yaşıtı küçük bir adam.Hemen el ele tutuşup koşmaya başlıyorlar.Beraber çıkıyorlar merdivenlerden,beraber kayıyorlar.Bir ara merdivenden çıkarken yaşca daha büyük bir kız itekleyerek bizimkileri önlerine geçiyor.Sonra bunlara doğru eğilip sağ elinin işaret parmağını sallayarak bişeyler söylüyor.Bizim iki küçük insan cevap verecek oluyor yüzünden belli kızıyor bizimkilere.Müdahele etmek istemiyorum ama biraz sonra bizimki yanımda bitiyor."anne abla önce ben kayıcam çekilin dedi,itekledi bizi" diyor.Üzülmüş belli yüzünden,hayal kırıklığına uğramış.Oysa öyle öğretmiyoruz biz ona.Paylaşmayı,beraber oynamayı öğretiyoruz.Şaşkın...
Geri dönüyor arkadaşının yanına birazdan unutuyor muhtemelen az önceki kırgınlığını.
Bense birden kendi çocukluğuma dönüyorum.Binbir hevesle,nasılda beğenerek aldığım yılbaşı hediyesinin arkadaşım tarafından beğenilmemesini ve geri getirilişini,açılmış paketiyle önüme konuşunu hatırlıyorum."Üzülme" demişti annem "o zaman demekki arkadaş değilmişsiniz.Arkadaşlar böyle yapmaz".Sonra yine o arkadaşımın öğretmene gidip "ben niye 9 aldım da o 10 aldı" diye sorgulamasını hatırlıyorum.
Bugün 30 yaşındayım.Bazen 50-60 gibi hissetsemde nüfüs cüzdanım 30 diyor.Şimdi kırgınlıklarım,üzüntülerim daha farklı.Şimdi bazı şeyleri insanların çocukluklarına, çiğliklerine verebiliyorum.Ama hala ümidim var evet biliyorum.Bu dünyada kötü olmayı seçen yada belkide seçmeden öylesine kötü olan insanlar var ama ümidim var iyi insanlarda var bu dünyada.
Arkamı dönüp koşmak,kaymaya devam etmek üzüntülerimi,kırgınlıklarımı orda öylece bırakmak istiyorum.
Yapabilirmiyim acaba???.............

Burdayım Nihayet..:)

Yoktum uzun zamandır.
Perşembeden beri izinliydim.Şu izin günleri de iş günleri gibi yavaş geçse diye düşünmekten alamıyorum kendimi.Hooop bir bakmışsın bitmiş.
Eskiden beri en sevmediğim gündür pazar günü helede öğleden sonrası...Çocukken pazar akşamları ateşim çıkar terlemeler basardı ertesi günün stresinden.O zamanlar ayrı odam da yok salonda kanepede yatıyorum.Her pazar babamla kavga ederdik.Zavallı adamcağız TRT nin tek kanallı olduğu zamanlarda pazar sineması seyrederdi geceleri.O filmlerde hep alt yazılı olurdu.Ben de bir surat ya baba sesini kıssana şunun zaten alt yazılı diye çıkışırdım.Babamda baştan mırın kırın eder sonra kısardı.Bugün ne zaman bir alt yazılı filmi sesi kısık izlesem içime fenalık basar babamın ahı var galiba üstümde...
Neyse dağıtmayalım konuyu.Evet evdeydim.Perşembe günü Doğa ve anannenin güne gitmesini fırsat bilerek bütün gün yattım(zaten karnımdaki müthiş ağrı ve terleme nöbetlerimde kalkmama izin vermiyordu o ayrı)Antibiyotik başladım.Unutmadığım zamanlarda içiyorum.Oldum olası sevmem hap içmeyi zaten.Alışık olmayınca bünye tabi unutuyorum.Hep şaşıyor saati daha bir kere tamı tamına tutturmuşluğum yok hayırlısı.
Cuma daha iyiyidim.Hatta sabah temizlik faaliyetine bile bir miktar katılım gösterebildim.Akşama annem gidince iyileşmem gerekti:).Zira Doğa hanım anannenin gidişini sürekli çişşş yaparak protesto etti ve bunu açık açık belirtti.
Cumartesi pazar nasıl geçti anlamadım valla.Anlayan varsa anlatsın.Son olarak dün geceki "Kemik kolleksiyoncusunu" hatırlıyorum.Klasik ben ve korku filmi hikayesi.Önce korkarak izle sonra korkudan uyuyama.....
İşte bugün pazartesi hava süper tam gezmelik.Midemde hala ağrı var ama baş dönmelerim sona erdi.Ihlamur içtim az evvel iyi geldi.
Şimdi birazcık komşulara gideceğim.Okuyacağım kim napmış nerdeymiş.Özledim herkesi.Tek tek dolaşmak istiyorum.Öğle yemeğine kadar boşum buda demektir ki yarım saatim var.
Görüşürüz...

8 Nisan 2008 Salı

55Kelimeye Sığdır Bakalım Sobesi:)

Bu sobeyi ilk gördüğümde "nasıl yani?? yazsam yazsam bitiremem ben anlatacaklarımı,55 kelimeye sığarmı,allahtan pek sobelenen bir şahsiyet değilim " diye düşünmüştüm.Ama İncegülümün aklına gelmişim.Ebe-sobe demiş bana gülüm.İşte sevgili İncegülümün sobesi ile 55 kelimelik öykülerim:)


Heyecanlıydı .Sakin olmaya çalıştıkça heyecanlanıyordu üstelik.Testin kabını yırttı.İçerden bir koşu plastik bardak getirdi.Elleri titreyerek yaptı testi.Sadece iki damla demişti eczacı, evet şimdi sadece bekleyecekti.Yavaş yavaş yükselen çizgi heyecanını azaltacağına arttırdı.Aklından geçen soru işaretleri giderek netleşti.Şimdi kalbi gerçek bir kuş gibi çarpıyordu.Ordaydı işte ikinci kırmızı çizgi ile orda...



Servisten indiğinde üstünde günün yorgunluyla adımları yavaştı.Biraz ilerde babacığı kahvenin bahçesinde oturmuş herzamanki gibi onu beklerdi.Önce bakkala uğradı babasının sigarasını aldı.Sonra kahveye yöneldi.Yanılmamıştı.Tahta sandalyenin üstünde bir elinde bastonu ile babacığı ordaydı işte.Tüm yorgunluğu gitti.Gözleri güldü onunda kızını görünce.Yanına yaklaştı.Bir sandalyeye oturdu ve seslendi.İki orta şekerli....


Hımmm bende Çınarcığımı sobeleyim o vakit.Kolay gelsin Çınarım:)

4 Nisan 2008 Cuma

Kelime oyunları-Hata,affetmek

Yıllarca tekrar tekrar seyrettiğim bir fimlden bir kareydi aklımdaki
Adam pişmandır çok pişman."Keşke geri getirebilseydim o yılları" der.Kız çok sinirlenir.Dolabın üstündeki vazoyu alır ve yere fırlatır."Hadi tamir et bakalım" der."Hadi eski haline getir.Kusursuz çatlaksız olurmu hiç,iz kalmazmı tamir etsen kalmazmı söyle...."
Çocuk aklımla ne çok hüzünlenirdim ben bu filme.Ağlar ağlardım .Yinede seyrederdim ezbere bildiğim sonunu izlemek için...
O film mutlu sonla bitmişti.Kadında-kızda affetmişlerdi adamı.Keşke her film mutlu sonla bitse...

3 Nisan 2008 Perşembe

Müziksel İnsan;)


Çocukluğuma dair en sevdiğim hatıralardan biridir Orhan Gencabay'ı kaçırma anım:))


Benim annem bir Orhan Gencabay fanatiğidir.Şimdilerde şarkı sözlerini tam olarak hatırlayamasada eskiden hafta sonları iş yaparken hep ağzında bir Orhan baba şarkısı olurdu.


Bir elinde kova bir elinde bez camdan dışarı yarıya kadar sarkmış cam silerken ucundan yavaş yavaş şarkılar mırıldanırdı.Tek bir şarkısını birden fazla dinlemek için üst üste aynı filme gittiğini anlatır dururdu hep.


Çok küçüktüm.Birgün beni dizine oturtu ve şöyle dedi:Ne dersin B.... Orhan Gencabayı kaçıralım mı?? getirir şu odaya(misafir odası) oturturuz sonra ben ona bir de saz alırım o çalar biz söyleriz ha??ne dersin.??

Zevkle ve heyecanla kabul ettiğimi hatırlıyorum şimdi:))


Sonrasındada çok faydasını görmüşümdür küçükken ezberlediğim Orhan gencebay şarkılarının.Mesela üniversitede yapılan arkadaş toplantılarında söylenen Orhan Gencebay şarkıları hiçde yabancı gelmemiştir bana.;)Her duruma uygun bir Orhan baba şarkısı mutlaka vardır;

Bir teselli ver,beni böyle sev,batsın bu dünya,hatasız kul olmaz,bana kaderimin bir oyunumu bu,sevemedim karagözlüm ve elbetteki ya evde yoksaaann:))


Galiba annemden geçme bir huy bayılırım şarkı söylemeye, dinlemeye..


Çocukluğumdan beri hiç müziksiz bir anım olmamıştır.Annemle başlayan müzik yolculuğum ,evdeki küçük radyodan dinlediğim türkülerle devam etti.Sonra bir walkmanim oldu (yurtdışına giden biri getirmişti galiba).Walkmanle bitişik yaşamaya başlayınca annemler çok kızmışlar ve hemen bir hoparlör ayarlamışlardı.Her ay alınan kasetler,benim o kasetleri bir dinleyişte ezberleyip hatmetmem,gizli gizli gece uyurken müzik dinlemem,ders çalışırken müzik dinlemem,iş yaparken müzik dinlemem....


Müziksiz yapamam ben .Önemli bir iş yapacaksam mutlaka bişeyler çalmalıdır.Hatta zor,kafamı ve gücümü toparlayacak bir iş yapacaksam ağır bir müzik çalmalıdır.Mesela rock....


Ama mutluysam ve sakin ve huzurlu o zaman neşeli bişeyler olmalıdır fonda.


İşe gelince ilk radyomu açarım ben.Arabaya binince emniyet kemerinden bile önce dinleyeceğim müzik hazırdır,serviste dolmuşta otobüste mp3 çalarımdır(walkmanlar tarih oldu artık) her zaman çantamdan imdada koşan..

Bazı arkadaşları güler bana müziksel insan derler,babam çok kızardı mesela nasıl ders çalışıyorsun diye ama yapamam müzik yoksa hiçbirşey yapamam.


Müzik dinleyebileceğim bir yer yoksa kendim söylerim.O kadar müzik dinledikten sonra zor detone olurum (bazı yerlere sesim yetmiyo o ayrııııı)ve hiçbir ritmide kaçırmam.


Bugünlerde Doğadada farkediyorum aynı şeyi.Arabaya binince ilk işi radyoyu açtırmak oluyor mesela.Garip bir şekilde müzik dinlemeyi seviyor ama öyle her müziği değil.Mesela Şebnem Ferah seviyor benim kızım,Manga ,Göksel,Barış Manço,Feridun Düzağaç dinliyor.Kötü olduğunu düşündüğü hiçbir müziğe dayanamıyor ve direkt "değiştir" diye buyuruyor:)


Ve etrafta müzik yoksa başlıyor kendisi söylemeye....


Bu bir zincirse eğer zincirin son halkası Doğa şu anda.Ve ben bu durumdan hiç şikayetçi değilim....

31 Mart 2008 Pazartesi

Hayrolsun....

Cumartesi gecesi bir rüya gördüm.Elimde ustura saçlarımı kazıdım.Çok ağladım sonra hemde öyle çok ağladım ki uyandım.
Hayırdır inşallah????

Elimde Patlamasın:P


Bir elimde Lost'un dvd si öylece bakıyorum bilgisayara.......

Koysammı yoksa koymasammı.

Nedir bu LOst ????beni nerelere götürür????

Acep koyarsam gerçekten bende günlerce haftalarca başından kalkmadan bir zombiye dönüşüp Lost fanatiği olur çıkarmıyım???

Acep hangi Lost karakteriyim diye düşünüp sonrada hangisiysem onun resmini duvarıma asarmıyım yada bilgisayarıma arka plan olarak eklermiyim.????

Hayatımı bundan sonra acaba ne olacak diye düşünmekle ve Lost izleyen arkadaşlarla daha bir samimi olup sürekli Lost hakkında yorum yapmaklamı geçiririm??

Lost izlemeyenlere sanki hayatın anlamını çözmüşcesine nispet yaparmıyım???

Kırmızıyımı keseyim arkadaşlar yoksa siyahımı?????


27 Mart 2008 Perşembe

Kelime Oyunları-Hazırlık

Onunla tanıştığımda hazırlığın ilk günüydü.Kısacık kızıl saçları, mavi uzun paltosu, gözlükleri ve konuşmasıyla ilk anda ne garip bu kız ya diye düşünmüştüm..
İlk gün hazırlığa ait kitaplarımızı almak için yollara düştüğümüzde servisin en arka koltuğunda yan yana, onun walkmaninin tek kulaklığını kulağıma geçirdiğimde, o kulaklığın paylaşacağımız binlerce şeyin sadece ilki olduğunu bilemezdim tabii. Sıhhiye köprüsünün altından geçerken istemsizce ilk kez el ele tutuştuğumuzda ise, bir süre birbirimize bunun aslında kötü niyetli bir el tutuşma olmadığını anlatmak için verdiğimiz çabaysa hala gözümün önünde.
Hazırlık sınıfında her bölümden 15-20 kişilik gruplarla oluşturulmuş,üniversiteye yeni adım atmış bir sürü insan ve biz.Aynı fen kolunun ben lisansını o ise mühendisliğini okuyacaktı.Bölümlerimizde karşılıklıydı ve bu bizde daha o günlerde bile inanılmaz bir mutluluk yaratmıştı.
Okuduğumuz İngilizce kitaplar,hazırlandığımız sınavlar,benim tüm kitabı okuyup ona özetlemem ve sınavda onun benden yüksek not alması,cafelerdeki muhabbetlerimiz ama en önemlisi bu gün bile hala atmadığım ve ömrümün sonuna kadar saklayacağım 15 yıllık notlar ve mektuplar.Murathan Mungan şiirleri,Yeni Türkü,Fikret Kızılok(özellikle baş başa),o hazırlık günlerinden bana kalan en güzel anılar…
Ailemle tanışması ve ailesiyle tanışmam sonrasında ardı arkası gelmeyen birbirimizde kalma turları,yollarda dinlediğimiz şarkılar(elbetteki onun walkmaninden;) ),bahar şenlikleri,yoğurt-galeta ikilisi,çimlere yayılıp fal bakma maceraları,gece sohbetlerimiz,sabah poğaçalarımız (made by musti),Mericiğimin o meşhur ağlama duvarında sabahlamalarımız,film izleme denemelerimiz ve her seferinde onun bana filmi özet geçmesi ,ailesi,ailem,kahve falları………..ve ne kadar yazarsam yazayım asla sonu gelmeyecek binlerce anı.
O benim kardeşim… biyolojik olmayan kardeşim,aklım,kalbim,ruhum,ablam,annem her şeyim.Bugün o hazırlık günlerinin üstünden çok zaman geçti.Hayatımıza bir sürü insan girdi-çıktı, arkadaşımız oldu ama şimdi yine ve her zaman bir o var birde ben..İyi kötü günlerimiz oldu,çok ağladık çok da güldük beraber.Beraber büyüdük bu hayatta,beraber öğrendik acının da tatlının da en uç noktalarını,beraber hazırlandık ve hep destek olduk birbirimize hayatımızda başka başka şeyler var paylaştığımız bugün ,umarım sonsuza dek bitmeyecek ve artarak çoğalacak….

Ayna gibi karşılıklı çoğalıp giden
Kimi zaman habersizce elimden tutan
Gölge gibi adım adım peşimden koşan
Yalanımı söylemeden gözümden bilen
Düşeceğim tuzakları önceden gören
Yalnızlığın ortasında yanımda duran

İyiki varsın………………….

Kutlama ve Teşekkür

Uzun zamandır beklediğimiz ve babamızı çok yoran kocaman bir doktora süresinin sonuna geldik.Salı günü kedibey Doktorasını verdi ve savunmadan geçti.Dolayısıyla artık o bir kimya doktoru....

Doğa nın ve benim tüm sabotajlarımıza rağmen bu zorlu süreci hiçbir yara almadan son derece başarılı bir şekilde bitiren Kedibeyi burdan kutlamak istiyorum:))

Bide kocaman bir teşekkür başta annem olmak üzere annem ve babama.Bu sürede bizi yalnız bırakmadıkları,destek oldukları ve anlamaya çalıştıkları için.

Ayrıca aşağıda görmüş olduğunuz sofrayı hazırlayabilmemde emeği olan canım anneme ellerin dert görmesin de demek istiyorum.


18 Mart 2008 Salı

Kelime oyunları-Sürgün,Vurgun

Gözünü açtığında yavaş yavaş gün ağarmak üzereydi.Kulaklığı kulağından düşmüş ama inatla çalmaya devam ediyordu.

Yanındaki teyze bütün gece uyumamanın verdiği yorgunlukla sabahın bu en güzel saatinde uykuya yenik düşmüştü.Bütün gece uyumadan şoförü takip etti nede olsa diye düşündü....

Yapabildiği kadar şöyle bir gerindi.Bu saatleri eski bir alışkanlıkla hep çok sevmişti.Havanın serin ve tertemiz olduğu bu saatleri.Başını cama yasladı susumayan kulaklığını kulağına taktığında Demet sakin sakin söylüyordu"Bir vurgun bu sevda..."İç sesi Demete eşlik ederken oda daha fazla tutamadı kendini gözlerinden yaşlar aktı .....

Gökyüzüne baktı...Güneş yeni yeni yüzünü göstermeye başlamışken oda kendini birden 10 yıl öncede o sabahta buluverdi.....

Karanlıkta kalkmış bir telaş pür neşe hazırlanmıştı.Şortunu giymiş ayakkabılarını ayağına geçirirken telefonu çalmıştı.Resepsiyondaki görevli arkadaşlarının geldiğini söylediğinde heyecanı dahada arttı dün geceden sonra hayatımda çok güzel bir sayfa açılıyor galiba diye düşündü.Aynaya son bir bakış ve öpücük fırlattıktan sonra kendini lobide buldu.Herkes gelmişti gözleri onuda aradı.Ordaydı biraz arkada kendilerine yeni katılan gruba nasıl bir yere gideceklerini telaşla ve neşeyle anlatıyordu...

Hep beraber arabalara binip kendilerini bekleyen tekneye vardıklarında güneş yüzünü yeni yeni gösteriyordu.....

Önce hepsi hazırlandılar.Sonra son bir konuşma ve herkes sırayla suya atladı.Daha önce kararlaştırdıkları gibi iki gruba ayrıldılar resim çekmek isteyenler ve sadece tadını çıkarmak isteyenler olarak.Acaba bende sadece tadınımı çıkarsaydım diye düşündü.Sonra denizin kendilerine sunduğu o muhteşem güzellikler karşısında öyle heyecanlandıki bu düşüncesinden vazgeçti..
Resim çeken grup yukarı çıktığında bir gariplik olduğunu sezmiş ama ne olduğunu anlayamamışlardı.Biraz sonra haber tüm hızıyla yayıldı sudan yeni çıkanlar arasında vurgun yemişti.Nasıl olmuş ne olmuş nerde diye bile soramadı.Onun kadar tecrübeli onun kadar dikkatli bir dalgıç böyle bir hatayı nasıl yapar diye düşündü.O anda anlayabildiği tek şey bir anlık gafletle indiği derinliği farkedemediği ve bir anda olması gerekenden hızlı bir şekilde yukarı doğru yüzdüğüydü.
Hemen hastaneye kaldırılmıştı.
Hastaneye vardığında kendileriyle konuşan doktor"vurgun yemiş,geldiğinde baygındı elleri ve ayakları kızarmaya başlamıştı ve uyuşuktu" dedi.Onun için ellerinden geleni yapmışlardı ama basınç odaları yoktu ve eğer uyanabilirse felç olması kaçınılmaz olacaktı.Günlerce beklediği hastaneden bir akşam üstü onun kendini ve hayatı terketmesi ile ayrıldı.
Deniz hiç böylesine düşman gelmemişti gözüne.O gün o kadar neşeyle son kez dalmaya gittiğini bilemezdi.Ve sürgün etti kendini denizden.Acısını atlatana dek geri dönmemek üzere sürgün..
Yanındaki teyze hala uyuyordu.Bütün gece şöförü kontrol etmek adına uyumaması ne garip diye düşündü.Nasılsa hayat bildiğini okuyordu biz gardımızı alsakta...

14 Mart 2008 Cuma

Yelek-Hırka-Çorap-Terlik-Karpuz:)

Geldi yine haftasonu.Bu günün soğuk olacağını söylemişti aslında televizyondaki dublaj sanatcısı sesli hava durumu spikeri ama ben bu kadarını beklemiyordum ne yalan söyleyim.Hatta sabah kalkıpta lapa lapa yağan karı görünce çok şaşırdım.Eldiven şapka son anda olurya belki üşürüm diye yanıma aldıklarım ve hayatımı kurtaranlar oldu.
Hiç ortası kalmadı galiba bu mevsimlerin.Daha hafta başında tişörtle etrafta gezinen öğrenciler vardı(kendimden örnek veremiyorum zira benim kanım soğuktur çabuk ısınanamam dolayısıylada tişörte çabuk geçemem) bu gün herkes bereli atkılı.
Genetik galiba pek üşürüm ben, ellerim ayaklarım genelde soğuktur.(kalp atış sayım az galiba ondan)Bazen düşünüyorum eskiden yani bundan 8-9 sene böyle değildi gibi sanki.O zaman daha çabuk geçerdim ince giysilere,sabah kalkınca yelek giymezdim,terliksiz dolaşmayı ve üşümemeyi marifet sayardım kendime.Zavallı anneciğim elinde terlik bir elinde hırka yelek peşimden koşturur konuşa konuşa giydirirdi beni.Şimdi eski alışkanlıkla yeleği hırkayı unutsam hemen burnum sinyal veriyor, başlıyor hapşuruk:)
Benim kayınpederim çok dikkat eder böyle şeylere.İlk tanışmamızdan beri beni bu konuda hep ikaz eder.Kedibey ve Diloyumda en az benim kadar bu konudan nasiplerini alırlar.Babamın bu konuda ayağa basması meşhurdur hatta.Terliksiz ayak buldu mu hiç kaçırmaz:))
Hatta bir yaz, yazlıkta ben kahvaltı hazırlarken pazardan gelmişlerdi ve ben terliksiz ortalarda dolanırken elindeki karpuzu şöyle hafifce ayağımın üstüne bırakmıştı hatta bir süre ben kaçmıştım o kovalamıştı beni yerde iteklediği karpuzla beni.Sonunda kayınvalidem kızıp "aaaa rahat bırak canım çocuğu giyer ayağına bir terlik" diyince neden böyle bişey yaptığını anlamıştım.Ama olayın trajikomikliği kayınpederimde de terlik yoktu ve karpuzu itekleme sırası bana gelmişti:))
Şaka bir yana, o zamanlar gerçekten bunun önemini farketmezken şimdi vücudum ilginç şekilde sinyal veriyor, o ikaz ediyor beni.Banada mecburen sözünü dinlemek düşüyor.

Kelime oyunları-Vurgun,Sürgün

Yo yo sakın uyuşukluk,tembellik,yazmaktan kaçmak gibi algılanmasın cidden neden bilmiyorum "yeni kelime vurgun sürgün" cümlesini okuduğumdan beri aklımdan geçen ve dilimden düşmeyen bu şarkı oldu paylaşmak istedim.Bıdık bıdık, güzel sesli bu hatunun söylediği bu şarkı tüm kelime oyuncuları için kabul ediniz efendim...




7 Mart 2008 Cuma

Bir sürü film:)

Bu aralar film yönünden pek kısmetliyim.Belkide birazcık kısmetsizim.Yani henüz karar verebilmiş değilim.Kısmetliyim çok filmim var kısmetsizim sadece 1 tanesinin sonunu izledim o da ikinci partide.

Geçenlerde çıplak ayaklı kontes 3 film birden getirdi attı çantama.Özellikle Persapolisi ben istemiştim.Zaten tamamını izleyebildiğim tek filmde o oldu.Film gerçekten çok güzel.Çizgi film olmasına rağmen o kadar sade ve basit çizimler varki hiç karışıklık yok hatta tam bir film havası var.Konuyu zaten çoğunuz biliyorsunuzdur.Bilmeyenler için"Şah devrinin İranda kapanmasından sonra gelen yasaklar ,yeni yönetim şekli ve bu dönemde bocalayan bir ufaklığın büyümesini genç kız olmasını hayatını anlatıyor.Çınarcığıma söylediğim gibi bu ufak kızın asi tavırlarını Dodıkıme çok benzettiğimden galiba film beni daha bir fazla etkiledi.Tavsiye ederim zevkle izlenebilecek bir film...

Evening bir diğer filmimizdi.Bu filmdede artık ölüm le yaşam arasında hastalığının son evresini yaşayan bir annenin sırlarını hayal meyal ortaya dökmesi ve iki kızının annelerinin geçmişine ait sırları azda olsa öğrenmeleri ,kendilerine ve hayatlarına ait değerlendirmeler yaptıkları,dostluğu aşkı arkadaşlığı,ümitsizliği,bebek sahibi olmanın verdiği korkuları ve daha birçok kadınca şeyi (bence) güzel anlatan bir filmdi.Son 5 dakikasını Doğa uyandığı için seyredemesemde tavsiye edebilirim.Keyifli değişik güzel bir film...

2Days in Paris hiç izleyemedim.kontesciğimde vaktin olursa izle ahım şahım bişey değil dediğinden pekde heves etmedim.

Çık Aramızdan evlenmeye karar veren ancak evlenmek istedikleri kilisenin rahibi tarafından bir çeşit sınava tabi tutulup nerdeyse evlenmekten vazgeçen bir çifti anlatıyor.Sonuna varamadım, zira gece 2 romantik komedi seyretmek için pek uygun bir saat değildi.Uykum geldi ve yattım.Sonunu merak etmedim açıkcası ama romantık komedi seviyorsanız ve vaktınız varsa, izlerim unuturum denilebilecek bir filmdi bence...

Bucket List vizyon filmlerinden galiba çok sevdiğim iki oyuncuyu görünce kaçırmayım dedim ve aldım.Film kısa süreli ömrü kalmış iki hastanın hastanede tanışması ve hayatlarının geri kalanının ortak bir yolda birleşmesini anlatıyor.Hastalardan biri hastane sahibi çok zengin ama hayatı boyunca hep kendini kısıtlamış biri.Diğeri de ailesi ve çocukları için hep kendini ikinci plana atan biri.Karar verip geri kalan günlerini yapmayı istedikleri ama yapamadıkları şeyleri yapmakla geçiriyorlar.Komik ama hafifde hüzünlü bir film.Tavsiye ederim En azından oyuncuları sağlam...

6 Mart 2008 Perşembe

Bir Başka Topik Kartal Etkinliği-Recep İvedik-

İtiraf ediyorum arkadaşlar hiç gitmek istemediğim bir filme sırf "topik kartal"etkinliği olduğundan;) - (yani eski iş yerimden arkadaşlarımın organize ettiği bir buluşma olduğundan)- ön yargı ve "amaaaan küfredecek güleceğiz sıkılabilme ihtimalim yüksek" diyerek gittim.Ve karnım ağrıyana dek güldüm....

Aslında olay şöyle başladı.Bundan bir hafta evvel kuzenler bizdeyken

-Ya şu Recep ivedik e gitsek komikmiş.Çocukları satalım annemlere gidelim dediler.

Bense :

-Amaaaan küfredip duruyor canım ciddi değilsiniz herhalde diyerek pek de sıcak bakmadım.Hatta akşam kedibeyle aramızda gidelim gitmeyelim şeklinde uzun süren bir sohbette yaptık.

Bu olaydan 2 gün sonra Sarı arayıp hüyooop recep ivedik e gidiyoruz itiraz istemem diyince organizasyona katılmak farz oldu(sanki bağlayıp götürdüler,gidesim varmış canıııım)

Efenim biz yine nerdeyse tüm salonu doldurabilecek kadar kalabalık bir ekip olarak filmden yarım saat önce sinemadaydık.Kısa kısa konuşmalar sarılmalar öpüşmeler ve sonrasında da film:)

Evet film gerçektende bol küfürlü ve bol el hareketi içeriyor.Hatta bazı yerlerde herkes gülerken yuh artık bunada gülmeyin ayıp yahu diye düşündüğüm yerler oldu.Ama arada gerçekten akılda kalan ve çok güldüren esprilerde yok değil.(mesela ben hala arabanın aküsünü çıkarınca niye çalışmadığını sorgulayan recep ivediğe gülüyorum.Benzinli canım bu araba akülümü ki aküyü çıkarınca çalışmasın dimi:) )

Tabi benim bu kadar çok gülmemde Elkenin katkısı da azımsanamayacak kadar çok.Sen git koca salonda Elkenın yanına otur(şaka şaka...)O güldü ben güldüm ,o güldü ben güldüm, katalizörüm oldu benim:)

Aslında dikkatimi çeken nokta şu oldu.Sinemadaki herkes kahkalarla gülüyordu.Ama niyeyse ben şimdiye dek kimseden çok güldüm çok komikti yorumunu duymadım.Herkes bir ağız olmuş tü kaka diyip duruyor.Güldüyseniz güldük diyin anacım.Güldünüz diye kimse size kızmaz herhalde.
Aldığım duyumlara göre sıradaki etkinlik bowling olacakmış;) onuda resimli anlatırım artık.Merakla ve sabırsızlıkla bekliyorum.....

4 Mart 2008 Salı

Kelime oyunları-Duvar

Avludan içeri girdiğinde her akşam üstü olduğu gibi çay ve kek börek kokuları birbirine karışmış yüzüne vurdu.Annesi ,teyzesi ,komşu kadınlar toplanmış bahçenin bir köşesindeki çardakta yine günlük çay muhabbetinde kimbilir neler konuşuyorlardı.
Hemen ilerde çocuklar yerde misketlerle oynarken kendini onların yanına gitmekten alıkoyamadı.Yanlarına gitti ,eğildi.Onu görünce çocuklar sevindi.
-Aaaa Erol abi senmi geldin diye bağırdı.Kısa saçlı çilli çocuk.
-Naber ufaklık dedi.Saçlarını şöyle karıştırdı.
Niyeyse pek gururlandı çilli çocuk sevindi.
Biraz çocuklarla vakit geçirdi ve çardağa doğru yöneldi.Birden kalp atışları hızlandı."İlginç" dedi "bu ela gözleri ne zaman görsem kalbim böyle fırlayacak gibi atıyor".
-İyi akşamlar ev halkı dedi neşeli bir sesle.
Birden masa başında bir karışıklık yaşandı.Hoşgeldinler,okul nasıldılar,çay dökme telaşları.Çayını yudumlarken
-Nasılsın Zehra dedi kısık bir sesle
-İyiyim Erol abi ne olsun.Yine okulda olay vardı bugün erken geldik.
- Sen karışma olaylara dedi.Sonra garip bir hüzünle gülümsedi.
Çayını eline alıp kitaplarını kolunun altına kıstırdı.
-Bu kadar muhabbet yeter biraz yukarda işim var diyip ayrıldı.
Odasına çıktığında aklında hala o ela gözler vardı ve garip bir hüzün....
...................................................................................................
-Kaçta nerde buluşuyoruz Erol? dedi uzun boylu çocuk.
-10 da kahvenin arkasındaki büyük arsada diye cevap verdi.
Gecenin karanlığında ikiside saatlerine baktılar.10a 10 var dedi hadi gel .Adımlarını hızlandırdılar.Buluşma yerine vardıklarında ekibin nerdeyse hepsinin orda olduğunu gördüler.
-Aman ha dedi bir tanesi sessiz ve dikkatli olun.Kim gözetleyecekti polisi?
-Ben dedi Yusuf.
-Tamam aman aslanım dikkatli ol.
Hep beraber sokağın köşesindeki büyük duvarın yanına geldiler.Boyalar fırçalar.Yusuf da yerini almıştı.
Dört bir koldan başladılar yazmaya kocaman duvara.İçlerinden gelen tüm isyan sözlerini.Herkes tamda bitirmek üzereyken yazacaklarını birden bağırmaya başladı Yusuf "kaçın kaçın..."
Bir telaş ,bir koşturmaca yaşandı.Karanlıkta bir kaç el silah sesi duyuldu.Bir sıcaklık hissetti Erol sol tarafında .Koşmaya çalıştı olmadı gücü yetmedi.Yığıldı kaldı yine bir duvar dibine ve yavaşca kapanırken gözleri yine aklında o ela gözler vardı....

3 Mart 2008 Pazartesi

Öylesine bir masal...

Bir varmış bir yokmuş bir zamanlar güzel mi güzel bir ülkede yaşayan bir adam ve bir kadın varmış.Adam ve kadın kendi hallerinde yaşayan işine gücüne sahip çıkan, evden işe işten eve giden ,kendi hallerinde, çalışkan,kimsenin lafını sözünü etmeyen tek dertleri kendileri olan insanlarmış.

Evlerinde çocuklarıyla mutlu bu iki insanın çevrelerinde dikkat ettikleri tek şey kimseye karışmadan,dürüst,temiz insanlarla birlikte olmak ve yaptıkları işi en güzel şekilde yapıp aldıkları parayı hak etmek, çocuklarının boğazından haram olarak nitelendirebilecek tek bir lokma bile geçirmemekmiş.

Mutlu günler yaşamışlar beraber.Gün olmuş devran dönmüş.Bu iki sıradan insanın hayatı bir anda tatsızlaşmaya başlamış.Koca koca insanlar sırf kendi egoları için durup dururken adamla uğraşmaya başlamışlar.

Adamcağızın çalıştığı işte bazı şeyler olmaya başlamış.Adamcağız kendine ve yaptığı işe o kadar güveniyormuş ki.Hakettiği şeyleri alacağından eminmiş.Gel gör ki o güzel ülkenin en alt basamağından en üst katına dek sirayet eden torpil hak yeme ve bunun gibi birçok çirkefce şey başgöstermeye başlamış.Hiç kimsenin derdi çalışan üreten düşünen biriyle çalışmak değilmiş.Onlar iş yapar görünen, kendi işlerini hallettirdikleri,pisliklerini kapattırdıkları birini çıkarmışlar adamcağızın karşısına.Adamın morali bozulmuş,hevesi kırılmış,lanet etmiş.Ama yılmamış.Çalışmaya dürüst ve saygılı olmaya devam etmiş.Çünkü öyle görmüş,öyle öğrenmiş.Dürüstlüğün ve çalışkanlığın en önemli insanlık meziyeti olduğunu...
Günler günleri kovalamış insanlar çeşitli ayak oyunlarıyla adamın daha da bir üstüne gelmişler.Hayal kırıklıkları ve mutsuzluklar yaşamış adam.Ama kendinden taviz vermemiş.
Kadınsa çok üzgünmüş.İnsanların bu yüzünü görmek onuda çok yıpratmış.Ama hep kocasının yanında olmuş.Destek vermiş ve inanmış hak edenin hakkını alacağına.
Hikayenin sonu nasıl bitmiş henüz bilmiyormuş bunu yazan sadece üzgünmüş.İnsanların bu kadar yalancı ve çıkarcı ve bu derece saygısız olabileceğini hiç tahmin edemediğinden çok ama çok üzgünmüş.Ve şöyle düşünmüş."Allah sadece onların allahı değil ya."Güvenmiş.... ilahi adalete güvenmiş...

26 Şubat 2008 Salı

Diyet,Spor,vs....

Ee olacağı buydu,o kadar bahar yazısı okuyup, bide üstüne bahar yazısı yazınca.
Neymiş efendim kuşlar ,böcekler,havalar ısınacak, montlar fazla gelecek..
Neee.... amanın nasıl yani şimdi bu kazaklar kabanlar çıkarılacak yine ortalıkta tişörtlerle ince ince montlarla gezilecek hatta ileri gidilecek yarın birgün denize girilecek ee halilen mayolar, bikiniler.
Beni bir korku aldı a dostlar.Bu kiloyla değil yüzmek, suyun azcık içine bile giremem ben, su üzerinde asılı kalırım.Bu nedenle hafta sonu itibariyle kilo vermeye karar vermiş durumdayım(bu öğlen yediğim kocaman karışık sandviç asla sözümü bozduğumu göstermez ama dimi...dimi?dimi..)
Aslında çalışmalarım başladı bile arkadaşlar.Bir ara sessiz ve derinden Tubikkonun DKZ grubunu deneyim dedim.Iııh olmadı bu rahatlatan tavsiyeler dahada bir rehavet çöktürdü üstüme.(aslında bu durum bu yöntemle kilo vermeyi başaranları gözümde dahada bir saygın hale getirdi.Tavsiye ederim bi deneyin. bende olmadı diye sizdede olmayacak diye bişey yok.Arıza bende olabilir.)
Ben tekrar kendime işgence yaptığım sporlu günlerime döneceğim.Aslında spor yapmak işgence değildir arkadaşlar siz bana bakmayın.Spor güzel bir alışkanlık ve bir yaşam biçimidir.(kötü örnek olmayayım)Ha bana işgence gibi geldiği doğrudur fakat başlayana dek.Çünkü başlaya kadar homurdanan ben başladıktan sonrada hız kesemem.Saatlerce yürüdüğüm arkadaşlar tarafından spor aletlerinden zorla çekilerek uzaklaştırıldığım ve spor sayesinde fit olduğum zamanlarımda olmuştur benim.Ama başlamayı sevmiyorum.Aslında spor salonlarını,spor salonlarında iki arda bir derede(ben hep öğlen aralarınıda gitmiştim belki akşam gitsem severdim bilemiyorum ki?)giyinip soyunup koşturup duş alıp vs...vs...vs...,spor salonlarına gitmek zorunda olduğum günler olmasını sevmiyorum.
Bu nedenle yıllardır evde spor yapsam diye hayal eder dururdum.Ve bu hayalimde kedibeyin az kafasını yememişimdir.Bir koşu bandı alalım diye.Nerden baksan tam 13 yıldır tanıyoruz birbirimizi ve bu 13 yılın rahat 10 yılında ben koşu bandı hayalleri kurdum.O ise beni "koşacaksan parkta bahçede koş ne işin var evde ben zaten spor salonlarında koşanlarıda hiç anlamam" diyip diyip geçiştirdi beni.Kendisi spora pek meraklıydı.Özellikle iyi bir basket oyuncusu olduğunu söylemeden geçemem.Saatlerce basket oynar hiçde yorulmazdı.Sonra o da bana çekti.Körle yatan şaşı kalkar misali basket topunun yerini bile unuttu.Şimdi sporla ilgili tek aktivitesi televizyonun karşısında zaman zaman ayakta, zaman zaman diz çökmüş şekilde futbol maçı izlemekle sınırlı.
Bir süre yürüyüşlere çıktık beraber.Eşofmanları giyip sabah sabah attık kendimizi yollara(hafta içi bile.. Düşünün artık)Uzun soluklu olamadı tabi.İkimizinde pili yavaş yavaş bitmeye başlayınca çaktırmadan mazeretler bulduk.Ve yürüyüş planları en son Doğa'nında hayatımıza katılmasıyla son buldu.
Birkaç gündür hayatımızda yeni bir spor aleti var.Twist and Shape. Aslında bu periciğimin bloğunda gördüğüm ve uzun süren acabalardan sonra aldığım bir alet.Bu günlerde bizde pek revaçta.Bir kere Doğa üstünden inmiyor.Sabah kalkıp ilk iş önce tartıya çıkıyo ve klasik "biraz kilo almış gibiyim" dedikten sonra(artık nerden duyduysa??kesin televizyondan) TaS in başında alıyor soluğu.Ondan kalan vakitlerdede ya ben ya da kedibey üstünde oluyoruz.Garip bir rekabet bile başladı aramızda."Kaç tane yaptın??,Kaç kaloriymiş??,Yedin keki böreği geldin twist twist olmazki"cümleleri çok sarfediliyor.
Bakalım bunun ömrü ne kadar olacak?Spor salonlarını sevmeyen ben kendi salonumda bununla ne kadar ilerleme kaydedeceğim göreceğiz hep beraber.

24 Şubat 2008 Pazar

Kelime Oyunları-Bahar,Cemre


Bundan tam 30 yıl önce bir mayıs günü doğmuşum.Belkide bu yüzden baharları çok severim.İlkokuldayken ezberletilen mevsim şiirlerindeki kiraz mevsimini.


Çiçeklerin tomurcuklanışını,sabahları tatlı tatlı serinlikle beraber ılık ılık esen rüzgarı.


Üşümemek için aldığım montun öğlen fazla gelmesini.


Köşedeki leylağın çiçekler açmasını ve kimseyi umursamadan dakikalarca sokak başında durup uzaktan uzağa koparmaya kıyamadığım leylakların kokusunu içime çekmeyi.


Sakaryada dolaşmayı severim.Bahar gelince cıvıl cıvıl olur orası.Her yaştan genç orda toplanır.Koşturmaca artar.Giden kışın ardından herkes kendini oraya atarya onu severim.


Yağan yağmuru severim.Toprak toprak kokan.


Bütün kış korka korka açtığım camı,balkon kapısını korkusuzca sonuna kadar açmayı severim sabah ilk iş.


Bir mayıs günü doğmuşum ya ondan herhalde hep torpil geçerim Mayıs'a en çok da onu severim. Şiirlerdeki kiraz ayını

21 Şubat 2008 Perşembe

Gökkuşağı(Güneşin Çocukları-Sevim Ak)

Her ne kadar yandaki kitap görüntüsünü henüz değiştirememiş olsamda kitabım bitti:)
Şimdi Sevim Ak'ın 2004 yılında Can Yayınlarınlardan yayınlanmış olan Güneşin Çocukları adlı kitabını okuyorum.Şimdiye kadar okuduğum kitaplar hakkında hep kendi fikirlerimi ve hislerimi yazmış olsamda henüz başlarında olmama rağmen bu kitap hakkında bişeyler yazmış olmak istedim.Çünkü çok güzel bir kitap.Kitap 2000 yılında İLKYAR,ODTÜ,TEGV ve ODTÜ kolejı destekli "Gezici Deneyler"projesinden sonra Sevim Ak'ın ordaki anıları ve resimleri ile dopdolu harika bir kitap içinde inanılmaz güzellikte anılar var.Okurken sanki yıllar öncesinde olmuş gibi gelen olayların imkansızlıklar nedeniyle ve değişmeyen şartlar sayesinde doğuda yakın zamanda(4-8 yıl önce)durumun ne halde olduğunu görebiliyor ve kardeşini seç kampanyasına dahada bir önem veriyorsunuz.Aşağıdaki alıntı kitaptan.İçi daha çok güzellikler ve hüzünlü anılarla dolu.Tavsiye ederim:))

Çocuklara Toto ve Şemsiyesi adlı kitabımdan Gökkuşağı öyküsünü okumaya başladım.Toto annesinden gökkuşağının altından geçen herşeyin tersine döneceğini duyunca patlak topunu,zayıf aldığı matematik ödevini,kırık oyuncaklarını,kız arkadaşının asık yüzlü fotoğrafınıbir torbaya koyar,gökkuşağının altından geçmek ister.
Öyküden sonra çocuklara sordum:"Siz gökkuşağının altından neyi geçirmek istersiniz?"
Karmakarışık,tozlu saçlarının arasından yaldızlı tokası parlayan kız,
"Delik ayakkabılarımı...Parlak,topuklu ayakkabılara dönermi??"
"Babamı...Babam inşaattan düştü,sakat kaldı"
"Kardeşimi..Doğuştan sağır,duyabilse"
"Metin'i rakip takımın kalecisi,hiç gol yemiyor.."
Demin karşı duvardaki kızlara anlamaz diyen çocuk elini kaldırdı:
"Ben ablalarımı değiştirmek isterim"
Parmağı karşıdaki kızlara çevriliydi şimdi.
"Onlar benim ablalarım"
Şeftali yanağını okşadım."Nasıl olmalarını isterdin "dedim.
"Erkek olmalarını isterdim.Babam okula yollardı onları o zaman"
Okula sırtını dönmüş yaşlı bir adam yün eğiriyordu.Bir omzunda siyah,bir omzunda renkli bir ip çilesi geçirmişti.Başının üstünde griye çalan sis bulutu dört dönüyordu.
"Dedem"dedi kızlardan biri.
"Çağırsana....Bize eski masallardan birini anlatsın"
Çocuk kaşlarını iyice yukarda gerdi.
"Dilsizdir o"dedi.
"Çok çalışır"dedi yaldızlı tokalı kız."Siyah ipi eğdiğinde gece,renkli ipleri eğdiğinde gündüz olur"
Yaşlı adam renkli iplerden bir gökkuşağı örmüştü.

18 Şubat 2008 Pazartesi

Kelime oyunları-Ayna

Üstünde mavi kalın pijamaları öylece oturuyor orada.Üstünü alelacele kapattığı yeşil örtülü çift kişilik yatağın orta yerinde.Tam karşısında uzun upuzun ama dar bir ayna.Bağaş kurmuş yavaş yavaş sallanırken kucağında yastığı.Yok canım bu ben değilim herhalde diye geçiriyor içinden.Bu saçları dağınık, makyajı akmış, bu kilolu kadın ben olamam.Ben hala aynalara bakmadığımda uzun, koyu kestane saçları olan ,kahkülleri önüne dökülen, şirin küçük kızım diye düşündü.Ne zaman oldu tüm bunlar ben ne zaman bu kadar yaşlandım.Peki neden dedi neden her aynaya bakmadan kendimi düşündüğümde aklıma gelen yüz bu değil neden alışamadım neden yıllar öncesinde kaldım da bugünlere varamadım diye düşündü.Uzandı yandaki komidinin üstünden bir ıslak mendil aldı.Önce akan göz boyasını sildi.Sonra bir ikincisiyle tüm yüzünü.Hadi kızım hadi dedi.Düşünmeye devam edeceksen geç kalırsın ona göre.Önce dizlerinde, çiçekli, güzel mavi bir elbise giydi..Sonra özenle taradı,topladı saçlarını.Sonrasında başladı rutin işine.Önden bir nemlendirici.Sonra bir aydınlatıcı sadece gözlerinin altına .Onları sürerken diline bir şarkı takıldı."Hani herkes arkadaş hani oyunlar sürerken..."sonra dikkatlice gözlerini boyadı,rimelini sürdü.Allık her zaman ve mutlaka dedi hafifçe güldü yavaş yavaş tanıdık gelmeye başlayan yüze daracık aynada.Rujuda sürdünmü hazırsın diye düşündü.Hayalindeki olmasada tanıdık bir yüzdü aynada gördüğü.Az yüksek topuklu terliklerini geçirdi ayağına ve son olarak çantasını alıp kapıdan çıkarken hala mırıldanmaya devam ediyordu"Eskidendi eskidendi ahhh çok eskiden...."

14 Şubat 2008 Perşembe

Kutlama...

Sevgilisi olanın olmayanın,


Olup da yok gibi olanın,


Yok da var gibi olanın,


Olmayıp çok isteyenin,


Oluyo da noluyo diyenin,


Olduğu için çok mutlu olanın,


Olmadığı için çok mutlu olanın,


Onsuz olamayanın,


Onunla hiç olamayanın,


Herşeye rağmen yüreğinde her daim aşka yer olanın


Kısacasi herkesin sevgililer günü kutlu olsun.

Fincanın etrafı...

Çok sıcaktı hemde çok."Hem sıcak hemde nemli nasıl yaşıyorsunuz siz burda" diye sordu.Güldü."Aman şekerim ne sıcağı sen bide Ağustosta gör burayı" dedi."Hadi gel Y/K/M ye girelim kliması var oranın".Kendilerini Y/K/M'ye atmaya çalıştılar ama ne fayda herkes aynı şeyi düşünmüştü galiba içerisi dışarısından kalabalıktı."Mersinde böyle işte" dedi uzun kıvırcık kapkara saçlı kız."Herkes bunalınca kendini klimalı bir yere atar.Biraz dolaşalım da çıkarız.Alışverişi yapalım da öğretmen evinde babamlar orda buluşacağız."
Y/K/M de biraz soğudular.Sonra düştüler yola."Mersin bide sıcak olmasa çok sevdim ben burayı" dedi kumral uzun saçlı kız."Güzel bir yermiş.Belkide sen burdasın diyede olabilir arkadaşım" dedi sonra.Gülüştüler.Sıcak da olsa kolkola girip attılar kendilerini daracık sokaklara.Gezdiler, gezdiler.Et aldılar,patlıcan aldılar,maydonoz aldılar..... aldılar, gezdiler, aldılar, gezdiler ve kendilerini eve attıklarında çırılçıplak yerlere basarak ve tüm pencereler açık olmasına rağmen esmeyen bir havada biraz serinlemek için banyoya attılar kendilerini.Kumral kız seslendi."Yaaaa ben bu pantolonu çıkaramıyorum".Kapkara saçlı kız koştu geldi."Ben dedim ama dimi sabah sana kot giyme yakar,yapışır" diye."Hadi bakalm zıpla" dedi ve pantolonun ucundan çekmeye başladı.Kara saçlı kız çekti kumral kız zıpladı.10 dakka uğraştılar sonuca ulaştıklarında ikiside banyoda yere yatmış hallerine gülüyorlardı.Biraz ferahladıktan sonra mutfağa koştular.Anne "gelmeyin hadi burası cehennem gibi" dedi "balkona kurun sofrayı birazdan herkes damlar hadi hadi oyalanmayın".Gerçektende 5-10 dakika sonra ev ahalisi toplanmaya başladı.Dayı gelir gelmez mutfağa girdi.Baba kadehini alıp balkona oturduğunda hafif hafif denizden esen rüzgar başlamış akşam kızıllığı çökmüştü.İçeri seslendi.Kızım aç bakalım şu Kubat'ı sesi gelsin.Herkes sofraya oturduğunda güneş tamda batmak üzereydi.Yemekler yendi,türküler söylendi,bol bol gülündü,bol bol sohbet edildi.Herkes için sıradan bir akşamdı ama kumral saçlı kız için özeldi.Gece olupta kapkara saçlı kızla çıplak yere yan yana serilmiş yer yataklarına yattıklarında hala türküler vardı mırıldandıkları "fincanın etrafı yeşil aman aman"....

11 Şubat 2008 Pazartesi

Efendiiii efendiiiii ;)

"Yedi çifti evlendirdin mi onlarda mutlu oldularmı cennete gidersin" der annem hep kendini savunurken.Pek de sever böyle çöpleri çatma işini.Aslında bu iş ben kendimi bildim bileli bizim evin en ateşli tartışma meselelerinden biridir.Babam her zaman karşıdır böyle şeylere"İyi olursa Allahtan kötü olursa senden bilirler yapma ,etme hanım "der hep.Annemse bu lafı pek ciddiye almaz açıkcası."Bak hadi 13 olacak bir çift daha yapayım sanada yer bulacağım" diye geçiştirmeye çalışır.Napsın can çıkar huuy çıkmaz derler ya o hesap.
Gerçekten de kaç kişi oldular bilemiyorum ama ard arda sıralayabileceğim en az 10 çift var bende:)
İnsanları iyi analiz ettiğinden mi yoksa şansından mı bilemiyorum ama daha boşananıda olmadı (Allah korusun canım şaka şaka..)
Benim se anamın kızı olarak bu konuda çok becerikli olduğum söylenemez.Ben babamın kızıyım galiba bu işlere pek bulaşmam.Karışmayıda istemem.Sonuçta herkes evlenecek yaşa gelmişse eşinide kendi bulabilir diye düşünürüm hep.(İstisnalar hariç.)
Şimdiye kadar sadece tek bir denemem(iz) oldu oda tuttu valla.Oysa bugünlerde kendilerine bir şans vermelerini istediğim bir çift var.Oğlumuz gönüllü ama kızda henüz tık yok.Sebebi ise çok enteresan geliyor bana."Çocuk çok efendi"
???!!!!!!
Nasıl yani.?
Hani çakal olsa anlayacağım,kumar düşkünü,çapkın,terbiyesiz,kabadayı falan dese eyvallah ama suçu sadece "efendi" olmak.
Şimdi benim sorgulamak ve anlamak istediğim nokta şudur.Bu dünyada birçok kadın şiddetten yana dert yanıyorsa,bir çoğu evine barkına uğramayan bir adamla mecburiyetlerden dolayı evlenmiş ve hergün kahroluyorsa,kimileri eşlerine güvenemiyor ve her an tetikte dolaşıyorsa,efendi olmak bir suçmudur?

Olur mu?

Olurmu gerçekten?
İnsanın içi yüzüne vururmu?

Kelime Oyunları-Özgürlük

Özgürlük....
Ne zor kelimeymiş bu özgürlük.....
Neler neler var aklımda...
Hapishaneler...
İçi- dışı farklımı sanki?Orda dört duvar, dışarda sorumluluklar.Kim alıp başını gitmiş ki bir sabah aniden kalkıp.
Düşünceler....
Kim söylemiş herşeyi apaçık yada söyleyeni kim kovamamış dokuz köyden ya da çekip vurmamış..
Vatanım...
Kimler ölmüş kimler savaşmış kanının son damlasına kadar.Özgürce nefes alabilmek için bu topraklarda..
Özgürlük...
açık denizlerde uçan bir kuş,
dörtnala koşan bir at,
ve rüzgarda dalgalanan bayrağım sonsuza dek...

6 Şubat 2008 Çarşamba

Kelime Oyunları-Ertelemek

Annemin çok ama çok sevdiği Tayfun Talipoğlunun bir şiiri aslında yaşamı ertelemek.Hayatındaki birçok şeyi sadece beni mutlu edebilmek adına erteleyen , herkes kendi hayatını yaşasa da ertelemekten asla vazgeçmeyeceğini bildiğim ve umarım birgün bende senin yarın kadar anne olabirim dediğim annem için yazıyorum buraya..

YAŞAMI ERTELEMEK
Beni her ölüm etkiler tanımasam bile
üzülürüm yitirilmiş ümitlere...
Hiç gerçekleşmeyecek ideallere...
Yaşanmamış sevgilere üzülürüm,
Bu yüzden korkarım yaşamı
ertelemekten,
Ne yapılması,ne söylenmesi gerekiyorsa
söylenmeli,yapılmalı
Seviyorsanız,sevdiğinizi bugün söyleyin
Sevdanızı bügün yaşayın
İşinizde yapılacak ne varsa bir an önce
yapın,yarın çok geç olabilir
Bir anda bitebilir herşey
Yaşamak için acele edin,bence kısa
yaşamışlıklar,yaşanmamışlıklardan daha
iyidir
Geriye dönüp baktığınızda "keşke"ler
çoğunlukta olmasın
Uzun vadeli hedefler için bile bugünden harekete
geçmeli yarınlar çok uzakta
olabilir
Daha okulda başlamıyormuyuz ertelemeye yaşamı
İlk hedef kolej,sonra üniversite
Hep yarına yatırım bugünü sonra yaşamamacasına
İşe gireyim sonra...
Evleneyim sonra...
Çocuklar büyüsün sonra...
Emekli olayım sonra...
Sonra...
SOnra...
Sonra...
Bir sürecin başında ortasında yaşam her an sona
erebilir,sonrası
olamayabilir
Fedakarlıklar güzel ama unutmayalım"Herkes kendi
hayatını yaşar"

Tayfun Talipoğlu

4 Şubat 2008 Pazartesi

Kan Bankası

Adı: K....Y.....
daha dört yaşında öyle tatlı öyle güzel ki ,gözlerinde bir heyecan ,farkında değil henüz koskocaman bir kalp ameliyatı geçireceğinin.Televizyonun başında ,elinde balonu, çizgi film seyrediyor ve bulduğu bir kaç arkadaşıyla heyecanlı heyecanlı bişeyler konuşuyor.
Kalbinde iki büyük delik varmış ve kalp kapakcıklarında problem.Tek tek anlattı annesi babası.Daha 4 aylıkmış ilk ameliyatını olmuş.Şükür ki kapanmış delikler.Ama şimdide bir zar oluşmuş kalbinde onu temizlemeleri gerekiyomuş.Bugün ameliyata girdi.Henüzde devam ediyor ameliyatı.
K... Y..... benim kan kardeşim.

Not:Bu yazıyı aman ne iyi yapmışsın kan vermişsin aferin sana desinler diye yazmadım.Yazma amacım şu bunu okuyan bir kişi bile şu siteye üye olur ve birilerinin kan ihtiyacına yanıt verirse diye yazdım.Lütfen ilgilenin...

1 Şubat 2008 Cuma

Çemberimde Gül Oya

Hüzünlüyüm bugünlerde neden bilmiyorum.Ama niyeyse aklımda hep aynı şey var.Hüzünlenince aklıma gelen ilk şey "Çemberimde gül oya"
"Çemberimde gül oya".Hamilelikten midir bilinmez her bölümünü salya sümük ağlayarak(iğrenç oldu ama gerçek bu)izlediğim ama izlemekten asla vazgeçmediğim hatta az ağlarsam beğenmedim hayatımın vazgeçilemezi.Bu gün bile youtube da en çok izlediğim şey.
Seviyorum ben o dönemi.Hayal meyal hatırladığımdanmıdır bilmem,ya da o dönemde yaşananlardan çok etkilendiğimden midir, zorluklarına rağmen insanların o garip sıcaklığını özlediğimden midir hep o dönemde yaşamış olmak istedim ben.
Hep içinde oldum ,hiç seyretmedim,hep yaşadım.Kendimden bişeyler buldum ve hala unutamadım ben "Çemberimde gül oyayı"
Garip değilmi?
Hala her sahnesi aklımdadır.Ama en çok "zamana direnmek ne mümkün Mehmet" cümlesi ve Mehmetin ölümünden sonra Yurdanurun kitap arasında bulduğu yıllar önce kendisine yazılmış birgün mutlaka sahibine ulaşacağı bilinen mektubu buluşunu hiç unutamam.
Çekimi,sahneleri,oyuncuları,hikayesi ve kurgusuyla yani herşeyiyle muhteşem bu diziyi unutmuyorum,garip değil mi?
Şaşıfelek çıkmazı,İstanbul yedi tepe,Çemberimde gül oya,Babam ve oğlum....
Hayata dair hüzünlü ama bir o kadar da güzel bu anılar için teşekkürler Çağan Irmak...

30 Ocak 2008 Çarşamba

Lades

Eve vardığımızda müthiş bir koku karşıladı bizi kapıda ev ahalisinin ekstrası olarak dün akşam:)

Yüzüme yayılan kocaman gülümsememle "anne ne pişirdin" dedim."Bilemem ne pişirmişim" dedi annem her zamanki gibi ,"git fırına bak".Koşar adımlarla gidip fırına baktığımda başıma geleceklerden habersiz mutluluğum daha bir arttı.

Sonra annem "hadi" dedi "hızlanın hemen yemek yiyip çıkalım geç kalacağız.Kızın yemek vakti uyku vakti şaşıyor sonra."Bazen, yok yok herzaman ,bunları bizden daha fazla düşündüğü kesin.Apartopar oturduk masaya.Ahmet ben çorba içmem diyince asıl yemeğe terfi etti. Bizse klasik sıralamayla başladık ve devam ettik.

Sonunda herkes sofradan kalktığında bir ben birde o kaldık.Ben yemeğimi bitirmiş, ekmek kırıntılarını kemçinerek yerken birden lades kemiğini uzattı bana."Hadi"" dedi varmısın".Önce "amaaan boşver ben zaten hep unuturum" diyecek oldum sonra vazgeçtim."Hadi "dedim "varım ama mızımak yok."
Sonrasında topladık sofrayı düştük yola bütün akşam boyunca ben ona çay verdim o bana ıslak mendil, kimse hatırlamadı lades tutuştuğumuzu şimdi düşünüyorum da, taa ki ben hatırlayıp da ona da hatırlatana kadar.
Çantayı elinden alırken "aklımda" dedim ve 10 dakika sonra paltosunu elime tutuşturduğunda sessizce "lades" dedi kedibey.
"Ladesim lades olsun mu? (olsun) almayan Shrek olsunmu :))) olsuuuunn (amaaann hep olduğumuz şey zaten:) )

Not:Şaka şaka söz verdik,hesabımız neyse öderiz dimi..

29 Ocak 2008 Salı

Son Durumlar

Cumartesi gecesi elimde cumadan çıplak ayaklı kontesin çantama sokuşturduğu ve "cd ler karışmış olabilir ama mutlaka biri birinin içindedir" dediği filmlerle kedibeyin yanına gittim.Hadi dedim bir film izleyelim.Kısa bir süre sen seç yok yok sen seç karasızlığından sonra kura çekmeye karar verdik.Aslında filmlerden biri ertesi akşam televizyonda oynayacak olan "son tren" olduğundan onu kuraya almasak mı diyede düşündük ama ertesi akşam ne durumda olacağımız belli olmadığından vazgeçtik ve o da girdi kuraya.Uzatmayım efendim kuradan "Şıpsevdi" çıktı."Zaten komik bir film demişti Ç.A.K" dedim kedibeye "biraz keyifli zaman geçiririz.İzleyelim bakalım."Filmi koyduk.Allahım film hiç komik değil.Hatta üzücü, hatta romantik.Bir merak izledik filmi yarısında ayıktım demek isterdim ama olmadı:) Kedibey "ya başka cd karışmış olmasın bu filmin ne alakası var şıpsevdilikle yaa" diye isyan edince uyanabildim ancak.Yaptığım araştırmalar şunu gösterdiki "Şıpsevdi" değil "No reservation-Aşk Tarifi" ni izlemişiz. Şaşkınmıyım???

En sevdiğim siyah kazağım işgüzarlığım sebebiyle artık siyah değil daha doğrusu kolunda muhtelif sayıda çamaşır suyu lekesi var.Doğanın eşyalarını odasına taşırken çamaşır suyu şişesinide banyoya götüreyim dedim kolumun altına sıkıştırıverdim.Üzgünüm:((

Bazı denemeler yapmam lazım.Aslında bunları yapmayı kendi adıma olup olmadığını yapıp yapamadığımı görebilmek adına yapacağım.Ama yaptıklarım, bana tek bir şey göstermek için beni günlerce sallayan bir arkadaşımın tamda armut piş ağzıma düş olacağı bir duruma koyacak.Yani ben kendimi test edeceğim ama o hiçbirşey yapmadan hemde hiç yardımcı olmadığı birini sayesinde başarmış olacak.Canım yapmak istemiyor.kötümüyüm??

Her sabah saat sekizdeki servise yetişebilmek için 7.30 da evden çıkıyoru(z)m.Karda yağmurda çamurda servise yetişebilmek için nefese nefese yarım saat yürüyoru(z)m.Ve bazen ilginç bir şekilde kıl payı kaçırmaktan kurtuluyoru(z)m.ve servise bindiğimde kıpkırmızı bir suratla otururken hep şunu düşünüyorum servis bir eziyet mi yoksa rahatlık mı? Bu işi ele almam lazım.Haksızmıyım??

24 Ocak 2008 Perşembe

Kelime Oyunları-Çocuk

"Aman" dedi "ne zor senin işinde, bütün gün çoluk çocuk nasıl kafan şişmiyor."Çok saçma bişey duymuş gibi baktı anlamsızca "nasıl yani" dedi."Onlar benim hayatım."Onlarsız hayatta nefes alamazdım ben."
"Onlar benim dünyam" dedi sonra."Sabahları neşesizde olsam, keyifsizde gözlerindeki o heyecanı, o öğrenme isteğini görünce tüm bıkkınlığım, yorgunluğum, hastalıklarım kaybolup gidiyor" dedi.
"Mesela bak, şu Ahmet, prematüre bir bebekmiş biliyormusun. 6 aylık doğmuş doktorlar küvezde çok kaldığı için gözleri göremeyebilir demiş annesine babasına ve diğer çocuklarla arayı kapatması için çok iyi bakmanız gerekir gibi bir sürü şey söylemişler. Bugün sınıfın en iyisi, en hazır cevabı ve en meraklısı. Bazen ona yetişmek için kendimce özel şeylere çalışıyorum çünkü ne zaman ne soracağı belli olmuyor ve cevap veremezsem hayal kırıklığına uğrar gibi geliyor.Onu üzmek o hayal kırıklığını gözlerinde görmek istemem.
Bak mesela, bu Eylül, nasıl duygusal, nasıl kırılgan. İlk geldiği gün ne çok ağlamıştı annesinden ayrılmamak için.Oturdum yanına okuldaki annesinin ben olacağımı, ne isterse beraber yapabileceğimizi söylediğimde, gözlerindeki o güveni görmek benim için dünyalara bedeldi.Şimdi ne olsa koşar gelir konuşur hallederiz beraber.
Bak buda Zehra, annesi ölmüş doğumda.Saçlarını kestirmek benim görevim.Şaşırma öyle ne var ki onlar benim çocuklarım.Evde böyle ilgilenecek kimsesi yok.Bazen çıkarız burdan beraber gideriz kuaföre.Ne isterse söyler.Başlarda oda garipsemişti ama şimdi biraz biraz alıştı sanki.
Bak bu tombikde benim Hasanım, birazcık tobul olduğundan tenefüslerde koşturdukça terler gelir yanıma, napayım sokuştururum selpakları, hastamı olsun yavrum.Elma yanaklım:))
Bak buda Efkan .Okuldan sonra boyacılık yapıyor.Elimden geleni yapıyorum onun için ve kardeşleri için .O ve onun gibi okumak isteyen ama okuyamayan çocuklarda bizim geleceğimiz unutmamalıyız göz ardı etmemeliyiz" dedi.
Böyle devam etti gitti anlatmaya.....
Sonunda ise şöyle dedi "çocuk bir yansımadır aslında, ne verirsen onu görürsün dönüp baktığında.Ben elimden gelenin en iyisini yapmak isterim onlar için."
Hayatını adamıştı çocuklarına.. onlar kadar saf ,onlar kadar temiz, onlar kadar çocuktu.

22 Ocak 2008 Salı

Yaparım canımmm ben bunlardan yorulmam (!)

Sevgili Sem ve Sevgili Periciğim sobelemiş beni
efenim konumuz yapmamız gereken fakat sürekli ertelediğimiz basit işler

1)Oda berbat bir paspas atsam iyi olacak.Ama ne zaman??(fareler türemeden önce olsa iyi olur)

2)Kocaman bir beginer's guide var okunup, türkçeleştirilip, anlanması gereken ne zaman okusam??(hemen gideyim önce bastırayım bari öfff o da ayrı madde ya )


3)Dondinin küçülenleri ayrıldı, paketlendi, annemlere götürmek lazım Ne vakit götürsek??(Sırtımda taşıyacağım da ondan zor geliyor yanlış anlaşılmasın;) )

4)H.Hocamın doğum günü hediyesi alınacak.(Şehre inilen ilk vakitte inşallah yarabbimmmm)

5)Mutfak dolaplarını temizlemeli.İyice karıştı.(Geçen hafta sonu perdeler camlar derken geçti vaktim olmadı canııımmmm)

6)Kedibeyin paltosu alınacak(Arabayla gelmeli en yakın alışveriş merkezleri gezilmeli.Kış bitti ayol)

7)Cep telefonundaki resimler laptopdaki dosyalarına aktarılacak, isimlendirilecek ,tasnif edilecek(Bir gecede ansızın yapabilirim.Dodi uyumadan zor vallahi)

Ayyy yoruldum neyse yaparım herhalde bir ara....

21 Ocak 2008 Pazartesi

Kelime Oyunları-Evlilik

Nedir evlilik??
Sevgidir.....
Nasıl başlarsa başlasın birliktelik.İster görücü usulu olsun, ister arkadaşlıktan geçilsin evliliğe,ister internetten tanışsın insanlar aşk hep vardır başlarda daha yoğun.Hep olmalıdır da aslında miktarı artar azalır zaman zaman ama asılolan sevgidir evlilikte.Koşulsuz,sonsuz,karşılıksız sevebilmelidir insan.Ne olursa olsun,nasıl olursa,nasıl görünürse görünsün karşısındaki sevginin azalmamasıdır.
Saygıdır....
Belkiden sevgiden daha önemli olarak .Çünkü saygı kaybolursa sevgi pekde işe yaramaz olur.Kızsanda,olmayacak şeyler olsada,kavga etsende,farklı düşünsende saymaktır birbirini.Bir insan olarak değer vermektir saygı.Farklılıkları kabul edebilmektir,özgür bırakabilmektir düşünceleri.
Arkadaşlıktır...
Nasıl yani demeyin hemen.Elbette farklı zevklerin olsa da beraber paylaşacak şeyler bulabilmek,saatlerce konuşabilmektir evlilik.Herşey hakkında..Gençlik heyecanları, çoluklar çocuklar geçip gidince insanın hayatından ortak noktalar yakalamak adına gereklidir çünkü..
Huzurdur,Güvendir...
Çok zorda,yorucuda geçse günün- gecen,hayatının bir kısmı ,onunla beraber iken huzuru bulmaktır.Ellerini tuttuğunda hissettiğin güvendir.Kalbini,aklını hiçbirşey saklamadan açmaktır...
Son lokmayı yememektir ...
Paylaşmaktır evlilik iyiyi,güzeli değil yalnızca.Kötüyü de zoru da..Kaçıp gitmemektir.Bencillik etmemektir.Beraber üstesinden gelmektir ya da bunun için çalışmak daha çok kenetlenmektir.

Kısacası bence evlilik Sezen'in şarkısındaki gibi "öteki olabilmeyi,yerine koyabilmeyi bazen de geri de durabilmeyi öğrenmektir"
Bence tabi...

17 Ocak 2008 Perşembe

Hayal Kırıklığı ve Muz kabuğu..

"Bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri oluşuyorsa, orda güneş batıyor demektir."demiş çinli birisi...
Umudumu kaybettim:(
Oysa öyle başlamamıştı hikayem.Bir zevkle şevkle hem kendim öğrenecektim hemde öğretecektim.Öğrendimde....
Öyle başarılı bir öğretmenim var ki sıkıştırılmış bir programla bana sırf arkadaşlığımızın hatrına dışardan kocaman paralar ödeyerek alabileceğim eğitimi keyifle şevkle aşkla öğretti,anlattı.
Ve dün aklımdan geçen herşey bir anda yerle bir oldu.
İçi dolu olsun istemiştim.Madem yapacağım iyisini yapayım istemiştim.Herkesinde böyle isteyeceğini düşünmüştüm.Ama olmadı.İnsanlar için önemli olanın aslında bilim değil film olduğunu öğrendim bir kez daha ve bir kez daha kırıldı tüm heveslerim.
Napalım benim bileziğim kolumda.Üzgünüm onlar için ve gölgeleriyle daha fazla işim olmaz çünkü canımı sıkmak istemiyorum....

9 Ocak 2008 Çarşamba

Anne

Elif Şafak Siyah Süt bitti. .Kitabın arka kapağında şöyle yazmış Elif Şafak.."Bu kitap okunup unutulmak için yazıldı. Tıpkı suya yazı yazar gibi".Yeni bir kitaba bile başladım ama ben unutamadım.Aslında yeni kitabımı okurken bile hala onu düşünüyorum.
Bu kadar iç sesle mücadele eden bu loğusa kadını.Hesaplaşmalarını,yaşadığı sıkıntıları ve sonunda ulaştığı o muazzam dinginliği.
Onu eve ilk getirdiğimizde hissettiğim tek bir duygu yoktu aslında.Yorgun,kızgın,şaşkın,korkak ve tamamen bunların karışımıydım gerçektende.Ama kızgınlık ve kırgınlık biraz daha ön plandaydı sanki.Herkese kızabiliyor her şeye kırılabiliyordum.
Aslında plansız değildi.İsteyerek hemde çok isteyerek olmuştu bu kuzu.Ve yaşadığım 9 ay boyunca kendimi dahada çok hazırladığımdan çok emindim.Herşeye...
Ama birden bir yıkım oldu.Korkuyordum.Evet şimdi durup düşününce aslında korktuğumu biliyorum.Yapamamaktan korkuyordum.Başaramamaktan.O güne kadar tek bir balığa bile bakmamış,çiçeklere su vermeyi hep unutmuş sadece kendisine bakmış biri olarak ona bakamamaktan ,okuduğum onca şeye rağmen kendimi o kadar çok hazırlamış olmama rağmen ona doğru davranamamaktan başaramamaktan korkuyordum itiraf ediyorum.
Çevremdeki herkes sinirimi bozuyordu.Herkese ama herkese kızgındım.Benimle beraber doğum yapan arkadaşlarım öyle değil gibiydi sanki.Onlar süpper anne olmayı öğrenmişler gibi geliyordu 1-2 günde ve ben tökezlemiştim sanki.Bu işin geri dönüşüde yoktu kaçmasıda.
Yanlız kalmaya birileri olmadan onu beslemeye altını değiştirmeye uyutmaya korkuyordum.Uyanırsa diye korkuyordum.Evet gerçekten en büyük korkularımdan biri buydu.Evde yanlız kaldığımızda uyusun istiyordum hep, uyanması kabusum gibiydi.
Kıskanıyordum da onu nadide bir çiçek gibi,gözüm gibi,çok değerli bir kolye gibi.Kimselere veremiyordum da işin kötü yanı.Hem vermek istemek hem asla vermeyeceğini bilmek.
Geceleri kalkıp kaç kez nefesini dinledim.Kaç kez endişelendim durup dururken....
ve bütün bunlar ne zaman bitti bilmiyorum ama bir gün Loğusalık depresyonum beni terk etti gitti.
Artık geceleri lüzumsuz kalkmalar,durduk yere ağlamalar,olmadık yere insanlara kızmalar,korkmak hepsi yok oldu.Ve......güzel bir durgunluk hissi...
Yerini "o" nu kendimden çok sevdiğimi kendimede itiraf etme,uyurken "o" nu çok özleme,herşeyini ben yapabilirim duygusu ve mutluluğu aldı.Ben "o" nun annesiydim ve öyle davranmalıydım.
Bu gün biliyorum ki bu dertlerle boğuşan ne ilk anneyim ben ne de son olacağım.Geriye kalp kırgınlıkları, yorgunluklar kalmasaydı keşke.Ama keşkelerin de faydası yok biliyorum.Sadece düzeltmeye çalışıyorum anneme,kedibeye yaptığım kaprislerin izlerini.
Onu kucağıma verdikleri o anı ömrümün sonuna dek unutamam.Ağlamakla gülmek arası,dünyaya yeniden gelmişim hissi veren o duygu benim en kıymetli anım.
Bu gün "o" nu çok seviyorum,yaşadığı herşeyde yanında olacağımı da iyi kötü,korkmayacağımı da,yılmayacağımı da..Çünkü ben anneyim.

8 Ocak 2008 Salı

Karda zordur yürümek ;)

Evet arkadaşlar,
Kar sezonuna ait geleneksel düşmelerimin 2007-2008 kış sezonu açılışını dün akşam apartmanın önünde gerçekleştirmiş bulunmaktayım.Oysa herşey ne güzel başlamıştı.
İşten çıktığımda deli gibi kar yağıyordu.Hatta kar yağışı nedeniyle servise gelen herkes küçük bir kardan adam,kardan kadın,kardan çocuk figürü gibi görünüyordu gözüme.Eve kadar ara sıra kitabımı okuyup(Siyah süt bitti bu arada kaldırmaya fırsatım olmadı) ara sıra güzel güzel yağan karı seyrettim.Gerçekten çok güzel manzaralarda vardı.Servisten indim, laylaylom.... Apartmana abartmıyorum 4-5 adım kala bir amcanın yanından geçtim veeee hoooop yerdeyim.Amca döndü yardım edeyim bişeyiniz varmı diye.Ama ben klasik düşene gülerim ben edasıyla başladım gülmeye.Allahtan ağlanacak bir durum yokta gülebiliyorum.
Eve gittim anneme anlattım o da klasik düşene kızarım edasıyla(!) ben demiyormuyum dikkat et diye,ben bildiydim zaten içime doğmuştu,aklımdan geçiriyordum gibi biiiisürü şey sıraladı.Biz Dodikle pek eğlendik ama bu düşme muhabbetine hatta Doğa'ya konu oldu anlatıp anlatıp gülüyor:))
Ah ah bizde burda karda kışta düşerken(! :P ) Birilerinin 30 derece sıcaklıkta olmasıda ne hüzünlendirici.
PS:Aslında arkaya karda zordur yürümeeeeeek şarkısını fon yapmayı düşündüm ama kedibey şu anda burda yok.Aslında Güne bizden 6 saat önce başlayabileceği bir yerde bu nedenle o dönene kadar Funda Arar dan başka bişiycikler dinleyemeyeceğim galiba.İdare edin beni...

7 Ocak 2008 Pazartesi

Hayal kırıklığı ve hayranlık

Kim Ki Duk...ve Boş Ev...

Allahım tavsiye üzerine alınan ve izlenen bir ödüllü film bu kadar mı sıkar insanı.
Ne yalan söyleyeyim büyük ümitlerle başladım filme hatta konusuda başta çok ilginç gelmişti ama filmde o kadar az konuşma var ve müzikler o kadar sakinleştirici ki bir süre sonra gözlerimin ağır ağır kapanmasına engel olamadım.
Konu kısaca şöyle:Efenim bir tane evsiz genç kardeşimiz hergün sabahtan evlerin kapılarına tanıtım ilanları asıyor ve ilanın alınmadığı evlerin boş olduğunu anlayıp geceyi sanki kendi eviymişcesine orada geçiriyor.Bulaşık yıkıyor, evleri temizliyor ve yemek yapıyor gibi. Eve birileri gelincede hatıra fotoğrafını çekip kimselere görünmeden çıkıp başka ev arayışına giriyor.Sonra yine boş sanıp girdiği evlerden birinde rastladığı ve kocası tarafından şiddet gören genç bir bayanda katılıyor onun bu garip yaşantısına.Birbirlerine aşık olup tanımadıkları insanların evlerinde yaşamlarına devam ediyorlar.Sonra efenim kadının kocası bunları buluyor ve genç delikanlının hapis günleri başlıyor.Hapiste öylesine içsel bir yolculuk yapıyor ki aslolanın beden değil ruh olduğunu çözüyor ve film tam da orada bitiyor.Valla bu kadar sıkıntılı eleştiriden sonra izlemek isterseniz Yay ve Masum kız da bu filmin üçlemesi bilgi olarak vereyim dedim...

Süpper bir film Mr.Brooks...

Boş ev faciasından sonra kendime gelebilmek için yine tavsiye üzerine aldığım bir başka film Mr.Brooks.Film bittiğimde düşen çenemi kapatırken içimden şu geçmişti "vay be gerçekten eğlenceli"
Yok yok öyle psikopat katil falan değilim.Öyle öldürmekten zevk alacağımıda sanmam.Sadece filmin kurgusuna özelliklede sonunun o şekilde bitmesine bayıldım..
Filmin konusu kısaca şöyle:
Mr.Brooks yılın adamı seçilen bir fabrikatör.(Kutu fabrikası vardı galiba).Evli,zengin,mutlu ama içinden gelen ses ona öldürmesini söylüyor ve oda arkasında yıllardır tek delil bırakmadan parmak katili olarak öldürüyor.Süper teknolojik çalışma odasında her türlü imkanı var.Bi de tabi peşinde çok akıllı bir dedektif var ki Mr.Brooks ona ve zekasına hayran...
Film hakkında bu kadar ama Mr.Brooks ve iç sesinin arabadaki konuşmaları ve esprileri o kadar eğlenceli ki garip ama konu öldürmek olsada muhabbetleri ve tarzları insanın hoşuna gidiyor.

4 Ocak 2008 Cuma

Şanslı 2

Sevgili Sem "Sanşlı" yazısının yorumlarında nerden çıktı şimdi bu yazı? demiş.

Açıklayım efenim...

Çıktı... Çünkü.....

2002 yılı Kasım ayının bir pazartesi sabahı aynanın karşısında yüzüme boya badana yaparken tam olarak midemde kocaman bir ağrı vardı.

İkinci iş yerime başlayacak olmamdı bu koca sıkıntının sebebi.Yeni bir ortama girmek,yeni bir işe başlayacak olmak,sıfırdan bişeyleri oturtmaya çalışmak bende böyle bir etki yaratmıştı.
Aslında başlarda biraz zorda oldu alışmam.Çünkü organ nakli gibi zaten varolan bir olgunun içinde kendine yer edinmeye çalışıyorsun.Bazen sana hoş gelmeyen şeyler oluyor bazen sen onların hoşuna gitmeyen şeyler yapıyorsun.
Ama sonuçta orayı ve o arkadaşlarımı farklı kılan şu oldu.Dürüstlük,açıklık ve hoşgörü,yardımlaşma...
Bugün düşündüğümde
* E.Hocamla en gizli sırlarımızı konuşmayı özlüyorum
* Sarıyla karnımız ağrıyana dek gülmeyi yada elimize alet edavat alıp "Hooop yokmu bozuk cihazı olan tamir bakım isteyen" diye ortalarda dolaşmayı özlüyorum.Yeni şeyler öğrenmeyi ve bildiklerimi göstermeyi özlüyorum.
*Calimeroyla bebeler hakkında konuşmayı sabahın köründe yollara düşüp çarşı pazar dolaşmayı özlüyorum
*Paşanın annesiyle dergi karıştırmayı.Bir taraftan çalışıp bir taraftan sohbet etmeyi özlüyorum
*H.Hocamla kalbimizde çocukları serbest bırakmayı ben olabilmeyi istiyorum
*Hüzünler kraliçesiyle Kutsi şarkıları söylemeyi,ortak cihazda işte böyle çalışılır arkadaş diyebilmeyi ,akşam iş güç bitip herkesler evine gittikten sonra sadece ikimizin kaldığı akşamlardaki sohbetlerimizi özlüyorum.Odaya elinde kocaman mavi bir dosyayla girip ya burda dolduracağım bunu odamda sıkıldım demesini özlüyorum
*Yoğun ve sıkıcı geçen iş gününün sonunda kendimi Elke'nin rahat koltuklarına şöyyyle atmak ve sesimi kalınlaştırıp "kaçta çıkcaz Naaaazzzz" demeyi ve konuşmalarımızın bitmek bilmediği dolmuş maceralarımızı özlüyorum

Şimdi... Burdayım.Tek başıma kocaman bir odada ve yepyeni oyuncağımla.Cihaz kullanan her kimyagerin belkide kullanmak isteyebileceği bir cihazı kullanıyorum.Ve buraya gelirken Midemde hiçde öyle kocaman bir ağrı yoktu.Çünkü bildiğim tanıdığım insanların olduğu bir yere geldiğim için rahat hissediyordum kendimi.Ama şok.
Burda insanlar
1)Dürüst ve açık değil(büyük çoğunluk)
Yani senin birisiyle bir sorunun olduğunda gidip konuşmak istemen pekde işe yaramıyor.Çünkü zaten yüzüne ne söylerlerse söylesinler arkandan başka bişey mutlaka söylüyorlar.Zaten gelip sanada seninle ilgili bir sıkıntıları varsa anlatmıyorlar.Yani dedikodu daha makbul.
2)Yardımsever gibi görünmelerine rağmen hiçde öyle değil.(Yine büyük çoğunluk)
Bildikleri bişey varsa hep sonra anlatmaktan bahsediyorlar.Hiçbir zaman birşey gösterecek vakitleri olmuyor.Yada herhangi bir konuda herhangi birşeyden yardım almak zorunda kalırsan mutlaka yakınarak yapıyorlar.
3)Sıcak değil
Samimi olmayınca insana sıcak da gelmiyor zaten.
Ha iyileri yokmu elbette var.Çıplak ayaklı kontes,S. H.Hocam.Gerçekten yanlarında rahat olabildiğim insanlar var.Haaaa herkes herkesi sevmeli mi yada sevebilirmi.Cevabın hayır olduğunu bilebilecek kadar büyüdüm artık .Aslında bunada alışabilirim.İnsanoğlu garip bir yaratık herşeye her ortama alışıyor.Aslında benim hoşuma gitmeyen şey yukarda anlattığım olumsuzlukların çoğunu tanıdığım insanlarla yaşamış olmam.Yoksa fasa fiso.Hiç bağlamaz oda öyle der geçerim.Ama bu gerçekten acı.

Hmmm unutmadan eski iş yerime sık ziyaretlerim devam ediyor.Saolsunlar onlarda beni hiç yanlız bırakmıyorlar.Her organizasyona davetliyim.Şans devam mı ediyor ne;)

3 Ocak 2008 Perşembe

Ebe-Sobeeeeee


Sevgili Yıldız Yağmurları 'nın sobesine cevaben...

1)Blog yazmaya ilk defa ne zaman başladım?

Blog yazmaya aslında yeni iş yerime geçtikten sonra internette dolaşırken Baldan-Tatlı 'yı okuyarak heves ettim:) . Öyle güzel ve içten yazıyordu ki.Düşündüm Doğa için hazırladığım bir günlüğüm vardı ama not tutmayı biraz aksatmaya başlamıştım ve bu beni çok üzüyordu.Neden internette yazmayayım ki büyüdüğünde teknolojıde imkan verirse onun için güzel bir hediye olur diye düşündüm ve başladım.Aralarda kendimle ilgili şeylerde yazıyordum.ama baktım bu Doğa'ya haksızlık olacak bir blogda kendime açtım...

2)Blog yazılarımın konusunun belli bir çizgide olması için çaba gösteriyormuyum? Yoksa içimden geldiği gibimi yazıyorum?

Doğa ile hayatta artık sadece Dokdikim ve onun maceraları hakkında yazıyorum.
Ama Gizli Bahçede aklımdangeçenleri,hissettiklerimi,anılarımı,kelime oyunlarını yazıyorum.

3)Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat edi
yormuyum?

Aslında çoğu yazımı iş yerinde yazıyorum.Asla işimi aksatmadan çünkü iş yerine gelme sebebim iş yapmak.Ama işim yoksa veya vaktim varsa mutlaka bloglara uğruyorum.Yazmak istediğim bişey varsa ekliyorum.Akşamları eve gider gitmez Doğa'nın ablukasına alındığımdan o uyumadan pek bişiycikler yazamıyorum.Dodık hn.uyuduktan sonra şayet laptop boşsa hiç kaçırmıyorum.Bazen geç saatlere kadar uğraştığımda oluyor.

4)Blog yazmak benim için eğlenceli bir uğraşken artan bekleyiş yüzünden şimdi zorunlu bir hal aldımı?

Açıkcası pek artan bir bekleyiş yok;). Hergün blog güncellemek için kendimi kasmaktansa içimden geldiği ve yazacak bişeylerim olduğu zaman yazmak bana daha mantıklı geliyor

5)Blog yazmayı ne kadar sürdüreceğim?

Doğa hanım büyüyüpde artık pekde bir numarası kalmadığında galiba Doğa ile hayat kapanacak.Belki yerine başka bir bebek için olanını açarım;))
Gizli bahçe ise .... bilmem şimdilik bırakmak gibi bir niyetim yok

Sobe ye gelince zannediyorum okuduğum herkes sobelendi:).Yani sona kaldım dona kaldım:)
Sevgilerimle